. . . . .

             Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
              ό,τι ήθελον σε ειπεί:
              πως χωρίς εσέ να ζήσω
              μοι είναι αφόρητος ποινή -
αν μ' ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν' ελπίς απατηλή!

. . . . .

 

           Αν μ' ηγάπας, των δακρύων
              ήθελον το τέρμα ιδεί·
              και των πόνων των κρυφίων.
              Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.

……

αν μ' ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν' απατηλή ελπίς!

Κι αν για τον έρωτα μου δεν μπορώ να πω -
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια
Όμως το πρόσωπο σου που κρατάω μες την ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου πού κρατάω μες το μυαλό μου,
Ημέραις του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρα μου,
τις λέξεις και τις πράξεις μου πλάθουν και χρωματίζουν
σε όποιο θέμα κι αν περνώ, όποια ιδέα κι αν λέγω.

 

 

Κωνσταντίνου Καβάφη

  (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα

1877;-1923, Ίκαρος 1993)

 

         

 

Καλή νύχτα

27/10/2009

 

‘Ενα αφιέρωμα στα παιδιά των Πολέμων, 

από μένα, ένα παιδί της Ειρήνης,

που δεν θέλει ποτέ να χρειαστεί να γνωρίσει

τι σημαίνει Πόλεμος

και να πεί το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ σ’αυτόν.

 

            Παραμονή μιας μεγάλης επετείου η αυριανή ημέρα: Είναι η Ημέρα του Ελληνικού ΟΧΙ απέναντι στους επίδοξους καταχτητές της πατρίδας μας. Είναι μια μέρα που σημάδεψε τον Κόσμο όλόκληρο και οχι μόνον την Ελλάδα μας!

            Ενα ΟΧΙ που καλούμαστε να θυμόμαστε, καλούμαστε να τιμούμε γιατί ως κάθε τέτοιο ΟΧΙ που κάθε λαός προβάλλει έναντι του κάθε εισβολέα στη γή του, είναι αιματοβαμμένο και κουβαλά  μέσα στην κάθε ακίδα της λέξης του, Τιμή και Αξίες και Ηθη και Αρχές, μα και πολύ θάνατο και πολύ πολύ πόνο!

            Ενα ΟΧΙ που είπε σαν αύριο πριν 69 χρόνια,  ολόκληρος ο Ελληνικός λαός, δια στόματος του τότε πρωθυπουργού του, του Ιωάννη Μεταξά.

            Ενα ΟΧΙ που λέει κάθε λαός  σε τέτοια περίπτωση επίθεσης εναντίον της χώρας του

            Και είναι ο λαός, οι άντρας, οι γυναίκες και τα παιδιά του κάθε τόπου!.

            Και Είπαν το ΟΧΙ οι άντρες,

            Και Είπαν το ΟΧΙ οι γυναίκες,

            Τα παιδιά, όμως;

            Τα παιδιά ρωτήθηκαν; Τα παιδιά αυτά που τα βρήκε κείνος  ο πόλεμος του 1940 στον τόπο μας, τα παιδιά εκείνα που τα βρήκε ο κάθε παγκόσμιος ή εντόπιος ή μεμονωμένος πόλεμος σε κάθε σχεδόν γωνιά της γής μας  ανα τις γενεές και τους αιώνες, ρωτηθήκανε ποτέ;

          Ρωτήθηκαν τα παιδιά για να πούνε το μεγάλο ΟΧΙ ή το μεγάλο ΝΑΙ για ένα πόλεμο;

         Είτε αυτά ήσαν τα παιδιά των αμυνομένων, είτε, τα παιδιά των επιτιθεμένων;

         Ούτε, που ρωτήθηκαν ποτε τα παιδιά! Αυτό είναι γεγονός!

        Ούτε, που ποτέ γνώριζαν, ούτε που γνωρίζουν τα παιδιά της Ειρήνης τι σήμαινε και τι σημαίνει ο Πόλεμος!    Αυτή είναι η Αλήθεια!

        Αλλοι, αποφάσισαν και αποφασίζουν για τα παιδιά αυτά, για κείνα, για τα άλλα, για όλα τα παιδιά του κάθε πολέμου και όλων των Πολέμων!

         Αλλοι!

        Η μια αλήθεια είναι, ανα τις γενεές των ανθρώπων, οτι όλα τα παιδιά των πολέμων κλήθηκαν σε κάθε γενιά και καλούνται και θα κληθούν και στο μέλλον απλά, να τον υποστούν!

        Η άλλη αλήθεια είναι οτι από όλα τα παιδιά των Πολέμων, τα πολλά θα είναι εκείνα που θα πεθάνουν εξ αιτίας του, χωρίς να γνωρίσουν ποτε οτι πρόλαβαν να ζήσουν έστω και για λίγο και τα περισσότερα κείνα τα παιδιά που θα πεθάνουν  εξ αιτίας του, χωρίς να μάθουν ποτέ το γιατί πέθαναν.

        Η παρ’ άλλη αλήθεια είναι οτι, μερικά, μόνον, από όλα τα παιδιά των Πολέμων, εκείνα, μόνον, που επιζήσουν επί ικανό χρόνο είτε στην διάρκειά του, είτε και επιβιώσουν Μετά την λήξη του,  θα μπορέσουν να μάθουν και να γνωρίσουν μέσα από αυτόν για το  τι σημαίνει πόλεμος, τι σημαίνει Ζωή και τι Θάνατος εν καιρώ Πολέμου!

       Μα, τότε, θα είναι αργά πιά για να απαντήσουν αυτά τα παιδιά, όποτε και εφόσον ερωτηθούν, για το Τι σημαίνει Πόλεμος, για το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ  και το ΓΙΑΤΙ σε αυτόν!

       Γιατί, η Αλήθεια που είναι πίσω από τις άλλες αλήθειες είναι οτι τα παιδιά που επέζησαν και επιβίωσαν μεσα από τους Πολέμους, δεν θάναι, τότε, πιά παιδιά !

       Γιατί ο Πόλεμος, ο κάθε πόλεμος δεν αφήνει πίσω του παιδιά! Σκοτώνει παιδιά και γερνάει “το παιδί” μες από μικρούς και μεγάλους!

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ

 

Γι’ εκείνα που πέθαναν εξ αιτίας τους, χωρίς ποτέ να μάθουν το γιατί και το τι.

Για τα παιδιά των Πολέμων που δεν μεγάλωσαν ποτέ!

Για  τα παιδιά που πέθαναν εξ αιτίας τους

χωρίς να γνωρίσουν οτι έζησαν, έστω και για λίγο

Για  τα παιδιά εκείνα που επέζησαν..

 

Για τα παιδιά της Ειρήνης, τα άλλα σαν εμένα,

που  χρειάστηκε να πούνε το ΝΑΙ

σ’ αυτόν βροντοφωνάζοντας

το Μεγάλο ΟΧΙ

και, που τον γνώρισαν

Σημειώσεις:

1. Ως προς τα videoς, το οποίο το βρίσκω εξαιρετικά και εκφράζω ενα θερμό ευχαριστώ στους δημιουργούς τους:

Το πρώτο είναι της φίλης devotedsub,   και μπορείτε να το βρείτε στην σελίδα:

 http://www.youtube.com/watch?v=HNtQfGVeEhU 

Ο τίτλος του τραγουδιού που ακούγεται είναι  “Το παιδί με το ταμπούρλο” σε στίχους του ποιητή μας Νίκου Γκάτσου και σε μουσική Γ. Χατζηνάσιου.Τραγουδά η Νανά Μούσχουρη!

2. Το δεύτερο video είναι του NektariosR και μπορείτε να το βρείτε στην σελίδα:

 http://www.youtube.com/watch?v=jrG6pC83dt4

Ο τίτλος του τραγουδιού που ακούγεται είναι  “Παιδιά της Ελλάδος παιδιά” σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και σε μουσική Μιχάλη Σογιούλ. Τραγουδά η Σοφία Βέμπο!

3. Η ιστορική φωτογραφία, η ασπρόμαυρη, είναι ντοκουμέντο και αναφέρεται στην τύχη πολλών παιδιών στον λιμό της Αθήνας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τινα εκ των οποίων και απεικονίζονται. Την βρήκα στην ιστοσελίδα:

4. Η φωτογραφία με τα σκοτωμένα μωρά είναι από την βομβαρδιστική επίθεση των Ισραηλινών κατά της Γάζας στις αρχές του τρέχοντος έτους! Ενώ η φωτογραφία του μικρού αγοριού με το ακρωτηριασμένο χέρι είναι από το Πακιστάν, όπου και τα γνωστά ιστορικά γεγονότα.

