Περιδιαβαίνοντας

Κύμα στο φως

Ξαναγεννάει τα μάτια

‘Οπου η Ζωη αρμενίζει προς

Τ'αγνάντεμα

Ζωή-

Από το ποίημα του

Οδυσσέα Ελύτη

“ Του Αιγαίου”

        Δεν είναι που τα’χω σπάνια, τα χαμόγελα εννοώ! Οχι, μπορώ να πω οτι είμαι ένας χαμογελαστός άνθρωπος, ακόμη και στην πίκρα μου, μαθέ τε

        Μα, να, είναι πού’ σκασε μύτη ο Αλωνάρης, ο μήνας ο Ιούλης, κι έχω γιομίσει από χαμόγελα! Κι ένα, μεγάλο μου, πλατύ, και για τον μήνα που’ρθε!!

       Είναι, όπως είμαι, ακόμη στις δουλειές, μα την αλήθεια, και να, τι μου συμβαίνει!

       Εκεί που τριγυρνάω μες στους ασφάλτινους της πόλης μου τους δρόμους, μες στη βαβούρα και της κίνησης το κακό, τον συφερτό, άρωμα γιασεμιού στην μύτη μου, μπογαρινιάς ανθός στα μάτια μου..Πως να μην χαμογελώ;

       Αχ! Να, κι εκεί που’ μαι κλεισμένη στους τέσσερες τους τοίχους, άκουω τα πουλιά να λαλάν’ απ’εξω και να, σα να βρίσκομαι κοντά τους, εκεί στις φυλλωσιές.. Κοιτάω τον τοίχο απέναντι και “βλέπω” το γάλαζιο της θάλασσας όπως ασημίζει από τον ήλιο, αρχίζω και μυρίζω την αρμύρα της ...Κι αν πω να “μείνω” πιό πολύ, να και στο πι και φί βρίσκομαι στο βυθό της, να ψάχνω τους κήπους της, τους θαλάσσιους, να χαίρομαι τα φρούτα της.. Πλημμύρισα στο γαλάζιο, μέσα κι όξω, σας λέω!

        Αχ!  Να κι εκεί, που λίγα λεπτά μόλις πιο πριν, κάλλιασε να κάνω μια κουβέντα για τα βουνά μας τον Αύγουστο, ήρθε και μου μύρισε το θρούμπι.Και νάτανε μόνον αυτό!

       Νάμαι κι έχω κιόλας “μεταφερθεί” στους δρόμους τους ηλιόλουστους, στα καλντερίμια τα ασπρόστρωτα, νοιώθω ήδη την ανακούφιση από την σκιάδα των υψηλόδεντρων στο ξαπόσταμά μου, τον ιδρώτα να ρέει άκοπα στο σώμα μου..να το στεγνώνει κείνος ο ανάριος αέρας μες απ’τις φυλλωσιές περνώντας..Πως και δεν σφούγγισα το μέτωπο, την κούραση στα κόκκαλα να νοιώσω! Λίγο ακόμη και..

          Και μ’αυτά που κάνω και νοιώθω και ορώ, έρχομαι κι αναρωτιέμαι, τι θένε μερικοί ανθρώποι να γίνουνε πουλιά για να γυρίσουνε στους ουρανούς να δούνε, λένε, τα πράγματα από ψηλά..που δεν τόχω σε τίποτα να ταξιδεύω κι έτσι..Τι θένε μερικοί ανθρώποι και λεν’ δελφίνια να γενούν’ να ταξιδεύουν στα βαθειά και στα πλατειά, αφου και εκεί ταξιδεύω κι έτσι..

        Τι ευλογία πού’μαι άνθρωπος κι ενα από βαθους καρδιάς ευχαριστώ σ’αυτούς που με γεννήσανε νάμαι! Γιατί, λεύτερα μπορώ ως το πουλί στην απλωσιά των ουρανών μας να πετώ, δελφίνι των μεγάλων θαλασσών να γίνομαι και..σαν τι άλλο ..

        Και θεριό μπορεί νάναι ο άνθρωπος, μαθέ τε, και δεντρί, και βράχος και ήχος κι ο,τι θέλει νάναι.. 

        Είναι ωραία πούμαι άνθρωπος! Που μου τα’δωσε όλα τούτα..και πόσα δώρα ακόμη! Τον ευχαριστώ!

Βεατρίκη Α

«…Το τάνγκο είναι όπως η ζωή. Ο άντρας προτείνει και η γυναίκα διαλέγει.
Τον ακολουθεί ή τον αρνείται»!!

Τάδε έφη ο περίφημος αργεντινός χορευτής και χορογράφος tango, Miguel Angel Zotto(Μίγκελ Άνχελ Ζόττο)

Τι είναι το tango; Είναι μόνο χορός;

 

 

Ο Zotto, μιλώντας και για λογαριασμό των Αργεντινών, λέει:

“ Το τανγκό είναι σα θρησκεία για μας. Μέσα από αυτό προσεγγίζουμε από την παιδική μας ηλικία την μουσική, την ποίηση και τον χορό”

Κι αναρωτιέμαι: Είναι αυτά, ή  αυτά και κάτι άλλο ή  άλλα το tango; Για δείτε και πες τε μου και σείς:

Σαν χορεύεται έτσι..

Σαν χορεύεται αλλιώς…

κι αλλιώτικα..

και υπάρχουνε κι άλλοι τρόποι..

Λοιπόν;

Είδατε,νοιώσατε αυτά ή και άλλα ή άλλα;

Για να  μην νοιώθω και μόνη δηλαδή σαν που είδα και ένοιωσα κι αυτά και άλλα..

Λοιπόν;

Χορεύετε tango;

 Σημειώσεις: Η μεγάλη φωτογραφία είναι παρμένη από την σελίδα του φωτογράφου Mexindian in flicr

Στην κάτω φωτογραφία απεικονίζεται ο Miguel Angel Zotto επί τω έργω

Η άρνηση

                    Είχανε περάσει πάνω από δέκα χρόνια από τότε που τον είχε ακούσει για τελευταία φορά

       Και να που ήταν εκείνου η φωνή, την νύχτα που της έλεγε:

           - Πες μου γιατί

      Κάθε φορά πού’χω ανοιχτό ορίζοντα μπροστά μου, εσύ είσαι εκεί, ως τις άκρες του

      Κάθε φορά που κοιτάζω τα νερά της θάλασσας , εσύ είσαι κεί, μέσα της, ενα με τα νερά της

      Πες μου γιατί..κάθε φορά μου συμβαίνει..

     Τόσα χρόνια.. δεν το καταλαβαίνω, νάξερες πόσο προσπάθησα.. πες μου, γιατί;

     ‘Οριο είναι, εκεί είσαι εσύ

     Δεν το μπορώ άλλο.. Πες μου, ξέρεις;

     Επεσε σιωπή..

     Εκείνη δεν μιλούσε

    Ακουγε τα λόγια του, πίσω απ’αυτά την αγωνία, την απελπισία.. τον θυμό..

    Το ερώτημα, μετέωρο

     Πες μου, ξέρεις γιατί;

   ‘Εμεινε σιωπηλή. Αργοκατάπιε τον αέρα που’ τανε να βγεί από μέσα της..Τον ένοιωθε να κατεβαίνει..Σα κόμπος ήτανε..

    Δεν ήξερε; Ακόμη, δεν ήξερε; Και, ρώταγε εκείνη;

    Κι έλεγε αλήθεια..Τόξερε

    Η λύπη σεργιάνισε

    Και η σιωπή έχασκε

    Και μετά, ο ψίθυρός του

    -Ελευθέρωσέ με

Βεατρίκη Α.

27/6/2009

                                      Ητανε μια ωραία βραδυά χθες..

  Σημειώσεις :

1 ) Ρωμαϊκό Ωδείο Πατρών (Roman Odeon of Patras):

          “Σύμφωνα με τον ιστορικό Παυσανία, το Ωδείο της Πάτρας  είναι το πλέον αξιόλογο από όλα τα Ωδεία της Ελλάδος, πλην αυτού του Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα, το οποίο είναι μεγαλύτερο σε μέγεθος και καλύτερο σε εμφάνιση. Πρόκειται για κτίσμα του 2ου μΧ αιώνα, ερευνητές όμως το χρονολογούν είτε στο 1ο πΧ αιώνα, είτε στο 1ο μΧ αιώνα. Κατατάσσεται στα ρωμαϊκά μνημεία και πιθανότατα ανεγέρθηκε από τον αυτοκράτορα Αύγουστο, στα χρόνια του οποίου η Πάτρα έγινε σημαντική, καθώς ευνόησε τους κατοίκους της ανακηρύσσοντας τους «ελεύθερους πολίτες».

“Είναι χτισμένο στη νότια πλαγιά του λόφου της ακρόπολης, και ήταν συνέχεια της αρχαίας αγοράς. Στο επάνω μέρος του μνημείου υπήρχε άγαλμα του Απόλλωνα, φτιαγμένο από λάφυρα του πολέμου κατά των Γαλατών, στον οποίο πήρε μέρος η Πάτρα ως σύμμαχος. Τον 3ο προς 4ο αιώνα, μεγάλο μέρος του Ωδείου καταστράφηκε, συνεπεία πυρκαγιάς κατά τη διάρκεια επιδρομής των Ετρούλων. Το δυστυχές είναι ότι μετά την πυρκαγιά, το μνημείο σκεπάστηκε και πάνω σε αυτό χτίστηκαν οικήματα. Αργότερα, το 1889 εξαιτίας τυχαίων εκσκαφών για αδρανή υλικά, αποκαλύφθηκε μέρος του μνημείου. Τα έτη 1938, 1943 και 1957 γίνονται σταδιακές ανασκαφές αποτέλεσμα των οποίων είναι η ανακάλυψη μερών του μνημείου. Αργότερα ξεκινούν και οι εργασίες αναστήλωσης του μνημείου, ώστε να πάρει την αρχική του μορφή.

“Το Ωδείο είναι χωρητικότητας 2.200 ατόμων και αποτελείται από δύο σειρές εδωλίων ακτινωτής διάταξης. Η σκηνή αποτελείται από υπερυψωμένη εξέδρα με χώρο όπισθεν αυτής για την προετοιμασία των ηθοποιών. Σήμερα, το Ωδείο χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις και κυρίως για παραστάσεις του Διεθνούς Φεστιβάλ της Πάτρας”

Το παρόν απόσπασμα αποτελεί αντιγραφή από την ιστοσελίδα:

Go to source web page: Ρωμαϊκό Ωδείο – Ρωμαϊκά Μνημεία Πάτρας — "Sul Cammino di Enea" Project

Επίσης, μπορείτε να δείτε σχετικά για το ωδείο αυτό:Go to source web page: Αρχαίο Ωδείο Πάτρας – Βικιπαίδεια

2 ) Για την Loreena McKennitt  : Go to source web page: Quinlan Road – Home

“..υπάρχουν άραγε
εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής του αγέρα και της φθοράς
υπάρχουν, η κίνηση του προσώπου το σχήμα της στοργής
εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας
αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με την απεραντοσύνη του πελάγου
ή μήπως όχι δεν απομένει τίποτα παρά μόνο το βάρος
η νοσταλγία του βάρους μιάς ύπαρξης ζωντανής
εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας
σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς σωριασμένα μέσα στη διάρκεια της απελπισίας
ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά βούρλα ξεριζωμένα μές στο βούρκο
είκόνα μορφής που μαρμάρωσε με την απόφαση μιάς πίκρας παντοτινής..”

Απόσπασμα από τον “Βασιλιά της Ασίνης”

Του Γεωργίου Σεφέρη

“Υστερόγραφο” 

Αλλά έχουν μάτια κάτασπρα χωρίς ματόκλαδα
και τα χέρια τους είναι λιγνά σαν τα καλάμια.

Κύριε, όχι μ' αυτούς. Γνώρισα
τη φωνή των παιδιών την αυγή
πάνω σε πράσινες πλαγιές ροβολώντας
χαρούμενα σα μέλισσες και σαν
τις πεταλούδες με τόσα χρώματα.

Κύριε όχι μ' αυτούς, η φωνή τους
δε βγαίνει καν από το στόμα τους.
Στέκεται κει κολλημένα σε κίτρινα δόντια.
Δική σου η θάλασσα κι ο αγέρας
μ' ένα άστρο κρεμασμένο στο στερέωμα,

Κύριε, δε ξέρουνε πως είμαστε
ό,τι μπορούμε να είμαστε
γιατρεύοντας τις πληγές μας με τα βότανα
που βρίσκουμε πάνω σε πράσινες πλαγιές
όχι άλλες, τούτες τις πλαγιές κοντά μας,
πως ανασαίνουμε όπως μπορούμε ν' ανασαίνουμε
με μια μικρούλα δέηση κάθε πρωί
που βρίσκει τ' ακρογιάλι ταξιδεύοντας
στα χάσματα της μνήμης.

Κύριε, όχι μ' αυτούς.
Ας γίνει αλλιώς το θέλημά Σου.

                                                          Του Γεωργίου Σεφέρη

Go to source web page: Samuel Taylor Coleridge - Wikipedia, the free encyclopedia