Σάλπιζε πάλι ω Σαλπιχτή: Παίξε μου τώρα

Το μαγικό σκοπό που κλεί τα πάντα- τον αιώνιο το σκοπό, τ’ αθάνατο τραγούδι,

Τον ‘Έρωτα ποΰνε ο παλμός του κόσμου,- η απαντοχή κι ο θάνατος·

Σ’ αντρός και γυναικός καρδιά, μόνον η αγάπη, μόνο!

Μόνος σκοπός, τραγούδι, μόνο ο έρωτας, -σφιχτοπερίπλοκη των πάντων αναλύτρα αγάπη.

Ω! πως τ’ αθάνατα φαντάσματα πληθαίνουν γύρο μου!

 

Βλέπω την άσβυστη φωτιά που λαμπυρίζει- κυττώ τη γνώριμη τη φλόγα που τον κόσμο ανάβει.

Λάμψη ματιών και ξαναμμένα μάγουλα, καρδιές βαρειόχτυπες εκείνων π’ αγαπάνε,

Άλλες γιομάτες ευτυχία - κι’ άλλες βουβές και σκοτεινές και παγωμένες.

Ο Ἔρωτας, ποΰνε ο κόσμος σ’ όποιους αγαπούν - ο Ἔρωτας, που παιζογελάει με τον καιρό και με του κόσμου αλάκαιρου τα μάκρη·

Ο Ἔρωτας, ποΰνε μέρα και νυχτιά- ο Ἔρωτας, ήλιος και φεγγάρι κι’ άστρα·

Ο Ἔρωτας , άλικος και πλούσιος και μεθυστικός από ευωδία!

Όχι άλλα λόγια, παρά λόγια Αγάπης- κανένας άλλος στοχασμός από τον Έρωτα.

Απόσπασμα από το ποίημα

του Walt Whitman* “Ο μυστικός σαλπιχτής"

Μετάφραση: Νίκου Καρβούνη

         Σημ: Α)  Ο τεθείς σε τρίπτυχο πίνακας, επονομαζόμενος ως " Ο κήπος των επιγείων απολαύσεων" αγγλ."The Garden of Earthly Delights" είναι του Ολλανδού ζωγράφου Hieronymus Bosch {Ιερώνυμου Μπος(Hieronymus van Aken)},  περ.1450-1516

Περί του Ιερωνύμου Μπος, αν θέλετε:

http://el.wikipedia.org/wiki/Ιερώνυμος_Μπος

http://biographies.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=17:zografiki&id=118:--1450-1516-bosch-hieronymus&Itemid=22

Β) Ό  Walt Whitman( Ουώλτ Γουίτμαν) : Αμερικανός ποιητής (31/5/1819-26/3/1892).

   "Τραγουδώ τον εαυτό του καθενός- κάθε απλό και ξέχωρο άτομο, τραγουδώ τις Ομάδες.Τραγουδώ σύμφωνα με την φυσιολογία, απ' την κορφή ως τα νύχια όχι μονάχα τη φυσιογνωμία, μήτε μονάχα το μυαλό δεν είναι τούτα για την Μούσα άξια - λέω πως Τέλεια η μορφή του Ανθρώπου αξίζει πιό πολύ. Τραγουδώ την Γυναίκα, όπως και τον Άντρα- Τη ζωή, την άπειρη σε πάθος, σε παλμό, σε δύναμη, τον χαρούμενο, τον που για ελεύτερη πλάστηκε ενέργεια, κάτω από τους θείους τους νόμους, Τον 'Ανθρωπο τραγουδάω τον Σημερινό"

 'Ηταν, επίσης,  εκείνος που έδωκε εντολή να γράψουνε στο μνήμα του το εξής απόσπασμα από ποίημά του:

    "My foothold is tenon'd and mortis'd in granite;

                                 I laugh at what you call dissolution;

                                 And I know the amplitude of time".

                               "Η βάση μου βρίσκεται αρραγής
                                  κάτω απ' αυτή τη πέτρα
                                       Γελώ μ' αυτό που καλείτε αποσύνθεση
                                   Και γνωρίζω το εύρος του χρόνου".

Για τον Ουίτμαν, αν θέλετε:   http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=1172, http://www.poiein.gr/archives/1791/index.html

Το εγκώμιο της θαλάσσης

Ι 

        Η Θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ' όνομά της είναι ένα θαυμαστικό.

      Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρυσμά της. Χωρίς άλλο θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν τον ρυθμό του φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. 'Ενας  κόσμος γεννιόταν γύρω μου. Οι αύρες μου άγγιζαν τα μαλλιά. 'Αστραφτε η μέρα στο πρόσωπό μου και στα χαλίκια. 'Ολα μου ήταν ευπρόσδεκτα: Ο ήλιος, τα λευκά σύννεφα, η μακρυνή βοή της.

       Αλλά η θάλασσα, επειδή ήξερε, είχε αρχίσει το τραγούδι της, το τραγούδι της που δεσμεύει και παρηγορεί.

        Είδα πολλά λιμάνια. Στοιβαγμένες πράσινες βάρκες επήγαιναν δώθε-κείθε σαν εύθυμοι μικροί μαθητές. Κουρασμένα πλοία, με ονόματα περίεργα, εξωτικά, ύψωναν κάθε πρωί τη σκιά τους. 'Ανθρωποι σκεφτικοί, ώριμοι από την άλμη, ανέβαιναν σταθερά τις απότομες, κρεμαστές σκάλες. Αγρια περιστέρια ζυγίζονταν στις κεραίες.

      'Υστερα ενύχτωσε. Μια κόκκινη γραμμή στον ορίζοντα, μόλις, έβρισκε απάντηση στις ράχες των μεγάλων, αργών κυμάτων. Εσάλευαν σαν από κάποια μυστική, εσωτερική αιτία, και άπλωναν πλησιάζοντας, για να σπάσουν απαλά, βουβά. Ολα τ' άλλα - ο ουρανός, τα βουνά αντίκρυ, το ανοιχτό πέλαγος- ενα τεράστιο μαύρο παραπέτασμα.

                                 ΙΙ

      ' Εζησε κανείς θλιβερά πράγματα. Σπίτια μαύρα, κλειστά. Αναιμικά, εξόριστα δέντρα του δρόμου. Η "μαντάμα" μετράει απαγοητευμένη τις μάρκες της. Στην πλατεία οι λούστροι, κουρασμένοι να κάθονται, σηκώνονται και παίζουν μεταξύ τους. Ο νέος νομάρχης, με μονόκλ, επροσφώνησε τους υπαλλήλους.Δίπλα εξύπνησαν για να πάρουν το τρένο. Ποτά ανδρών 10δρ., ποτά γυναικών 32,50. Στον άνεμο ανοίγει ένα παράθυρο, κι έρχεται μπροστά μας.

'Ολα ξεχνιούνται. Είναι εκεί, άσπιλη, απέραντη, αιωνία. Με το πλατύ της γέλιο σκεπάζει την ασχήμια μας. Με την βαθύτητά της μυκτηρίζει. Η ψυχή του εμπόρου πεθαμένη και περπατεί. Η ψυχή της κοσμικής κυρίας φορεί τα πατίνια της. Η ψυχή του ανθρώπου λούζεται στην αγνότητα της θαλάσσης.  Βρίσκει η νοσταλγία μας διέξοδο και ο πόνος την έκφρασή του.

Κώστας Καρυωτάκης

         Το χρονικό, την ιστορία της γέννησής μου, την είχα ακούσει πολλές πολλές φορές. Τόσες, που δεν μπορώ να τις μετρήσω πιά.. Η μάνα μου, μου την έλεγε από μικρό παιδί σαν ήμουνα .. από τόσο μικρό, που η ιστορία ήρθε και ενώθηκε μ' εμένα, ως δική μου μνήμη, ιδωμένη με τα μάτια εκείνης

         Την άκουγα την ιστορία αυτή, ήθελα, δεν ήθελα. Δεν με ρώταγε, απλά την έλεγε.. ακόμη και σα της ζήταγα να πάψει..  Με κάθε αφορμή ή και χωρίς αυτήν.

        Ιδιαίτερα, την τιμητική της, την είχε η ιστορία αυτή, μια φορά τον χρόνο, κάθε χρόνο, την μέρα των γενεθλίων μου.

        Πολλά τα γενέθλια, η ίδια ιστορία κάθε φορά, οι ίδιες λέξεις και ανάμεσίς τους και πίσω τους πολλή σιωπή.. Και, μετά εκείνη έμενε να με κοιτάζει..

       Και εγώ κάθε φορά, που με κοίταζε, κάθε φορά που την ξανάκουγα την ιστορία αυτή,  έμενα όλο και σε περισσότερη σιωπή..

         Χρειάστηκε να περάσουνε χρόνια για να καταλάβω,  το τι ήτανε εκείνο που στ' αλήθεια, μου έλεγε μέσα από την ιστορία αυτή, την κάθε φορά ειπωμένη με τις ίδιες λέξεις..Και τότε κατάλαβα γιατί, κάθε φορά πονούσα.

        Μα, χρειαστήκανε ακόμη περισσότερα χρόνια για να αντιληφθώ τον λόγο, την πραγματική αιτία της επαναλαμβανόμενης ανάγκης της επανάληψής της..

         'Ητανε καλοκαίρι, θυμάμαι. Πρόσφατα.. σα βρέθηκα να την ακούω, να μου την λέει, για μια ακόμη φορά. Και μετά, κατα πως γινότανε κάθε φορά, σώπασε και έμεινε να με κοιτάζει..

         Και εκείνο το καλοκαίρι, απομένοντας σιωπηλή και κοιτάζοντάς την στα μάτια, καθώς εκείνη με κοίταζε, ένοιωσα πως ήξερα πιά τι στ' αλήθεια ήταν αυτό που εκείνη μου ζήταγε πίσω από τις ίδιες επαναλαμβανόμενες λέξεις κάθε φορά, επί τόσα χρόνια.

         Και μάτωσα..

         Και μετά, γύρισα και της είπα ήσυχα: " Συγγνώμη, μάνα"

Παράκληση

'Οταν μου απλώνεις το μικρό σου χέρι,

Που τόσα ανείπωτα λέει,

Σε ρώτησα ποτέ μου

Αν μ'αγαπάς;

Μα δεν θέλω να μ'αγαπάς,

Θέλω μονάχα να σε νοιώθω κοντά

και πως εσύ καμμιά φορά σιωπηλά και σιγανά

Το χέρι σου να μου απλώνεις.

''Ερμαν Έσσε, γρ.:1901,

Μετφ.Σμάρω Τάση

Μουσική:

 l' après-midi,

του

Yann Tiersen.

Hermann Hesse 1877-1962:Λογοτέχνης, συγγραφέας, ποιητής,  ζωγράφος, κάτοχος του  βραβείου Νομπέλ λογοτεχνίας το 1947

"Η αγάπη δεν πρέπει να εκλιπαρεί" , πρόσθεσε,  

"μητε να απαιτεί.

"Η αγάπη πρεπει να έχει τη δύναμη να γίνει βεβαιότητα.

 "Τότε παύει να έλκεται και αρχίζει να ελκύει... απόσπασμα από το βιβλίο του "Demian" (1919)

Ασμα ερωτικό

Που να'ναι  άραγε η πατρίδα μου;

Η πατρίδα μου είναι μικρή,

Από τόπο σε τόπο πηγαίνει, και

την καρδιά μου μαζί της παίρνει,

Μου δίνει πόνο, μου δίνει γαλήνη

    Η πατρίδα μου είσαι εσύ.

Η επίσκεψη

 

    Του Μίλτου Σαχτούρη

Εκείνο τ'απόγευμα ξύπνησα με μιαν έντονη επιθυμία να κατέβω στον Πειραιά να επισκεφθώ την οικογένεια Κ. Με την οικογένεια αυτή, τα παλιά χρόνια, είχαμε πολλές φιλίες. 'Ομως, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, σιγά -σιγά αραίωσαν οι συνατήσεις μας, ώσπου κατάντησε στο τέλος να μη βλεπόμαστε καθόλου.Θα  'χαν περάσει πενετ έξι χρόνια από την τελευταία συνατησή μας.

        Αυτά σκεφτόμουν καθώς ξύπνησα εκείνο τ' απόγεμα με την τυρρανική, την έντονη κι επίμονη επιθυμία να κατέβω αυτό το ίδιο τ' απόγεμα να επισκεφθώ τους Κ.

        Όταν βγήκα στο δρόμο κάτάλαβα πως κάτι ασυνήθιστο μου συνέβαινε. Μι' αφάνταστη γαλήνη, μι' αλλόκοτη χαρά με είχε πλημμυρίσει. Μ'αυτή την διάθεση μπήκα στο πρώτο ταξί που βρήκα μπροστά μου και είπα:

      " Στον Πειραιά!".

         Ήταν ένα συνενεφιασμένο απόγεμα, ήτανε Μάρτης. Απ' τα παράθυρα τ' αυτοκινήτου, καθώς προχωρούσαμε, κοίταζα τα σύννεφα που κι αυτά είχαν πάρει κάτι από την Χάρη, κάτι από την ελαφράδα που ένοιωθα μέσα μου.

         Σαν φτάσαμε στον Πειραιά, τ' αυτοκίνητο κατευθύνθηκε στην προκυμαία.

         Εκεί κατέβηκα μπροστά σ'ενα πελώριο άσπρο πλοίο που σφύριζε κιόλας, έβγαζε καπνούς κι ήταν πλημμυρισμένο με κόσμο.

         Ανέβηκα πάνω και ζήτησα τον καπετάνιο.

         "Εντάξει", μου είπε χαμογελώντας, "φεύγετε επιτέλους, τα έξοδά σας είναι κανονισμένα  γ ι α  πά ν τ α  και για όποιο μέρος κάθε φορά βρισκόσαστε."

           " Φεύγετε επιτέλους", επανέλαβε. και πραγματικά καθώς έριξα μια ματιά απ' το παράθυρο της καμπίνας, είχαμε βγεί κιόλας έξω από το λιμάνι του Πειραιά.

Εκτοπλάσματα, 1986

Μ. Σαχτούρης, 2001

 «Τον ποιητή τίποτε δεν τον εγγίζει, ούτε ο χρόνος. Γιατί έχει μέσα του το παιδικό, το γεροντικό και το δαιμονικό συγχρόνως»

Μ. Σαχτούρης

Technorati tags: Μίλτος Σαχτούρης, " Η επίσκεψη", Ποιητές, Ελληνική Λογοτεχνία

           21η Του Νοέμβρη μήνα

               Πάνε χρόνια από τότε..

              'Ωρα 20.00! το βράδυ. Ημέρα Κυριακή.

              Σα σήμερα, τέτοια ώρα είχε χτυπήσει, επιτέλους, το τηλέφωνο. Το περίμενα αυτό το τηλεφώνημα από το πρωί.

              'Ηξερα ήδη.

             Το πρώτο τηλεφώνημα είχε γίνει γύρω στις 10 το πρωί. Μόλις, πριν λίγα λεπτά είχα ξυπνήσει.. Ζώ ακόμη.. ήτανε η πρώτη μου σκέψη.. Δεν ήμουνα εγώ που πέθανα στις 2,30 το πρωι...Άλλος ήτανε και έφυγε μέσα από μένα..

             Είχα, θυμάμαι, μετά, ανασηκώσει αργά τα σεντόνια από πάνω μου να δώ το αίμα.. Δεν υπήρχε αίμα..'Ονειρο ήτανε, θυμάμαι.. είχα καθησυχάσει τον εαυτόν μου..ενα μονάχα όνειρο..Εφιάλτης .. Είχα ονειρευθεί πως το Κακό είχε μπορέσει, επιτέλους, να μου κάνει κακό..και οτι εγώ αιμορραγούσα.. Ηρέμησε.. είπα στον εαυτόν μου.. ένας εφιάλτης μόνον..Θα' τανε από εκείνο που είχα ζήσει τις πρωινές ώρες, πριν κοιμηθώ πιστευοντας πως δεν θα ξυπνούσα το πρωι.