Go to source web page: » 1940 Τα παιδιά που δεν μεγάλωσαν spetsiotou blog - Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

   

 …παρασέρνει πολλά στην διάβα του κι οχι μόνο φύλλα νεκρά μα και χάδια που κρατάν’ ακόμη κάτι από την ζέστα του χεριού που τ’αφησε στον άνεμο..

Το χαμένο χάδι

Φυσάει κι απόψε ένας άνεμος..

Γλιστράει μέσα απ' τα δάκτυλα το αναίτιο χάδι,
μου φεύγει από τα χέρια. Στον άνεμο όταν κυλάει,
το χάδι μου πλανιέται δίχως σκοπό ούτε μέλλον,
το χαμένο χάδι ποιος θα το βρει να το πάρει;

Θα μπορούσα ν' αγαπήσω απόψε με μια άπειρη λύπη
θα μπορούσα ν' αγαπήσω τον πρώτο τυχόντα.
Κανένας δεν έρχεται. Μοναξιά στ' ανθισμένα δρομάκια.
Το χαμένο χάδι θα κυλάει... θα κυλάει...

Αν απόψε στον άνεμο σε καλούν ταξιδιώτη,
αν ριγήσει τα κλώνια ένας γλυκός στεναγμός,
αν σου σφίγγει τα δάχτυλα ένα χέρι μικρό
που σε κρατάει και σε αφήνει, σε βρίσκει και φεύγει.

Αν δε βλέπεις το στόμα που φιλάει, ούτε εκείνο το χέρι,
αν το κάλεσμα δεν είναι παρά μια αυταπάτη
του αγέρα, ω, ταξιδιώτη που έχεις μάτια γαλάζια,
διαλυμένη στον άνεμο, θα με αναγνωρίσεις;

 

Είναι ένα ποίημα

της Alfonsina Storni

  μτφ: Ρήγας Καππάτος

 

  

        Το τραγούδι όπου ακούγεται στο video έχει το τίτλο “Η Αλφονσίνα και η θάλασσα” “ Αlfonsina y el mar “ και είναι ένα αφιέρωμα στην μεγάλη Αργεντινή ποιήτρια Αλφονσίνα Στόρνι (Alfonsina Storni, 1892-1938) που, σαν ήρθε η ώρα που  για κείνη ο χρόνος της εδώ είχε μικρύνει κι ήταν αφόρητος, εκείνη “επέλεξε” να φύγει από την ζωή τούτη περπατώντας μες στην θάλασσα ώσπου να κοιμηθεί για πάντα στην αγκαλιά της.

       Είναι από τα ομορφότερα τραγούδια που έχω ακούσει, τραγουδισμένο από την μεγάλη τραγουδίστρια Mercedes Sosa, οι στίχοι είναι του Félix Luna και η μουσική σύνθεση του Ariel Ramínez

       Το γράμμα που εικονίζεται στο  video της Νebrulla,  είναι εκείνο που έγραψε λίγο πριν κινήσει για το τελευταίο της ταξίδι. Οι στιχοι από τα  ισπανικά και τα αγγλικά του video έχουν στα ελληνικά ως εξής:

.......

Βάλε με να κοιμηθώ, Νόνα, ξάπλωσέ με
φέρε μου ένα φως για το προσκεφάλι
έναν αστερισμό, όποιον θέλεις
όλοι κάνουν- μόνο χαμήλωσέ τον λίγο...

...ευχαριστώ. Α, έχω και μια παραγγελιά:
Αν ξαναπάρει εκείνος στο τηλέφωνο
πες του να μην επιμένει, έχω φύγει.

               Οι  δε στίχοι ( lyrics) του τραγουδιού  μεταφράζονται ως εξής:

Αlfonsina y el mar	Alfonsina and the sea	Η Αλφοσίνα και η θάλασσα
Por la blanda arena que lame el mar Tu pequeña huella no vuelve más, un sendero sólo de pena y silencio llegó hasta el agua profunda. Un sendero sólo de penas mudas llegó hasta la espuma. Sabe Dios qué angustia te acompañó, qué dolores viejos calló tu voz, para recostarte arrullada en el canto de las caracolas marinas. La canción que canta en el fondo oscuro del mar la caracola. Te vas Alfonsina, con tu soledad. ¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar? Una voz antigua de viento y de sal te requiebra el pecho y te está llamando. Y te vas hacia allá, como en sueños, dormida, Alfonsina, vestida de mar. Cinco sirenitas te llevarán por caminos de algas y de coral, y fosforescentes caballos marinos harán una ronda a tu lado, y los habitantes del agua van a jugar pronto a tu lado. Bájame la lámpara un poco más, déjame que duerma, nodriza, en paz, y si llama él no le digas que estoy, dile que Alfonsina no vuelve. Y si llama él no le digas nunca que estoy, di que me he ido. Te vas Alfonsina, con tu soledad. ¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar? Una voz antigua de viento y de sal te requiebra el alma y te está llamando. Y te vas hacia allá, como en sueños, dormida, Alfonsina, vestida de mar.	Over the soft sand licking the sea her small footprint never comes again and a single path of grief and silence reached the deep water, a single path of mute griefs reached the foam. God knows what anguish filled you, what ancient sorrows deadened your voice, to lay you down lulled by the singing of the sea shells, the song sung by the shell on the dark bottom of the sea. You are going, Alfonsina, along with your loneliness, What new poems did you go to search for? An ancient voice of wind and salt breaks your soul and it's taking it away... and you go over there as in a dream, asleep Alfonsina, clothed in sea. Five little mermaids will take you through ways of seaweeds and corals, and phosphorescent sea horses will make a round at your side, and the inhabitants of the water are soon going to play at your side. "Soften the lamp a bit more. Let me sleep in peace, nurse. And if he calls, don't tell him I'm here, tell him Alfonsina will not be back. And if he calls, never tell him I'm here, do say I am gone." You are going, Alfonsina, along with your loneliness, what new poems did you go to search for? An ancient voice of wind and salt breaks your soul and it's taking it away... and you go over there as in a dream, asleep Alfonsina, clothed in sea.	Από τη μαλακή άμμο Που γλείφει τη θάλασσα Η μικρή της πατημασιά Δεν επιστρέφει πια Ένα μονοπάτι μόνο Από θλίψη και σιωπή θα φτάσει Μέχρι τα βαθιά νερά Ένα μονοπάτι μόνο Από βουβές θλίψεις θα φτάσει Ως τον αφρό. Ο Θεός ξέρει πόση στεναχώρια Σε συντρόφεψε Ποιοι παλιοί πόνοι Κρύφτηκαν στη φωνή σου Για να ξαπλώσεις Νανουρισμένη απ' το τραγούδι Από τα θαλασσινά κοχύλια Το τραγούδι που τραγουδά Στα σκούρα βάθη της θάλασσας Το κοχύλι. Πηγαίνεις Αλφονσίνα Με τη μοναξιά σου Ποιά καινούρια ποίηματα Πήγες να ψάξεις; Μια φωνή παλιά Από άνεμο κι αλάτι Σου φλερτάρει την ψυχή Κι αυτή σηκώνεται Και πας προς τα εκεί Όπως στα όνειρα Κοιμισμένη, Αλφονσίνα Ντυμένη με θάλασσα. Πέντε μικρές σειρήνες Θα σε σηκώσουν Από δρόμους των φυκιών Και των κοραλιών Και φωσφορίζοντα Θαλασσινά αλογάκια θα κάνουν 'Εναν γύρο στο πλευρό σου Και οι κάτοικοι Του νερού θα παίζουν Σύντομα μαζί σου Πηγαίνεις Αλφονσίνα Με τη μοναξιά σου Ποιά καινούρια ποίηματα Πήγες να ψάξεις; Μια φωνή παλιά Από άνεμο κι αλάτι Σου φλερτάρει την ψυχή Κι αυτή σηκώνεται Και πας προς τα εκεί Όπως στα όνειρα Κοιμισμένη, Αλφονσίνα Ντυμένη με θάλασσα.
	Τranslated by Nebrulla.	Μετάφραση:Γητεύτρια

        Περισσότερα για την Λατινοαμερικανίδα ποιήτρια Αλφοσίνα Στόρνι,

         εφ’ όσον θέλετε:

          Go to source web page: Alfonsina Storni Biography

Go to source web page: Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης » 2008 » October » 12

Go to source web page: Alfonsina Storni - Wikipedia, the free encyclopedia

 

 

                                Καληνύχτα

Με τα χρυσάνθεμα τ’ Οκτώβρη

κι ένα τραγούδι του φθινόπωρου, αγαπημένο

 

 εύχομαι σε όλους

Κ α λ η μ έ ρ α

Τα χρυσάνθεμα ανθίσαν

και

χρυσίσανε το τόπο και τον ευωδιάσανε

Απολαύστε τα

στην μέρα την σημερινή!

