Έφτασε ο καιρός
να υπερασπιστούμε υψηλόφρονες
και το δικαίωμα
κάθε πτηνού στο ίδιο του τιτίβισμα
της παπαρούνας το δικαίωμα στο κόκκινο
της θάλασσας τα legal rights στην αλμύρα της

Μαρία Αρχιμανδρίτου,

Η τέχνη του οικολογείν ευσχημόνως ( Από την ποιητική της συλλογή Ευεξία χρωμάτων (1998)

     'Ωρα Φθινοπώρου!!  Είναι και η εποχή της καθόδου των αποδημητικών πτηνών προς το Νότο. Κάθε χρόνο πολλές χιλιάδες αποδημητικά πουλιά εγκαταλείπουν το Βορρά για να ξεχειμωνιάσουν σε ηπιότερο κλίμα.

       Και έτσι,  τα διαβατάρικα αρχίζουνε το μεγάλο κοπιαστικό τους ταξίδι

       'Ενα ταξίδι, όμως, στο οποίο ο θάνατος καιροφυλακτεί. Μερικές χιλιάδες από αυτά κάθε φορά υποκύπτουνε σ'αυτόν, οχι μόνον εξαιτίας των καιρικών συνθηκών στην διάρεκεια του ταξιδιού, οχι μόνο λόγω της κόπωσης και της δίψας  που τα τυρρανά.

       Ο μεγάλος τους εχθρός, αυτός που επιζητεί και επιτυγχάνει τον θάνατό τους ειναι ο άνθρωπος.

       Στις χώρες του Νοτιά της Ευρώπης, όπως στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τα αποδημητικά πουλιά θεωρούνται κυρίως μεζές και θήραμα, και έτσι αντιμετωπίζονται από τους θηρευτές τους, παρά τις  προβλεπόμενες κοινοτικές οδηγίες και την προστατευτική νομοθεσία.

       Οι λαθροκηνυγοί τους στήνουν παγίδες και δίχτυα που είναι απαγορευμένα , με νόμους, σε όλη την Ευρώπη.

       Κι όσοι απ΄ αυτούς, δεν τα δολοφονούνε, τα πιάνουν ζωντανά και τα μοσχοπουλούν σε άλλους κυνηγούς για δόλωμα.

       Είναι χαρακτηριστικό, όπως έμαθα, πως κάθε ζωντανό κοκκινολαίμη, χαλκόκοτα ή ερωδιό ο κυνηγός πληρώνει σε αυτόν που του το προμηθεύει 100 μέχρι και 150 ευρώ.!!!!

       «Η Κύπρος είναι πιθανότατα η χειρότερη στην Ευρώπη στο θέμα εξόντωσης των αποδημητικών πτηνών», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο εκπρόσωπος του Συνδέσμου Προστασίας Πτηνών της Κύπρου, Martin Helicar, μετά  την εξαγωγή των αποτελεσμάτων μιας έρευνας που πραγματοποίησε ο Σύνδεσμός του μεταξύ των μηνών  Μαρτίου 2007 και Φεβρουαρίου 2008, και από την οποία προέκυψε οτι κατ’ εκτίμηση 1.1000.000 πουλιά δολοφονήθηκαν αδιακρίτως με τη χρήση των διχτυών παγίδευσης και ξόβεργων

       Και έτσι, γιαυτόν τον λόγο,  η Κύπρος έγινε διαβόητη!

       Το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων όσο και το Ρόιτερ μεταδίδουν ότι οι Κύπριοι σκοτώσανε σε ένα χρόνο περισσότερα από ένα εκατομμύριο αποδημητικά πτηνά με μοναδικό σκοπό να καταλήξουνε ως λιχουδιές στα πιάτα τους . (αχ αυτές οι τσίχλες και τα αμπελοπούλια!)

       Και, είπα να μην μείνουμε στην Κύπρο. Ας κοιτάξουμε, πρώτα και καλύτερα, και τα δικά μας "κατορθώματα" στο θέμα!

       Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων καταδίκασε την Ελλάδα στις 25 Οκτωβρίου 2007, επειδή παρέλειψε να ορίσει επαρκείς ζώνες ειδικής προστασίας (ΖΕΠ) για τα άγρια πτηνά.

         Το εν λόγω Δικαστήριο διαπίστωσε οτι  ενώ βάσει του καταλόγου ΙΒΑ 2000 και της κοινοτικής οδηγίας 79/409, περί ειδικής προστασίας για τα αποδημητικά είδη, το 25,2% του εδάφους της ελληνικής επικράτειας  έπρεπε να χωριστεί σε 186 Ζώνες Ειδικής Προστασίας για τα πτηνά, η Ελλαδα μας, αντι του οφειλομένου κατά την κοινοτική οδηγία, καθώρισε 151, μόνον, ζώνες,, οι οποίες "υπολείπονται σαφώς του αριθμού και της συνολικής επιφάνειας των εδαφών που πληρούν τις προϋποθέσεις για την κατάταξης τους στις Ζώνες ".

         Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάσισε ότι οι Ζώνες Ειδικής Προστασίας που έχει καθορίσει η Ελλάδα δεν προστατεύουν επαρκώς τα παρακάτω είδη πτηνών: τον θαλασσοκόρακα (Phalacrocorax aristotelis desmarestii), τον γυπαετό (Gyptus barbatus), τον μαυρόγυπα (gypius  monachus), τον κραυγαετό (Aquila pomarina), τον βασιλαετό (Aquila heliaca), την αετοβαρβακίνα (Buteo rufinus), τον σπιζαετό (Hieratus fasciatus), το κιρκινέζι (Falco naumanni), τον μαυροπετρίτη (Falco eleonor), τον χρυσογέρακα (Falco biarmicus) και τον σμυρνοτσίχλονο (Emberiza cineracea), ενώ δεν παρέχεται καμία προστασία στον τουρκοτσομπανάκο (Sitta krueperi).

 

.......................................................................................................

Αχ ! Αυτός ο κόσμος μας! Εκπέμπει από παντού SOS!

Aς ακούσουμε, επιτέλους, τα τιτιβίσματα των πουλιών, κάπως αλλιώτικα

Μπορεί να μην είναι , μόνον κελαηδήσματα.. 

Μπορεί νάναι  και κραυγή βοήθειας..ξέρετε

Εχουν και  αυτά, ως μέρος του κόσμου μας, το δικαίωμα στην ζωή!

Και στο καθε λογής τιτίβισμά τους..

Εξ άλλου, ο  κόσμος δεν υπάρχει για τον άνθρωπο!

Υπήρχε πριν από αυτόν και.. μάλλον, θα υπάρχει και μετά από αυτόν!

