Εγώ και ο Νίττο

Μέρος 1..

Η αρχή

‘Ηταν αργά, ένα βράδυ του χειμώνα, θυμάμαι, σαν μου τον φέρανε στο σπίτι.

Κρατήσε τον, με παρακαλέσανε. Δεν τον θέλει κανείς. Ήδη, τον διώξανε δυό. Κλαίει, λένε, όλη νύχτα, δεν σταματάει. Ενοχλεί.

Κοίταξα ξαφνιασμένη μια ασημιά μαλλιαρή μπαλίτσα στα χέρια της μιας που τον κράταγε

-Δεν μπορώ, είπα

Λείπω πολλές ώρες από το σπίτι..δεν μπορώ..δεν ξέρω και από σκυλιά..

-Θα πεταχθεί στον δρόμο, είναι μωρό, κρίμα είναι… Κρaτησέ τον ίσα για μια δυο μέρες, μερικές μέρες μόνο, ..μέχρι να του βρούμε μια οικογένεια που να μπορεί να τον κρατήσει.

- Α..αμα είναι για μια- δύο μέρες, είπα υποχωρώντας, πάει καλά

Όχι όμως, για περισσότερο, τόνισα. Δεν μπορώ να έχω σκυλί εδώ.

Χαμόγελα ανακούφισης , από την άλλη πλευρά..

Κοίταξα την ασημότριχη μπαλλίτσα.

-Πως τον λένε; ρώτησα

-Νίττο, τ’ όνομα του, μου είπε

Η μπαλίτσα, σα να τεντώθηκε τότε. Μια μύτη μαύρη στρογγυλή μισοπρόβαλλε μες στ’ ασήμι. Μακριές ασημιές αφέλειες καλύπτανε δύο μεγάλα καστανά μάτια. Διέκρινα την  λάμψη τους αναμεσίς τους.Τι βλεφαρίδες!..Δεν ήξερα ότι τα σκυλιά είχανε τόσο μακρυές βλεφαρίδες.

Φύσηξε την μύτη του. Έσπρωξε με τον αέρα τις αφέλειες απ’ τα μάτια του και με κοίταξε καλά καλά..

Ετσι γνώρισα τον Νίττο. Ένα τοσοδούλι πλασματάκι ήτανε. Μωρό.. μούπανε.. Ολο τρίχα μακρυά και ασημιά, φραμπαλατζίδικη σερνόταν ως το έδαφος...και από μέσα πετσί και κόκκαλο.

Και όντως, έκλαιγε!

Το πρώτο βράδυ στεκότανε εκεί παραδίπλα στο κρεββάτι μου, στο ύψος του προσκεφαλιού μου, τεντωνότανε να φτάσει το χέρι μου, μα δεν έφτανε. Ηταν τόσος δα. Και δός του κλάμα.. Τέντωνα το χέρι μου προς τα κάτω. Τούριχνα κανα χάδι. Ησύχαζε..

Μάζευα το χέρι μου..να το κλαψούρισμα..και είχα μια νύστα.... Αμ δε! Δεν άφηνε το χέρι μου.. το κράταγε. Λαγοκοιμόμουνα και εγώ και ο σκύλος.. Το τεντωμένο χέρι μου που πάνω του ακουμπούσε ο σκύλος το κεφάλι του, κατέληξε να μουδιάσει.. Το τράβηξα σιγά σιγά. Νύσταζα..

Πάλι το κλάμα. Αχ! Αυτό το κλαψούρισμα! Τέντωσα το χέρι μου πάλι... Εκείνος το πήρε με τα δύο μπροστινά του πόδια, κρατώντας με, ακούμπησε το κεφάλι στην φούχτα μου..και πάσχιζε να κοιμηθεί μισόρθιος στηριγμένος στα πίσω του πόδια. Χάζεψα σαν τόδα!

Τα μάτια μου κλείνανε πιά.. δεν μπορούσα να τα κρατήσω ανοιχτά...Το χέρι μου τεντωμένο βάραινε… Μισάνοιξα τα μάτια μου με κόπο και κοίταξα..

Το σκυλάκι είχε μισοξαπλώσει πάνω στο χέρι μου, στηριζότανε σε αυτό...μα τα πόδια του τα πίσω γλύστραγαν στο παρκέ..και η πτώση ήρθε αμέσως.. Να και το νέο κλαψούρισμα! Ηταν κρίμα!

Μέχρις εκεί ήμουνα.. Δεν άντεχα άλλο.., έδωσα μια και το σήκωσα στον αέρα -ελαφρύ σαν πούπουλο ήτανε- και τ’ ανέβασα στο κρεββάτι. Εκείνο φώλιασε κάτω από την μασχάλη μου,αφήνοντας ένα αναφιλητό σα μωρού. Ησυχία μετά.. Αχ! ησυχία!

Δεν πρόλαβα να σκεφθώ τίποτε  άλλο. Αποκοιμηθήκαμε και οι δύο. Στην στιγμή.

 

«Ποτέ μην αμφιβάλετε ότι μια μικρή ομάδα από σκεπτόμενους, δεσμευμένους στον σκοπό τους, πολίτες μπορεί ν’αλλάξει τον κόσμο. Στην πραγματικότητα, είναι και το μόνο που έχει ποτέ συμβεί».

Μ. Mead

Margaret Mead (Μάργκαρετ Μίντ) (16/12/1901 – 15/11/1978) American cultural anthropologist, Αμερικανή, πολιτιστική ανθρωπολόγος, συγγραφεύς, επιστήμων, περιβαλλοντολόγος, υποστηρίκτρια των δικαιωμάτων των γυναικών

•   ‘Ηταν εκείνη που, μεταξύ πολλών άλλων, είπε:

Never doubt that a small group of thoughtful, committed citizens can change the world. Indeed, it's the only thing that ever has. Man's most human characteristic is not his ability to learn, which he shares with many other species, but his ability to teach and store what others have developed and taught him. Always remember that you are absolutely unique. Just like everyone else. Εvery time we liberate a woman, we liberate a man. If we are to achieve a richer culture, rich in contrasting values, we must recognize the whole gamut of human potentialities, and so weave a less arbitrary social fabric, one in which each diverse human gift will find a fitting place. When human beings have been fascinated by the contemplation of their own hearts, the more intricate biological pattern of the female has become a model for the artist, the mystic, and the saint. When mankind turns instead to what can be done, altered, built, invented, in the outer world, all natural properties of men, animals, or metals become handicaps to be altered rather than clues to be followed. Women want mediocre men, and men are working hard to be as mediocre as possible." Never depend upon institutions or government to solve any problem. All social movements are founded by, guided by, motivated and seen through by the passion of individuals. ". " The solution to adult problems tomorrow depends on large measure upon how our children grow up today..

 

•  Ηταν εκείνη, που, μεταξύ πολλών άλλων, οι άλλοι είπανε για κείνη:

 Για κείνη και ιδιαίτερα  για το “Coming of Age in Samoa” : A Psychological Study of Primitive Youth for Western Civilization.(1928): ‘Ηταν, από τα βιβλία της, εκείνο, το πρώτο, που την έκανε διάσημη σ’ολο τον κόσμο!

Μέχρι που τ’ όνομα της Μαργκαρετ Μίντ,  το δώσανε στον μεγαλύτερο γνωστό κρατήρα που υπάρχει στην επιφάνεια του πλανήτη Αφροδίτη. Mead, τ’ όνομα, λοιπόν, του κρατήρα!

• Περισσότερα για την Μάργκαρετ Μίντ, αν θέλετε:

 http://www.loc.gov/exhibits/mead/

http://www.interculturalstudies.org/Mead/biography.html

http://www.interculturalstudies.org/Mead/bibliography.html#byMead

http://www.webster.edu/~woolflm/margaretmead.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Margaret_Mead

http://www.athenapub.com/venus1.htm

Ο πλανήτης Αφροδίτη

“Κι είναι η σιγή τάσι αργυρό όπου πέφτουν οι στιγμές.”

Σεφέρης

Πολυσήμαντη η μέρα η σημερινή.

Γιορτή του Ευαγγελισμού της Παναγιάς, γιορτή της μνήμης της επανάστασης του 1821 για την απελευθέρωση του έθνους μας, μα σήμερα, για μένα, για την γονική μου οικογένεια, είναι μεγάλη μέρα.

Τέτοια μέρα γιορτάζει η μάνα μου την ονομαστική της εορτή  και ας την λένε Αγγελική.

Και.. φέτος, τούτη την χρονιά.. δεν είναι μόνο αυτό! Είναι και το άλλο!

Σήμερα γιορτάζουνε οι γονείς μου, επισήμως,  τα 50 χρόνια γάμου τους. Και λέω, επισήμως, γιατί την δικιά τους επέτειο- για τους δύο τους μόνο- την γιορτάσανε μόνοι οι δύο τους στις 23 του Μάρτη- την αντίστοιχη ημέρα του γάμου τους πριν πενήντα χρόνια. Κείνη την μέρα, στις 23, χαθήκανε απ’ όλους και από μας τα παιδιά τους.

Που ήσασταν; ρώτησα. Είχα και ανησυχήσει. Λείπανε ολημερίς.

Μη ρωτάς, μ’απαντήσανε. Αυτή η μέρα είναι μόνο για μας.

Και σιώπησα

Σήμερα η γιορτή είναι από κείνους ως ζεύγος προς εμας – τα γεννήματά τους και για τους άλλους- συγγενείς και φίλους.

Αχ! Τα ασπρομάλλικά μου! Τα ερωτευμένα μου! Και έχουνε ξεπεράσει αμφότεροι  τα 80.. αλλά… νοιώθουμε νέοι- λένε και οι δύο.