Αδράξτε τα και αδράξτε την!

Καλημέρα !

 

Σημείωση: Οι στίχοι του τραγουδιού είναι από το ποίημα του George Toparceanu “Οκτώβρης” και με μουσική του  Tudor Gheorghe που το τραγουδά. Το video, που πολύ μ’αρέσει, της  LonelyMoonRise

 

              …που λέχθηκαν αιώνες πολλούς πριν, γύρω στα 470 π.Χ στην Μακρυνή Κίνα από ένα φιλόσοφο άνθρωπο, τον Κομφούκιο.

Το τέμπλο του Κομφούκιου στην Ινδονησία

 Κεφάλαιο 20ο του Λαν Γιού (Lun Yu),    στίχος 2

 

  Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από τον διάλογο μεταξύ του Κομφούκιου και του μαθητή του Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang)

 

Από Τα Ανάλεκτα του Κομφούκιου

 

Ο Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) ρώτησε τον Κομφούκιο:
" Ποιά είναι τα προσόντα για την δημόσια υπηρεσία;
Ο Κομφούκιος είπε:
" Σεβάσου τα πέντε είδη αρετής και απόβαλε τις τέσσερες ανηθικότητες και θα έχεις τα προσόντα για δημόσια υπηρεσία."
Ο  Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) είπε:
" Τι μπορεί να ονομαστεί: Τι ονομάζουμε τα πέντε είδη της αρετής;"
Ο Κομφούκιος είπε:
" Ο άρχοντας είναι γενναιόδωρος αλλά οχι υπερβολικός. εργάζεται χωρίς διαμαρτυρία, έχει επιθυμίες χωρίς να είναι άπληστος, είναι εν ειρήνη αλλά οχι υπερόπτης και εμπνέει σεβασμό και οχι φόβο."
Ο  Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) είπε:

" Τι μπορεί να ονομαστεί: Γενναιόδωρος αλλά οχι υπερβολικός;"
Ο Κομφούκιος είπε:
" Δώσε στον λαό ο, τι είναι ωφέλιμο γι'αυτόν, δεν είναι αυτό γενναιοδωρία και οχι υπερβολή;
Επέλεξε να διοριστεί ο λαός μόνον όταν είναι η κατάλληλη ώρα, και τότε ποιός θα παραπονιόταν;
Επιθυμείστε εκείνο που είναι φιλάνθρωπο, θα μπορούσε αυτό να θεωρηθεί απληστία;
Να είσαι κύριος είτε συναλλάσσεσαι με τους πολλούς είτε με τους λίγους, είτε με τους μεγάλους είτε με τους μικρούς, δεν επιδιώκεις  να είσαι απρεπής και δεν θα βρίσκεσαι έτσι εν ειρήνη και χωρίς υπεροψία;
Τα δικαιώματα του κυρίου, με τα ενδύματά του και με τις κομμώσεις του ατενίζει εμπρός με σεβασμό, εμπνέοντας δέος, αναγκάζει τον λαό να είναι ανήσυχος.
Αυτή δεν είναι έμπνευση σεβασμού αλλά οχι φόβου;"
Ο  Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) είπε:
" Τι μπορεί να ονομαστεί : Οι τέσσερες ανηθικότητες;"
Ο Κομφούκιος είπε:
¨Το να θανατώνεις χωρίς να διδάσκεις μπορεί να ονομαστεί βαναυσότητα.
Το να κρίνεις τα αποτελέσματα χωρίς τις προϋποθέσεις μπορεί να ονομαστεί τυρρανία.
Το να δίνεις χρονικά όρια ή να δίνεις εσφαλμένες διαταγές, μπορεί να ονομαστεί υπεξαίρεση. Οπως οταν δίνεις κατά την διάρκεια της διαδικασίας παραλαβής και πληρωμής.
Το να μην είσαι γενναιόδωρος, αυτό μπορεί να ονομαστεί αρχομανίa

              Αυτά και ..χωρίς άλλα τινα σχετικά επί των άνω από μένα. Κανα δύο ερωτήματα μόνο: Λέτε ναναι ακόμη επίκαιρα τα του διαλόγου; Λέτε να είναι ακόμη χρήσιμα; Χρειάζονται ή μήπως θεωρούνται περιττά και και γιατί ;

              Και κάτι άλλο:  Ο  Κομφούκιος, που ορθότερα έγινε γνωστός με το όνομα Κανγκ Τσιού, γεννήθηκε το 551 π.Χ. (220 έτος του Δούκα Σιάγκ), στο Τσου, μια μικρή πόλη της πολιτείας Λου, όπου σήμερα βρίσκεται η επαρχία Σαντάγκ ( Santaunng)  της Κίνας και πέθανε κατά το έτος 479 π.Χ. Ενταφιάστηκε, εκεί όπου σήμερα είναι η πόλη της Κίνας  Qufu, εκεί στο κέντρο του πασίγνωστου  δάσους του Κομφούκιου. Ο τάφος του είναι άδειος. Ούτε και αυτός απέφυγε την σύλληση

   

  Πηγή καταχωρηθέντος κειμένου από τα Ανάλεκτα: http://www.confucius.org/lunyu/greek/greek_ndbio.htm

        

Ναι, διαβάτες όλοι τους! Πέρασαν πολλά φθινόπωρα από τότε που ο καθείς τους ταξίδεψε στην πέρα χώρα.. Κι όμως, παρόντες..Είναι αυτό που αφήκαν πίσω τους, αυτό και που σήμερα μπορεί να επηρρεάσει, να επιδράσει..να εμπνεύσει.

Για μένα που αγαπώ το σινεμά και τους ανθρώπους του, αυτοί και τόσοι άλλοι αγαπημένοι  είναι παρόντες κι ας φύγαν’ οι πολλοί, πριν καν έρθω εγώ στην ζωή!

Για μένα που τους γνώρισα ως παρόντες μέσα από την Τέχνη τους, μες από αυτό που δημιούργησαν και που αφήκαν σε εμένα και σ’όλους όσους αγαπάνε

Το σινεμά

Και πείτε μου; Ποιός από σας βλέποντας τα videoς, δεν αναγνωρίζει στιγμές και σκηνές οικείες εκείνων που του γεννήσανε με την τέχνη τους τόσα ποικίλλα και έντονα συναισθήματα σαν τις έβλεπε ή τις βλέπει στο σινεμά;

Της μικρής ή της Μεγάλης Οθόνης;

    

Και κάτι με.. χιουμοριστική ελληνική “φιλοσοφία”

περί διαβατών και διαβάσεων και ..ατμού μα και πολλών άλλων τινων!

Απολαύστε!

Υ.Γ Λείπει ένα παρόμοιο video και για τους δικούς μας τους διαβάτες της έβδομης τέχνης! Η, δεν το ανεκάλυψα ακόμη!

΄Οπως και νάχει, είπα να προτιμήσω δύο από τους μεγάλους μας ηθοποιούς ευρείας γκάμας, γνωστότερους ως κωμικούς..

Είναι από την μία το θέμα της κουβέντας τους, βλέπετε!  Και τα  περί ..ατμού!!

Είναι και που έχω ξεχωριστή αδυναμία στον Ντίνο τον Ηλιόπουλο, μιας και τον είχα γνωρίσει παιδούλα σαν ήμουν! Αδυναμίες αυτές!

          Στην Ανω Χώρα Ορεινής Ναυπακτίας

          Την Κυριακή που μας πέρασε, είχα πάει ενα ταξιδάκι στα μέρη της Ορεινής Ναυπακτίας.  Στα μέρη των φυσικών θαυμάτων! Στων Κραβάρων τις μεριές! Στην ‘Ανω Χώρα και πιό πέρα από κεί στα Αμπελάκια (π.Κοζίτσα) και πιό πάνω από κεί ως την μονή της Παναγιάς της Αμπελακιώτισσας.

Το ταξίδι το ίδιο ήτανε μια βουτιά στην καρδιά του φθινόπωρου της φύσης!

Ουρανός και βουνά και κορφοβούνια και δέντρα και ποτάμια και η γης με τους ανθρώπους και τα πράματά της όλα, ντυμένα στα χρώματά του. Μια πανδαισία εικόνων, χρωμάτων κι αρωμάτων, ένα αληθινό ονειρο!.

Δεν θα πω κάτι άλλο γιαυτά τα μέρη τα θαυμαστά.

Ο,τι και να πω, θαναι λειψό!