Λεω , λοιπόν, ας υπάρχει, ο άνθρωπος για τον κόσμο!

   

Υ.Γ : Και , επειδή δεν είναι μόνον τα πουλιά διαβατάρικα. . .

Για τους διαβάτες του κόσμου αυτού, όποιοι και αν είναι, ο,τι και αν είναι ..                        Ενα μουσικό άκουσμα  που με έβαλε σε πειρασμό! 

  

Technorati tags: αποδημητικά πτηνά, birds of passage

- Απ' το ημερολόγιο των τυφλών -

Απλώθηκε σα σκιά απειλής κι ησυχίας μεγάλης, όταν

μέσα της βρίσκεσαι και δεν έχεις να λες

το «πότε πια θάρθει»

Εφηβεία καινούργια με χλόη που μαύρη, τώρα καθώς

το μπορούσα κατάματα να βλέπω τον ήλιο, στις παρυφές του

φυτρώνει

Κι όπως τότε που έρωτα περιμένοντας την καρδιά μου φοβόμουν

Πολλά γύρω μου και αόριστα κι ακοές πιο ωραίες

'Οπως πάντα πλησιάζοντας τη σιωπή και οι ψίθυροι και

τα νεύματα που διακρίνεις

'Ολα μοιάζαν πως χάνονταν κι όλα τότε ξανοίγαν

Νοσταλγία αργής μεταμόρφωσης συνοδεύει το ποίημα

Γιατί τάχα πώς να βρεθήκανε οι επιθυμίες στο ποίημα και τα άλλα

που τον θάνατο ετοιμάζουν;

Αυτά ένας συλλογισμός βαθύς τα αναπαύει

Ζώνες που αστράφτουν έρημες κι απρόσκοπτος ο αέρας τους

περνάει από τη γη

Με το γυμνό κεφάλι του και τις μικρές ψιλές φωνές, τις γρήγορες

Του λάρυγγα

Διασχίζοντας - τι γρήγορα - τις ζώνες του καιρού

'Οχι με μιάς

Με πάλεψε, σ' όλο το σώμα μου έσκαψε για τα όμοιά του φωλιές

Κι έγινα κατοικία άγριων πουλιών

Στη μέση ερημιάς

Τώρα εκεί θα κατοικεί τ' ωραίο πουλί

Σ' ένα κουβάρι συνωστίζεται αναπνοής

Το τρωκτικό των θεμελίων

 

Ποίημα της Ελένης Βακαλό "Η 'Εννοια των τυφλών" (1962)

Σαν σήμερα από τις 28/10/1940 

για  κείνους,  για κείνες

που τιμήσανε την Ελλάδα

Kαι έως σήμερα τον 10/2008,  

για κείνους που πέσανε επί τιμή,  υπέρ της Πατρίδας ..

...μα δεν γυρίσανε ακόμα.. ούτε ως νεκροί :

Για την μνήμη την ιστορική, στην μνήμη του καθενός μας

Ας αποδώσουμε τιμή και δόξα σ' όλους τους!

 

 

         Οι νεκροί Έλληνες στρατιώτες, λέγεται,  ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών αντίστασης του Ελληνικού λαού στους επίδοξους καταχτητές, στους 13.676. 

         Για αυτό το Ελληνικό ΟΧΙ τον Οκτώβρη του 1940, οι ξένοι -φίλοι και εχθροί-, είπανε:

• Κάρολος ντέ Γκώλ, Charles de Gault 1890-1970 Πρόεδρος τής Γαλλικής Δημοκρατίας 1958-1969, αρχηγός τής Γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο : 

       «Αδυνατώ νά δώσω τό δέον εύρος τής ευγνωμοσύνης πού αισθάνομαι γιά τήν ηρωική αντίσταση τού Λαού καί τών ηγετών τής Ελλάδος.»

(Από ομιλία του στό Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά τήν λήξη τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου.)

•   Μωρίς Σουμάν, Maurice Schumann 1911-1992 Υπουργός των εξωτερικών τής Γαλλίας 1969-1973, Μέλος τής Γαλλικής Ακαδημίας 1974 :

      «Η Ελλάδα είναι τό σύμβολο της μαρτυρικής υποδουλωμένης, ματωμένης, αλλά ζωντανής Ευρώπης…Ποτέ μιά ήττα δέν υπήρξε τόσο τιμητική γιά κείνους πού τήν υπέστησαν»

(Από μήνυμά του πού απηύθηνε από τό BBC τού Λονδίνου στούς υποδουλωμένους λαούς τής Ευρώπης στίς 28 Απριλίου 1941, ημέρα πού ό Χίτλερ κατέλαβε τήν Αθήνα ύστερα από πόλεμο 6 μηνών κατά τού Μουσολίνι καί έξι εβδομάδων κάτα τού Χίτλερ.)

•  Στάλιν, Joseph Vissarionovich Tzougasvili Stalin 1879-1953 Αρχηγός τής Σοβιετικής Ενώσεως από τό 1924 έως 1953 :

       «Λυπάμαι διότι γηράσκω καί δέν θά ζήσω επί μακρόν διά νά ευγνωμονώ τόν Ελληνικόν Λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τόν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον.»

(Από ομιλία του πού μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας τήν 31 Ιανουαρίου 1943 μετά τήν νίκη τού Στάλιγκραντ καί τήν συνθηκολόγηση τού στρατάρχου Paulus.)

      Μόσχα, Ραδιοφωνικός Σταθμός :

      «Επολεμήσατε άοπλοι καί ενικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, διοτι εκερδίσαμε χρόνο γιά να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι καί ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε». (Οταν ο Χίτλερ επετέθη κατά τής Ε.Σ.Σ.Δ.)

•        Γεώργης Ζουκώφ, Georgy Constantinovich Joucov 1896-1974 Στρατάρχης τού Σοβιετικού Στρατού

     «Εάν ό Ρωσικός λαός κατόρθωσε να ορθώσει αντίσταση μπροστά στίς πόρτες τής Μόσχας, νά συγκρατήσει καί νά ανατρέψει τόν Γερμανικό χείμαρρο, τό οφείλει στόν Ελληνικό Λαό, πού καθυστέρησε τίς Γερμανικές μεραρχίες όλον τόν καιρό πού θά μπορούσαν νά μας γονατίσουν. Η γιγαντομαχία τής Κρήτης υπήρξε τό κορύφωμα τής Ελληνικής προσφοράς.» (Απόσπασμα από τά απομνημονεύματά του γιά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.)

•        Μπενίτο Μουσολίνι, Benito Mousolini 1833-1945 Πρωθυπουργός τής Ιταλίας 1922-1945

        «Ο πόλεμος μέ τήν Ελλάδα απέδειξεν ότι τίποτε δέν είναι ακλόνητον είς τά στρατιωτικά πράγματα καί ότι πάντοτε μάς περιμένουν εκπλήξεις.» (Από λόγο πού εκφώνησε στίς 10/5/1941.)

•        Αδόλφος Χίτλερ, Hitler 1889-1945 Αρχηγός τού Γερμανικού κράτους 1889-1945

       «Χάριν τής ιστορικής αληθείας οφείλω νά διαπιστώσω ότι μόνον οί Ελληνες, εξ' όλων τών αντιπάλων οί οποίοι μέ αντιμετώπισαν, επολέμησαν μέ παράτολμον θάρρος καί υψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον….» (Από λόγο πού εκφώνησε στίς 4 Μαίου 1941 στό Ράιχσταγκ.)

•       Σέρ Αντονυ Ηντεν, Sir Robert Antony Eden 1897-1977. Υπουργός Πολέμου καί Εξωτερικών της Βρεταννίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Βρεταννίας 1955-1957 

         «Ασχέτως προς ότι θα πουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος, εκείνο το οποίον μπορούμε να πούμε εμείς τώρα, είναι ότι η Ελλάς έδωσε αλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ότι αυτή υπήρξε η αφορμή τής επανάστασης στήν Γιουγκοσλαβία, ότι αυτή εκράτησε τούς Γερμανούς στο ηπειρωτικό έδαφος καί στήν Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι αυτή ανέτρεψε τήν χρονολογική σειρά όλων τών σχεδίων τού Γερμανικού Επιτελείου καί έτσι έφερε γενική μεταβολή στήν όλη πορεία τού πολέμου καί ενικήσαμε.» (Από λόγο του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 24/09/1942.)

       Τσώρτσιλ, Winston Churchil 1874-1965 Πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

          «Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δέν αποδίδει τό ελάχιστο εκείνων τών πράξεων αυτοθυσίας τών Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα τών εθνών, κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ανθρώπινη ελευθερία καί αξιοπρέπειαν.» …….. «Εάν δέν υπήρχε η ανδρεία τών Ελλήνων καί ή γενναιοψυχία τους, ή έκβαση τού Β' Παγκόσμιο Πολέμου θά ήταν ακαθόριστη.» (Από ομιλία του στό Αγγλικό κοινοβούλιο στίς 24 Απριλίου 1941.)

        «Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οί Ελληνες πολεμούν σάν ήρωες. Τώρα θά λέμε: Οί ήρωες πολεμούν σάν Έλληνες.» (Από λόγο πού εκφώνησε από τό BBC τίς πρώτες ημέρες τού Ελληνοιταλικού πολέμου.)

      «Μαχόμενοι οί Έλληνες εναντίον τού κοινού εχθρού θά μοιρασθούν μαζί μας τά αγαθά τής ειρήνης.» (Από λόγο πού εξεφώνησε στίς 28 Οκτωβρίου 1940, όταν επετέθη ή Ιταλία κατά τής Ελλάδας.)

•        Σέρ Χάρολδ Αλεξάντερ, Sir Harold Leofric George Alexander 1891-1969 . Βρετανός Στρατάρχης κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο:
  •       «Δέν θά ήταν υπερβολή νά πούμε ότι ή Ελλάς ανέτρεψε τό σύνολο τών σχεδίων τής Γερμανίας εξαναγκάσασα αυτήν νά αναβάλει γιά έξι εβδομάδες τήν επίθεση κατά τής Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποιά θά ήταν ή θέση τής Σοβιετικής Ενώσεως χωρίς τήν Ελλάδα.» (Από ομιλία του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 28 Οκτωβρίου 1941.) 
•        Γεώργιος ΣΤ' (1898-1952) Βασιλεύς τής Μεγάλης Βρετανίας 1936-1952 :

          «Ο μεγαλοπρεπής αγών τής Ελλάδος, υπήρξε ή πρώτη μεγάλη καμπή τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου.» (Από λόγο του στο κοινοβούλιον τόν Μάιον 1945.)

•        Φραγκλίνος Ρούσβελτ, Roosvelt 1882-1945 . Πρόεδρος τών Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής 1932-1945

      «Εις τήν Ελλάδα παρασχέθη τήν 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών διά ν'αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά καί τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία νά παρείχετο, ή απάντησις θά ήτο ή ίδια.» ……. «Οί Έλληνες εδίδαξαν δία μέσου τών αιώνων τήν αξιοπρέπειαν. Οταν όλος ό κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ό Ελληνικός λαός ετόλμησε νά αμφισβητήσει τό αήττητον τού γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας τό υπερήφανον πνεύμα τής ελευθερίας.» (Από ραδιοφωνικό λόγο πού εξεφώνησε στίς 10/6/1943.)

      «Ο ηρωικός αγών τού ελληνικού λαού…κατά τής επιθέσεως τής Γερμανίας, αφού τόσον παταγωδώς ενίκησε τούς Ιταλούς στήν απόπειρά τους νά εισβάλλουν στό ελληνικό έδαφος, γέμισε μέ ενθουσιασμό τίς καρδιές τού αμερικανικού λαού καί εκίνησε τήν συμπάθειά του. Πρό ενός καί πλέον αιώνος, κατά τόν πόλεμον τής ελληνικής ανεξαρτησίας, τό εθνος μας…εξέφρασε τήν φλογερή του συμπάθεια γιά τούς Ελληνες καί ευχότανε γιά τήν ελληνική νίκη…» (Δήλωσή του στο ' Υπατο Συμβούλιο τής Αχέπα στίς 25/04/1941, πού μεταδόθηκε ραδιοφωνικά από τόν Λευκό Οίκο.)

........................

Σημειώσεις:

α)  Η πηγή για τα παραπάνω λεχθέντα υπό των ξένων, προέρχεται από ενα εμπεριστατωμένο άρθρο του Υποστρατήγου ε. α.  K.  Χ. Κωνσταντινίδη, το οποίο εμπεριέχει και άλλες πολύτιμες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με τον πόλεμο του 1940, και το οποίο είναι δημοσιευμένο στην παρακάτω σελίδα: http://www.apodimos.com/arthra/06/Oct/EPOS_1940_GIA_NA_GNORIZATAI_H_AXIA_TOY_OXI_TOY_1940/index.htm

β) Για την εποποιία του 1940, αν θέλετε περισσότερα:

"Η ΕΠΟΠΟΙΪΑ ΤΟΥ ΟΧΙ" του Σταύρου Δερματά Αντιστράτηγου
Απόφοιτου Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων:

http://www.zosimaia.gr/forum.asp?cat=fo-var&maintext=fo-one&ID=44&Page=1

γ) Για τους ήρωες του Ελληνοιταλικού, Ελληνογερμανικού πολέμου και λοιπά συναφή :http://strategy-geopolitics.blogspot.com/

My Song

                                                                                                 This song of mine will wind its music around you,

my child, like the fond arms of love.