              Γιατί εκείνες τις πρώτες ώρες της νέας μέρας, είχα γνωρίσει το αναπότρεπτο του θανάτου.. Τότε .. που  πούρθε και μ' αγκάλιασε τόσο πνιχτός ο αέρας. Σχιζόταν στα ανοιχτά δαχτυλά μου, σαν φώναζα τρομαγμένη πως δεν ήθελα να πεθάνω, καθώς είχα ήδη αναγνωρίσει τι είχε εντός του. Ηταν ο θάνατος, η γνώση της αναμονής του..του αναπότρεπτου. Τοχα ζήσει ως να πέθαινα εγώ ..μα ήξερα πως ο,τι και αν ήτανε είχε έρθει έξω από μένα..σε μένα..Δεν είχε βγεί από μένα..

             Μα κι' οι καμπάνες; Ναι.. είχα ακούσει,ενόσω ξυπνούσα και τις καμπάνες..Ητανε τόσο πένθιμος ο ήχος τους!  Ακόμη τις άκουγα μέσα μου.. Και αυτές ..νάτανε όνειρο;

            Έδιωξα τις σκέψεις..άνοιξα το παράθυρο. Ηλιόλουστη η ημέρα. Γορτινή ..των Εισοδείων.

            Και αμέσως μετά.. το κουδούνισμα του τηλεφώνου... Δεν προλάβαινα να σκεφθώ. Κινήθηκα προς τα κεί..Με το που σήκωσα το ακουστικό, όμως , και πριν πω το ¨παρακαλώ;" ήξερα ήδη. 'Ησαντε εκείνοι, την είχανε βρεί..Δεν μου μιλήσανε, όμως. . Σαν κάτι να ανασγαρλεύανε στην άλλη μεριά..  Ακούμπησα το ακουστικό στην βάση του, μες στην σιωπή.

           Αυτοί είναι, όμως ! είπα μέσα μου. Θέλουνε, ..μα δεν μπορούνε να μου το πούνε..Τους είναι δύσκολο.

          'Ετσι, πήγα σιωπηλά και ήπια τον καφέ μου. Και έμεινα να περιμένω..Μες στην σιωπή... με τις ώρες. Ήξερα πως θα με έπαιρναν οι άλλοι να μου το πούνε..Μα, δεν ήξερα τι ώρα.

          'Ητανε η μάνα της που μου τηλεφώνησε κατά το μεσημέρι..να πάμε, είπε..έξω για φαγητό.

          Δεν μπορώ..της απάντησα ..Περίμενω ενα τηλεφώνημα. Με ρώτησε, τι τηλεφώνημα; Σιώπησα. Θα με πάρουνε τηλεφωνο, να μου το πούνε ..της είπα. Ασε, τώρα..πήγαινε μόνη σου..Και της είχα κλείσει απότομα το τηλέφωνο..Να μην ρωτήσει άλλα.

         'Ετσι, από το μεσημέρι και μετά, κάθησα εκεί στην σιωπή ..δίπλα στην τηλεφωνική συσκευή και περίμενα..

           Στις ώρες εκείνες, έκανα, θυμάμαι τώρα,  να κρατήσω με τα χέρια μου, τα μάτια μου,, από συνήθεια, μα διαπίστωσα πως δεν με πονάγανε πιά.. Για βδομάδες, πριν τα κραταγα  πονώντας σα ναμου βγαίνανε.. Κάλλιο να μου βγούνε τα μάτια..παρά αυτό που θα δώ.. έλεγα στην μάνα της

          Ναι..είχε συμβεί αυτό που ήξερα πως θα γινότανε. Γιαυτό και δεν με πονάγανε πιά..

          Και όταν με πήρανε στο τηλέφωνο και μου τόπανε, ήτανε τέτοια η ώρα..8 το βράδυ.

          Δεν ξέρω πως είναι για άλλους ανθρώπους η αναγγελία, η επίσημη ενός θανάτου

         Εγώ την υποδέχθηκα στην σιωπή..Μόνο που να..ήτανε εκείνη η θέρμη που ανέβαινε, καθώς άκουγα,  από τα πόδια μου ίσα προς την κεφαλή ..Σταμάτησα την λιποθυμία πριν κάψει το μυαλό μου. και μετά..χειρίστηκα το θέμα ως επαγγελματίας.. Σα κάτι έξω από μένα..Τι στο καλό σπούδαζα και τόσα χρόνια;; 'Ετσι, τ' άντεξα να το σηκώσω.

        Μετά , κάλεσα τους άλλους..Ενορχήστρωσα τη παράσταση..Εκείνη είχε πεθάνει

       Με περιμένανε, όλοι τους, να το πω στην μάνα της.. Ησαντε όλοι τους κρυμμένοι πίσωθέ μου..Μα, σα κοίταξα εκείνα τα μάτια της αδελφής μου, και έβλεπα εκείνο το βλέμμα της πούξερα πως δεν θα ξανάβλεπα ποτέ πιά ξανά.. δεν μπόρεσα να το πω.     'Εμενα εκεί, ακίνητη μπροστά της, μουγγή και προσπαθούσα να χορτάσω την όψη της , που ήξερα, έβλεπα για τελευταία φορά. Εκείνη την όψη ,πριν πάρει την γνώση.. την γνώση..

       Μετά , έτσι ακίνητη, την είδα να σφαδάζει.. Σα ζώο που τούχανε μισοκόψει το λαιμό..

      'Ητανε την επόμενη μέρα το πρωί, έξω από το νεκροτομείο.. Μούπανε..  να, εκείνη βγάζουνε αυτήν την στιγμή.. Κι είδα τότε ενα άσπρο φέρετρο, να περνάει μπροστά μου πάνω στα χέρια αντρών, αγνώστων. Μια τούφα από τα αγαπημένα μου πυρόξανθα μαλλιά της, ξέφευγε στην κορφή του. Ναι, ήτανε εκείνης τα μαλλιά..

       Μικρή, όμορφη αγαπημένη μου..

        Σα να κοιμότανε, ήτανε η Νικολέττα μου

        Μου τόπανε οι επιστήμονες μετά..ενα μήνα μετά. Είχε πεθάνει εκείνη την νύχτα των πρώτων ωρών της Κυριακής, γύρω εκεί , στις 2.30  και ήξερε σαν γινότανε, πως πέθαινε..

       Ναι..η καρδιά μου

       Ητανε, σα σήμερα πριν κάμποσα χρόνια, πολλά χρόνια.. μα την όψη της αδελφής μου, την πριν το κακό, δεν την έχω ματαδεί.

Ο Βασιλιάς και οι ελέφαντες

       ‘Ένας Βασιλιάς της Ινδίας έδωσε διαταγή να του φέρουν όλους τους τυφλούς της πόλης. Όταν οι τυφλοί βρέθηκαν μπροστά στο βασιλιά, τους δόθηκε η εντολή να πάνε στον στάβλο να δουν τους ελέφαντές του. Πήγαν τους τυφλούς στο στάβλο και τους είπαν να ψαύσουν τους ελέφαντες.

        Ο ένας άγγιξε το πόδι, ο άλλος την ουρά, ο τρίτος το λαιμό, ο τέταρτος την ράχη, ο πέμπτος τ’ αυτιά, ο έκτος τα δόντια, ο έβδομος την κοιλιά, ο όγδοος την προβοσκίδα.

       Ύστερα τους παρουσίασαν μπροστά στο βασιλιά κι εκείνος ρώτησε:

« Πως είναι οι ελέφαντές μου;»

      ‘Ένας τυφλός είπε:

« Οι ελέφαντές σου μοιάζουν με στύλους». Αυτός ο τυφλός είχε πιάσει τα πόδια.

       Ο άλλος είπε:

«Μοιάζουνε με σκούπες». Αυτός είχε πιάσει την ουρά.

       Ο τρίτος είπε:

«Μοιάζουν με κομμάτι γής» Αυτός είχε πιάσει την κοιλιά.