          Αξίζει να τα ταξιδέψει κανείς, να τα περπατήσει τα μέρη τούτα, να τ’ανασάνει, να τα γευθεί,  να στήσει αυτιά στ’ ακούσματά τους, να τα δεί και να τα δεχθεί με όλο του το είναι! Μονο τότε, θα καταλάβει

          Εδώ, θα πω μόνον κάτι από τις κουβέντες που αντάλλαξα στα βιαστικά λόγω της μπόρας που κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια μας, με τον μοναχό Πολύκαρπο, ενα νέο άνθρωπο που είναι ο μόνος πιά μοναχός στο μοναστήρι της Παναγιάς της  Αμπελακιώτισσας και του Αγίου Πολύκαρπου:

        Μου μίλαγε, λοιπόν, ο μοναχός Πολύκαρπος για τον γέροντά του, τον ηγούμενο της μονής, τον Ραφαήλ που κοιμήθηκε πριν σαράντα περίπου μέρες στα 93 ου χρόνια..

         Για τον γέροντα Ραφαήλ, που αφήκε την στερνή φήμη του άγιου ανθρώπου σ’ όλα εκείνα τα μέρη. Από παντού άκουγα τους ντόπιους να λέν’ για την αγιοσύνη του.

         Ηταν, λοιπόν, ο γέροντας άδυναμος και κατάκοιτος πολύ καιρό πριν ΄ρθεί η ώρα να κοιμηθεί τον μεγάλο ύπνο.. Κι ο μοναχός Πολύκαρπος ήτανε κιός που τον φρόντιζε. Μόνοι οι δύο τους σε ένα έρημο τόπο..

         Ο γέροντας στα τελευταία του, πως μούπε ο Πολύκαρπος την Κυριακή τ’απομεσήμερο, τούπιασε κάποια στιγμή τα χερια του τα δύο μες στις αδύναμες τις χούφτες του  και γύρισε κοιτάζοντάς τον στα μάτια και του είπε “ Σ’ευχαριστώ για όλα”

         Κι εγώ, μου πε ο Πολύκαρπος για τον ίδιον πως αντέδρασε τότε,  γύρισα και του είπα του γέροντα :

       - Μα πως το λες αυτό; Δεν έκανα τίποτε περίσσιο! Μην μου λες ευχαριστώ γιατί και συ στην θέση μου, αν ήσουνα το ίδιο θάκανες ..και άλλα τέτοια πολλά

        Και ο γέροντας μ’ άκουε, μούπε ο Πολύκαρπος,  κι έμενε σιωπηλός. Δεν είπε τίποτ’ άλλο. Μόνον δάκρυσε! Δάκρυσε, ξέρεις, μου επανέλαβε.

         Κι ακούγοντας και εγώ με την σειρά μου τον Πολύκαρπο να μου λέει τούτες τις κουβέντες έμενα σιωπηλή και σκεφτόμουνα:Α! Τι κρίμα! Δεν δέχθηκε το “ευχαριστώ” του γέροντα!

        Τον κοίταζα την ώρα που τον άκουσα να μου λέει: Τον έκρινα, μου λέει, τότε τον γέροντα! Τον έκρινα!

       Δεν τόχα δεί ως “κρίση” από την μεριά του και ξαφνιάστηκα. Ακόμη, αυτές τις ώρες του μετά που’μαι στον χώρο μου και γράφω τούτες τις αράδες την αναλογίζομαι τούτη την κουβέντα του. ‘Ητανε ζήτημα κρίσεως;

     Δεν του αφήσατε, νομίζω, την ελευθερία να εκφρασθεί από την καρδιά του, του είπα τότε

     Μείναμε έτσι για λίγο στην σιωπή ο Πολύκαρπος και γώ στο κατώφλι της εκκλησιάς. Εκείνος μέσα κι εγώ στη δράσκελιά της. Εξω, οι πρώτες  σταγόνες της βροχής που ήτανε ναρθεί , με βιάση στροβιλίζονταν στον κρύο αέρα ενα γύρω. Τις χάζευα, ενώ συλλογιόμουνα το όλον

      Τότε, ο Πολύκαρπος με κοίταξε και μου είπε: Ξέρεις, ήρθε και με βρήκε ο γέροντας στα εννιάμερά του.. Τον είδα! Μου άπλωσε τα χέρια και τύλιξε στις χούφτες του τα δικά μου, όπως τότε, και μου είπε “ Σ’ ευχαριστώ για όλα”

     Του χαμογέλασα! Και το δεχτήκατε το “ευχαριστώ” του τώρα, έτσι; του είπα

     Κι εκείνος έμεινε να με κοιτάζει και κούνησε το κεφάλι του καταφατικά. Είχα την εικόνα των ματιών του πως λαμπύριζαν κι αφού του γύρισα την πλάτη τρέχοντας κάτω από το ανεμοβρόχι κι ενώ συνέχιζα να του λέω και μερικά άλλα. Οι άλλοι με φώναζαν από ώρα.

       Μεγάλο πράγμα το “ευχαριστώ” κι ακόμη μεγαλύτερο να μπορούμε να το δεχτούμε, θαρρώ. Δεν νομίζω οτι ήτανε θέμα κρίσεως. Οχι. Αδυναμία αποδοχής ήτανε, έτσι λεω.

     Και πόσο ταξίδι έκανε ο γέροντας για το “ευχαριστώ” του αυτό! Α! Η αγάπη δεν γνωρίζει από όρια!.

 

Από ενα video του Πόντιου. Το παρακάτω, όμως,  επισημαίνω,

δεν είναι..ποντιακό!

           Απόγευμα φθινοπωριάτικο, σαν και τώρα, πριν κάμποσα χρόνια. Η παρέα –ένα ζευγαράκι και η κοινή τους φίλη, πίνανε αραχτοί τον καφέ τους στα υπαίθρια τραπεζάκια ενός καφέ στην άκρη μιας μεγάλης δεντρόφυτεμένης πλατείας κάπου στο κέντρο της πόλης..Γύρω τους κόσμος πολύς, κουβέντες ανάκατες και μυρωδιές του απόβροχου στον αέρα.

          Κάποια στιγμή κι ενώ η φίλη κοίταζε χαζεύοντας ένα γύρω, ο άντρας της παρέας γύρισε και της είπε:

-Ξέρεις, ακριβώς απέναντί μας, προς τα κεί που κοιτάς, είναι ένα σκυλάδικο. Ναι,  σε εκείνο το κτίριο, πίσω από το δεντρο

- Σκυλάδικο; Εδώ; Που ακριβώς;, ρώτησε  ξαφνιασμένη εκείνη

- Εκεί, στο ισόγειο, της έδειξε ο άντρας

Η φίλη κοίταξε καλά καλά το ισόγειο του απέναντι στην πλατεία κτηρίου. Δεν διέκρινε τίποτε. Ενα κλειστό οίκημα ήτανε.

-Μα αυτό είναι κλειστό από παντού! Ούτε προαύλιο δεν έχει!!  είπε όλη απορία η φίλη

Το ζευγάρι παραξενεμένο αντάλλαξε ματιές, μα πριν προλάβουν να την ρωτήσουν κάτι σχετικά, η φίλη τους συνέχισε:

- Καλά, πήγανε οι άνθρωποι κι ανοίξανε σκυλάδικο μες στο κέντρο της πόλης! Ακούς εκεί!  Θα σηκώνουν τον κόσμο ενα γύρω στο πόδι. Τόση φασαρία! Πως και τους δώσανε την άδεια;

- Ελα, ντε! απάντησε συμφωνώντας, με μια φωνή το ζευγάρι

- Μες στο κέντρο της πόλης οι αθεόφοβοι, δίπλα στο σχολείο. Τόνισε ο άντρας. Σκέψου τι μέσον είχανε και τους την δώσανε την άδεια!  Και, ξέρεις, γίνεται ο χαμός εκεί μέσα!

         Η φίλη παρέμενε σιωπηλή και παρατηρούσε το οίκημα με προσοχή.

-Πάντως, σχολίασε με απορία, δεν ακούγεται τίποτε. Ησυχία ακούω

- Ε! τώρα, είπε ο άντρας, είναι νωρίς. Τα βράδυα να ακούσεις! Τότε γίνεται το “ελα να δείς”

- Και πως μπορούν’ και τα κρατάνε ακόμη ήσυχα μέχρι το βράδυ;

- Ποιά ; ρώτησε ο άντρας

- Τα σκυλιά, είπε η κοπέλλα. Δεν ακούω γαυγίσματα! 