Κι ας κινείται η Κίκο μου (χαιδευτικό εμπνεύσεώς μου για την μαμά εκ του Αγγελική>Κική) με την περπατούρα λόγω μη αναταχθέντος προσφάτου καταγματος και ας κουτσαίνει όψιμα ο πατέρας..λόγω φθαρείσης επιγονατίδας

Η μάνα μου, η Κική και ο πατέρας μου, ο Γιώργης..

Παντρευτήκανε από έρωτα σφοδρό πριν πενήντα χρόνια. Είχανε και πιό πριν δεσμό γύρω στα επτά χρόνια..Κι όσο μας μεγαλώνανε, ερωτευμένοι ήσαντε και ακόμη ερωτευμένοι είναι..

Την αγάπησα από την πρώτη ματιά, την αγαπούσα που την πήρα, την αγαπάω την μάνα σου, μου λέει ο πατέρας..

Δεν ζω χωρίς αυτόν, μου λέει η μάνα Κι έπειτα γυρίζει μυστικά και χαμηλόφωνα και μου λεει ψιθυριστά..Ξέρεις, με ζηλεύει ακόμη..

Και εγώ τηρώ σιγή ιχθύος..δεν λέει και ψέματα

Και έρχονται ώρες που σαν τους κοιτάω, συλλογιέμαι πως αν “φύγει” ο ένας από τους δύο, από κοντά θα πάει και ο άλλος..Και πονάει η ψυχή μου..και γλυκαίνει

Σήμερα ο πατέρας, πρόσφερε στην μάνα μια υπέροχη ανθοδέσμη με τριαντάφυλλα. Εκπληξη! Τα είχε διαλέξει ένα προς ένα, είπε Με χρώματα και αποχρώσεις σαν πως είναι εκείνη.

Κι ημουνα εκεί μπροστά.. Συνήθως, αυτά τα κάνουνε σαν είναι μόνοι οι δύο τους.

Εκείνη δάκρυσε και καθώς δεν μπορούσε να σηκωθεί, γύρισε και του άπλωσε τα χέρια ανοίγοντας την αγκαλιά της. Ελα, να σε φιλήσω του είπε. Και ήταν ολο το πρόσωπό της μια λάμψη!

Δεν θα πω άλλα.. είναι ώρα να πάω κατά το σπίτι.. Μας περιμένουνε.

 Είναι ευρύτερα γνωστό ως baobab tree.

  Το επονομάζουν και "upside-down tree",

δέντρο της ζωής,

μαγικό δένδρο.

           Τα κοινά ονόματά του: baobab, Cream of Tartar tree, monkey-bread tree, lemonade tree (Αγγλ.), kremetartboom(Aφρικ.),isimuku, umShimulu, isiMuhu (Zulu),ximuwu (Tsonga), mowana (Tswana), muvhuyu (Venda)

           Οι επιστήμονες το ωνόμασαν Adansonia digitata , προς τιμή του Γάλλου φυσιοδίφη χειρούργου Michel Adanson,  που το πρωτοείδε στην Σενεγάλη περί το 1750, με την λέξη δε digidata αναφέρονται στο σχήμα των φύλλων του που είναι σαν χέρια..

           Το baobab tree βρίσκεται, κυρίως,  σε περιοχές της Νότιας Αφρικής, στην Botswana, στην Namibia, στην Mozambique και στις άλλες τροπικές Αφρικανικές χώρες. Συναντάται, επίσης, στην Αυσταλία μα και στην Ινδία. 

             Το δένδρο baobab ζεί τουλάχιστον 3.000 χρόνια, όπως διαπιστώθηκε με την μέθοδο του άνθρακα. Το ύψος του μπορεί να ξεπεράσει τα 25 μέτρα και το εύρος του τα 30 μέτρα.!! Στην κοιλότητα ενός τέτοιου δένδρου στην Ζιμπάουε, χώρεσαν 40 άνθρωποι.

            Το δένδρο baobab ανακηρύχθηκε προστατευόμενο δέντρο στο πλαίσιο της δασικής πράξης στη Νότιο Αφρική το 1941.

Και είναι ένα δένδρο εξαιρετικό, πραγματικά θαυμαστό!

            Θεωρείται δίκαια, ως το μεγαλύτερο χυμώδες εργοστάσιο στον κόσμο, και είναι αληθινά πηγή ζωής:

α)  Στις κοιλότητές του συγκρατεί τεράστιες δεξαμενές πόσιμου νερού (ένα μόνο δένδρο μπορεί να συγκρατήσει 4.500 λίτρα νερού),

β)  Δίνει τροφή και προλαμβάνει ή και θεραπεύει ασθένειες με τα πολυβιταμινούχα   φρούτα του ( ένα φρούτο του έχει την τριπλάσια βιταμίνη C από ένα πορτοκάλι, 50% περισσότερο ασβέστιο από το σπανάκι, τρυγικό οξύ,  είναι εξαιρετικά πλούσιο σε αντιοξειδωτικά ( δρά προληπτικά  και καταπολεμά ασθένειες όπως ο καρκίνος και οι καρδιοπάθειες.)