The song of mine will touch your forehead

like a kiss of blessing.

When you are alone it will sit by your side and

whisper in your ear, when you are in the crowd

it will fence you about with aloofness.

My song will be like a pair of wings to your dreams,

it will transport your heart to the verge of the unknown.

It will be like the faithful star overhead

when dark night is over your road.

My song will sit in the pupils of your eyes,

and will carry your sight into the heart of things.

And when my voice is silenced in death,

my song will speak in your living heart

                                                                                

     by  Rabindranath Tagore

«Νοστάλγησα μιαν έρημο

να περπατήσω

σε μιαν άδεια απεραντοσύνη

ειρήνη χωρίς καμιάν εξήγηση.

Η αγάπη μού άναψε φωτιά
κι άφησα ό,τι δεν είναι αγάπη
διανόηση, φιλοσοφία, βιβλία, και σχολές.

Ποίηση θέλω τώρα μόνον.
Ο μύστης χορεύει σε μουσική
που δεν ακούν οι άλλοι».

  Τζαλαλουντίν Ρούμι (Τζελάλ Α-Ντίν Α-Ρούμι )(1207-73)

  .............................................................

¶ Η πρώτη παράθεσή μου, είναι ενα ποίημα από τον Ινδό ποιητή Shri Rabindra  Nath Tagore (Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ) ( 1861-1941), κάτοχο του Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1913, που απεικονίζεται στα δεξιά

¶ Η δεύτερη,  είναι από μια φράση του εκ Περσίας  ποιητή και Θεολόγου Τζελάλ Α-Ντίν Α-Ρούμι (1207-1273) , του πλέον γνωστού από τους μεγάλους (Sufi) Σούφι που ίδρυσαν ένα από τα σημαντικά τάρικα, αυτό των Μεβλεβήδων ή Μαουλαουίγια, που οι Δυτικοί αποκαλούν ‘στροβιλιζόμενους Δερβίσηδες’.

         Σημειώνω εδώ, πως το επίθετο Α-Ρούμι, σημαίνει στα Ελληνικά "Ο Έλληνας" και ο εν λόγω απεικονίζεται στ'αριστερά

¶ To video εμπεριέχει μουσική του Kitaro από το "Heaven and Earth" με εικόνες από την Κίνα.

        Από μικρό παδί σαν ήμουνα,  πήγαινα στο σινεμά ή μάλλον, με πηγαίνανε.

        'Ηταν και ένας τρόπος νάναι ήσυχοι οι γονείς μου για το που θα με βρίσκανε. 

        Βλέπετε, στην μικρή πόλη που μεγάλωνα, όλο και τριγύριζα στις  γειτονιές της, ξεχνιόμουνα με όσα έβλεπα, με

         όσους   έβλεπα και εκείνοι με χάνανε.

        Θυμάμαι, για παράδειγμα, κάποτε,  σαν ήμουνα  εξι χρονών, αλωνίσανε τον τόπο να

         με βρούνε.  Γυρίσανε όλη την πόλη.

        Εις μάτην!

         Εγώ, είχα απομακρυνθεί από την πόλη μας τρέχοντας ν' ανέβω στον  ήλιο!

        Τόχα προγραμματίσει από μέρες! Ημουνα  βέβαιη πως θα τα κατάφερνα

        Κάθε απόγευμα, την ώρα του δειλινού, τον παρακολουθούσα πως έκανε, που  έγερνε

          και την ώρα που χρειαζότανε πριν χαθεί πίσω από τον ορίζοντα

          Παραφύλαξα την ώρα που εκείνος ενωνόταν με την γή και ερχόταν σιμά  μου

         'Ετσι, τόβλεπα το δειλινό τότε.

         Θα τον προφθάσω στο κατέβασμα, σκεπτόμουνα, καθώς έβλεπα να δύει στον ορίζοντα.

         Να, πίσω από κείνα τα σπίτια, θα τον πετύχω

         Ετσι και ένα απόγευμα, την ώρα του δειλινού ξεκίνησα να ανέβω στον ήλιο.

         Στην αρχή, θυμάμαι, περπατούσα κανονικά. Φαινόταν, τόσο κοντά μου, νάρχεται.

        Μετά, σαν πέρασα πίσω από τα σπίτια, που θάπρεπε να τον βρώ, τον είδα νάναι πιό μακρυά.

         Και τότε, άρχισα να τρεχω να τον προλάβω.

         Θυμάμαι, σκεφτόμουνα, ενώ έτρεχα όλη αγωνία: Είναι πιό μακρυά από  ο,τι νόμιζα. Δεν θα προλάβω.

          Και συνέχισα να τρέχω όλο και πιό γρήγορα!

         Πέρασα πίσω από μια άλλη σειρά σπιτιών, άλλη μια μετά από κείνη και μετά πίσω από κείνο το άλσος με τα

          ψηλά δέντρα.

          Πέρασα τρέχοντας μέσα και από κείνα.

          Και όσο έτρεχα προς εκείνον, τόσο σα να πήγαινε εκείνος πιό μακρυά μου.

           Θυμάμαι, όσο συνέχιζα να τρέχω, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά, ο

ιδρώτας να τρεχει ποτάμι επάνω μου.. Μα δεν με ένοιαζε τίποτε.

          Εκεί, εγώ, να προλάβω να ανέβω στον ήλιο!

          Μέχρι που άρχισε να με πονάει εκεί στο πλαι στην μέση μου. Κράταγα με τα χέρια μου τα πλευρά μου και συνέχιζα..

           'Ημουνα, πιά, σε μεγάλη αγωνία.. Δεν θα προλάβαινα

           'Εκλαιγα πιά

            Οχι, από τον πόνο που ένοιωθα στα πλευρά, μα γιατί πιά άρχιζα να συνειδητοποιώ πως δεν θα μπορούσα να το

            καταφέρω.

            Και έτσι, έφθασα, κοντανασαίνοντας και παραπατώντας πιά στις μεγάλες χορτάρινες εκτάσεις.

            Δεν εμπόδιζαν πιά την ματιά μου, μήτε τα σπίτια, μήτε τα δένδρα.

          Ο ορίζοντας απλωνόταν ανοιχτός και απέραντος γύρω μου!

          Και τότε είδα.

          Ο ήλιος ήταν πολύ πολύ μακρυά , πήγαινε να πέσει πίσω από τα  χορτάρινα χωράφια, πίσω από την θάλασσα, πίσω

          από τα βουνά στο βάθος της θάλασσας.

          Ηταν πιά βέβαιο, πως δεν προλάβαινα να ανέβω σε κείνον. Ηταν πολύ μακρυά

          Θυμάμαι, τότε, κάθησα σε ένα πεζούλι, εξαντλημένη καθώς ήμουνα, και  έκλαιγα με σπαραγμό. Τόσο πολύ είχα

          απογοητευθεί και στενοχωρηθεί.

          Ηταν ενας γέροντας που με είδε εκεί, στην ερημιά. Μικρό παιδάκι, κουλουριασμένο, εκεί στην άκρη,  να κλαίει με

          αναφυλλητά.

          Με πλησίασε τότε και με ρώτησε γιατί κλαίω.

           Το θυμάμαι σαν και τώρα

          Του απάντησα ανάμεσα στους λυγμούς μου. Είχα κουρασθεί και να κλαίω.

          Και εκείνος τότε, θυμάμαι, έμεινε σιωπηλός να με ακούει, με κοίταξε μ' ενα παράξενο βλέμμα και μου είπε με χαμηλή

           ήσυχη φωνή:

          -  Κοριτσάκι μου, να ξέρεις, οτι είναι μερικά πράγματα που εμείς οι άνθρωποι όσο και αν θέλουμε, δεν μπορούμε να

          τα κάνουμε. Και ένα από αυτά τα πράγματα, είναι και αυτό, μικρή μου. 

          - Μάθε,  δεν μπορείς να ανέβεις στον ήλιο. Πάρτο απόφαση και μην στενοχωριέσαι.

          Εγώ, θυμάμαι, τότε, αποξεχάστηκα να τον κοιτάζω με τα δάκρυά μου νάχουν σταματήσει στα μάγουλα.

          Δεν μίλαγα πιά. Προσπαθούσα να καταλάβω τι μούλεγε.  Δηλαδή, δεν θα μπορούσα ποτε να ανέβω στον ήλιο; Ο,τι και

           αν έκανα;

          Μετά από μερικές στιγμές στην σιωπή, ο γέροντας, θυμάμαι, γύρισε και μου είπε:

          - Ελα τώρα, σκούπισε το πρόσωπό σου και γύρνα στο σπίτι σου. Θα σε  περιμένουν και οι γονείς σου.

           Είχε αρχίσει ήδη να πέφτει το σκοτάδι.

           Δεν είπαμε τίποτε άλλο μετά, κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου  και εκείνος απομακρύνθηκε περα στα χωράφια

           Ετσι και εγώ.

           Πήρα τον μεγάλο δρόμο, με τα φώτα στις δύο του άκρες και με σκυφτό το κεφάλι γύρισα στο σπίτι μου,.

            Ηταν πιό κοντά από ό,τι νόμιζα.

            Τελικά, σκέφθηκα, το ταξίδι μου προς τον ήλιο ήτανε πιό σύντομο από ό,τι είχα φαντασθεί.

             Είμαι πολύ μικρή, αποφάσισα. Κουράστηκα τόσο γρήγορα  σε τόσο λίγο, είναι πιό μεγάλος ο κόσμος από ό,τι νόμιζα

            και ο ήλιος ακόμη πιό μεγάλος.

             Τώρα, ναι, έτσι είναι, θυμάμαι πως είχα καταλήξει αφου είχα σκεφθεί όσα

             είχα δεί και είχα ακούσει.

            -Θα δώ, όμως, ίσως, σα μεγαλώσω...μπορεί και να μην είναι και  τότε έτσι, όπως

              τα είπε ο γέροντας.

            Ετσι και παρηγορήθηκα

           Κι έπειτα,, θυμάμαι, αποκοιμήθηκα  με την πρώτη πικρή γεύση στο στόμα, από την ήττα που είχα δεχθεί .

 

 

Νίκος Καζαντζάκης (18/2/1883 -26/10/1957)

                                                   "Με θαρρούν λόγιο, διανοούμενο, γραφιά.

Και δεν είμαι τίποτε απ' αυτά.

Τα δάχτυλά μου, όταν γράφω,

δεν μελανώνουνται, αιματώνουνται.

Θαρρώ δεν είμαι παρά τούτο:

      μια απροσκύνητη ψυχή."

1950

"Ο Θεός φωνάζει στην καρδιά μου: Σώσε με!

Ο Θεός φωνάζει στους ανθρώπους, στα ζώα, στα φυτά, στην ύλη: Σώσε με!

Ακου την καρδιά σου κι ακλούθα τον. Σύντριψε το σώμα σου κι ανάβλεψε: Όλοι είμαστε ένα!

Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι συ.

Αγάπα τα ζώα και τα φυτά, γιατι ήσουνα συ, και τώρα σε ακλουθούν πιστοί συνεργάτες και δούλοι.

Αγάπα το σώμα σου· μονάχα με αυτο στη γης ετούτη μπορείς να παλέψεις και να πνεματώσεις την ύλη.

Αγάπα την ύλη· απάνω της πιάνεται ο Θεός και πολεμάει. Πολέμα μαζί του.

Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν΄ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα. Η ανώτατη αρετή δεν εϊναι να

΄σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία.

 Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!

Η επιχείρηση του Σύμπαντου, για μιαν εφήμερη στιγμή, όσο ζεις, να γίνει επιχείρηση δική σου.

Τούτος είναι, σύντροφοι, ο καινούριος Δεκάλογος μας!"

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Καζαντζάκη " Η ασκητική"  - σχέση ανθρώπου με άνθρωπο.(1923)

Πηγές:

http://www.diaplous.org/library/askitiki.php#16

http://durabond.ca/gdouridas/kazanzakis.html

http://www.sarantakos.com/fistiki/kaz-eis.html

http://www.historical-museum.gr/kazantzakis/index1.html

http://www.kazantzakis-museum.gr/index.php?level=1&lang=el

Για το έργο του : Go to source web page: ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΚΔΟΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ

            Τούτο το Σαββατιάτικο πρωινό απόλαυσα το καφέ μου και τον περιπατό μου στο μουράγιο!