Το ζευγάρι έμεινε να την κοιτάζει άφωνο κι εκείνη βλέποντάς τους έτσι απορημένους , ρώτησε το τελευταίο:

- Καλά, σκυλάδικο δεν μου είπατε οτι είναι;

 

 

Για την ατμόσφαιρα…

 

 

 

Τι σου κάνει , όμως , ένας συνδυασμός σαν και αυτός ε;;;

Σημείωση: Στην πηγή για πολλά περισσότερα για όσους ενδιαφέρονται  για το :

Πως πήραν την ονομασία τους τα σκυλάδικα

Εδώ, μόνον δύο εκδοχές για την ονομασία “σκυλάδικο”, όπως αντιγράφω από το παραπάνω μπλόγκ “ Σκυλάδικο” του “Αδιόρθωτου”:

1) “Πριν χρόνια, επί εποχης Καζαντζίδη, Μπιθικώτση, Ζαμπέτα, τα λαικά μαγαζιά ηταν στις Τζιτζιφιές, και μαλιστα υπαιθρια τους καλοκαιρινους μήνες. Μέχρι τοτε προσέφεραν μόνο ποτό,το οποιό ομως ηταν σε διατίμηση και δεν μπορούσαν να βάλουν την τιμή οσο ήθελαν.Έτσι σκεφτήκαν να βάλουν και φαγητό,υποχρεωτικά,ετσι ώστε να μπορουν να χρεωνουν παραπανω. Έβαλαν λοιπον μοσχάρι βραστό,το οποίο δεν τρωγόταν ακομα και αν το μάσαγες 100 ωρες.Έτσι οι πελάτες με το που τους σέρβιραν το πάσαραν στα αδέσποτα σκυλιά,που μαζευόντουσαν απο την μυρωδια.Έτσι στα λαικά μαγαζιά της εποχης μαζευόντουσαν παρα πολλα σκυλια και ετσι ονομαστηκαν σκυλάδικα. Mάλιστα οσο πιο πολλα σκυλια μαζευόντουσαν σημαινε οτι το μαγαζι εχει πολυ κοσμο και πάει καλα”

2) “Άλλη μια πηγή λέει οτι την εποχή εκείνη (δεκαετία 70) η τραγουδιάρα κατα την έναρξη του προγράμματος άρχιζε σε συνεννόηση με την ορχήστρα να λεει όλα τα τότε καινούρια κομμάτια – αλλά και κανένα παλιό ανάμεσα – τόσο γρήγορα, μα τόσο γρήγορα, που σχεδόν δεν μπορεί να αναπνεύσει. Αυτό το αναπνευστικό πρόβλημα οδηγεί σ’ αυτές τις παύσεις στο λαχάνιασμα και στο λυγμό που θυμίζουν γαύγισμα σκύλου. Έτσι οι καλλιτέχνες μετατρέπονται σε σκυλιά που γαβγίζουν για να κερδίσουν τον επιούσιο. Μετά το γαύγισμα πάλι κυλάνε με ταχύτητα τα τραγούδια και μόλις φθάνουν στο τραγούδι που αρέσει στο πελάτη γιατί φαίνεται να σπάει περισσότερα πιάτα και να πετάει περισσότερα γαρύφαλλα τότε ο ρυθμός μειώνεται και προσπαθούν να το τραγουδήσουν στο σωστό του χρόνο ώστε να του δώσουν την ευκαιρία να ...ξοδέψει”

Υπάρχουν και άλλα…

Καλό Σαββατοκύριακοο!

Κάποτε πριν από πολλά πολλά χρόνια, δεν ξέρουμε ακόμη το πότε, ούτε και το πως, εμείς οι άνθρωποι, βρεθήκαμε να γεννιόμαστε, να μεγαλώνουμε και να πεθαίνουμε  σ’ενα μέρος που ωνομάσαμε μετά γή.  Και αυξηθήκαμε με τα χρόνια και τους καιρούς, και πληθυνθήκαμε και κατακυριεύσαμε την γή.                        Και ταξιδέψαμε με τα χρόνια και τους καιρούς  πάνω στις στεριές της, στα ποτάμια και τις λίμνες της,  διασχίσαμε τις θάλασσές της και τους ουρανούς της, βυθιστήκαμε στους βυθούς των θαλασσών της..              Και κάποτε νομίζαμε οτι αυτή, η γη μας, ήταν το κέντρο όλου του κόσμου, μέχρι που είδαμε οτι αυτή ήτανε ένα μικρό –ελάχιστον μόνον μέρος του όλου σύμπαντος.           Και ήρθε κάποτε η ώρα που ταξιδέψαμε και γύρω απ’αυτήν και πάνω απ’αυτήν και που πατήσαμε στον δορυφόρο της και πήγαμε ακόμη και πιό μακρυά της.. Σαν και την γη μας, δεν βρήκαμε πουθενά , όμως!        Είμαστε μόνοι, εμείς και το περιβάλλον μας  στη γή σε όλο αυτό το Σύμπαν! Αυτό γνωρίσαμε ως τα τώρα!        Και με όλα αυτά, ήρθε κάποτε κι η ώρα που διαπιστώσαμε   Οτι αυτή η γή μας, είναι μοναχά,  ο μοναδικός  κόσμος για μας που ζούμε σ’αυτόν. Είναι η γή μας, ο μοναδικός τόπος μες τον οποίον μπορούμε να ζούμε εμείς οι άνθρωποι, τα άλλα έμβια πλάσματα- δέντρα και φυτά, ζώα και ψάρια !   Οτι, ολοι, άνθρωποι και ζώα και φυτά και κάθε ζωντανός και νεκρός οργανισμός  σε αυτή την γή μας τελούμε  σε αλληλοεπηρεασμό και αλληλοεξάρτηση μεταξύ μας. Μια αλυσσίδα όλοι μας, αυτό διαπιστώσαμε. Για τα ορατά και τα αόρατα, τα μικρά και τα μεγάλα. Ενας κρίκος της αλυσσίδας ο καθείς, το καθένα, το καθε τι πάνω της και υποκάτω της και εντός της, με όλα τ’ άλλα. Και οτι εκείνη η γη μας είναι ενα ακόμη κρίκος στην ανεξερεύνητη αλυσσίδα του σύμπαντος όλου! Χωρίς την γή μας, δεν έχουμε ζωή! Χωρίς την γη.. Τίποτε από όλα όσα μας περιβάλλουν θα εξακολουθήσει αν υπάρχει Η γη χωρίς εμας τους ανθρώπους μπορεί να υπάρχει, υπήρχε και πριν ρθούμε εμείς σε αυτήν.. Εμείς, όμως, δεν μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς αυτήν!

                Κι όλα αυτά είναι πράγματα που οι παλιότεροι των ανθρώπινων ημερών τα είχαν αντιληφθεί από τους παλιούς παλιούς καιρούς! Πριν καν χρειασθεί να περάσουν πολλές εκατονταετηρίδες  για να τα αποδείξουμε οι νεώτεροι κιόλας. Και πολύ πριν η ίδια η γη μας κρούσει τους κώδωνες του κινδύνου!

                Γιαυτό και μείς, οι άνθρωποι, τα πιό δυνατά και τα πιό αδύναμα συνάμα νοήμονα  πλάσματα στον κόσμο της γης μας, φτειάξαμε μύθους και παραμύθια και ιστορίες πολλές, απανταχού στις χώρες ,για να εμπαιδώσουμε ο ένας προς τον άλλον και στις επόμενες γενιές την ευθύνη που έχουμε απέναντι στην γη μας, στα πλάσματά της όλα και προς τα γεννήματά μας, στους άλλους των επόμενων γενεών, βέβαια!

    

Για να μάθουμε πως ο,τι κακό και καταστροφικό κάνουμε στη γή μας,

το κάνουμε, εν τέλει, στον ίδιο μας τον εαυτό.

                   Μόνον που τα πάθη μας τα ανθρώπινα δεν μας αφήσαν να τους ακούσουμε τους μύθους και τις ιστορίες.

                   Η ελευθερία του νού μας, προίκα και δώρο θεικό, σκλαβώθηκε από τα πάθη μας και η ατέρμονη απληστία μας σε συνδυασμό με τις ανάγκες της ετεροκαταστροφικότητας προς κυριαρχία, προς εξουσία και “δύναμη” επικυριάρχησαν του ανθρώπου, εκείνου του κυρίαρχου εναντι των άλλων εμβίων όντων λόγω των χαρισμάτων του νού, της σκέψης και της συνείδησής του.

                   Και σαν ήρθε ο καιρός των αποδείξεων των συνεπειών των άμετρων και ανεύθυνων πράξεών μας, τόχαμε κάνει ήδη το κακό  στη γη μας και- το χειρότερο-  ενώ ήδη είμαστε στον χρόνο του μετά, το συνεχίζουμε…

                  Με τις πράξεις μας, τις ανεύθυνες και τις καταστροφικές, πληγώσαμε, τραυματίσαμε, καταστρέψαμε σπουδαία και σημαντικά μέρη του μοναδικού μας κόσμου, της γης μας. Και συνεχίζουμε, βάζοντας βόμβες στα θεμέλιά της, αποψιλώνοντας την επιφάνειά της, μολύνοντας τον αέρα των ουρανών της...