         Και οι επιστημονικές έρευνες για τα ωφελήματα του δένδρου συνεχίζονται με επιδοτούμενα ή και μη πιά προγράμματα ! Δείτε και dadobat project. Ξέχωρα, καθώς λένε που μετατρέπεται, ανάκατο με νερό, σε θαυμάσιο ποτό- κάτι σα λεμονάδα!

Το ίδιο ποτό- λένε- ρίχνει τον πυρετό!

       Το νέο είναι οτι οι ρυθμιστικές Αρχές της Ευρωπαικής Ενωσης για τα τρόφιμα, ενέκριναν ήδη την εισαγωγή των φρούτων του δένδρου αυτού και οσονούπω.. θα το δούμε και στην χώρα μας.

                  Μια πρόσφατη έκθεση από το Ηνωμένο Βασίλειο, βασισμένη στο Ινστιτούτο Φυσικών Πόρων, υπολογίζει ότι το εμπόριο baobab φρούτων μπορεί να αξίζει μέχρι και $ 1 δισ. (£ 500.000.000.) το χρόνο για τους Αφρικανούς παραγωγούς, που απασχολούν πάνω από 2,500.000 νοικοκυριά σε όλη την ήπειρο.

 γ) Τα άνθη του δένδρου είναι λευκά, αρωματικά και γλυκά, εμφανίζονται από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο. Η επικονίαση λαμβάνει χώρα την νύχτα από φρουτοφάγες νυχτερίδες. Λενε πως  τα άνθη μπορούν να βρασθούν και να φαγωθούν  ενώ από την γύρη τους παράγεται κόλλα.

δ) Τα φύλλα του δένδρου τρώγονται φρέσκα, μαγειρευμένα ή και αποξηραμένα  για την τόνωση του ανοσοποιητικού συστήματος! Τα βλαστάρια ενός νεαρού δέντρου μπορούν να καταναλωθούν σαν σπαράγγια

ε) Οι σπόροι είναι επίσης εδώδιμοι και μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθούν ως υποκατάστατα του καφέ. Caterpillars, που τρέφονται με τα φύλλα, συλλέγονται και τρώγονται από τους ανθρώπους της Αφρικής ως μια σημαντική πηγή πρωτεΐνης.

ε) Ο ινώδης φλοιός του δένδρου μπορεί να γίνει ανθεκτικό σκοινί,  χαλί, καλάθι,  ψάθες, δίκτυα αλιείας,  χαρτί και  πανί ως και είδη ένδυσης.  Ο φλοιός αναπαράγεται από το δένδρο μετά την απογύμνωσή του!!

στ) Ο κορμός του δένδρου έχει χρησιμοποιηθεί για ποικίλλες όσες χρήσεις. Σε περιόδους ξηρασίας το μάσημα του ξύλου του δένδρου ανακουβίζει την δίψα..Και..το ίδιο το δένδρο έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς,  ως φυλακή,  ως αποθήκη, ως τουαλέττα, ως σπίτι, ως μπαρ..,…   

Μυστικισμός, και μύθοι  -Προλήψεις!

“Oh he dwells down by the banks of the Limpopo, in the hollow of a great baobab tree.  I heard he eats the fruit at night and spits the seeds into the river.  Down they go, ever so slow, down the lazy old Limpopo to the end of the earth, when the water pours over the edge in a mist-fall, down it goes, into the void.  That is why The Little Prince is always scared of the baobab trees growing on his little planet.  Because the man on the banks of the Limpopo won’t stop eating and spitting those seeds.

He’s a man from the old times, from the dawn times, and he lives in an upside-down tree and watches as the water-buffalo yonder march.”

Μέρος από μια συνομιλία του Spider- θεού Anansi και ενός περιπλανώμενου

             Η ύπαρξη του  δένδρου συνοδεύεται από  αρχαίους θρύλους, μύθους και προλήψεις!.

             Λένε, λοιπόν πως το δένδρο αυτό ήταν κάποτε στον κήπο του Θεού. Στον Θεό Thora δεν άρεσε ένα δένδρο baobab να μεγαλώνει στον κήπο του και έτσι το πέταξε πάνω από τον τοίχο του κάτω πέρα στην γή. Το δέντρο πέφτοντας από τον ουρανό χώθηκε στην γή ανάποδα, με τις ρίζες του πάνω..ήταν ακόμη ζωντανό και συνέχισε να αναπτύσσεται..

              Σε ένα άλλο δημοφιλή λαικό μύθο,  οι θεοί, λέει, ενοχλήθηκαν από την ματαιοδοξία του baobab, καθώς αυτό τίναζε τα κλαδιά του, ανάδευε τα ανθη του και καυχιόταν στα άλλα πλάσματα για την δική του υπέρλαμπρη ομορφιά, που το ξεριζώσανε και το στήσανε ανάποδα για να πάρει ένα μάθημα ταπεινότητας.