         Υπέροχη φθινοπωριάτικη μέρα! Ο ήλιος έπαιζε κρυφτούλι με τα άσπρα ντύματα του τ' ουρανού, η θάλασσα, κυρά χαμογελαστή ν' απλώνεται μπροστά μου μέχρι πέρα, και πανωθέ της, πέρα στον ορίζοντα, πανιά λευκά να σεργιανίζουνε ενώνοντας στο φόντο τους το γαλάζιο των βουνών με το βαθυμπλέ εκείνης και όλο αυτό με κάδρο το ουράνιο  αχνογάλαζο.. Όνειρο

         Στρώθηκα να απολαύσω τον καφέ μου απέναντι από τα δεμένα πλοία στο μικρό λιμανάκι.

         Πολλά σκαριά, το καθένα με τ'όνομά του, άλλα όμοια, άλλα διαφορετικά από τα άλλα, λικνίζονταν δίπλα το ένα στο άλλο σ' ένα αργό επαναλαμβανόμενο ρυθμό,ολουνών τα κατάρτια υψώνονονταν γυμνά με τα πανιά διπλωμένα, και όλα μαζί περιμένανε...

         Εκανα, μετά, τον περίπατό μου κατά μήκος της αποβάθρας, δίπλα στις δέστρες τους.

         Είχε σιωπή εκεί, ο αέρας, μόνο, ήταν σα πιό γιομάτος από την αρμύρα και το άρωμα από τα ξύλινα πλοία.

         Πολλά κατάρτια, πολλές οι δέστρες. Μερικά από αυτά ήσαντε έτοιμοτάξιδα, άλλα παραμελημένα και άλλα ήδη ξεχασμένα από καιρό, μα όλα μαζί εκεί περιμένανε.. περιμένανε

         Λίγο πιό κείθε,  κατά μήκος της ακροθαλασσιάς, εκεί στην άκρια, ήσαντε τα άλλα

         Αυτά τα άλλα, είχαν αφεθεί πάνω στην παραλία, ανάκατα το ενα με το άλλο, με τις κοιλιές τους να χάσκουνε στο ασπροχάλικο, τα χρώματά τους, ξέφτια να κρέμονται.

         Κουφάρια αφημένα..να περιμένουνε.

         Και ήσαντε πιό δίπλα τους εκεί, μερικά άλλα πιο πίσω, και πιό ψηλά από όλα τα υπόλοιπα, βαλμένα αυτά πάνω σε τρίποδες, εκτεθειμμένα στην γύμνια τους στον αέρα και στην ματιά και ολούθε,  χωρίς κατάρτια, χωρίς διπλωμένα πανιά, με τρύπες ολάνοιχτες πάνω τους.

         Πληγές ανοιχτές

         Περιμένανε και αυτά; Και τι;

         Μα όλα μαζί, και τα δεμένα και τα κουφάρια τ' αφημένα και τα ξεδιάντροπα ξεγυμνωμένα, ήσαντε στραμμένα προς την θάλασσα, εκεί που στο πέρα της, τα άσπρα πανιά ξεχώριζαν στο βαθυμπλέ της.

         'Ησαντε στραμμένα να κοιτάν' τα κατάρτια τα ντυμένα, τα πανιά να κοιλώνουν  στο δέξιμο του άνεμου, ν' αφουγκράζονται τον θαλασσινό αέρα, να γεύονται στο πετσί τους την αρμύρα του.

      'Ησαντε όλα στραμμένα να κοιτάν' τα πλοία τ' άλλα  που αρμενίζανε, εκείνα  που ταξιδεύανε στο πέλαγο, όπως τους είχε ταχθεί από την φτειαξιά τους.

       Και κεί τότε σκέφθηκα..

       Τι καλά που δεν είμαι πλοίο, να περιμένω από άλλους να μ' ετοιμάσουνε για το ταξίδι που μου έχει ταχθεί!

       Τι καλά που μπορώ και κινούμαι  εγώ σαν θέλω, προς όπου και όπως θέλω, και αν είναι ν' αράξω σε λιμάνι, θάναι για το ξαπόσταμα!

       Δεν θάναι, όμως,  για να περιμένω!

       Μα κι αν είναι να πληγιάσω, κάλλιο, ας πάω στο βυθό μου, αντίς να ξασπρίζουν τα κοκκαλά  μου αφημένα, όπου δεν είναι ο προορισμός τους. 

                                                                                 Για τους ταξιδευτές....

          Καλό ταξίδι

Fragmentum

«φαίνομαι σοί τώ παρόντι καθήμενος: τώ δέ απόντι ου φαίνομαι καθήμενος:
άδηλον ει κάθημαι ή ου κάθημαι».

Πρωταγόρας (480-410πΧ)

        Fragmentum

Ήθελες κάτι να μου πεις και δεν σου το ρωτούσα,

(Το καλοκαίρι είχε σωθεί

και τ'  άνθη που αγαπούσα).

Ήθελες κάτι να μου πείς

και τόχα λησμονήσει.

(Τη ρίζα που καθόμαστε

-θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει).

(Είχε από τότε εντός μου

σε φθινόπωρο γυρίσει).

Μου είπες, α, ναι!

- πως μ' αγαπάς

- μα τόχω λησμονήσει.

Ποίημα του Τέλλου 'Αγρα

            από

(Τα βουκολικά και τα Εγκώμια)

...........................................

 

Και είπα να πω για την φτώχεια

Και είδα πόσο "φτωχή" είμαι,

Και είδα πόσο "τυφλή" είμαι,

Κοίταξα στον καθρέπτη μου και είδα μια στρουθοκάμηλο

Μετά κοίταξα  πιό πέρα από το είδωλο ..

Και σα να Είδα κάτι

και,  θα δω περισσότερα όταν σβήσω την στρουθοκάμηλο.

Πιάνει πολύ χωρο στον καθρέπτη

Να, σαν πρώτη εικόνα του πιό πέρα, δεν είδα την φτώχεια, είδα, όμως,  ενα  αχνάρι της,

Ναι, είναι ενα από τα δάχτυλα της φτώχειας αυτό

Είδα ανθρώπους  νάναι ένα με τα σκουπίδια, μετά την κατανάλωσή τους από άλλους.

Και ναι. Ναι,  τα ανθρώπινα σκουπίδια είναι ενα από τα απομεινάρια των δαχτυλιών της  παγκόσμιας φτώχειας.

Η άλλη δαχτυλιά στο αχνάρι είναι από την κατανάλωση. Θέμα πολιτικής της Οικονομίας! Προσφορά και ζήτηση!

Για να υπάρχει προσφορά, γεννάνε οι καταναλωτές την φτώχεια!

Είδα το ανθρώπινο εμπόρευμα! Μεγάλη η πραμάτεια, πολλά τα σκουπίδια, ασύλληπτη η αποφορά τους!

Φαίνεται, την μπόχα δεν μπορούν να την καλύψουνε πιά τα γαλλικά φινετσάτα αρώματα.