       Εκείνος που έπιασε τα πλευρά του ελέφαντα, είπε:

« Μοιάζουν με τείχος»

       Εκείνος που έπιασε την ράχη, του είπε:

« Οι ελέφαντες μοιάζουν με τσεμπέρια».

       Εκείνος που έπιασε το κεφάλι, είπε:

«Μοιάζουν με γουδί»

       Εκείνος που έπιασε τα δόντια, είπε:

«Μοιάζουν με κέρατα»

       Εκείνος που είχε πιάσει την προβοσκίδα, είπε πως οι ελέφαντες μοιάζουν με χοντρά παλαμάρια.

      Και οι τυφλοί άρχισαν να διαφωνούν και να μαλώνουν.

  Μύθος

αποδοσμένος από τον Λέοντα Τολστόϊ

................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

 Σημ:       Ο παραπάνω μύθος θεωρείται οτι προέρχεται από την Ινδία και έχει αποδοθεί  στους Sufis, στους Jainists, Buddhists, ή στους Hindus, καθώς έχει χρησιμοποιηθεί από όλες εκείνες τις ομάδες. Ανα τους αιώνες, ο  μύθος έχει καταλήξει να αναμεταδίδεται σε διάφορες εκδοχές,  διαφοροποιημένες σε σχέση είτε με το πως περιγράφονται τα μέρη του σώματος του ελάφαντα, είτε στο πόσο βίαια γίνεται η σύγκρουση μεταξύ των τυφλών και είτε στο εαν και κατά ποσόν αυτή, στο τέλος επιλύεται. Πιό κάτω παραθέτω την ποιητική έκδοση του μύθου από τον αμερικανό ποιητή του 19ου αιώνα John Godfrey Saxe (1816-1887)

Η  Σ Υ Κ Ι Α

'Έσκυψα και την φίλησα.

       « Είμαι ο άνεμος» της ψιθύρισα απαλά στ' αυτί.

«Πάμε πίσω από κείνη τη συκιά. Θα φυσήξω, και θα πέφτουν τα φύλλα της γύρω μας, σιγά - σιγά· έτσι κανένα αδιάκριτο μάτι δεν θα μπορεί να μας δεί όταν θα σ' αγκαλιάζω»

       Εκείνη, βγάζοντας από τα μαλλιά της ένα μικρό νόμισμα, μου το ‘δειξε, και ύστερα κοιτάζοντας πέρα, κατά την μεριά όπου υψωνόταν μοναχική η συκιά, άρχισε να το παίζει στην φούχτα της.

      «Η απάντηση είναι γραμμένη εδώ», είπε και πέταξε ψηλά το νόμισμα, που λοξοδρομώντας έπεσε μέσα στην λίμνη, πλάϊ μας.

       Χωρίς να διστάσω βούτηξα στο νερό. ‘Έφτασα γρήγορα στον βυθό. Έψαχνα, έψαχνα, παραμερίζοντας τα ψηλά χορτάρια, όμως το νόμισμα δεν φαινόταν πουθενά. Λυπημένος, αποφάσισα ν' ανέβω, αφού πρώτα ξέχωσα μέσα από τον βούρκο ένα ασημένιο κουταλάκι να της το φέρω. Βαστώντας το σφιχτά στο χέρι, βγήκα στην επιφάνεια.

      «Μ' αυτό έτρωγα, μικρός» ετοιμαζόμουν να της πω, μα είχε γίνει άφαντη· και το νόμισμα που γύρευα τόσην ώρα γυάλιζε στις πέτρες της όχθης.

       Κατάλαβα πως ήταν άσκοπο να τη φωνάξω εξ άλλου· δεν ήξερα τ' όνομά της.

     Μάζεψα από χάμω το νόμισμα και τράβηξα για τη συκιά. Πλησιάζοντας, παρατήρησα με φρίκη πως δεν είχε φύλλα. Ηταν κατάξερη, κι απ' τις κουφάλες  της μπαινόβγαιναν στρατιές μυρμήγκια.

  Του Επαμεινώνδα Χ. Γονατά

(1924-2006)

 (Ενα διήγημα από το βιβλίο του

" Το βάραθρο" γρ. 1963)

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών

άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα

μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο 

σι, σι, σι.

Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,

ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός

άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση

μού’ μαθε για τους ήχους.

Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή, 

σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,

κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν

και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,

όλη τη νύχτα

ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,

αξημέρωτος ήχος,

αξημέρωτη ανάγκη εσύ,

βραδύγλωσση βροχή,

σαν πρόθεση ναυαγισμένη

κάτι μακρύ να διηγηθεί

και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,

νοσταλγία δισύλλαβη,

ένταση μονολεκτική,

το ένα εσύ σαν μνήμη,

το άλλο σαν μομφή

και σαν μοιρολατρία,

τόση βροχή για μια απουσία,

τόση αγρύπνια για μια λέξη,

πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή

μ’ αυτή της τη μεροληψία

                                                                        όλο εσύ, εσύ, εσύ,

σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα

και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

                                                                                                        Τα πάθη της βροχής 

( ένα ποίημα από την Κική Δημουλά)

 Dont explain - Cat Power

                                   Καλή σου νύχτα,

Καληνύχτα σας

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.

Τάσος Λειβαδίτης, 1950

" Από το ποίημά του:

" Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος"

19 Σεπτεμβρίου 1970: Ο Κώστας Γεωργάκης αυτοπυρπολείται στην Γένοβα της Ιταλίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το στρατιωτικό καθεστώς στην Ελλάδα.

         Κι' ήτανε εκείνος, ο Κώστας Γεωργάκης στα 22ου χρόνια, το πρώτο αίμα για την Δημοκρατία και την Ελευθερία,  στον φοιτητόκοσμο..

        Και το αίμα του πότισε τον σπόρο του ιδεώδους της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας..για τούτο τον τόπο

21  Φεβρουαρίου 1973:  Κατά την κατάληψη της Νομικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών από περίπου 3.000 -4.000 φοιτητές της, με αίτημα την ανάκληση του νόμου 1347/1973 - που επέβαλε την άρση της αναβολής στρατεύσεως στους φοιτητές  που, μεταξύ άλλων,  είτε απουσιάζαν από παραδόσεις, είτε από εξετάσεις, είτε υποκινούσαν σε αποχή από τα μαθήματα,-  και όθεν , κατ' ουσίαν απαγόρευε τον συνδικαλισμό ή και την συμμετοχή σε συνδικαλιστικά  Όργανα και με τον τρόπον αυτόν επέφερε πλήρη ελεγχο του Συνδικαλιστικού κινήματος στους φοιτητικούς κόλπους,  καθώς  ήδη 88 συμφοιτητές τους είχαν, βάσει του εν λόγω νόμου, στρατολογηθεί με τη βία,  οπότε και από την ταράτσα του κτιρίου της Νομικής, απαγγέλλεται ο εξής όρκος των φοιτητών της Ελλάδας:

«Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στo όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β)του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων.»

Και η σημαία της Δημοκρατίας υψώθηκε,

ο χορός της ενεργούς αντίστασης  ξεκίνησε..επίσημα

4 Οκτωβρίου 1973: Μετά από νόθο δημοψήφισμα τίθεται σε ισχύ το δεύτερο δικτατορικό Σύνταγμα του 1973 («Προεδρικής Δημοκρατίας»). Πρόεδρος ο  Γεώργιος Παπαδόπουλος.
8 Οκτωβρίου 1973 : Διορίζεται πρωθυπουργός ο πολιτικός Σπύρος Μαρκεζίνης με σκοπό να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

14 Νοεμβρίου 1973: Αποφασίζεται από την συντονιστική επιτροπή των φοιτητών του Πολτεχνείου η κατάληψη του Πολυτεχνείου. Αγωνιστικό σύνθημα "  ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ".

17 Νοεμβρίου 1973:

Εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Η χώρα κηρύσσεται σε κατάσταση πολιορκίας.

Στην Ελλάδα, σα σήμερα, πριν τριαντα πέντε χρόνια..

Ωρα 2.53 της 17ης Νοέμβρη 1973, Αθήνα:

Εδώ Πολυτεχνείο!

Ενα τανκ, ισοπεδώνει  την σιδερένια πύλη του Πολυτεχνείου, όπου μέσα ήσαντε οχυρω-

μένοι φοιτητές από όλες τις Πανεπιστημιακές Σχολές μα και άλλοι πολίτες, προερχόμενοι από όλες τις Δημοκρατικές παρατάξεις, διαμαρτυρόμενοι

ενάντια στο στρατιωτικό καθεστώς και τους αντιδημοκρατικούς του Νόμους.

        Και ακολουθεί το χάος!

        Σφαίρες αδέσποτες, σφαίρες κατευθυνόμενες από ελεύθερους σκοπευτές, μα και από θύτες στρατιωτικούς χύνουν αίμα, προκαλούν νεκρούς στα πέριξ. Βία σωματική σε βάρος περαστικών και μη, βάναυσοι και θανάσιμοι ξυλοδαρμοί, πάμπολλες συλλήψεις..ανεξιχνίαστοι θάνατοι στα κρατητήρια..

        Και από θύματα εντός, εκτός, πέριξ του Πολυτεχνείου, εξαιτίας και συνεπεία αυτού;; Υπήρξανε; Και πόσα;

         Εύλογο το ερώτημα για αυτούς που καταγράφουν την ιστορία και οχι μόνον αυτούς.

         Γιατί, ένα είναι το γεγονός: Την ημέρα εκείνη, σα σήμερα πριν 35 χρόνια, στον τόπο εκείνο, στον δικό μας τόπο, γράφτηκε Ιστορία.

         Για μένα, αυτό καθαυτό το γεγονός της ενεργούς αντιστασιακής πράξης της σπουδάζουσας νεολαίας και οχι μόνον αυτής, έχει την σημασία. Και, επίσης, για μένα, η αξία έστω και μιας ανθρώπινης ζωής είναι πολύτιμη. Και το αίμα της αυτής της μιας έστω χύθηκε, και.. δεν ήτανε μόνον μιας ζωής.. 

        Κι ήτανε αυτό, που σήμερα ονομάζουμε "Εξέγερση του Πολυτεχνείου", η κορυφαία αντιστασιακή πράξη της νέας γενιάς, πέραν από Κομματικούς επισήμους ή ανεπισήμους κομματικούς μηχανισμούς, που επιχειρήσανε να "πατρωνάρουν" την πράξη αυτή, η οποία απετέλεσε το έναυσμα και που ωδήγησε σε αλυσσιδωτές εξελίξεις σε συνδυασμό και με άλλα καταιγιστικά γεγονότα, όπως η εκ Τουρκίας επίθεση στην Κύπρο, τα οποία και τελικά προκαλέσανε την πτώση της Δικτατορίας και την επάνοδο της Δημοκρατίας στον τόπο μας.

        Είναι, όμως, παρά ταύτα, εκπληκτικό, οτι, τριάντα πέντε χρόνια μετά, δεν έχει διακριβωθεί επισήμως, ποιός ήτανε ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της επιχείρησης "Πολυτεχνείο"!

        Σύμφωνα με το από 14/10/1974 πόρισμα του Εισαγγελέως κ Τσεβά   που συνέταξε κατόπιν της προκαταρκτικής έρευνας που διενεργήθηκε, ουδείς νεκρός απεδείχθη πέραν πάσης αμφιβολίας πως ανευρέθη εντός του χώρου του Πολυτεχνείου..'Ομως, και καθ' όσον αφορά στους εις τα περιξ επισήμους ανακοινωθέντας νεκρούς συνεπεία των γεγονότων, τους ανεφέρει ως 15 τον αριθμόν, τους, εκ των άλλων, πλήρως βεβαιωθέντας νεκρούς ως  3 τον αριθμόν, και τους νεκρούς, τους εκ των άλλων και ως " βασίμως προκύπτοντες" ως 6 τον αριθμόν ..

"..Βαρύς υπήρξεν ο φόρος του αίματος εις νεκρούς και τραυματίας ο καταβληθείς δια την καταστολήν δια την καταστολήν της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου. Και των μεν τραυματιών τον αριθμόν, ήγγισε, μετά βεβαιότητας μάλλον, η έρευνα. Ανεξιχνίαστος, όμως, παραμένει εισέτι ο ακριβής αριθμός των νεκρών. Σύντονοι κατεβλήθησαν προς την κατεύθυσιν ταύτην προοπάθειαι και πέραν των αμέσως η εμμέσως περιερχομένων εις γνώσιν μου έκκλησις δια του Τύπου δημοσία διετυπώθη, όπως καταγγελθώσιν ή αναφερθώσι περιπτώσεις θανάτων ή και εξαφανίσεων ατόμων συνεπεία των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Και είναι αληθές ότι ουδέν περιοτατικόν κατηγγέλθη. Δεν αντλείται, όμως εντεύθεν απόδειξις περί ανυπαρξίας τοιούτων. Διότι κατά τη διαδρομήν της ερεύνης εβεβαιώθησαν ή και απλώς επιθανολογήθησαν περιστατικά εδραιούντα παρ’ εμοί την πεποίθησιν ότι οι νεκροί εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου υπήρξαν περισσότεροι των επισήμως ανακοινωθέντων. Δι’ ο και κατανοώ τα ελατήρια της σιωπής των παθόντων."

         Το ως άνω παρατεθέν, αποτελεί απόσπασμα από το προαναφερόμενο πόρισμα Τσεβά. Διαβάστε το, έχει ενδιαφέρον..:http://www.pare-dose.net/blog/?p=245

         Εκτός αυτού, όμως και εις τα πέριξ αυτού ουκ ολίγα τα θύματα..Αλλοι ανεβάζουν τον αριθμόν τους στους 12, άλλοι στους 15, άλλοι στους 26..

         Ανέγνωσα πρόσφατα, και μια έκθεση για τους περιξ επισήμως νεκρούς εξ αιτίας του Πολυτεχνείου, η οποία παρουσιάζεται ως γνησία και τους προσδιορίζει στο συνολικό αριθμό των 12 θυμάτων, με φερόμενη ημεροχρονολογία συντάξεως την 8/2/1982 και με φερόμενη υπογραφή, την του αστυνομικού διευθυντού Α Γεωργίου Σαμπάνη.

Διομήδης Κομνηνός, 17 ετών, Κύπριος, λέγεται, ήτανε ο πρώτος νεκρός στην επιχείρηση "Πολυτεχνείο"

Καταχωρήθηκε με τον θάνατό του,  ως ενας από τους επισήμως ανακοινωθέντες εκτός του χώρου του Πολυτεχνείου..μα πέριξ αυτού.

     Και αυτό το αίμα ήτανε, μόνο, το πρώτο αίμα μιας ζωής που χάθηκε άδικα εκείνη την μέρα, στα 17ης χρόνια

.......................

 Σημ: Η Παράθεση των προαναφερόμενων γεγονότων όσον αφορά στην επιλογή τους και στην αξιολογική τους θέση, ως και η εν γένει εκτίμηση των πραγμάτων φέρει την ευθύνη την δική μου. Προς άρσιν, τυχόν παρεξηγήσεων .

Για την μνήμη και την τιμή.

Βεατρίκη

Five Senses 

Now my five senses

gather into a meaning 

all acts, all presences;

and as a lily gathers

the elements together,

in me this dark and shining,

that stillness and that moving,

these shapes that spring from nothing,

become a rhythm that dances,

a pure design.

While I'm in my five senses

they send me spinning

all sounds and silences,

all shape and colour

as thread for that weaver,

whose web within me growing

follows beyond my knowing

some pattern sprung from nothing-

a rhythm that dances

and is not mine.

    Ποίημα από την

Judith Wright (1915 - 2000)

                                                                        Maya Plitseskaya χορεύοντας

"τον Θάνατο του κύκνου"

            Φυσάει 

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ το δέντρο που βρέχεται;

                                                            Αλλά τα βράδια τι όμορφα                                                     

που μυρίζει η γη

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ ένα άστρο ή μ'  ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δος μου το χέρι σου..
Δος μου το χέρι σου..

Ενα ποίημα από τον ποιητή μας Τάσο Λειβαδίτη
Τραγουδά: Ο Βασίλης  Παπακωνσταντίνου
Απαγγελει: Ο Ηθοποιός Γ.Μιχαλακόπουλος

  'Αρχισε να ανεβαίνει σιωπηλή τα

σκαλοπάτια.

Γύρω της..ησυχία

Πέρασε την τοξωτή πέτρινη πύλη

Κοντοστάθηκε

Το φώς του ήλιου έλουζε τα βρύα πάνω στις παλιές πέτρες

Πιό μέσα,  ενα πράσινο δάσος.

                           Πήγε αργά κατά κεί,  κατά τον πράσινο κόσμο

 Μπροστά της είδε μια  μικρή  λίμνη .

Ακίνητα τα πράσινα νερά της, και μέσα της και γύρω της άλλα ,

πολλά πράσινα δέντρα  γέρνανε πανω στ' ακίνητα νερά της,

βυθίζανε τις ρίζες τους στα σωθικά της

'Απνοια..

Τα φυλλώματα των δέντρων την στεφάνωναν  κρατώντας ζηλότυπα τις ηλιαχτίδες πάνω τους.

Να μην φτάσουνε ως εκείνης τα νερά..

Προχώρησε δισταχτικά. Οι σκιές όλο και πυκνώνανε γύρω της.

Κοίταξε πάνω. Πόσο είχε χαμηλώσει ο πράσινος ουρανός της!

Αγκάλιασε το σώμα της με τα χέρια της

'Ητανε μόνη

Κανείς άλλος εκεί. Κι' αυτή η ησυχία..

Προχώρησε κι' αλλο.. 

Κι έπειτα, σα κατι  ν' άκουσε

Κελλάρυσμα νερού ήτανε αυτό;

Στράφηκε προς τα κεί.

Τάχυνε το βήμα της

Της φάνηκε σαν, κάπως να φώτιζε το μέρος

Να..Λιγοστές ήλιαχτίδες τοξεύανε ίσα στην πράσινη γης.

Κι όσο προχωρούσε, τόσο κι αυτές πληθαίνανε 

Σαν νάτρεχε πιά..

Ο ήχος του νερού που κύλαγε γινότανε όλο και πιό δυνατός 

Και έτσι .. έφτασε στο ξέφωτο

Και  τότε, είδε

     Το νερό, καθάριο κύλαγε με ορμή

από ψηλά και χυνότανε ατόφιο 

πάνω στις πέτρες,

    Τι όμορφος, τι γλυκός, που ήτανε ο  ήχος του!

Οι ηλιαχτίδες στραφταλίζανε πάνω στην ροή του, το φως  τους απλωνότανε έτσι ενα γύρω πάνω στην λίμνη που είχε

σχηματισθεί στην κοίτη του μικρού καταρράκτη.

Ω'  Και εκείνοι οι σφένδαμοι! Γέρνανε  ολόφωρτοι  τα κόκκινα φύλλα  τους , τα ρίχνανε πάνω στην επιφάνεια της λίμνης,

τα απλώνανε ένα γύρω σ' όλο εκείνο το πράσινο! 

Κι ο ήλιος έπεφτε πάνω τους, τα φώτιζε, και κείνα γίνονταν  χρυσοκόκκινα,

Και όλος ο τόπος,  σα να ημέρεψε

Ησύχασε

Κι έπειτα, σα να' νοιωσε ζεστασιά ..

'Επιασε τον εαυτόν της να χαμογελάει

'Αφησε την χαρά να κυλήσει το αίμα, μέσα της

Τι ομορφιά!

Λοιπόν, αποφάσισε  εκείνη χαμογελώντας

Πολύ τους αγαπάω τους σφένδαμους !

   ....................

    Σημ: Ενα ταξίδι ήτανε. Πολύ μικρό..

            Δεν χρειάστηκε να κινηθώ, ούτε καν να περπατήσω.

            Ενα ταξίδι του μυαλού, ήτανε,  μες στις εικόνες.

            Την καλημέρα μου, σε όλους!

She was standing inside the secret garden. It was the sweetest, most mysterious-looking place

anyone could imagine .... and she felt she had found a world all her own."

( Frances Hodgson Burnett, The Secret Garden)

11/11/1990: Την Ρωμιοσύνη μην την κλαίς..

Δύο μεγάλοι,

Δύο σπουδαίοι άνθρωποι

Ανθρωποι και οι δύο των γραμμάτων και των Τεχνών.

Θεατράνθρωπος κορυφαίος ο ένας, ποιητής μέγας ο άλλος.

"Ιερά τέρατα" στους χώρους τους και οι δύο!

       Δύο μεγάλα ονόματα στην μικρή μας χώρα.

            Και οι δύο, τιμητές της!

            Στις 11 Νοεμβρίου 1990 μας "φύγανε' και οι δύο. Και αφήσανε πίσω τους μεγάλο κενό

            Και η Ελλάδα μας εγινε, με το χαμό τους, πιό μικρή. Πιο φτωχή.

            Στις 11/11/1990 έμελλε νάναι η  Ημέρα που και για τους δυό τους σήμανε το φτάσιμο στον "πηγαιμό'' τους. Εύχομαι, νάχανε βρεί ο καθείς τους, την "Ιθάκη του"

           Ο Αλέξης Μινωτής ( η Μινωτάκης όπως ήτανε το πραγματικό του επώνυμο) γεννήθηκε στα Χανιά  στις 8-8-1898. Ητανε ένας διεθνούς φήμης  κορυφαίος Ηθοποιός του κλασσικού Θεάτρου μα και ενας  εξαιρετικός σκηνοθέτης. Οι ερμηνείες του στους βασικούς ρόλους  των αρχαιοελληνικών ή και άλλων κλασσικών θεατρικών έργων , όπως πχ, του  Οιδίποδα επί Κολωνώ, του Οιδίποδα τυρράνου, ή και των σαιξπηρικών «Βασιλιά Ληρ» , " Μάκβεθ" , και ίδίως του "Αμλετ",  όπως και σε άλλους πρωταγωνιστικούς ρόλους σύγχρονων θεατρικών έργων, ήτανε, καθώς όλοι όσοι τις είδανε έτσι παραδεχτήκανε,  εκπληκτική .

           Χρημάτισε καλλιτεχνικός και Γενικός διευθυντής του Εθνικού μας Θεάτρου. Το 1989, ήταν η τελευταία φορά που  ο Αλέξης Μινωτής εμφανίστηκς ως ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο στο έργο «Η θυσία του Αβραάμ»

         Ως σκηνοθέτης, μάλιστα,  της θεατρικής παραστασης της "Μήδειας" που σκηνοθέτησε το 1961  και παρουσίασε στο Θέατρο της Επιδαύρου το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, με πρωταγωνίστρια την αλησμόνητη Μαρία Καλλας, έμεινε ως τα σήμερα αξεπέραστη. Ετσι, λένε , όλοι όσοι την είδανε.

        Στην φωτογραφία στα αριστερά, απεικονίζεται ο Μινωτής με την Κάλλας και τον Κ. Μπαστιά μετά το τέλος της παράστασης στην Επίδαυρό της ¨Μήδειας" , το 1961.

        Ηταν σύντροφος στην ζωή με την ιέρεια του θεάτρου και του κινηματογράφου, την Μεγάλη ηθοποιό Κατίνα Παξινού, με την οποία και απιεκονίζεται στις φωτογραφίες που είναι η μια επάνω αριστερά και ή άλλη στα δεξιά.

           Ο Γιάννης Ρίτσος, ήταν και είναι ο ποιητής μας. Γέννημα της Μονεμβασιάς την Πρωτομαγιά του 1909. Ενας από κείνους που σφραγίσανε με την ποιησή τους τούτον τον τόπο. Ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ο  ποιητής των αγώνων για την λευτεριά και ο ποιτής του έρωτα, είναι κείνος που το 1956 τιμήθηκε με το πρώτο κρατικό βραβείο ΄ποίησης για την ¨Σονάτα του Σεληνόφωτος", είναι εκείνος που το 1968 προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ, εκείνος που το 1977 τιμήθηκε με το βραβείο Λενιν για την Ειρήνη, είναι εκείνος που έγραψε τόσα πολλά, τόσα υπέροχα ποιήματα μα και θεατρικά έργα, και θαυμάσιες μεταφράσεις άλλων ποιητών..Είναι τόσα πολλά..

           Λέω, λοιπόν, αντί να πω άλλα, ας παραθέσω ένα video με ένα μέρος από την Σονάτα του Σεληνόφωτος, όπου ο ίδιος ο ποιητής απαγγέλλει:

Σημ:       Δυό λόγια , μοναχά, και από μένα, για αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους,  που αν και "φύγανε" πριν δεκαοχτώ χρόνια σα σήμερα, είναι ακόμη εδώ.  Ως ελάχιστο φόρο τιμής σ'αυτούς με  τιμήσανε ως Ελληνες και γιαυτό που ήσαντε.

 

 

 

Μελαχρινή μαρμαρυγή – νανούρισμα των βλεφάρων πάνω απ’ τη μυθική απλωσιά του κόσμου.

Είναι καιρός που ρίχτηκε η σιωπή κατάστηθα στον άνεμο, είναι καιρός που ο άνεμος ένα ένα ονομάτισε τα σωθικά της.

Τώρα η φύση πιάνεται απ’ το χέρι τρέχοντας πέρα σαν παιδί, ξαφνιάζοντας τα μάτια της μ‘ έναν γαλάζιο παραπόταμο

μ’ ένα φωταγωγημένο φύλλωμα, μ’ ένα σύννεφο καινούριο σε μορφή αιθρίας.

Κι εγώ – σκαλίζοντας την καρδιά της καρυδιάς, πασπατεύοντας την άμμο της ακρογιαλιάς, βυθομετρώντας το απέραντο διάστημα

έχασα τα σημάδια που θα σε γεννούσανε.

Πού είσαι λοιπόν όταν στερεύει την ψυχή ο νοτιάς κι η Πούλια νεύει στη νυχτιά να λευτερώσει του άπειρο,

πού είσαι!

Από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη:

"Η συναυλία των υάκινθων"

 

 

 

 

 

 

 

 

"Without the utopians of other times,

men would still live in caves, miserable and naked.

Utopia is the principle of all progress, and the essay into a better future".

Anatole France

( ψευδώνυμο του Jacques Anatole Thibault)

(1844-1924),

" Χωρίς τους ουτοπιστές των παλιών καιρών,

οι άνθρωποι θα ζούσανε ακόμα σε σπηλιές, εξαθλιωμένοι και γυμνοί.

Η ουτοπία είναι η Αρχή κάθε πρόοδου και ο δίαυλος προς ένα

καλύτερο μέλλον"

 

28/8/1963: " Ι Have a dream.."     βροντοφώναζε

ο περίφημος και αξιομνημόνευτος Martin Luther King  (15/1/ 1929 – 4/4/1968)

 στην  περίφημη ομιλία του στην Washington ενώπιον πλήθους κόσμου.

 

 

 

                                          Τον είπανε, τότε,  ουτοπιστή...

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  "I say to you today, my friends, that in spite of the difficulties and frustrations of the moment, I still have a dream..

'I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: "We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal."

'I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at a table of brotherhood.

'I have a dream that one day even the state of Mississippi, a desert state, sweltering with the heat of injustice and oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice.

'I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character.

'I have a dream today." *

 

«Σας λέγω σήμερα, φίλοι μου, ότι παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις της στιγμής, έχω ακόμη ένα όνειρο. 

'Εχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι.»

'Έχω ένα όνειρο, ότι μια μέρα, στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας, οι γιοι τέως σκλάβων και οι γιοι τέως ιδιοκτητών σκλάβων θα καθίσουν δίπλα-δίπλα στο τραπέζι της αδελφοσύνης.

"Έχω ένα όνειρο, πως μια μέρα ακόμη και η πολιτεία του Μισισίπι, μια έρημη πολιτεία που λιώνει από την κάψα της αδικίας και της καταπίεσης, θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης ότι μια μέρα, στους κόκκινους λόφους της Γεωργίας,

" Εχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια ημέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος όπου δεν θα κριθούν από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

"Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σ' ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το χαρακτήρα τους.

Εχω ένα όνειρο σήμερα"

-------------------------------------------------------------------------------------.

* Η παραπάνω παράθεση αποτελεί επιλεγμένο απόσπασμα από τον λόγο του, ο οποίος ολόκληρος ευρίσκεται στην σελίδα: http://www.jesuslovesyou.gr/Biography/Ihaveadream.htm

ενώ, αποδοσμένον τον λόγον αυτόν, στην ελληνική γλώσσα, μπορείτε να τον διαβάσετε στην σελίδα: http://homepages.pathfinder.gr/Thersites/martin.htm

...................................................................................................................

 

Υ.Γ. Κάποτε, εκείνος που οι άλλοι της εποχής που έζησε, τον είπανε ουτοπιστή, είπε, επίσης :

 "Πίστη είναι να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι,

χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα."

  

    

 

Γιατί,  αναλογίζομαι και εγώ, πως να το κάνουμε;

Δεν είναι αλλιώς,  πως μπορεί νάναι αλλιώς;

'Ονειρο και πίστη πάνε αντάμα, χέρι- χέρι,

εγώ , τουλάχιστον, έτσι πιστεύω

 

 

 

   

 Αχ!  Κι έχω ένα όνειρο ..

και.. ας είναι ουτοπιστικό

                                                     Την σκάλα ..την ανεβαίνω ήδη

   

 

 

 

Technorati tags: Martin Luther King, Anatole France

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«…γιατί την γλύκα στη ζωή την φέρνει ο νηφάλιος στοχασμός,

αυτός που διερευνά τους λόγους για τους οποίους, προτιμάμε ή αποφεύγουμε  κάθε τι

 και αποδιώχνει τις δοξασίες που με τόση ταραχή γεμίζουν την ψυχή μας…»

Επίκουρος

            Καλή σας νύχτα

            Σαν σήμερα, στις 6/11/1925,  ο Sidney Reilly, ο μυθικός κατάσκοπος,  εκτελέστηκε στην Ρωσία,  από σοβιετικούς μυστικούς πράκτορες της OGPU (διαδόχου της «Τσεκά και πρόδρομου της KGB) που τον πυροβόλησαν πισώπλατα.

          Ο επισήμως επονομαζόμενος Sigmund Georgievich Rosenblum, κατ' άλλους Shlomo Rosenblum, γεννήθηκε στις 24/3/1874 στην Οδυσσό της κάποτε Ρωσικής Αυτοκρατορίας (νυν Ουκρανία). Ηταν Εβραϊκής  καταγωγής και μοναχογιός ενός ιατρού και μιας πιανίστας.

         Αυτός, ο Sidney Reilly, όπως αργότερα μετονομάστηκε από την Βρεττανική Κατασκοπεία, υπήρξε ο πραγματικός Τζέϊμς Μπόντ (James Bond) .

              'Ητανε ο Ιαν Φλέμινγκ (Ian Fleming), εκείνος ο συγγραφέας που εμπνεύστηκε από την  χαρισματική και πολυτάλαντη όσο και σκοτεινή προσωπικότητα του Sidney Reilly, για να γράψει τις διάσημες σ' όλο τον κόσμο ιστορίες του πράκτορα 007!

              Οι, δε,  κινηματογραφικές ταινίες;

              Πασίγνωστες!

             'Ητανε, στην συνέχεια,  ο ηθοποιός Sam Neil,  που υποδύθηκε σε τηλεοπτική σειρά, αποδίδοντας, κατά την  αποψή μου,  εξαιρετικά επιτυχημένα, την πολυσύνθετη προσωπικότητα του Sidney Reilly

             Και,  ο Sidney Reilly πέρασε οριστικά στην χώρα του μύθου!

             Ηταν, λένε, ιδιαίτερα  ευφυής, ιδιαίτερα εφευρετικός, πολύγλωσσος (ως άριστος γνώστης ,τουλάχιστον, επτά γλωσσών), γοητευτικός μποέμ, λάτρης του ωραίου, της πολυτελούς ζωής, είχε τους τρόπους ενός gendelman, την αριστη ικανότητα ενός απατεώνος , ήτανε εξαιρετικός στην τέχνη της ηθοποίίας και..βέβαια, ήτανε μέγας ηδονιστής και εραστής  γυναικών.

            Πολλές πτυχές από την προσωπικότητα του Reilly είναι , ακόμη, ενα μυστήριο. Αλλες, ίσως διογκώθηκαν μιας και το πρόσωπο πέρασε στην σφαίρα του μύθου!

              Είναι, όμως,  γεγονός, ότι εργαζότανε ως μυστικός πράκτορας της Britain's Secret Intelligence Service (ή SIS, η οποία αργότερα έγινε η M16) έως του τέλους της ζωής του.   

              Οπως,  γεγονός είναι ,  οτι τιμήθηκε από την Βρεττανική Κυβέρνηση με τον παράσημο του στρατιωτικού σταυρού για τις υπηρεσίες που προσέφερε σε εκείνην , ως πράκτορας της, για το "έργο" του στην Ρωσία

             Η φωτογραφία του, στα δεξιά, είναι από τον έως προ τινος απόρρητο μυστικό φάκελλο των Σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών!

             Είναι γεγονός,  επίσης,  οτι υπήρξε δίγαμος ή μάλλον, ας μου επιτρέψετε την έκφραση, πολύγαμος!

            Είχε παντρευθεί, κατά τον βιογράφο του Andrew CooK και οχι μόνον,  τέσσερες γυναίκες και είχε ενδιάμεσα 90 ερωμένες!!

            H πρώτη του σύζυγος ήταν η Ιρλανδικής καταγωγής  25χρονη Margaret Thomas, χήρα του 63 χρόνου πλούσιου ιερωμένου Hugh Thomas. Είχε εξώγαμη ερωτική σχέση μαζί του από το 1897 και την παντρεύτηκε ενα χρόνο μετά, τον Αύγουστο του 1898 με μάρτυρες στον γάμο τους, δύο πράκτορες της Βρεττανικής Κατασκοπείας, αφου - εν τω μεταξύ ο σύζυγός της είχε πεθάνει κάτω από "περίεργες" συνθήκες.

          'Ετσι , μέσω του γάμου του, απέκτησε και επίσημα το όνομα Σίντνεϊ Τζορτζ Ράιλι και με την σύζυγό του εκείνη, μερικούς μήνες αργότερα, πήγε ταξίδι στην Ρωσία, όπου και εκτελεσε χρέη ως μυστικός πράκτορας των Βρεττανών.

           Απασχολήθηκε με πολλές μυστικές επιχειρήσεις στην Γαλλία, στην γερμανία, στην Ρωσία.. Η πιό παράτολμη, ίσως ήταν η επιχείρηση ανατροπής του Σοβιετικού καθεστώτος, δια της δολοφονίας του Λένιν. Το περίφημο σχέδιο "The Lockhart Plot"

           Το σχέδιο απέτυχε, γιατί  προηγήθηκε η απόπειρα αυτή από την Φάνια Καπλάν (Dora Kaplan)  στις 30 Αυγούστου 1918, η οποία και τάραξε αγρίως τα νερά..  με επί μέρους συνέπειες , την ερήμην καταδίκη του θάνατο για κατασκοπεία, οποτε και αν τον εύρισκαν. 

           Τον Φεβρουάριο του 1915, ο Reilly "παντρεύτηκε"  την από μακρού χρόνου ερωμένη του Nadine (Nadezhda) Zalessky, 29 χρόνων, μια Ιουδαία Ουκρανή με καταγωγή από την Ελβετία , η οποία,  καθώς λέγεται,  ήταν ιδιάιτερης υψηλής ευφυίας και ομορφιάς.

          Η τελευταία "σύζυγός" του, ήταν η πανέμορφη νοτιοαμερικάνα Pepita Bobadilla.

       Μες στην βδομάδα από την γνωριμία τους, παντρευτήκανε..

       'Ερως σφοδρός!

       'Ηταν, τότε,  Δεκέμβρης του 1922.

           Δύο χρόνια μετά, σε ένα ταξίδι "εργασίας "  στην Μόσχα, ο Sidney Reilly

εκτελείται εν ψυχρώ σε εκτέλεση, λέγεται, της θανατικής ποινής που είχε αποφασισθεί γιαυτόν από το

1918.

           Η σορός του Reilly στην Lubyanka Sick Bay.

Ητανε  η 6η του Νοέμβρη του 1925

Πηγές:

http://www.freedom4um.com/cgi-bin/readart.cgi?ArtNum=72488

http://www.thebiographychannel.co.uk/biography_story/1167:1344/1/The_Life_of_Reilly_Super_Spy.htm

http://www.sidneyreilly.com/

http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/SSreilly.htm

http://www.trutv.com/library/crime/terrorists_spies/spies/sydney_reilly/2.html

Ναι,  αυτό είπα, μόλις είδα την  διεθνή καμπάνια που γίνεται εδώ και τέσσερες μήνες

στο διαδίκτυο,   ενάντια στην on line παιδική πορνογραφία.

Τουλάχιστον, σκέφθηκα, αυτό το μπορώ, είναι στις δυνατότητές μου.

Μπορώ να ανάψω ένα κερί!!

Δεν μπορώ να σταματήσω αυτό το Κακό, είναι πέρα απο τις δυνάμεις μου

Δεν μπορώ να σταματήσω την οργή και την αγανάχτηση που σωρεύεται μέσα μου με κάθε σχετική είδηση..

Δεν μπορώ να πάψω να πονάω σαν ακούω να γίνεται για ακόμη μια φορά..

Πόσο να κλείνω, άλλο, τα αυτιά μου; Πόσο να κλείνω τα μάτια μου να μην βλέπω;

Μπορώ, όμως να ανάψω ένα κερί!

Μπορώ, έτσι, να φωνάξω, ενάντια σε αυτή την συμφορά,

Μπορώ, έτσι,  να ενώσω και την δική μου φωνή με εκείνες των άλλων

που φωνάζουνε:

Οχι στην παιδική πορνογραφία, ΟΧΙ

Μπορώ, ανάβοντας αυτό το κερί,  να δηλώσω οτι είμαι κάθετα ενάντια στον θάνατο της ελπίδας , στο μακέλεμμα του αύριο ολουνών μας.

Γιατί, τα παιδιά μας, τα παιδιά όλου του κόσμου είναι το αύριο γιαυτό τον κόσμο

Γιατί, εκείνοι, κανοντάς τους κακό, σκοτώνουν το αύριο, μακελλεύοντας αισχρά και ξεδιάντροπα το σήμερα!

Μπορώ, ανάβοντας αυτό το κερί , να πω, είμαι εδώ και εγώ μαζί σας.

Δεν είμαι μόνη, δεν είσθε μόνοι

Είμαστε πολλοί, πολύ πολύ περισσότεροι από κείνους τους φονιάδες, τους πρόστυχους!

Και αυτό  το κερί, είναι κάτι τις. 

Κάτι  τις  μες στην σιωπή,  δεν έχεις ήχο, μα έχει φως!

Και το φως διώχνει το σκοτάδι

Και,  είπα,

Ας ανάψουμε  πυρκαγιά με την φλόγα του κάθε κεριού!

Γιατί, κάθε μια φλόγα  είναι φως

Γιατί καθε μια φλόγα είναι μια βούληση, ενα θέλημα έναντια στο Κακό

Και, ίσως,  έτσι, κάτι γίνει περισσότερο..

 

Αυτά σκέφθηκα , σαν είδα αυτήν την σελίδα στο διαδίκτυο:

http://www.lightamillioncandles.com/

και, μετά,  άναψα το δικό μου κερί! 

 

 

 

  Light a candle for the innocent victims of online child abuse.