               Και όσο για τις προλήψεις; Αρκετές!

               Κάποτε, στην Αφρική, λατρεύανε το baobab δέντρο ως σύμβολο γονιμότητας, πιστεύανε δε οτι αν κάποιος επέλεγε ένα άνθος του δένδρου θα φαγωνόταν από λιοντάρι ενώ αν έπινες νερό στο οποίο είχαν μουσκευθεί σπόροι του άνθους του δέντρου, τότε θα είχες προστασία από τους κροκόδειλους!!

Πηγές, για περισσότερα επί του θέματος:

http://www.bbc.co.uk/dna/h2g2/A295472

http://www.plantzafrica.com/plantab/adansondigit.htm

http://www.independent.co.uk/news/world/africa/the-tree-of-life-and-its-super-fruit-869737.html

http://www.dadobat.soton.ac.uk/english/static/default_static.aspx

http://epoq.wordpress.com/2008/06/04/by-the-banks-of-the-limpopo/

Αυτός ήταν ο Li Ching-Yun. Κινέζος μοναχός

‘Ηταν, λέγεται, ήδη, 256 ετών, σαν πέθανε το 1933! 

           Σύμφωνα με την είδηση που άντλησα από το Environmental graffiti,  στους επικηδείους που δημοσιεύτηκαν το 1933 στο αμερικανικό περιοδικό τύπο (Time magazine και  New York Times), αναφέρεται οτι ο  Li Ching-Yun, μέχρι να φύγει από τον μάταιο αυτό κόσμο στα 256 του χρόνια,   είχε θάψει 23 συζύγους και 180 κατιόντες!!

        Ο  Li Ching-Yun γεννήθηκε στην επαρχία Szechwan της Κίνας, όπου και πέθανε. Ο ίδιος ισχυριζόταν οτι γεννήθηκε στα 1736 και οτι έζησε 197 έτη έως του 1933. ‘Ομως, το 1930 ενας καθηγητής και πρύτανης στο Πανεπιστήμιο Minkuo, ο Wu Chung-chien, ανακάλυψε εγγραφές που “αποδεικνύουν” οτι ο Li Ching-Yun είχε γεννηθεί το 1677. Εγγραφές, που φέρονται να δείχνουν πως η Αυτοκρατορική Κινεζική Κυβέρνηση  είχε συγχαρεί τον Li Ching-Yun στα εκατονπεντηκοστά και διακοσιοαστά γενέθλιά του!

        Θα μου πείτε, αναλογίζομαι,  τι 256 έτη, τι 197 έτη ζωής!! Γεγονός είναι ένα!

         Ο εν λόγω Li Ching-Yun έζησε καθ’ υπέρβαση των ορίων.

          ‘Ηταν, λέγεται, μορφωμένος, είχε ταξιδεύσει πολύ και μελετούσε τα βότανα, τα οποία συνέλεγε και πωλούσε. Η δίαιτά του βασιζόταν σε αυτά, στο ρύζι και στο κρασί. Αναφέρεται οτι έως του θανάτου του διατηρούσε κατά τρόπο εκπληκτικό μια νεανικότητα, χωρίς την υπέργηρη συρρίκνωση, κατά δε το Time, είχε στο δεξί του χέρι νύχια εξι ιντσών!.

          Το μυστικό της μακροζωίας του;

Ο ίδιος συνεβούλευε ενα φίλο που τον είχε ρωτήσει σχετικά με το μεγάλο μυστικό:

“Keep a quiet heart, sit like a tortoise, walk sprightly like a pigeon and sleep like a dog.”

“Κράτα μια ήσυχη καρδιά, στάσου σα χελώνα, περπάτα ζωηρά σα περιστέρι και κοιμήσου σα σκύλος”

‘Αρα, για τον Li, η εσώτερη ηρεμία  με ειρήνη της σκέψης, του νού, της ψυχής, ήταν το βασικό πρωταρχικό μυστικό για την απίστευτη μακροβιότητα. ..και αμέσως μετά η διατροφή.

   Χμ!

   Ποιός ενδιαφέρεται να ζήσει τόσο;

 

 

Ποιά μεταξύ περπάτησε του ιώδους και του ιώδους

Ποιά μεταξύ περπάτησε

Τις διάφορες βαθμίδες του διαφορισμένου πράσινου

Πηγαίνοντας μ’ άσπρο και μπλέ, στο χρώμα της Μαρίας,

Λέγοντας τιποτένια πράγματα

Εις άγνοια και εις γνώση του αιώνιου πόνου

Ποιά μες στους άλλους σκίρτησε όταν περπατούσαν

Ποιά έκανε, λοιπόν, τις κρήνες δυνατές  κι ακμαίες τις πηγές,

 

Έκανε δροσερό τον ξερό βράχο κι έκανε συμπαγή την άμμο

Σε δελφινένιο μπλέ, γαλάζιο της Μαρίας το χρώμα,

 

Sovegna vos

Εδώ είναι τα έτη που βαδίζουν μεταξύ, παίρνοντας

Πέρα τα βιολιά και τα σουραύλια θεραπεύοντας

Μία που φέρεται στον χρόνο μεταξύ ύπνου και ξύπνου, φορώντας

 

¨Ασπρο πτυχωμένο φως, περιβάλλοντάς την, πτυχωμένη.

Το βάδισμα των νέων ετών, θεραπεύοντας

Μέσα σ’ ενα σύννεφο λαμπρό δακρύων, τα έτη, θεραπεύοντας

Μ’ενα καινούργιο στίχο στον αρχαίο ρυθμό. Σώσε

Τον χρόνο, Σώσε.

Το αδιάβαστον όραμα στ’ όνειρο το πιό υψηλό

Καθώς μονόκεροι στολισμένοι έσερναν τις επίχρυσες νεκροφόρους.

 

Η σιωπηλή αδελφή πεπλοφορούσε κυανόλευκη

Ανάμεσα στους σμίλακες, πίσω από του κήπου τον Θεό,

Που ο αυλός του είναι άπνους, έγειρε το κεφάλι της και υπέγραψε, αλλά δε είπε λέξη

Αλλά η πηγή αναπήδησε και το πουλί χαμοκελάηδησε

Σώσε τον χρόνο, σώσε τ΄όνειρο

Το μίλημα του λόγου ανήκουστο, αμίλητο

 

Μέχρι να σείσει ο άνεμος χίλιους ψιθύρους απ’

απ’ τον σμίλακα

 

Και η εξορία μας μετά.

Κι είναι το τέταρτο μέρος από  το ποίημα του Τ.Σ Ελιοτ

“Τετάρτη των Τεφρών” (1930)

Μετάφραση του Αριστοτέλη Νικολαίδη

 

Χτύπα, δοξάρι μου, και χτίζε,
ο κόσμος γίνεται από μένα
μέσα στα χέρια μου τα δυο.

Ω γέννα, ω γέννα!
Ο λόγος μήτε, το τραγούδι
μήτε, αναβρύσματα απ' το στόμα.
Βιολί μου, υπάρχεις εσύ μόνο,
και μια είν' η γλώσσα, κι ο ήχος σου είναι,
κι ένας ο πλάστης, και είμ' εγώ,
κι ο λόγος που θαματουργεί
κι ο λόγος είναι η μουσική!

Κι αν είμαι δέντρο, είμ' ένα δέντρο
από χορδή και μουσική,
και τίποτ' άλλo· κι ένας ήχος
και μια πνοή κι ένα τραγούδι
μέσα μου ζει.

Ω γνώμη, ω έγνοια, ω λογισμέ,
σας έστρωσα να κοιμηθείτε
κι αξύπνητα μέσα σ' εμέ·
μια στάχτη μέσα μου γενείτε·
η έγνοια, η γνώμη, ο λογισμός,
κόσμος νεκρός.

Και ρίξου, σα σπαθί, δοξάρι,
προς την τετράδιπλη χορδή,
και χτύπα την και σπάραξέ την,
η αρμονία να γεννηθεί.

Γιατί κι ο κόσμος ο βαθύς
γεννιέται πάντα από 'να πάλεμα
σα δοξαριού με μια χορδή·
κι ό,τι είν' ωραίο κι ό,τι μεγάλο
στέκει εδώ πέρα,
μέσα στη λύσσα ενός πολέμου
δουλεύεται, κι έχει πατέρα
το νικητή.

Απόσπασμα από τον Λόγο Θ’  “Το βιολί” του ποιήματος

του Κωστή Παλαμά

“Ο Δωδεκάλογος του γύφτου”

Καλή σας νύχτα

Μια

φωτογραφία, λένε, χίλιες λέξεις. Και έρχομαι να προσθέσω..και άλλες τόσες σκέψεις!

      Ξέμεινα να χαζεύω αυτή την εικόνα! Την άπλα, την ερημιά και το φώς της. Το ποτάμι να ρέει βασιλόπρεπο αναμεσίς των βουνών, να χάνεται με φιδίσιους ελιγμούς στο πέρα, τις ελατοσειρές να φτάνουνε πυκνές στα ριζά των όχθων του, αγνάντεψα τον βαρύσκιωτο ουρανό, εκείνη την όαση την βαθυμπλέ πάνω του.. Αναρωτήθηκα..πως νάτανε ο τόπος, αν λουζότανε στον ήλιο;

      ‘Εψαξα για μια έστω ηλιαχτίδα..Μα οχι.., δεν είδα..δεν υπάρχει. Φως άσπρο..χλωμό μα..σκοτάδι που υποχωρεί..τα χρώματα, όμως, τόσο γλυκά της γής! Σαν τι ώρα νάτανε αυτή η κλεμμένη στιγμή στον χρόνο; Πρωί ίσως..Νάτανε αργά την Ανοιξη, η εποχή; Οι βουνοκορφές κρατάν’ ακόμη τα χιόνια και όλο το γύρω τους καταπράσινο.. Και κείνα τα μικρά μενεξεδιά αγιολούλουδα στην άκρη του χωματόδρομου; Καλοκαίρι θάναι. Μοιάζει νάναι τόσο ψηλά αυτός ο τόπος!  Μοιάζει τόσο μακρυνός..στην άκρη του πουθενά.

       Χμ! Και αυτός ο χωματόδρομος..να πηγαίνει πιό πέρα από κείνα τα μικρά σπιτάκια; ‘Η να τελειώνει εκεί; Για δες, σκέφθηκα που πήγανε οι άνθρωποι να φτειάξουνε το σπίτι τους!  Δυο, τρία σπιτάκια στην άκρη του πουθενά, στην σκιάδα του ελατόδασους , στο γόνυ του μονοπατιού..μισοκρυμμένα, για προστασία από το κρύο, μάλλον. Και αυτές οι στέγες τους..Να, του ενός σα νάχει πάνω της στρώμα από χορτάρι κιτρινιασμένο από τον αέρα και τον χιονιά....Τα τζάκια τους δεν καπνίζουνε..αλλιώς κάτι από τον καπνό τους θα χνώτιζε στα έλατα..’Αδεια νάναι τα σπίτια; Κι οι ανθρώποι που;

        Και αν ήτανε να φτειάξω ένα σπίτι εκεί, άραγε που θα τόφτειχανα; Εκεί, όπου και τ’άλλα; Η αλλού και που; Θα μ’αρεσε νάβλεπα την απλωσιά γύρω μου και να μύριζα..! Ω και πως να μυρίζει άραγε ο αέρας στον τόπο εκεί;  Ανάριος νάναι; Κι η γής;.Πως ναν’ το άρωμα μιας τέτοιας γής;

        Ω, μα, τι σκέφτομαι!  θα ήθελα, στ’αλήθεια,  να μένω εκεί; ‘Η να’μουνα, κάλλιο, μια απλή περαστική, μια κλέφτρα, μόνο, της εικόνας στην ώρα του χρόνου και του τόπου, σαν πως κάνω και τώρα;

       Οι τρυφερές είναι ο γενικός τίτλος  μιας ποιητικής συλλογής της ποιήτριας  Ρέας Γαλανάκη. 

        Αφορμή για την καταχώρηση, ενα κείμενο που διάβασα σήμερα στης φίλης της Αντζυ το χώρο: Εχει τίτλο “ Στην σκιά της Αφροδίτης” και μπορείτε να το αναζητήσετε : http://angileon.spaces.live.com/blog/cns!1F835D7C681D9DFB!4968.entry

        Μια αλλιώτικη προσέγγιση..Αγγελική μου…για τις τρυφερές στην σκιά της Αφροδίτης..γιαυτές που στις νυχτιές του φεγγαριού..

        Για την ποιήτρια και συγγραφέα μας Ρέα Γαλανάκη  μπορείτε, αν θέλετε, να ενημερωθείτε περισσότερο:

http://www.diapolitismos.gr/epilogi/about.php?id_atomo=143

http://alicecafe.gr/wiki/473/1017

http://www.stigmes.gr/gr/grpages/articles/galanaki.html

http://www.lexima.gr/lxm/read-139.html

Αυτή η είδηση από τον τύπο της 4-3-2009, πολύ μου άρεσε :

Η UNICEF βράβευσε την Ελληνική εταιρεία με την επωνυμία ΚΟΝΣΕΡΒΟΠΟΙΪΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ Α.Ε.Β.Ε (ΚΟΝ.Β.Α.), μέσω του προέδρου της κ. Θωμά Τζίκα, τιμώντας έτσι και αναγνωρίζοντας την συμβολή της εν λόγω Ελληνικής εταιρείας στην επιτάχυνση των διατροφικών προγραμμάτων της.

“ Η ΚΟΝΣΕΡΒΟΠΟΙΪΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ (ΚΟΝ.Β.Α.), κατά τη διάρκεια του 2008, κατάφερε να συγκεντρώσει ποσό ικανό για να προσφέρει βιταμίνη Α σε 2,5 εκατομμύρια παιδιά του τρίτου κόσμου.”,

«Για μας στην ΚΟΝ.Β.Α. η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη έχει μεγάλη σημασία. Για το λόγο αυτό θα συνεχίσουμε και το 2009 να συνδράμουμε τη UNICEF στην εκστρατεία της, υποστηρίζοντας τα κέντρα αντιμετώπισης του υποσιτισμού των παιδιών», δήλωσε ο Κ. Τζίκας παραλαμβάνοντας το «Βραβείο Υποστηρικτή», όπως αναφέρεται στο σχετικό σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας "Καθημερινή" (οι επισημάνσεεις δικές μου)

127.000.000 παιδιά σε όλον τον κόσμο, κινδυνεύουν να πεθάνουν ή να νοσήσουν από τις συνέπειες της έλλειψης βιταμίνης Α.

“Η βιταμίνη Α είναι ζωτικής σημασίας για την λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος καθώς και για την επιβίωση, την ανάπτυξη και την εξέλιξη των παιδιών. Η επιστημονική έρευνα έχει αποδείξει ότι η παροχή ενισχυμένης βιταμίνης Α σε πληθυσμούς που πάσχουν από ανεπάρκεια, μπορεί να μειώσει τους παιδικούς θανάτους σε ποσοστό έως 23%. Είναι χαρακτηριστικό ότι η παροχή βιταμίνης Α στα παιδιά, μειώνει τους θανάτους και τις επιπλοκές εξαιτίας της ιλαράς, κατά 66%. Επίσης, η βιταμίνη Α μπορεί να σώσει τα παιδιά του αναπτυσσόμενου κόσμου από την τύφλωση. Είναι απαράδεκτο να πεθαίνει σήμερα κάποιο παιδί ως αποτέλεσμα της έλλειψης βιταμίνης Α, όταν μια κάψουλα ενισχυμένης δόσης της βιταμίνης Α κοστίζει λιγότερο από 2 λεπτά του ευρώ. Μία και μόνη κάψουλα, δύο φορές το χρόνο (κάθε 4-6 μήνες), προσφέρει επαρκή προστασία σε ένα παιδί.”

Η ΚΟΝΣΕΡΒΟΠΟΙΪΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ (ΚΟΝ.Β.Α.), με έδρα και εγκαταστάσεις στην ΒΙ.ΠΕ Κιλκίς Β. Ελλάδας, η οποία  παράγει ή εµπορεύεται µεγάλη ποικιλία από κονσέρβες ψαρικών και κρέατος, τα οποία διαθέτει στην Ελληνική και Ξένη αγορά, στηρίζοντας την UNICEF, αποφάσισε να προσφέρει σε παιδιά ηλικίας 6 μηνών έως 5 ετών, την σωτήρια βιταμίνη Α που χρειάζονται. Τι έκανε;

Η ΚΟΝ.Β.Α αναλαμβάνοντας την ανθρωπιστική δράση «Βιταμίνη Α για τα παιδιά που κινδυνεύουν», μέσω των προϊόντων TRATA, διέθεσε στην UNICEF: Από την πώληση κάθε συσκευασίας γαύρου TRATA, ποσό που αντιστοιχεί στην αξία 8 δόσεων βιταμίνης Α, προστατεύοντας 4 παιδιά για ένα χρόνο. Από την πώληση κάθε συσκευασίας τόνου TRATA, ποσό που αντιστοιχεί στην αξία 18 δόσεων βιταμίνης Α, προστατεύοντας 9 παιδιά για ένα χρόνο…. Περισσότερα, αν θέλετε..εδώ για την συνεργασία της εταιρείας με την Γιουνισεφ

Ναι, μου άρεσε αυτή η είδηση! Γιαυτό και η αναμετάδοσή της. Και ας λεχθεί οτι ενέχει και άλλα ωφελήματα για την εν λόγω εταιρεία..Ας έχει

Συν Αθηνά και χείρα κίνει

Η Μεσοχείμωνη άνοιξη έχει την εποχή της

Αέναη αν και μουσκεμένη προς το δείλι

Μετέωρη στον χρόνο, ανάμεσα στον πόλο και στον τροπικό.

‘Οταν η λίγη μέρα είναι λαμπρότατη, με πάγο και φωτιά,

Ο λίγος ήλιος καίει την παγωνιά σε υδρότοπους και τάφρους,

Μέσα σε κρύο νηνεμίας που είναι η θέρμη της καρδιάς

Αντανακλώντας σ’ ένα υδάτινο καθρέπτη

Μια λάμψη, τύφλωση νωρίς το απόγευμα.

Κι άναμμα πιό σφοδρό από πύρωμα κλαδιού ή πύραυνου

Τ’άναυδο ερεθίζει πνεύμα: όχι άνεμος αλλά πυρά πεντηκοστής

Στον σκοτεινό καιρό του έτους. Μεταξύ τήξης και πήξης

Της ψυχής ο χυμός ριγά. Δεν υπάρχει οσμή της γής

Η οσμή του ζώντος πράγματος. Αυτός είναι ο καιρός της άνοιξης

Αλλ’ όχι χρονική συνθήκη. Τώρα ο φράκτης

Ασπρισμένος για μιαν ώρα με άνθισμα προσωρινό

Χιονιού εξάνθημα πιό ξαφνικό

Από ‘κείνο του καλοκαιριού, μήτε βλάστηση ούτε μαρασμός,

‘Οχι στο σχήμα της γενιάς.

Που είναι το καλοκαίρι, το αφάνταστο

Μηδέν καλοκαίρι;

 

Απόσπασμα από το ποίημα του Τ.Σ.’Ελιοτ ,

υπό τον τίτλο

“ Little Gidding”

Μεταφραστής: Αριστοτέλης Νικολαϊδης