Κι όμως, μέσα μας είναι, γύρω μας είναι, παντού  τα ορατά του αοράτου!

Ρίξετε μια ματιά.. Είναι Κυριακή!

Καλημέρα σ’ όλους και σε όλα!

Σαββατόβραδο! Ο Μάης σα να ξεψυχάει απόψε

Μμμ. Και έχω να βγάλω τόση δουλειά..Θα με πάρει η νύχτα..Θα’ρθεί το πρωί.. χμ ..και δεν θα ναι αρκετό

Καιρός να ξεκινήσω..ναι.. Είναι που τα πουλιά έχουν στήσει πανηγύρι έξω από το παραθύρι μου..Κρυμμένα στα φυλλόδεντρα,τρελλαθήκανε στην πολυλογία. Συμφωνία έχουνε στήσει..Είναι κι η ώρα τέτοια.. Αρχή βραδιού και η ζέστη αναδύεται μες από το τσιμέντο, οι τοίχοι την διώχνουνε έξω..Απνοια ..Τα μπράτσα μου κολλάν’ πάνω στο γυαλί..Το σώμα μου νοτισμένο στον ιδρώτα..

Καλοκαίρι.Ναι, έχει έρθει, είναι εδώ...

Κάπου στο βάθος αχνακούω μουσική..Ναι, του Θεοδωράκη είναι, επική..Κοντοφτάνουνε και κομμάτια λέξεων..Δεν ακούω τι λεν..Αποσπάσματα έργου πολυπαιγμένου..Τα αδέσποτα ήρθανε να σιγοντάρουνε με τ’αλυχτίσματά τους στα κελαηδίσματα και στ’ άλλα  και όλο αυτό με φόντο τον βαρύθυμο αχό της πόλης. Πολύβουη ακόμη..Σαν νυχτώσει για τα καλά,  θ’αλλάξουνε οι ήχοι..θα κατακάτσει ο κουρνιαχτός, θαρθεί λιγη δροσιά και ίσως, ίσως φέρει κι’αρωμα γιασεμιού. