Από την Παραμονή ως τα ξημερώματα Πρωτοχρονιάς.. αναμένεται μετ’ελπίδος….

                                                                           ‘Αγιος Βασίλης έρχεται….. 

τραγουδούν τα παιδιά,

κι

ακούν οι μεγάλοι..

Λέτε, σαν τι να σκέφτονται να κάνουνε τέτοιες ώρες τόσης αναμονής, μικροί- μεγάλοι, άραγε;

    ‘Αλλοι, αραγε, να λεν’:

Που, τέτοιο καλό;

Αυτός πάει, (Ο Αη Βασίλης) χάθηκε πιά…

και..βαριαναστενάζουν…

Μαύρη μαυρίλα κι’αραχνη πλάκωνει τότε…

με όλα  τα άλλα μαυρόγκριζα σχετικά..

  ‘Αλλοι, αραγες, να λέν’;

Βέβαια και θα φτάσει

να, εδώ είναι..

Είναι η χρονιά που θα κερδίσω το λόττο

που θα …ταξιδεύσω στ’αστέρια

που θα…

Ας αρχίσω, πχ, να λέν’ με κανα χαρτάκι από τώρα..και έως του χρόνου βλέπουμε..

Και… στρώνονται στην πράσινη τσόχα μέχρι κοψομεσιασμού ώς πολύ μετά τα ξημερώματα…

Και άλλοι, λέτε να μην λεν’

παρά να κάνουν κάτι άλλο…..

σαν και αυτό….

πχ

να το ρίχνουν στον ύπνο

να αιωρούνται στον ύπνο του δικαίου

στον κόσμο τους….των ονείρων μόνοι ;

ή μαζί με..σε άλλον τινα κόσμον; 

Μα..  υπάρχουνε και μερικοί άλλοι που λένε

που καιρός για Αη Βασίληδες…, ούτε ενα ευρώ στο Προπό δεν θα.. που καιρός για όνειρα χειμερινής νυκτός..για λαγούς με πετραχείλια είμαστε τώρα;

Μμμμ..Σαν να μου φαίνεται, λένε,  πως καλύτερα θάναι, από την παραμονή και ως τα ξημερώματα Πρωτοχρονιάς ,  πιό καλά θαναι να….

Και μέχρι εκεί..τα λεν’ οι άλλοι απέξω , μέχρις εκεί ακούω και εγώ. Για τις περαιτέρω σκέψεις και ενδεχόμενα πράξεις τους, αυτοί οι άλλοι δεν με πληροφορήσανε, άλλωστε ποτέ,  μπας και πάρω και εγώ καμμιά καλύτερη ιδέα..

Αφού, λοιπόν,  τα έλαβα όλα τούτα σοβαρά υπόψιν μου, αναλογίζομαι μετά μεγάλης σοβαρότητας πως θα περάσω ως το ξημέρωμα της φετεινής Πρωτοχρονιάς !

Δεν με βλέπω για τον ύπνο του δικαίου μετά των σχετικών λοιπών  ..δεν διατίθεται, βλέπετε, και λευκή άρκτος !

Πάει να μπεί και αυτή στην κόκκινη λίστα!!!

Αμ! Από την άλλη, ούτε τζάκι διαθέτω…ούτε και μεγάλη- μεγάλη κάλτσα να κρεμάσω έμαθα ποτε να φτειάχνω..κομματάκι αργά γιαυτά..Οπότε και να βρεί τον δρόμο ναρθεί ο Αη Βασίλης ..δεν έχω και δίοδο ανοιχτή…για είσοδο και δώρα! Φτού!

Και, στο καλό μου, ούτε προπό, ούτε λόττο έπαιξα ποτέ μου..

Να προλαβαίνω άραγε να μάθω;;Μαθαίνονται αυτά;;

Χμ..Και δεν τα χωνεύω και κείνα τα χαρτοπαίγνια...

Είδατε πρόβλημα που τόχω;

Αχ! Φτου και είμαι και Ελληνίς! Ολα ..στην τελευταία στιγμή!

Χμμ.. Μεχρι να αποφασίσω πως και τι να σκεφθώ και να κάνω από την παραμονή ως τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς του Νέου Έτους,

εύχομαι σε όλους σας, φίλοι μου

Καλώς να ωρίσουμε όλοι μας την Νέα χρονιά

και νάναι το νέο έτος

μετά ή άνευ της συνδρομής του Αη Βασίλη,

με υγεία, χαρά και αγάπη για όλους σας!

Χρόνια Πολλά!!!!

Και ..μια χάρη, την ύστατη ώρα, σας ζητώ:

Αν έχετε καμμιά ιδέα για τι να κάνω, πως να περάσω καλύτερα εκείνες τις ώρες τις αναμονής μέχρι το ξημέρωμα της νέας χρονιάς!!

Κάθε ιδέα σας ευπρόσδεκτη!!!!!

       Τα Χριστούγεννα φθάσανε! Μεγάλη η γιορτή της Χριστιανοσύνης, μεγάλη για όλο τον κόσμο!

       Είναι που το μήνυμα που φέρνει κάθε χρόνο, εκεί προς το τέλος της κάθε χρονιάς,  είναι τόσο σημαντικό για όλους, θρησκευόμενους και άθρησκους, ρεαλιστές και ρομαντικούς, υλιστές και ιδεαλιστές!

        Είναι η αναγέννηση! Η νέα μέρα που ανατέλλει με την γέννηση. Κάπως έτσι το βλέπω

        Κάθε άνθρωπος, όποιος και νάναι, ο,τι και νάναι, ανεξάρτητα από φυλή, φύλο και θρησκεία και όποιες άλλες ιδιαιτερότητες, χρειάζεται την αγάπη εντός του και γύρω του. Και η γέννηση του Χριστού αυτό, πιστεύω, συμβολίζει. Γιατί ο Χριστός είναι Αγάπη. Αυτήν κήρυξε, αυτήν πίστευσε, γι’αυτήν θυσιάστηκε. Γιαυτήν και σε αυτήν μας κάλεσε και μας καλεί. Στην Αγάπη  για τον καθένα μας, στην αγάπη για όλους μας και προς όλους μας!

        ‘Ετσι, κάθε χρόνο με την γέννησή του, γιορτάζουμε την γέννηση της ελπίδας, την ανανέωση της εμπιστοσύνης στην Αγάπη.

       Η Αγάπη, ως αίσθημα, δεν μπορεί να περιορίζεται ούτε σε πρόσωπα, ούτε σε πράγματα, ούτε σε χρόνο, ούτε σε τόπο. Κάπως έτσι το βλέπω.

       Είναι η Αγάπη, μια κατάσταση. Απλά την νοιώθεις, την ζείς, πράττεις σύμφωνα με αυτήν, την εκπέμπεις, την δέχεσαι, την μοιράζεσαι!