                 Φτειάξαμε και φτειάχνουμε όπλα για να πολεμήσουμε και να καταστρέψουμε ο ένας τον άλλο, μα σαν τα θέτουμε σε λειτουργία, πολεμούμε και καταστρέφουμε και το περιβάλλον μας...

                  Προκαλούμε πυρκαγιές από αμέλεια ή ανευθυνότητα ή από σκοπιμότητα για την ικανοποίηση των ιδιοτελών μας σκοπών και καίμε τα δάση μας με αποτέλεσμα να προκαλούμε αναρρίθμητα δεινά..

                  Φτειάχνουμε χημικά δηλητήρια και μολύνουμε, τον αέρα της, τα νερά των ποταμών της, τις στεριές και τις υποθαλάσσιες ζώνες της..Για να τα διορθώσουμε αυτά, φτειάχνουμε άλλα τεχνητά πράγματα που καταλήγουν να προκαλούν άλλα χειρότερα δεινά στο περιβάλλον μας..

                  Και η γή αγκομαχά πιά και κοχλάζει. Και οι ουρανοί μας ανοίξανε τρύπες.Και οι πάγοι οι προαιώνιοι λειώνουνε..Και τα ποτάμια στερεύουν.Οι ρυθμιστές της ισορροπίας της γης απορρυθμίζονται εξαιτίας μας. Οι ρυθμιστές του του κλίματος της γης.. Γιατί η ισορροπία αυτού του πλανήτη έγκειται στο κλίμα του.Από  την υπαρξή του, την ισορροπία της συνέχειάς του εξαρτάται η γη μας και η επιβίωσή μας σε αυτήν

                  Και η γη μας, το σπίτι μας, ο πλανήτης μας έχει εκπέμψει σήμα κινδύνου από καιρό πιά..

                  Ας αφυπνιστούμε όλοι μας! Ας στραφούμε να ακούσουμε, να δούμε το περιβάλλον  μας. Ας πάψουμε πιά την καταστροφική μας δράση. Ας γίνουμε πιό υπεύθυνοι, πιό προστατευτικοί απέναντί του. Ας βοηθήσουμε προς αυτό τον σκοπό της σωτηρίας του και της επανόδου των ισορροπιών του με όλες μας τις δυνάμεις.

Ναι, είναι δουλειά όλων μας!

Και του καθενός μας ατομικά. Στο μέρος και στο επίπεδο που του αναλογεί.

Η συνευθύνη μας στο όλον είναι δεδομένη!

Για την επιβίωση, για την ζωή! Την δικιά μας και των επόμενων από μας!.

 

 

Με αγάπη από τον καθένα μας

για την γή μας!

για το περιβάλλον μας!

για την ζωή μας!

για τα παιδιά μας!

 

 

       

          Από τις ειδήσεις της 10/10/2009:

“Δωδεκάχρονος έχασε την ζωή του χθες το απόγευμα στο χωριό Μαχαιράδο Ζακύνθου, καθώς βρέθηκε- ενόσω οδηγούσε το ποδήλατό του- κάτω από τις ρόδες φορτηγού που εκτελούσε έργα ασφαλτόστρωσης στην περιοχή..Ο οδηγός εγκατέλειψε το θύμα του.”

Ο θάνατος του παιδιού ήταν ακαριαίος, λένε

 

Παρηγοριά στους γονιούς του; Στην μάνα;

Κουράγιο να’ χουνε κι ο θεός να τους δώσει δύναμη.

        Κι έτσι, η γη μας ποτίστηκε με αίμα ακόμη μια φορά. Κι ακόμη μια φορά το θύμα ενός τροχαίου συμβάντος εγκαταλείφτηκε από τον εμπλεκόμενο στο ¨ατύχημα”.

          Ακαριαίος  ήτανε ο θάνατος στην περίπτωση αυτού του παιδιού αυτού. Λένε.

         Και ποιός το ξέρει στα σίγουρα οτι ήτανε έτσι;; Αναρωτιέμαι.

       Πόσο αξίζουνε μερικά λεπτά, μερικά δευτερόλεπτα στο τέλος μιας ζωής; Μετράνε, δεν μετράνε;; Πόσο; Κι ακαριαίος λογίζεται και τότε τούτος ο θάνατος, ο μετά από κάμποσα λεπτά;

       Δεν ήτανε το μοναδικό θύμα που εγκαταλείφτηκε, δεν θάναι και το τελευταίο. Είναι, μόνο, το τελευταίο που εγώ έμαθα και άκουσα..στα καθ’ ημέραν νέα.

         Κι ήταν ενα παιδί αυτή τη φορά..Ενα αγόρι. Μόλις 12 χρονώ.

         Δεν έμαθα τ’ όνομά του

         

Ποια πόλη, ποιά χώρα,
ποιά θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα;

                   

          Δεν πεθαίνουν όλα τα θύματα ενός τροχαίου ακαριαία.. ’Αλλα ψυχορραγούν με τις ώρες, μόνα και αβοήθητα. Πως περνάνε κείνες οι ώρες;; Πως περνάνε τα στερνά μοναχικά λεπτά;

        Και στα περισσότερα περιστατικά εγκατάλειψης μετά από τροχαίο- το χειρότερο, το πιό τραγικό- είναι οτι  ο θάνατος επέρχεται εξ αιτίας αυτού και μόνου του λόγου: Της εγκατάλειψής τους, αβοήθητων και μόνων. Μα τότε είναι να μιλάμε για ατύχημα; Η για δολοφονία;

         Κι εκείνη η γη να ποτίζεται με το αίμα τους!Και σαν με άσφαλτο είναι στρωμένη, την ξεπλένουνε από το αίμα, σαν είναι από χώμα, μένει η κηλίδα για πολύ καιρό, πολύ πολύ καιρό…

         Πιότερο χρόνο, θαρρώ, μένει η κηλίδα του αίματός τους πάνω στο χώμα, παρά ο θάνατός τους στην μνήμη μας..

         Είναι, φαίνεται, που οι θάνατοι από τροχαία είναι στην ημερήσια διάταξη..Συνηθίζονται, στο άκουσμα..Από τα καθ’ ημέραν.

         Τίποτε το πιό πολύ, τίποτε το πιό λίγο..

         Μα και οι θάνατοι από εγκαταλείψεις;

        Μπορούνε να συνηθιστούν και τα εγκλήματα που εξ αφορμής κάποιου τροχαίου εξ αμελείας τελεσθέντος, μετατρέπονται, λόγω της εγκατάλειψης του θύματος και του επιγενόμενου θανάτου του, σε ανθρωποκτονίες από ενδεχόμενο δόλο ή κι από πρόθεση ακόμη;

        Αρνούμαι  τέτοιες συνήθειες! Τις αρνούμαι!!!!

        Οχι!!! Είναι ένα έγκλημα! Στυγερό, σκληρό, απάνθρωπο. Μου προκαλεί απέχθεια και σιχασιά..Και νοιώθω θυμό μα και πίκρα.

         Είναι και που τις περισσότερες φορές, ακόμη και αυτά τα περιστατικά της εγκατάλειψης ¨χαρακτηρίζονται’ ως  εξ αμελείας αδικήματα  και οτι λίγες και σπάνιες είναι οι διώξεις  σε βαθμό κακουργήματος κι ακόμη λιγότερες οι καταδίκες..

        Είναι και που η ανθρώπινη ζωή μπαίνει σε κοστολόγιο..Δεν είναι κυνισμός, είναι η πραγματικότητα. Τόσων ετών; Τόσα! Ησουν η μάνα του; Ο πατέρας του; Ο αδελφός;  Τόσα, για τον πόνο σου , σε ευρώ καταμετρημένα..Η απόφαση περί του ποσού κυμαίνεται σε στατιστικά δεδομένα..

        Είναι και που συμφέρει ο θάνατος του θύματος σε τροχαίο, παρά να τον πληρώνει ο υπαίτιος μια ζωή αν τύχει και μείνει ανάπηρος..Ειναι και οι ασφαλιστικές που θα χάσουνε πολλά κέρδη..

         Είναι και που και με όποια ποινή και να καταδικαστεί ο υπαίτιος, είτε που θα την πληρώσει σε χρήμα, είτε  που σε λίγο καιρό πάλι έξω θάναι…

         Συμφέρει ο θάνατος, συμφέρει.

        Πως, στο καλό, να μην θυμώνω; Πως να μην αγανακτώ;

        Είναι και που ο πόνος ο ανθρώπινος, ο πόνος μιας τέτοιας απώλειας με συνταράσσει. Ειδικά, στο θάνατο νέων παιδιών..Αχ! Αυτή η βίαια και βάναυση ανατροπή των φυσικών ισορροπιών! Πονάει πολύ.

         

Ποια πόλη, ποιά χώρα,
ποιά θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα;

         

 

Καλό ταξίδι αγόρι μου

Καληνύχτα

Love

  

 

Μια μέρα της έδειξαν σ’ ένα μουσείο έναν πίνακα:

Ζοφερό τοπίο, απέπνεε ωστόσο μια θρησκευτική γαλήνη.

Είχε κάτι από φωτιές.

Κρανίου τόπος σπαρμένος με κρανία.

Ο ουρανός αβέβαιος. Ούτε μέρα, ούτε νύχτα.

“Τι είναι αυτό κοριτσάκι μας;” τη ρώτησαν.

 

( Μια φορά κι έναν καιρό ήταν

ένα κοριτσάκι μικρό, ξανθό, έμοιαζε με καρτούν-

ένα με κόκκινο φουστανάκι

και μια παιδική, κοριτσίστικη τσαντούλα. Ο ήλιος μαύρος)

“Αυτό”,

είπε και χαμογέλασε γλυκά με χείλη που έσταζαν αίμα,

“είναι η αγάπη”.

 

 

 

 Ενα ποίημα της Ελένης Τοπάλη

από την ποιητική της συλλογή

“Σερβίτσιο τσαγιού” ,1999

 

 

Ναι! Αυτή είναι η νέα μοδάτη λέξη. Σηματοδοτεί το “πάμε” της νέας Κυβέρνησης!

Είναι βέβαιο πιά! Την άκουσα να την επικαλούνται τόσοι και τόσοι από την επομένη κιόλας μέρα των εκλογών. Οι εργάτες οι απολυμένοι στα ναυπηγεία, οι γνωστοί δημοσιογράφοι των καναλιών, οι απολυμένοι και οι επιθυμούντες την επαναπρόσληψη στην πάλαι ποτε Ολυμπιακή…Κι έπονται και άλλοι…Θα το δείτε!

Ολοι και παντού μυρικάζουν την νέα ΄λέξη ‘ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ”

Α, να μην ξεχάσω!. Μιλάνε και για “επαναδιαπραγμάτευση” !! Ναι! Σε ημιτελείς, σε ήδη τελειωμένες συμφωνίες, υπογεγραμμένες. Τι σημασία έχει;

Επαναδιαπραγμάτευση : Φωνασκούν !

Να σεβαστούμε τις υπογραφές; Τι, δεν γίνεται;

Τι λέτε τώρα;;;;Βοά ο κόσμος!

Ο πρωθυπουργός είναι, άλλως τε, εκείνος που το είπε: Διαπραγμάτευση και Επαναδιαπραγμάτευση! Εδώ και τώρα! Πάμε!

Ακούσατε πουθενά να λέει για υπογραφές και τέτοια άλλα; Ακούσατε να λέει πουθενά οτι μερικά πράγματα δεν μπορεί να τεθούν υπό επανα-διαπραγμάτευση ή οτι υπάρχουνε κι άλλα “πράγματα” που  δεν είναι διαπραγματεύσιμα ;;; Λένε οι ακούσαντες, προς ενίσχυση της λέξης που σηματοδοτεί τα πράγματα του εδώ και τώρα.

Κι αναρωτιέμαι: Είναι αυτονόητο για όλους τα ποιά είναι αδιαπραγμάτευτα;

ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ

Η λέξη της νέας εποχής, λοιπόν! Νάτην πετιέται από ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει…!

Την καθιέρωσε, βέβαια, ο νύν πρωθυπουργός. Μετά το.. “Πάμε”

Οφείλω να του το αναγνωρίσω αυτό!

“ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΝΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΙ”, τόνιζε ο κ. Γεώργιος Παπανδρέου, προεκλογικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μάθατε να διαπραγματεύεστε σείς..Θα διαπραγματευθώ, θα επαναδιαπραγματευθώ..

Το, δε,  “σεις” που είπε ο πρωθυπουργός ο νύν, νομίζω, απευθυνότανε στους έως τότε πάλαι ποτε κυβερνήσαντες και έως τότε κυβερνώντες και οχι, βέβαια,  στους ‘Ελληνες όλους. ‘Η, λέτε, ναναι  αλλιώς;

Γεώργιος Παπανδρέου: Ο διαπραγματευτής Πρωθυπουργός!

Πάμε, λοιπόν, για διαπραγμάτευση, πάμε για επαναδιαπραγμάτευση!!

Την πήρε, λοιπόν, και ο κάθε “πικραμένος”, ή και μή,  την λέξη και την έκανε σύνθημα στον λόγο του. Ετσι, άλλωστε, θα είναι και in! Αμ, πως αλλιώς;

Σαν μερικές άλλες λέξεις, που κάνανε σήμα τους κάποιοι άλλοι, κάποτε. Θυμάστε; Κι αν δεν τις θυμάστε οι νεώτεροι, ρωτήστε τους παλιότερους. Θυμούνται καλύτερα..

Και η ζωή  πάντα κύλαγε και συνεχίζεται στην ροή της. Ως ρόδα που γυρίζει..

Οι λέξεις  είναι κείνες που “αλλάζονται”! Που “μεταμορφώνονται” σε έννοια και σε σημασία..

 

Οχι βέβαια, οτι αλλάζουν οι ίδιες αυτές καθεαυτές οι λέξεις! Οι ίδιες οι λέξεις είναι αθώες!  Είναι σταθερές, δεν αλλάζουν!. Εχουν την ίδια ρίζα που είχαν σαν πρωτοδημιουργήθηκαν, την ίδια σημαίνουσα κατάληξη και την αξιολογική τους σημασία... Οι άνθρωποι είναι εκείνοι που χρησιμοποιώντας τες, μπορεί να τις αλλάξουνε στην έννοια και σημασία, να τις “μεταμορφώσουνε” σύμφωνα με τις ανάγκες των καιρών, μα και να τις “παραμορφώσουνε” με τον εκάστοτε σκοπό των ίδιων. Και έτσι, οι λέξεις αλλοιώνονται, αποκτάνε άλλο νόημα, άλλη αξία! Της νέας εποχής...Και οι άνθρωποι που τους μιλάνε με αυτές τις αλλοιωμένες λέξεις,  ενώ τις ακούνε και τις αντιλαμβάνονται με την σημασία την αρχική που αυτές είχανε και γνωρίζανε ως τότε, παθαίνουνε σύγχιση!

Οι λέξεις είναι, όντως, το πολύτιμότερο εργαλείο επικοινωνίας, ο καθοριστικός δείκτης πολιτισμού, καμμιά φορά όμως, γίνονται και μέσον παιγνιδιού και υπάρχουν και περιπτώσεις, πολλές μάλιστα, που γίνονται μαριονέττες που τις κινάν’ σαν πως  τις θέλουνε στον ρόλο τους, οι παίκτες στο παιγνίδι τους.

Μαγικός ο κόσμος των λέξεων! Οπως και νάχει!

Κι έτσι, μ’ όλα αυτά στον νού, είπα να δω τι σημαίνει η λέξη της μόδας των ημερών, της νέας εποχής..

Η λέξη “διαπραγματεύομαι” είναι μια όμορφη, ευηχη λέξη και έχει δυναμικό και ουσιαστικό περιεχόμενο..Κι ενώ είναι ρήμα παθητικής φωνής, εν τούτοις εμπεριέχει μια ουσία ενέργειας..οχι όμως καθαρής, οχι  αυτόνομης.

Ισως, λέω, γιατί η λέξη αυτή δεν έχει ανεξαρτησία στο περιεχόμενό της. Στερείται ελευθερίας αυτοτελούς δράσης..   Το περιεχόμενο και η αξία της εξαρτάται από την πορεία προς την σύμπλευση δύο τουλάχιστον αντιμαχομένων πλευρών..Και το αποτέλεσμά της, εκείνο στο οποίο κατατείνει ο διαπραγματευτής και είναι ο λόγος ύπαρξης  αυτού και της διαπραγμάτευσης που συνεργεί με τις άλλες πλευρές,  είναι ο συμβιβασμός!

Διαπραγματεύομαι= Αρχαιοελληνικό ρήμα ( σύνθετη λέξη= από την πρόθεση διά+ πραγματεύομαι= εξετάζω ένα πράγμα κατά βάθος και πλάτος( < πράγμα) //αναπτύσσω ένα θέμα προφορικά η γραπτά// βρίσκομαι σε συνενοήσεις με  ενδιαφερομένους για ορισμένο ζήτημα με σκοπό την επίτευξη κάποιας συμφωνίας.//παζαρεύω

{Πηγή: το λεξικό Ελληνικής γλώσσας Φυτράκη}

Διαπραγματεύσιμος-η-ον = Αυτός που αξίζει ή επιτρέπεται να γίνει αντικείμενο διαπραγματεύσεων, που επιδέχεται διαπραγματεύσεις  (ανταλλαγή απόψεων πάνω σε κάποιο ζήτημα έως ότου επέλθει μια αποδεκτή σε όλους συμφωνία) : Τα εθνικά μας όρια δεν είναι διαπραγματεύσιμα

{πηγή: Το λεξικό ελληνικής γλώσσας Παγουλάτου}

 

Και να, που στο “κλείσιμο” ξέμεινα να αναρωτιέμαι:

Αλήθεια, εμείς οι Ελληνες είμαστε τώρα ή  φημιστήκαμε ποτε στην μακρόχρονη ιστορία μας ως διαπραγματευτές; Με άλλα λόγια, κάναμε καλά παζάρια;

Είναι, μήπως, γνώρισμα εθνικό το παζάρεμα ή ευπρεπέστερα η διπλωματική διαπραγματευτική μας ευελιξία και  ικανότητα;

Χμ! .Πολεμιστές και φιλόσοφους, ποιητές κι επιστήμονες έβγαλε τούτος ο τόπος ιστορικά, κατά κύριο λόγο, μου φαίνεται.. Με πόλεμο, θαρρώ κυρίως, παίρναμε αυτό που θέλαμε και με το πνεύμα μας κυριαρχούσαμε. Και η Ελευθερία αντάμα με την Δημοκρατία ήταν και είναι για μας τα ανώτερα αγαθά, τα διακαώς και επί πολλά έτη ζητουμενα.. Γιαυτό και ο εθνικός μας ύμνος..

Αλλά στις συννενοήσεις και στους ελιγμούς τους διαπραγματευτικούς, δεν δρέπαμε και τις δάφνες, θαρρώ.

Και είναι που μούρθε και στην σκέψη κάτι που ’χε πεί ο Τσώρτσιλ για μας τους Ελληνες, κατά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο:Οι ήρωες πολεμούν ως Ελληνες , κάπως έτσι είχε πεί.

Μόνο που στις μέρες μας, στις μέρες της Ειρήνης, οι πόλεμοι πιά, θαρρώ, γίνονται αλλιώτικα. Οχι όπως παλιά. Γίνονται μες σε κλειστές αίθουσες, αδιάφανα ή ημιδιάφανα μέσα από συνενοήσεις και διαπραγματεύσεις και κάποτε με ιστορικούς ή ανιστόρητους συμβιβασμούς..

Γνωρίσματα των καιρών! Οψόμεθα στις διαπραγματεύσεις για το καλύτερο για τον τόπο, λοιπόν!.

     

Και να που ήρθε η ώρα, ένα τραγούδι να με στέλνει  ταξίδι στον Βορρά!

Στον Εβρο!

Στην Αλεξανδρούπολη!

Και πιό κεί, στο Διδυμότειχο!

 

     Κι οχι μόνο…

 

         Aς όψονται οι εκλογές! Ετσι, εμελλε να γνωρίσω την πρωτεύουσα του Εβρου, αυτό δείχνουν τα πράγματα..Μέσω της εκλογικής διαδικασίας και ενός τραγουδιού που άκουγα σαν συμπλήρωνα τα σχετικά έγγραφα!

        Διδυμότειχο μπλουζ και ο Μαχαιρίτσας, αγαπημένος δημιουργός και το υπέροχο δημιούργημά του, που όσο τ’ακουγα και ο ρυθμός του με την μελωδία του ρέανε μέσα μου, μου φέρανε αμέσως στον νού χίλιες δυο εικόνες.

        

         Την Βoρειοανατολική Ελλάδα,  τα ποτάμια μας του Νέστου και του Στρυμώνα, τα Δέλτα, τους υγροβιότοπους, τα ακρογυάλια, τα δάση της, τα γραφικά και ιστορικά  χωριά της ενα γύρω, όπως πολλές φορές διάβασα, είδα σε εικόνες και άκουσα γιαυτά,  την υπέροχη διαδρομή με το τραίνο της γραμμής Θεσσαλονίκη- Αλεξανδρούπολη που είχα δεί κάποτε- χρόνια πρίν- σε ντοκυμανταίρ στην τηλεόραση και την είχα ερωτευθεί σαν την έβλεπα.

       Ονειρο τόχα από κείνη την ώρα που τοβλεπα το ντοκυμανταίρ, να την κάνω αυτήν την διαδρομή, αυτό το ταξίδι  στ’ ανατολικά της  Ελλάδας του Βορρά, την διάσχιση στα μέρη της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης μας.Κι αυτό θα κάνω, σκέφθηκα σαν άκουγα το τραγούδι, ηρθε η ώρα.

       Κι αναμεσίς όλων αυτών, στον νού μου,  ήρθε η πρωτεύουσα του Νομού Εβρου, η Αλεξανδρούπολη, έτσι όπως μου την είχε δώσει σε εικόνες περιγράφοντάς την, η διπλανή μου συμμαθήτρια στα μαθητικά θρανία του Λυκείου, σαν είμασταν στα δεκάξι μας, άρτι αφιχθείσα τότε  από κείνη την πόλη του Βορρά, στην Πάτρα του Νότου.

       ‘Ητανε, τότε στα δεκαξι μου, που πρωτάκουσα από κείνης της κοπελλιάς τα χείλη για την Αλεξανδρούπολη, την ιστορία της, τους ανθρώπους της, τις γειτονιές της, τον πολιτισμό της, για τους φαρδείς δρόμους της, για το λιμάνι της και τόσα άλλα..

        Δεν καλοθυμάμαι πιά την συμμαθήτριά μου, ίσως κι αν την ξαναβλεπα τώρα πιά να μην την αναγνώριζα, μιας και δεν την ξανάδα από τότε. Και τ’ όνομά της, τόχω ξεχάσει από καιρό πιά.

        Μα, είναι σαν νάναι ζωντανά πίσω από τα μάτια μου, τα δάχτυλά της, όπως τα κινούσε για να συνοδέψει τα λόγια της τοτε στα δεκάξι της,  να περιγράψει την πόλη πούχε γεννηθεί και είχε μεγαλώσει,  να μιλήσει γιαυτά που ‘νοιωθε για κείνη πέρα από λόγια. Θυμάμαι ακόμη το κορμί της το ψιλόλιγνο κατά πως έγερνε προς τα μπρος  λες κι ήθελε να την πάρει όλη την πόλη και τις θυμησές της στην αγκαλιά της μέσα.. Μα πιότερο, θυμάμαι,  κείνες οι αποχρώσεις στην φωνή της σαν την άκουγα, γιομάτες από αγάπη και νοσταλγία για το μέρος πουχε αφήσει πίσω της και της έλειπε. .

       Από τότε, μέσα από τα μάτια κείνης της συμμαθήτριας που δεν θυμάμαι τ΄ονομά της πιά, μεσα από τον ψίθυρό της και τους τόνους της  τους νοσταλγίκούς, θαρρώ, την ξεχωρισα τούτη την πόλη και έταξα στον εαυτόν μου κάποτε να πάω εκεί..

       Κι έτσι, όπως αργοσβηναν οι νότες του τραγουδιού, καταστάλαξε η απόφασή μου.

       Είναι η ώρα να πάω εκεί, είπα στον εαυτόν μου. Προορισμός μου, η Αλεξανδρούπολη είπα. Και το ‘βαλα στο πρόγραμμα

       Κόντεψε ν’ αναποδογυρίσω τον κόσμο γιαυτό το ταξίδι, για το κάνω όπως τ’ονειρεύτηκα! Και αν χρειαζότανε, θα τόκανα!. Μα, δεν χρειάστηκε. Ισα που τον κούνησα και ήλθε αυτός προς την μεριά μου... για πάω ευκολότερα εγώ προς εκείνον.

        Τώρα που γράφω τούτες τις αράδες τοιμάζω τα πράγματά μου. Σε λιγες ώρες  ξεκινώ το ταξίδι, φεύγοντας για  να πετάξω προς την πόλη εκείνη. Και μετά, τον δρόμο της επιστροφής θα το ξεκινήσω μ’εκείνη την διαδρομή μες στο τραίνο της γραμμής ως την Σαλονίκη. Οπως τόχα ονειρευτεί.

Την καλημέρα μου σ’ όλους!

Και τα ξαναλέμε, μετά τις εκλογές, σαν επιστρέψω με το καλό!

Φιλιάαα!

 

‘Αλλος για Αλεξανδρούπολη;