Ρίξτε μια ματιά και σείς..αν θέλετε

Το επονομαζόμενο Human Trafficking που παγκοσμίως γίνεται, είναι μια από τις απόρροιες της Φτώχειας. Ισως, η πιό τραγική.

Poverty!

        Το παρακάτω κείμενο κηρύσσει συναγερμό!

      Το έλαβα σήμερα, από μια φίλη,  με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο! Διανεμήθηκε σ'όλα τα εν Ελλάδι υποκαταστήματα της Εθνικής Τράπεζας με τον χαρακτηρισμό " εξαιρετικώς επείγον"

      Δεν το έχω διασταυρώσει ως πληροφορία. Μπορεί νάναι και φήμη, απλά.

      'Ομως, ως προερχόμενο από έγκυρη πηγή και εν όψει του κινδύνου, το αντιγράφω, ως έχει αυτολεξεί και  το αναμεταδίδω, δημοσιευοντάς το, για να λάβουμε γνώση! 

     Υποσημείωση:Οι χρωματικοί τονισμοί, δικοί μου!

  “ Υπάρχουν φήμες οτι στις επόμενες μέρες πρέπει να είμαστε  πάρα πολύ

προσεκτικοί και να μην ανοιχθεί κανένα μήνυμα που θα  έρθει με τον τίτλο 'ιnvite'

ή 'ινvito' ανεξάρτητα από το ποιος  το έστειλε, φίλος η' όχι.

      Είναι ένας ιός που ανοίγει ως ολυμπιακή φλόγα και καίει τον σκληρό σας

δίσκο. Αυτός ο ιός θα  έρθει από ένα άτομο από την λίστα των επαφών  και γι

αυτό πρέπει να στείλετε αυτό το mail σε όσους ξέρετε.

     Έτσι, αν πάρετε τέτοιο μήνυμα, μην το ανοίξετε και σβήστε αμέσως τον

υπολογιστή σας!!!

    Είναι ο χειρότερος ιός, όπως ανακοινώθηκε από το cnn και η microsoft το

επιβεβαιώνει ως τον πιο καταστροφικό ιό μέχρι σήμερα!!

      Ανακαλύφθηκε προχτές το απόγευμα από την mcafee και δεν υπάρχουν

ακόμα λύσεις.

     Καταστρέφει ολοκληρωτικά όλα τα vital info toy hard disk! Κάνετε copy και

στείλετε το σε όλους! ”

Στη νύχτα που έρχεται

 

Ξεκινάμε ανάλαφροι καθώς η γύρη

που ταξιδεύει στον άνεμο

Γρήγορα πέφτουμε στο χώμα

ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιά

γινόμαστε δέντρα που διψούν ουρανό

κι όλο αρπαζόμαστε με δύναμη απ' τη γη

Μας βρίσκουν τ' ατέλειωτα καλοκαίρια

τα μεγάλα κάματα.

Οι άνεμοι, τα νερά

παίρνουν τα φύλλα μας.

Αργότερα

πλακώνουν οι βαριές συννεφιές

μας τυραννούν οι χειμώνες κι οι καταιγίδες

Μα πάντα αντιστεκόμαστε,

ορθωνόμαστε

πάντα ντυνόμαστε με νέο φύλλωμα

Ωσότου, φτάνει ένας άνεμος παράξενος

-κανείς δε ξέρει πότε κι από που ξεκινά-

μας ρίχνει κάτω

μ' όλες μας τις ρίζες στον αέρα.

Για λίγο ακόμα μες στη φυλλωσιά μας

κάθεται κρυμμένο

-να πει μια τρίλια του στη νύχτα που έρχεται-

ένα πουλί.

Ένα ποίημα

από την

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ

Κι είπα,

Ας μιλήσω μ' ένα τραγούδι

Μα, τι τραγούδι να σου πω;

Καλημέρα φως μου,

καλημέρα ήλιε μου,

καλημέρα σε όλους σας

.. από μένα που αγαπώ την λιακάδα..

και γοητεύομαι από την .. καταχνιά

  Και, να που δεν μπόρεσα να αντισταθώ!

          Σήμερα, έλαχε να διαβάσω ένα άρθρο υπό τον τίτλο " Αντιφραστικός λόγος", αναφορικά με το βιβλίο του  Γάλλου φιλοσόφου Vladimir Jankélévitch (Βλαντιμίρ Γιανκελεβίτς) (1903-1985)  με τον τίτλο «L' ironie» ( Η Ειρωνεία), το οποίο υπογράφεται από την κ. Λίζη Τσιριμώκου, καθηγήτρια Συγκριτικής Γραμματολογίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, που είναι δημοσιευμένο στην Εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ" στην στήλη του "βιβλία"  την 1/3/1998.

         Το διάβασα, το βρήκα τόσο ενδιαφέρον, και.. δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην ακόλουθη μικρή αποσπασματική (και ως εκ τούτου αυθαίρετη) αντιγραφή μέρους του, παραπέμποντας για την πλήρην του ανάγνωση, σε όσους ενδιαφέρονται, στην πηγή δημοσίευσής του που είναι η :

  http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=12470&m=S03&aa=1

   {.....Ο συνήθης και απλούστερος ορισμός της ειρωνείας ως αντίφρασης (λέω το αντίθετο εκείνου που πράγματι εννοώ) θα μπορούσε κανείς να πει ότι την εντάσσει στον ευρύ χώρο της αλληγορίας ή, καλύτερα, της ψευδολογίας, της ψευδηγορίας: το «διπλό παιχνίδι», η ακροβατική άσκηση μεταξύ ταυτηγορίας και αλληγορίας, το διπλό επίπεδο του ειρωνικού λόγου, βυθίζει τον αποδέκτη του σε νοηματική αβεβαιότητα και σύγχυση, έτσι ώστε, αν λόγω υπερβολικής «σοβαρότητας» δεν ανέχεται το καθεστώς της αμφισημίας, βρίσκεται αναγκασμένος να επιλέξει ο ίδιος να διακινδυνεύσει μια εντελώς «προσωπική» ερμηνεία, δηλαδή να εκτιμήσει τα λεγόμενα δίχως να μπορεί διόλου να βασιστεί, να αγκυροβολήσει στα διακριτικά σημεία της συγκεκριμένης διατύπωσης.