          “Αγάπα τον πλησίον σου, ως σεαυτόν” είπε Εκείνος

          “ Η Αγάπη έξω βάλλει τον φόβον”, είπε ο Παύλος

         ‘Ετσι, αυτές τις γιορτινές μέρες του τέλους κάθε χρονιάς και εν όψει της αναμονής της ανατολής του Νέου έτους, η γέννηση του Χριστού, καλεί τον καθένα μας να κάνει ένα βήμα, να ανοίξει την αγκαλιά του, να δώσει και να λάβει αγάπη από τώρα και στο εξής στην ζωή του, στην καθημερινότητά του.

          Κάθε ξημέρωμα μέρας είναι μια νέα μέρα. Κάτι σαν άγραφο χαρτί που ο καθείς μας παίρνει την μελάνη και γράφει πάνω του! Κάθε Χριστούγεννα είναι η νέα μέρα που μας καλεί να γράψουμε με Αγάπη πάνω στο άγραφο χαρτί της νέας μέρας μας, εκείνης,  της άλλης, της επόμενης και της κάθε επόμενης μέρας μας.

          Είναι η ώρα πριν τα Χριστούγεννα, εκείνη,  των απολογισμών, των όσων έχουμε γράψει ήδη στα χαρτιά μας. Κι αν δεν το κάνει ο καθείς μας αυτόν τον απολογισμό κάθε βραδυά στο τέλος της κάθε μέρας του, καλό είναι, πιστεύω, να το κάνει αυτές τις μέρες. Για να μπορέσει να δεί, να εκτιμήσει, να διορθώσει, να θέσει νέους στόχους, να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Και έτσι, αντλώντας δύναμη και πίστη από την γέννηση Εκείνου και το μήνυμά του το πανανθρώπινο, να εκκινήσει το νέο Ετος πιό έτοιμος. Κάπως έτσι το βλέπω.

          Κάπου, σ’όλο αυτό το τρέξιμο πούχουμε εμείς οι γυναίκες αυτές τις μέρες, ανάμεσα στην τήρηση των επαγγελματικών μας υποχρεώσεών από την μιά, στην ετοιμασία του σπιτιού, την παρασκευή των μελομακάρονων, των κουραμπιέδων και όλων των σχετικών από την άλλη,  αναμεσίς της πληρώσεως των πολλαπλών υποχρεώσεών μας απέναντι στους άλλους και στα άλλα, θεωρώ υποχρέωσή μου, να βρίσκω τον χρόνο, να κοιτώ κάμποσο και προς όλα αυτά τα γραπτά που άφησα την χρονιά, τις μέρες που περάσανε και που, ίσως, δεν τα είχα δεί ως τα τώρα. Γνωρίζω, πως δεν μπορώ να σβήσω ο,τι έγινε,  ό,τι έκανα, ό,τι παρέλειψα να κάνω. Πασχίζω και τρέχω, λοιπόν, σε διορθώσεις όσων μπορούνε να διορθωθούν, σε πληρώσεις όσων παρέλειψα, σε αναθεωρήσεις εσφαλμένων και αναπροσαρμογές νέων δεδομένων. Ετοιμάζομαι και εγώ, όπως ετοιμάζω το σπίτι μου. Για να μπορώ να δεχθώ το μήνυμα των Χριστουγέννων καλύτερα για να πάρω δυνάμεις για τον ερχομό της Νέας Χρονιάς. Κάπως έτσι το βλέπω.

         Δεν ξέρω πως είναι για σας. Ισως, ξέρετε κάποιον καλύτερο ή απλά διαφορετικό τρόπο να βλέπετε τούτην την ώρα των Χριστουγέννων!

          ΄Οποιος, όμως και νάναι αυτός ο τρόπος, όποιοι και όπου και αν είσθε, είτε θρήσκοι, είτε άθεοι, είτε Χριστιανοί είτε οχι, εύχομαι, στον καθένα σας ξεχωριστά και σε όλους σας, φίλοι μου, να περάστε Καλά και Ευτυχισμένα Χριστούγεννα με αγάπη, γαλήνη και ειρήνη μέσα σας και γύρω σας.. και πολλές πολλές χαρούμενες στιγμές. Πάντα με υγεία! Για σας και τους αγαπημένους σας και μακάρι για όλο τον Κόσμο. 

            Γιατί, καθώς το βλέπω, Χριστούγεννα και Αγάπη σημαίνουν και Ειρήνη! Και μακάρι με τούτα τα Χριστούγεννα, ο ερχομός της νέας χρονιάς να φέρει αυτά τα αγαθά σ’όλο τον Κόσμο! Αμποτες!

        ..για να γίνει στον τόπο μας, το πλωτό μουσείο Ναυτικής Παράδοσης! Και το όνομα του πλωτού πλοίου μουσείου; ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

         Αυτή είναι η φωτογραφία του πλοίου Liberty* με το όνομα ARTHUR M. HUDDELL και είναι, λένε, το τελευταίο στον κόσμο, πλοίο τύπου Liberty

          Κι’ αυτή την στιγμή, το παλιό αυτό ιστορικό πλοίο, διασχίζει για τελευταία φορά τον Ατλαντικό ωκεανό, κατευθυνόμενο προς την Ελλάδα.

          ‘Οταν με το καλό φτάσει στην χώρα μας περί τα μέσα του ιανουαρίου του νέου έτους, θα μετατρεπεί σε πλωτό μουσείο της Ναυτικής μας παράδοσης!

          Η Ιστορία έχει ως εξής:

          Τον Οκτώβριο του 2006, ο πρέσβυς των Η.Π.Α κ. Τσαρλς Ρης ενημέρωσε τον Υπουργό  Εθνικής μας Ναυτιλίας κ. Κεφαλλογιάννη, στο πλαίσιο θεμάτων των διμερών σχέσεων και ναυτιλιακής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδος και Ηνωμένων Πολιτειών, οτι το Αμερικανικό Κογκρέσσο είχε ήδη ψηφίσει ειδικό νόμο με τον οποίο εξουσιοδοτούσε τον τότε Πρόεδρο Τζορτζ Μπους να παραχωρήσει, ως δωρεά προς την Ελλάδα, το τελευταίο πλοίο Λίμπερτυ που υπάρχει στον κόσμο. Και η Ελληνική Κυβέρνηση αποδέχθηκε αυτήν την δωρεά προκειμένου να μετατραπεί το εν λόγω πλοίο από το Υπουργείο μας Εμπορικής Ναυτιλίας σε Μουσείο Ναυτικής Παράδοσης

  "Liberty Ship, John W Brown in convoy in 1944"

   Πίνακας του ζωγράφου John Stobart

  Σημειώσεις:

       1)  * Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ιστορίας Ναυτιλίας και Λιμενικού Σώματος (Ι.Ι.Ν.Λ.Σ):        “LIBERTY(Λίμπερτυ) ονομάστηκε συμβολικά ο τύπος ενός φορτηγού πλοίου 10.000 τόνων περίπου, ο οποίος ναυπηγήθηκε μαζικά στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, για να καλύψει τις αυξημένες μεταφορικές ανάγκες των Συμμάχων, λόγων των συνεχών απωλειών από τορπιλλισμούς και αεροπορικές επιδρομές φορτηγών πλοίων. Μέσα σε τέσσερα χρόνια στις Η.Π.Α. μόνο ναυπηγήθηκαν με εκπληκτικούς ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα ρυθμούς περισσότερα από 2.700 πλοία του συγκεκριμένου τύπου.”

      2)   Τα πλοία τύπου Λίμπερτυ αποτέλεσαν τα βασικά σκάφη μεταφοράς εφοδίων, από την Αμερική προς την Ευρώπη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

      3)   Από το Δεκέμβριο του 1946 ως τον Απρίλιο του 1947, δηλαδή μετά την λήξη του β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κατόπιν δωρεάς της Αμερικανικής Κυβερνήσεως των Η.Π.Α εις ένδειξη ευγνωμοσύνης για τους χιλιάδες Ελληνες ναυτικούς που πολέμησαν με τους Συμμάχους σε αυτά και κυρίως για τους 2.000 νεκρούς μας που χάθηκαν σε αυτά τα πλοία πολεμώντας τις Εχθρικές Δυνάμεις του Αξονος στον Ατλαντικό,  γράφτηκαν στα Ελληνικά νηολόγια, μαζικά σχεδόν, 100 εμπορικά πλοία, γνωστά ως Λίμπερτυς.

       4) Από αυτά τα πρώτα Λίμπερτυ, ξεκίνησε η αναγέννηση και ανάπτυξη της σύγχρονης εμπορικής μας ναυτιλίας, αφου επί επί 25 περίπου χρόνια εξυπηρέτησαν τις παγκόσμιες θαλάσσιες μεταφορές μας, πριν αποσυρθούν οριστικά.

  Πηγές:

http://www.armed-guard.com/calen.html

http://egov.yen.gr/en/yen.chtm?prnbr=30179

http://museum.yen.gr/

       Ο μονότονος ήχος της βροχής καθώς  οι σταγόνες της πέφτανε χορεύοντας πάνω στα τζάμια της παραθύρας, ήταν εκείνος που συντρόφευσε το ξύπνημά μου, σήμερα.

          Ακούμπησα το βλέμμα μου στα ρυάκια που ροβόλαγαν άηχα στα τζάμια. Πάντα, απ’ όσο με θυμάμαι, απολάμβανα να κοιτάζω με τις ώρες τούτα τα σχέδια του νερού.

           Ο ουρανός πισωθέ τους,  σα κάπως να’χανε από το χλωμό αχνογαλαζό του. Σηκώθηκα και άνοιξα το παράθυρο. Πέρα τα βουνά χάνονταν μες στο άσπρο τ’ ουρανού. Ασπρο στο άσπρο!! Ενα ευχάριστο αναζωογονητικό κρύο αγέρι ώρμησε μες στο δωμάτιο! Είχε άρωμα χιονιά!

           Ανάσανα τον αέρα μέχρις που χόρτασα. Και μετά κίνησα να φτειάξω τον μυρωδάτο τον καφέ. Γιόμισα την κούπα ως απάνω, οι φουσκάλες αντιφέγγιζαν ενα σωρό τα χρώματα τα γύρω. Ενώ φχαριστιόμουνα την ζέστη της αχνιστής κούπας στις φούχτες μου, βγήκα στην βεράντα να πω τις καλημέρες μου!

            Το καναρίνι μου έκανε χαρούλες, τα αγριοπερίστερα κοιμόσαντε ακόμη κάτω από το τραπέζι, προφυλαγμένα. Ακροπατώντας να μην ταράξω τον ύπνο τους πέρασα πιό πέρα. Ούτε που κουνηθήκανε.

        Παράδεισος οι τριανταφυλλιές, πλουμισμένες στα ρόδα τους χαίρονταν τις  σταγόνες της βροχής τις απαλές, και αυτές καμπυλώνανε ατάραχες πάνω στο βελούδο των πετάλων τους. Οι Ροζ, οι κίτρινες, οι βασιλικιές οι  κόκκινες, οι αχνορόδινες τριανταφυλλιές μου, λες και είχανε κάνει συμφωνία ποια θα με πρωτοτραβήξει προς το μέρος της!!

         Και κείνη η μοσχοβολιά τους  πόσο ωραία ενωνότανε με εκείνη του ξανανιωμένου βασιλικού. Το ποτισμένο χώμα από την νυχτερινή βροχή ευωδίαζε και πιό πέρα η ματιά μου αγκάλιασε την θάλασσα με κάδρο τα βαθυπράσινα πλατύφυλλα.

        Μα τι εκπληκτικό βαθυμπλέ ήτανε τούτο π’ αντίκρυσα σήμερα! Την χαζεύω κάθε φορά σα πέφτει ο ήλιος πάνω της, σαν δύει ή ανατέλλει πάνωθέ της στο πέρας του οριζοντα, σαν ζωγραφίζεται στις κορφές της με τ’ασπρα της..μα ιδιαίτερα την χαίρομαι κάθε φορά που ο ουρανός είναι χλωμός, που ο ήλιος έχει χαθεί πάνω από τα σύγνεφα.

       Τότε είναι που εγώ γοητεύομαι από το βαθυμπλέ της. Απλώνεται μπροστά μου υπέροχη και μεγαλειώδης! Πανώρια! Κι η ματιά μου φτάνει ολοκάθαρα μέχρι πέρα στα καμπύλα της.   

        Μα να που σήμερα, εκείνη σαν νάρθε πιό σιμά μου με κείνη τη μυρωδιά της αρμύρας της. Να και που ενωθήκανε οι μυρωδιές του αέρα της με τ’αρώματα των τριαντάφυλλων και του βασιλικού. Πόση ομορφιά!

        Κι αυτός ο καφές πόσο ωραία μοσχοβολάει!.Χάρμα! Βγήκα σχεδόν χορεύοντας στο ψιλόβροχο να πάρω πάνω μου λίγες από τις σταλαματιές της, ενόσω τον έπινα ζεστό ακόμη. 

        Η πόλη κοιμότανε ακόμη

       Ωραία μέρα, ξημέρωσε σήμερα!  Χαρά Θεού!

        Καλή μέρα σε όλους σας!!!!

         Με ένα ρόδο αγάπης νάναι!

«..Πρέπει πάντοτε το πρωινό να ξανάρχεται; Δεν τελειώνει ποτέ των επιγείων η βία; 

Πολυπραγμοσύνη στυγνή αφανίζει της νύχτας την αιθέρια αφή.

Πότε στις φλόγες του έρωτα, στου βωμού την αιώνια πυρά θ' αφεθεί;

Σύντομη είναι η ζωή του φωτός· αλλά άχρονη κι άχωρη η εξουσία της Νύχτας. Παντοτινή η διάρκεια του ύπνου.

Ω ύπνε ιερέ — μην αργείς, μα στέρξε εσύ αρωγός να ελεήσεις τους μύστες της νύχτας σε τούτο το επίγειο έργο τους.

Γιατί εσένα μόνο τρελοί σ' αγνοούν κι ύπνο δεν γνωρίζουν κανέναν, όταν εύσπλαχνος τον ίσκιο σου πάνω μας ρίχνεις, κάθε που η νύχτα η αληθινή ανατέλλει.

Γιατί δεν σ' έχουν αισθανθεί στη χρυσαφιά ροή των σταφυλιών, στο λάδι της αμυγδαλιάς, στους καστανούς της παπαρούνας χυμούς.

Γιατί δεν ξέρουν ότι είσαι συ που τα τρυφερά στήθη της κόρης ταράσσεις, που ως τους ουρανούς πετάς κι απλώνεις κλαδιά.

Γιατί δεν νοιώθουν πως από ιστορίες παλιές εσύ ουρανομήκης τραβιέσαι, πως το κλειδί φέρνεις εσύ για των μακαρίων τα δώματα, μαντατοφόρος βουβός των αχανών μυστηρίων…»

 Απόσπασμα

από τους “ Υμνους στην νύχτα”

του γερμανού ποιητή Novalis (φιλολογικό ψευδώνυμο του Friedrich von Handenberg).

                                      Καλή νύχτα

 

“Το αντίθετο της ευφυΐας δεν είναι η κουταμάρα: είναι η πονηρία.

Η ευφυΐα είναι το ευγενές.

Αγενής είναι η πονηρία και όχι η κουταμάρα ―που είναι ουδέτερη.”

‘Αγγελος Τερζάκης

Προσωπικές σημειώσεις.

Αστρολάβος/Ευθύνη, 1984.

        12/12/2008

        

         Από χθες ήδη,  γλυκοχάραξε μια νέα μέρα!  Επιτέλους, ησυχία!

        Σήμερα, μια μέρα μετά, η μέρα η ειρηνική, εκείνη η της γαλήνης μετά την καταιγίδα, δείχνει να έχει εδραιωθεί μαζί με την προσωρινότητα της βροχής και του κρύου της επίσημης εισόδου μας στον χειμώνα.

        Ηταν, όπως είδα,  γλυκύς ο Νοέμβρης και έμελλε ναρθεί ο Δεκέμβρης να πλουμιστεί το ρυάκι της βροχής με αίμα νιάτου αντάμα με τα νεκρά φθινοπωριάτικα δεντρόφυλλα, να ποτιστεί το νερό μας με κοπετό και πόνο. Να σβήσει με συμφορά τούτη η χρονιά..

        Στάμπα γερή, ανεξίτιλη στον χρόνο, έτσι θαρρώ.

        ‘Αραγες, αυτή η νέα μέρα  της γαλήνης, αναρωτιέμαι,  να κρατήσει και αυτή  όσο και ο χειμώνας;

        Νάναι και αυτή προσωρινή;

        Μετά το θανατικό, μετά την αυθόρμητη οργή που γέννησε, μετά τις προμελετημένες και εξ αφορμής του τραγικού γεγονότος,  καταστροφές και πράξεις βανδαλισμού και λεηλασιών που επηκολούθησαν, τις πράξεις βιαιότητας που είδαμε και ακούσαμε να γίνονται εν μέσω όλων αυτών,  μένω να αναρωτιέμαι για την αλήθεια όσων γίνανε, για κείνη που ο χρόνος θα φέρει προς το φώς,  σαν αναθυμήθηκα αυτό που έλεγε τέσσες αιώνες πΧ ο ποιητής μας, ο Μένανδρος  “Άγει δε προς φως την αλήθειαν χρόνος”

        Τι στ’αλήθεια ήταν αυτά που ζήσαμε τούτες τις μέρες;

        Τι και πόσες αλήθειες είχε μέσα της αυτή η καταιγίδα;

        Ξεκίνησε,  έτσι φάνηκε,  με μια σφαίρα φρουρού της ασφάλειας του τόπου μας, να καρφώνεται στο κορμί  ενός 15χρονου άοπλου αγοριού!

         Εγκλημα ζοφερό, άδικο, και οχι μόνο.

        Αναθυμήθηκα κάτι που είχε πεί ο φιλόσοφος   Jean-Paul Charles Aymard Sartre (Ζαν Πολ Σαρτρ) (1905-1980):

«Ο φασισμός δεν ορίζεται από τον αριθμό των θυμάτων του

αλλά από τον τρόπο με τον οποίο τα δολοφονεί»

         Το ξανασκέφθηκα το συμβάν της θανάτωσης του παιδιού,  με όσα στοιχεία έχουνε έως στιγμής, περιέλθει εις γνώσιν μου.

        Και ναι… Ο θάνατος του παιδιού ήτανε  αποτέλεσμα πράξης φασιστικής.

         Μα, στ’αλήθεια ξεκίνησε τότε το κακό, το βράδυ της έκτης μέρας του Δεκέμβρη ή ήτανε τούτος ο θάνατος ένα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου; 

        Μα, και αυτή η βία,  η βαναυσότητα,  που κυριάρχησε τούτες τις μέρες, αυτές οι  έξαλλες καταστροφές, οι αφρούρητοι βανδαλισμοί, οι κοινές λεηλασίες, εκείνο όλο το πλιάτσικο,  εκείνο το χάος, τι στ’αλήθεια, τάχατες  να ήτανε;

        Ο φιλόσοφος Thomas Mann (Πάουλ Τόμας Μανν) (1875-1955) έλεγε στα χρόνια που ο Χιτλερικός φασισμός κάλυπτε την Ευρώπη και απλωνότανε στον κόσμο:

 «Την εποχή του Ομήρου η ανθρωπότητα λειτουργούσε ως θέαμα για τους θεούς του Ολύμπου. Σήμερα μετατράπηκε σε θέαμα του εαυτού της. Αποξενώθηκε τόσο από τον εαυτό της, ώστε να τα καταφέρει να βιώσει την ίδια της την καταστροφή σαν ύψιστη ηδονή. Αυτό το είδος της αισθητικοποίησης της πολιτικής εφαρμόζει ο φασισμός»

Διαχρονικός ο λόγος του, έτσι;

    Εκείνοι, στους όποιους ανέτρεξα, τον λόγο των οποίων επικαλέστηκα εδώ, είχανε δεί και δώσανε μαρτυρία για αυτά. Και η αλήθεια των λόγων τους έμεινε σημάδι στον χρόνο.

     Υπάρχουν, όμως, και άλλοι που σήμερα έχουνε δεί και μαρτυράν’

      Σαν ποιές άλλες αλήθειες, τι άλλα να είχε μέσα της αυτή η καταιγίδα;

      Γιατί, θαρρώ, είναι βέβαιον, θα βγούνε στο φως πολλά ακόμη. Και ο χρόνος είναι μπροστά μας..

     Και ο,τι βγαίνει στο φως, παύει να έχει από τον τρόμο του σκοταδιού. Η αλήθεια επιφέρει την ίαση. Μακάρι..

         Καλημέρα σ' όλους σας.

         Ναι, διάβασα, όσα, σχεδόν,  ειπώθηκαν ως τώρα!

        Διάβασα για τις "συγγνώμες" προς τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, το παιδί που θανατώθηκε στα 15ου και τάφηκε χθές,

        Διάβασα για τις ενοχές που νοιώθουμε, που οφείλουμε να νοιώθουμε όλοι μας απέναντι σε αυτό το παιδί.

        Ναι, διάβασα και άκουσα πολλά.

        Μα..

        Η αλήθεια, όμως, είναι εκεί και χάσκει μπροστά μας, σαν πληγή που αιμορραγεί

        Είναι αργά πιά για να ζητήσουμε συγγνώμη από τον Αλέξανδρο!

        Αυτός "έφυγε" από τούτη την ζωή, άθελά του και πριν ξεκινήσει να την ζεί,  με ένα "αχ" και μ' ένα μεγάλο ερωτηματικό στο νού του

        Τι ήταν αυτό;

        Ζούμε σε μια πολιτεία που σε γενικές γραμμές οι ζώνες, οι εμφανείς, δεν είναι εμπόλεμες. Η επίφαση της ειρήνης, της ποιότητας ζωής και της ασφάλειας που παρέχει ενα ευνομούμενο Κράτος δικαίου κυριαρχεί, όσο και εφ' όσον κινούμαστε σε αυτές τις εμφανείς ζώνες.

         Μα, υπάρχουνε και οι άλλες. Εκείνες που δεν φαίνονται.

         Και ο Αλέξανδρος κινήθηκε απροστάτευτος, παιδί ακόμη, σε μια από αυτές, τις άλλες ζώνες. Και δέχθηκε τον θάνατο, όχι από κεί που υποτίθεται οτι ήτανε ο κίνδυνος σ'αυτές, όπως τούχανε μάθει οι γονείς, τα μέσα ενημέρωσης,, οι δάσκαλοι στα σχολειά του,  μα από κάποιον εκτός εκείνης της ζώνης. Χτυπήθηκε εκεί, από κάποιον που υποτίθεται οτι ήταν εκεί γιατί αντιπροσώπευε την ασφάλειά του.

        Γιατί ο ένστολος και ένοπλος αστυνομικός,  οι στρατιωτικές δυνάμεις αυτού του τόπου, ο επιτελών νομίμως χρέη αστυνομικού οργάνου τάξεως και ασφαλείας,  αυτό ακριβώς, αντιπροσωπεύουν σε ένα κράτος συγκροτημένο, ευνομούμενο, πολιτισμένο και δημοκρατικό: Την ασφάλεια των πολιτών του και την εδραίωση του αισθήματος ασφαλείας σε αυτούς, με όποιους δυνατούς τρόπους.

         Σε όποια ζώνη και αν κινούνται αυτοί οι πολίτες, είτε στις εμφανείς, είτε στις αφανείς ζώνες εντός των ορίων του Κράτους

        Γιαυτό, ακριβώς, θεσπίστηκαν στην οργανωμένη κοινωνία ενός Κράτους, τα σώματα Ασφαλείας και τα λογής στρατιωτικά σώματα είτε ξηράς, είτε αέρος, είτε θαλάσσης:

         Για την πρόληψη, την περιφρούρηση, την προστασία, την αποτροπή  και εν τέλει την υπεράσπιση και δια της ίδιας της ζωής τους, ενός αγαθού πρωτεύουσας σημασίας, δηλαδή, το της ασφάλειας των πολιτών αυτού του Κράτους, όπως αυτή η ασφάλεια προσδιορίζεται από τους ίδιους τους πολίτες της κοινωνίας του Κράτους αυτού, με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους του.

         Αυτός είναι ο κυρίαρχος και μοναδικός ρόλος των δυνάμεων ασφαλείας αυτού του τόπου:  Γιαυτό και τους  ωνομάσαμε έτσι, γιαυτό τους επιτρέπουμε, εμείς,  οι πολίτες αυτού του Κράτους, να φέρουν όπλα.

         Γιαυτό και πληρώνουμε για την αγορά των όπλων τους.

         Για να μας προστατεύουν, εμάς και τα παιδιά μας.

         Δεν τους πληρώνουμε  για να υπάρχουνε απλά ως κυφήνες, δεν τους επιτρέπουμε να φέρουν όπλα για να μας απειλούν, δεν τους τα αγοράζουμε για να μας σκοτώνουνε!

          Μα, αυτό ακριβώς συνέβη στις 6 του Δεκέμβρη του 2008.

         Ο Αλέξανδρος, ενα παιδί, σαν τα παιδιά ολουνώ μας, βρέθηκε στο στόχαστρο του όπλου, που ο πατέρας του και όλοι μας πληρώσαμε να αγορασθεί, κάποιου ένστολου οργάνου τάξεως και περιφρούρησης της ασφάλειας αυτού του τόπου, σαν εκείνου που του'χανε μάθει από μικρόν οτι ήταν και θα ήτανε ο προστάτης του στις όποιες ζώνες και αν βρισκότανε.

        Ο Αλέξανδρος φονεύθηκε από κάποιον που του'χανε μάθει οι γονείς του, να εμπιστεύεται σαν εκείνους τους ίδιους

        Εκείνη, λοιπόν,  την νύχτα της 6/12/2008 ο Αλέξανδρος, ένα παιδί, πολίτης αυτού του Κράτους, γιός πολιτών αυτού του Κράτους, πέθανε με ένα ερωτηματικό

        Γιατί κείνος που του αφήρεσε την ζωή εκείνη την νύχτα,  ήταν,- έτσι τούχανε μάθει ως τα τότε-, κάποιος σαν τον πατέρα του , που ως εκ του καθήκοντός του ως γονέας του και ως εκ της αγάπης του προς εκείνον, φρόντιζε επί 15 χρόνια ναναι στην ζωή.

        Ναι, η αλήθεια είναι μια

       Ο Αλέξανδρος προδόθηκε κείνη την νύχτα, οι γονείς του Αλέξη προδοθήκανε εκείνη την νύχτα, ο  κάθε πολίτης τούτου του Κράτους προδόθηκε εκείνη την νύχτα!

        Να ζητήσουμε συγγνώμη στον Αλέξανδρο τώρα;

        Είναι αργά πιά.

        Ας ζητήσουμε λέω, , συγγνώμη, καλύτερα, από τα παιδιά μας, τα παιδιά ολουνών μας, που ζούνε, για όσα κάναμε, για όσα παραλείψαμε να κάνουμε, για όσα δεν ακούμε και για όσα ελλιπή τους μαθαίνουμε, για όση αγάπη, ίσως, δεν τους δώσαμε.

        Ας δώσουμε εμπιστοσύνη και αγάπη αναμεταξύ μας ως μέλη αυτής της κοινωνίας.

       Και, κυρίως, ας σταθούμε εμείς οι ίδιοι, ως ενήλικες,  φρουροί και φύλακες και ελεγκτές κοντά τους και απέναντι σε εκείνους που εμείς δώσαμε τέτοια ισχύ.

        Γιατί, αυτό είναι το χρέος μας, ως πολιτών αυτού του Κράτους.

        Είναι αναμεταξύ, άλλωστε, εκείνων που εμείς οι ίδιοι έχουμε προσδιορίσει ως ασφάλειά μας στο Συνταγμά μας και στους νόμους μας, οτι, δηλαδή,  σε τελική ανάλυση, εμείς οι ίδιοι, ο καθείς μας, είναι υπεύθυνος για την επίβλεψη της τηρήσεώς τους.

        8/12/2008

        Είναι κιόλας δύο μέρες μετά από αυτό το αποτρόπαιο συμβάν στα Εξάρχεια Αθηνών, εκεί όπου ένα ανήλικο παιδί έπεσε δολοφονημένο από την σφαίρα όπλου νομίμως κατέχοντος, ειδικού φρουρού κατά την εκτέλεση περιπολίας μετά του συνεργούντος αμέσως στην παραπάνω ανθρωποκτόνο ενέργεια του συναδέλφου και ομοίου του, εις την θέσιν αστυνομικών οργάνων!

         Και ήταν αυτό ενα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου!

         Είναι μια μέρα μετά, τα όσα φρικτά επακολούθησαν του συμβάντος. Τόσο από πλευράς των εξεγερμένων από τον άδικο θάνατο του νεαρού, όσο και από τις αντιδράσεις και βίαιες και ανέλεγκτες πράξεις ορισμένων από τα σώματα των δυνάμεων καταστολής ενάντια στους “εξεγερμένους” και στα όσα άνομα, άδικα και ολέθρια έπραξαν εξ αφορμής αυτού του τραγικού συμβάντος!

       Και ήτανε- είναι και αυτό ένα χρονικό προαναγγελθέν!

       Παρηκολούθησα το συγκλονιστικό video, όπως μεταδόθηκε από το Mega channel και το οποίο καταχώρησε, εύλογα, σήμερα στην σελίδα του ο φίλος Κωνσταντίνος εδώ. Είδα τις καταστροφές, τις έζησα και στην πόλη μου, διάβασα τα περί των παραιτήσεων των δικηγόρων των δύο ειδικών φρουρών, την ιατροδικαστική έκθεση νεκροτομής - νεκροψίας και τις σχετικές συλληπητήριες δηλώσεις των αρμοδίων.

          Πως μπορώ, ως Ελληνίδα πολίτις, ως γυναίκα, ως μέλος αυτής της κοινωνίας, να μην θλιβώι, να μην αγανακτήσω, να μην εξοργισθώ με όλον αυτόν τον χαλασμό;;

          Για ποιό κράτος δικαίου και δημοκρατίας  επαίρονται οι δήθεν επαίοντες;;;

          Εδώ, σ’αυτό, μόλις, το διήμερο, πρωταγωνίστησε το χάος σε όλες τις πλευρές.

          Το συμβάν της θανάτωσης του παιδιού ήταν πράξη ολέθρια και απαράδεκτη για μια κοινωνία ενός κράτους που θέλει να λέγεται ευνομούμενο, οι επακολουθήσασες “εξεγέρσεις” και καταστολές των “εξεγερθέντων”, ως αντιδράσεις ακόμη και οι όψιμες σημερινές απεδείχθησαν, επίσης ολέθριες πράξεις, επίσης απαράδεκτες δι’ενα κράτος που θέλει να λέγεται συγκροτημένο και εφαρμόζον τις δημοκρατικές διαδικασίες (κατά την πρόληψη συμβάντων, κατά και εν τη εκτελέσει τους, κατά την κατά νόμω σύλληψη  και την κατά νόμω τιμωρία των υπευθύνων).

           Μα, τόσο το τραγικό συμβάν της ανθρωποκτονίας,, όσο και οι δράσεις και οι αντιδράσεις που επηκολούθησαν, ήσαν, κατ’εμέ, μετά βεβαιότητος, αναμενόμενες χρονικά, ως απότοκες πολλαπλών ατελειών, ατελών ενεργειών και υπαιτίων πλημμελειών ενός κράτους έμπλεου αδικίας όσον αφορά εις την ορθή θέσπιση και τήρηση των νόμων και, βεβαίως, ως οικτρές  συνέπειες  της πολλαπλώς και από βάθους χρόνου και επί σειράς ετών, επιδεδειγμένης ανευθυνότητος των φορέων της τε νομοθετικής και εκτελεστικής, κυρίως, εξουσίας έναντι των πολιτών της.

          ‘Ο,τι είδα και είδαμε όλοι τούτες τις μέρες, αυτός ο θάνατος, αυτές οι καταστροφές περιουσιών, αυτές οι βάναυσα κραυγαλέες επιχειρήσεις καταστολής, ήτανε χρονικό προαναγγελθέν!

           Οι οψίμως επακολουθήσασες και μελλόμενες, περαιτέρω επαυξανόμενες, να εκδηλωθούν, λόγοις και πράξεσιν, αντιδράσεις των όποιων κομματικών μηχανισμών, γιγνόμενες προς τον σκοπόν καπηλεύσεως των τραγικών γεγονότων και οικειοποιήσεως υπερ εαυτών του θετικώς προσδοκωμένου ωφέλους δια τον προσεταιρισμό εκλογικής πελατείας, είναι θλιβερή οικεία απόληξη των δραμάτων που έλαβαν χώρα.

          Και ενέχουν αυτές οι κομματικές αντιδράσεις, δυστυχώς, τέτοια οδυνηρή οικειότητα !

           Και ακόμη δεν έγινε η ταφή του παιδιού!

           Πως θεωρούν εαυτούς νομιμοποιουμένους στην κάρπωση των ωφελημάτων, αφου ουδόλως είχαν αντιδράσει, ως ώφειλαν, στον δέοντα χρόνον προκειμένου να μην γίνουν τα όσα έγιναν και γίνονται ;;

           Γιατί, επί παραδείγματι, οι αποκαλούμενοι ειδικοί φρουροί να εκτελούν εργασία αστυνομικών, ενω δεν πληρούν τις ίδιες με εκείνους προϋποθέσεις εισόδου και εξασκήσεως για την άσκηση των συγκεκριμένων καθηκόντων ;

           ‘Εμαθα, και δεν το έχω διασταυρώσει, πως αρκεί μια δίμηνος στοιχειώδης εκπαίδευση, προκειμένου κάποιος να χρισθεί ως ειδικός φρουρός και να του παρασχεθεί η δυνατότητα κατοχής όπλου και η εξουσία να λειτουργεί αντί αστυνομικού οργάνου και ως τέτοιος.

           Είναι βέβαιον πως η άπαξ εκπαίδευσις αυτή είναι εκ των άνευ απορριπτέα ως μη επαρκής, όπως εξ άλλου και εκείνη η άλλη, η των πράγματι αστυνομικών. Δεν είναι μόνον, όμως, οτι πρόκειται περί εκπαιδεύσεων ελαχίστης διαρκείας, είναι οτι δεν κρίθηκε ποτέ οτι είναι απαραίτητος προυπόθεσις για την παραμονή εις την εργασία αυτή ή την άλλη, η εξακολούθησις ανά τακτά διαστήματα της εκπαιδεύσεως και μετεκεπαιδεύσεώς των και , κυρίως,  η τακτή επαναξιολογησή των ως καταλλήλων.

          Δεν γνωρίζω μετά βεβαιότητος, επίσης, αν προηγείται ιατρική και ψυχολογική εξέτασις των υποψηφίων και σχετική ιατρική πιστοποίηση περί της καταλληλότητός των ή μή γιαυτήν την εργασία. Ας υποθέσω πως ναι, έστω αυτή, υπάρχει

           Εκείνο, όμως, που γνωρίζω μετά βεβαιότητος, είναι οτι, σε αυτό το Κράτος, που θέλει να λέγεται ευνομούμενο και δημοκρατικό, ουδείς από τους λεγόμενους κλάδους  φορέων εξουσίας επί της ζωής, της υγείας,  της τιμής και της ελευθερίας μα και της παιδείας  των πολιτών της, εκρίθη ποτε, οτι κατά την διάρκειαν των ετών εξασκήσεως του λειτουργήματος - επαγγέλματος ενός εκάστου εκ των οιωνδήποτε των άνω κλάδων, (οτι) χρήζει- ως εκ της ηυξημένης ευθύνης και σημαντικότητας ως προς τις συνέπειες των ενεργειών του-  τακτού επανελέγχου της υγείας του ( σωματικής, διανοητικής και ψυχολογικής) από εξειδικευμένους ιατρούς προκειμένου να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του.

            Γιατί;; Τόσες ζωές στρεβλώνονται και άλλες τόσες  χάνονται εξ αιτίας αυτών των εγκληματικών παραλείψεων! Φτάνει πιά!

            Ας σηματοδοτήσει αυτός ο θάνατος την αρχή για να γίνει αυτό το Κράτος πιό δίκαιο πιό υπεύθυνο, πιό ευαίσθητο στις ανάγκες των πολιτών     του!

             Ας μην γίνει αυτός ο θάνατος ένα ακόμη εμπορεύσιμο γεγονός!

             Είναι τόσο κρίμα. Ητανε μόλις 15 ετών! Ενα παιδί

             Ας είναι αυτό το τελευταίο αίμα που χύθηκε στον βωμό της αδιαφορίας, της ανευθυνότητας, του εφησυχασμού και της εκμετάλλευσης!

             Τα θερμά μου συλληπητήρια στην οικογένειά του. Εχουνε την συμπάθειά μου στον πόνο και στις όποιες ενοχές τους.

          Η νύχτα είχε προχωρήσει για τα καλά, σαν απόκαμα και είπα να πλαγιάσω.  Είχα ησυχία και σιωπή και γύρω μου σκοτάδι. Και μετά κείνος ήλθε. Σαν από το πουθενά. Αυτός, ο άνεμος!

          Ηταν αυτός, ο ίδιος αέρας που σφυροκοπούσε την πόλη μέχρι τ’απόγιομα, που ανεμοκόπαγε τα τεντόπανα, που τρέλλανε στον χορό τα πλαστικοκούτια και τα άλλα που σαντε χυμένα στους δρόμους, που στροβίλιζε για ώρες χαρτιά και εφημεριδόχαρτα ενα γύρω σκορπίζοντας ανήλεα τον κονιορτό ίσα καταπάνω στους περαστικούς, ξακρίζοντάς τον από τις πολυκαιρισμένες γωνιές που’ ταν  παχύς στρωμένος πανω τους. ‘Εκανα να δώ την θάλασσα, ήτανε σα να την είχε σαρώσει από τους αφρούς της, έστρεψα την ματιά στον ουρανό.. Μαβίς και κοντινός, σκέπαζε τ’ άκροβούνια πίσω μου.

            Τα΄βλεπα όλα τούτα τα καμώματά του και τον ανάσαινα καθώς περπάταγα στην πόλη! Περίεργος άνεμος, σα νάχε μέσα του από όλες τις μεριές του κόσμου! Ξηρός στην βάση του, με μια αχνάδα αλμύρας στην γεύση του, κάτι από άρωμα βουνού και ξεραμένου χόρτου στο φεύγα του..και κάποτε κάποτε στην γυρα του, να τοξεύει ριπές άοσμες και κρύες σα του πάγου. Τον ένοιωθα να’ ρχεται κατά πάνω μου από όλες τις μεριές..σαν να με τύλιγε.  Αίσθηση φευγαλέα. 

            Κι ύστερα, όπως ξαφνικά είχε έρθει ο άνεμος, έτσι κι απότομα κόπασε. Πάει, χάθηκε, σκέφθηκα μάλλον λυπημένη

            Μα ήτανε πιά αργά μετά,  σαν ήρθε πάλι. Κι ήλθε αιφνίδια και με βιά σε κείνες τις μικρές ώρες της νύχτας π’ ακολούθησε,  ήρθε σ’ εκείνη την ώρα της σιωπής που την χαιρόμουνα αφημένη μες στο σκοτάδι του δωματίου απολαμβάνοντας να νοιώθω κάθε μύ του κορμιού μου να χαλαρώνει, όπως ήμουνα ξαπλωμένη, το αίμα  να ρέει ελεύθερα στις αρτηρίες και στις φλέβες και  με τον νου ν’απλώνεται χωρίς σκοπό και στόχο.