        Ο αντιφραστικός, ειρωνικός λόγος συγγενεύει με το παράδοξο, το οξύμωρο ή το αντιφατικό και δημιουργεί μια επικοινωνία υψηλού κινδύνου ­είναι σιβυλλικός: καταλαβαίνουμε ότι κάτι θέλει να πει αλλά δεν επιτρέπει να μάθουμε τι ακριβώς είναι αυτό. Η συλλογιστική βάσει της οποίας αποφασίζουμε απολύτως υπέρ μιας από τις αντικρουόμενες τιμές του λόγου μπορεί προφανώς να καταλήξει σε λάθος αποτελέσματα, σε ατυχή «κατά γράμμα» ανάγνωση ενός πολυκωδικού μηνύματος."

       " Προς τι όμως αυτή η προσποίηση, η υποκρισία, η dissimulatio μιας κρυπτοφιλοσοφίας, μιας philosophia arcana;

     "  Μια πρόχειρη απάντηση θεωρεί ότι η ειρωνεία είναι ύποπτη κακολογίας, σκώμματος, χλεύης, βλασφημίας· αποκαλείται συχνά «δηκτική», «αιχμηρή», μεταφέρει δηλαδή μια διάσταση πολεμικής, όπου η ίδια λειτουργεί ως αποτελεσματικό όπλο, ως καλό εγχειρίδιον (στιλέτο). Με τους κατάλληλους αντιφραστικούς χειρισμούς καταφέρουμε πλήγματα, απευθύνουμε μομφές υπό το πρόσχημα ότι πλέκουμε εγκώμια, κατ' ευφημισμόν· ισχύει όμως και το αντίστροφο: η πανηγυρική χρήση της ειρωνείας, η υποκοριστική λειτουργία της, όπου εγκωμιάζουμε υπό το πρόσχημα ότι ψέγουμε. Ο,τι παραμένει σταθερό είναι η ανατροπή της αναμενόμενης ιεράρχησης, η εναντίωση στο πάγιο σχήμα, η δημιουργία ισότοπων, συναρμόδιων επιχειρημάτων «πέραν του καλού και του κακού», σε οιονεί ηθική ουδετερότητα ή ισοσθένεια, στην αφιλοκέρδεια και στην αμφισημία του παιγνίου".

     «Η ειρωνεία τιμά και ταυτόχρονα πιστώνει τη μαντική οξυδέρκεια του συνομιλητή της. Ακόμη περισσότερο, τον μεταχειρίζεται σαν πραγματικό εταίρο ενός διαλόγου. Στο επιδέξιο παιχνίδι της αντιστοιχεί το εκλεπτυσμένο αφτί. (...) Ετσι υφαίνει ανάμεσα στους εταίρους μια μορφή συνενοχής ή σιωπηρής συναίνεσης, καμωμένης από αμοιβαία εκτίμηση» έχει σαφώς αντιδεσποτικό χαρακτήρα. Το άλας της ειρωνείας ανοσοποιεί την απόγνωση και δρα ως αντίδοτο στις ψευδοτραγωδίες της καθημερινότητας, ως μεγάλη παραμυθία και αρχή μέτρου και ισορροπίας· σέβεται τις αποχρώσεις, ξέρει να περιμένει τον καιρόν, να θίγει το άθικτο, να εγγίζει το απρόσιτο· «εκείνος που κωφεύει στον ψίθυρό της καταδικάζεται σε εδραίο δογματισμό και σε μακάρια αμβλύνοια».}

{.....Αμυντικό μάλλον παρά επιθετικό όπλο, η ειρωνεία αποτελεί ένα μέσον, ίσως το μοναδικό που έχει στη διάθεσή του ο χειριστής του λόγου για να χειραφετηθεί από κανονιστικούς πειθαναγκασμούς, χωρίς τον κίνδυνο να υποστεί κυρώσεις, αναπόδραστες σε περίπτωση ευθείας παραβίασης των εσκαμμένων. Εναντίον του «φασισμού» της γλωσσικής νόρμας, που ο Μπαρτ κατήγγελλε άλλοτε με μια ρητορική υπερβολή διόλου απαλλαγμένη από ειρωνικά ψήγματα, η ειρωνεία παρουσιάζεται ως «αντιφασιστική» απάντηση, ως το τελευταίο καταφύγιο της ατομικής ελευθερίας στο επίπεδο του ιδιόλεκτου.}

 

 

"Ο δρόμος του παραδόξου είναι ο δρόμος της αλήθειας.

Για να υποβάλλουμε την πραγματικότητα σε μια σοβαρή εξέταση, πρέπει να την βλέπουμε να κρατάει ισορροπία πάνω σε

τεντωμένο σύρμα.

Την αλήθεια μπορούμε να κρίνουμε σωστά μόνο όταν αποκτά την ιδιότητα του ακροβάτη. "

Eίπε, κάποτε ο Όσκαρ Ουάιλντ

(Oscar Fingal O' Flahertie Wills Wilde)

         (1854 - 1900)

     ..........................................

   Αραγε, νάναι ο δρόμος της αλήθειας αυτός, ο κατά Ουάϊλντ;

    'H, ο δρόμος μιας ακόμη αλήθειας;

    'H, .......;

..........................................

  Την καλημέρα μου σε όλους!!!

 

 

'Οταν νυχτώνει τι μαύρη λύπη

 

Πέφτει στην έρμη μου μέσα καρδιά!

'Ο,τι έχω μπρος μου κι ό,τι μου λείπει,

Πάω να τ' αγγίξω κ' είναι μακριά...

 

 

 

Από ενα ποίημα του Μιλτιάδη Μαλακάση

     Τέτοιαν αγάπη

Απ’ τους νεκρούς μου απόμεινε το χώμα

που γενναιόδωρα έχουν σκορπίσει

να συντροφεύει τις ημέρες μου, τις νύχτες

οι ονειρεμένες μορφές τους συντροφεύουν.

Έτσι κάποτε ζήτησα, ξυπνώντας,

να γίνω χώμα να με αγαπήσει

ο ήλιος της ζωής. Ανάστησέ με.

Τέτοιαν αγάπη θέλω από σένα.

Σπύρος Κατσίμης

......................................................................................

Αχ! Τέτοια άκρατη ανάγκη για αγάπη!

Αχ! Που η απουσία της είναι η του νεκρού!

Αχ! Που η ανάγκη του νεκρού γι' ανάσταση, γίνεται επιταγή!

Αχ! Και και που' ναι ο ήλιος της ζωής!

Αχ! Και να μπορεί ένας άνθρωπος νάναι εκείνος ήλιος ζωής!

Αχ! Και να μπορέσει η αγάπη του να αναστήσει!

Το μπορεί άραγε;

............................................................................................................

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.

καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.   

Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἐαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

 

Α´ ἐπιστολὴ Παύλου πρὸς Κορινθίους (ιβ´ 27 - ιγ´ 13)