            Τότε, ήτανε που’ ρθε ξανά. Τότε, και που τον πρωτάκουσα! Ταράχτηκα στην αρχή! Ηταν πολύ πιό ισχυρός, αυτός ο άνεμος, όμως! Κι ήτανε ο ίδιος της μέρας! Σα ναρχότανε από παντού! Μα τι βια και δύναμη ήτανε αυτή!  Χτύπησε ξαφνικά με λύσσα πάνω στα ξυλινα παραθυρόφυλλα της παραθύρας δίπλα μου, κάνοντας τους μεντεσέδες να στρίψουνε και τα φύλλα να δέρνονται αναμεταξύ τους. τα τζάμια να τρίξουνε πασχίζοντας ν’αντέξουνε στην πίεση!  Τον άκουσα να δέρνει έξω τα δέντρα στην βεράντα, να κάνει τις σιδεριές της τέντας έξω να βογγάνε. Βούτηξε από τ’ανοιχτό παράθυρο του μπάνιου και έσπρωχνε τις εσώπορτες ν’ανοίξουνε..Σφύριζε σα πέρναγε από τις χαραμάδες τους..Κι έπειτα τον άκουσα π’ ανακατεύτηκε με την μπόρα και κατήυθυνε τη βροχή να τον βοηθήσει όσο μπόραγε!

          Μα πιά δεν μπορούσε να με τυλίξει..σα τότε με το φως της μέρας. Ετσι σκέφθηκα και ένοιωσα ευθύς ηρεμία .Αίσθηση φευγαλέα, 

           Κι έτσι, ξέμεινα να τον ακούω πρώτα μόνο του και μετά με την βροχή αντάμα…κι άφησα πάλι, τον νου μου  ν’απλωθεί παντού,  με ήσυχία και οχι με βιάση. Κι’ απλωσα σώμα και σκέψη στο πουθενά ενώνοντας στην σιωπή μου το ουρλιαχτό τους,  στο σκοτάδι μου την ορμή και την βιά τους… κι αποκοιμήθηκα 

Αίσθηση φευγαλέα

 

Ποιός  δρόμος σ’έφερε,

Ποιός ύπνος σε πήρε στα φτερά του

Και χάθηκες στης ερημιάς στα μονοπάτια;

‘Ησουν η λύπη ή μήπως το όνειρο

Που μ’ άγγιξες και σ’ άγγιξα

Σε χρόνο ανύποπτο και μυστικό,

Που δεν προλάβαινε το σχήμα σου

Τα δάχτυλα να ψηλαφίσουνε…

Που μπέρδεψε τα χρώματα ο χρωστήρας

Και βγήκαν όλα καφετιά..

Φως, σκοτάδι, αγέρας και βροχή

Σε ζύμωσαν με χρώμα, με φωτιά

Το σώμα πλάθοντας του αγνώστου…

Θεριό το ερώτημα στην σκέψη μου βοσκάει:

Αν την υφή σου ξέκρινε το πάθος

Κι αν κάποιον ψίθυρο συλλάβανε

Τα νυχτωμένα μου οράματα…

Λόγος αδύναμος και φτερωτός

Με τις παλάμες αδειανές, καιρούς σωπαίνω

Ψαύοντας ο,τι δεν δύναμαι να υποτάξω

Κι ο,τι δεν στέργεται να μου παραδοθεί…

Δίχως υπόσταση, δίχως μορφή και δίχως όνομα,

Χαώδες και άϋλο, μα ζωντανό

      Ενα ποίημα

                                                                                    Της Μαντούς Κατσουλού – Ζολώτα

        Με το έμπα του Δεκέμβρη και πριν προλάβω να ευχηθώ σ’όλους σας “ καλό μήνα” ήρθανε αυτές οι αλλαγές στο διαδικτυακό τοπίο, και ειδικότερα στον χώρο του windows live,  και, βεβαίως,  στα ιστολόγιά μας .  Και… δεν μπορώ να συνέλθω, ούτε να βρώ άκρη.

        Από χθες, το βράδυ κιόλας, δεν μπορούσα να μπώ να δώ τον χώρο μου, σήμερα ούτε αυτόν μπορώ να δώ, ούτε κανέναν από τους δικούς σας χώρους!!! Αδυνατώ να σχολιάσω τα νέα σας, να ιδώ, τα σχόλια άλλων φίλων μας στα δικά σας γραπτά και γενικότερα να κάνω, ο,τι είχαμε συνηθίσει ως τώρα!

        Η ηλεκτρονική διεύθυνση  για το ιστολόγιό μου απαντά με ένα μήνυμα περί  αδυναμίας συνδέσεως, όπως, στην ίδια απάντηση περί “αδυναμίας” προσέκρουσε ως τα τώρα, και κάθε απόπειρα να δω τα ιστολόγια σας ή έστω τις επί μέρους σελίδες του δικού μου χωρου ή και των δικών σας. Βέβαια, είχα την δυνατότητα να δώ τα προφίλ σας ή και το “καινούργιο”, να σχολιάσω σε αυτά (sic), είχα την δυνατότητα να δώ σχόλιά σας σε άλλους χώρους(sic!!), μα, το σημαντικώτερο, τους χώρους τους δικούς σας και τα νέα σας, όχι!

           Μπερδέματα, λοιπόν, και αδυναμίες του νίοφερτου συστήματος αλλαγών προς τον σκοπόν εκσυγχρόνισης των πραγμάτων !

           Ελπίζοντας, οτι όλα αυτά θα διορθωθούν, το συντομώτερον δυνατόν, ώστε να επέλθει η ισορροπία.

           Εύχομαι σε όλους σας καλό μήνα να έχετε και θα είναι χαρά μου, να επιτρέψει η microsoft, να τα ξαναπούμε.

          Γιατί, μέχρι τότε… δηλώνω “εκ λόγων ανωτέρας βίας και ανευ τινος υπαιτιότητός μου” χειροπόδαρη αδυναμία επικοινωνίας μου μαζί σας!!

           Σας χαιρετώ, ευελπιστώντας οτι μπορώ να “ανεβάσω” αυτήν την καταχώρηση, για να σας γνωρίσω την κατάστασή μου, όποτε και εως της αποκαταστάσεως των πραγμάτων στην επιθυμητή μορφή,  τουλάχιστον.. θα γνωρίζω τι, ακριβώς, θα μου επιτρέπεται (!).

Κ Α Λ Ο   Μ Η Ν Α !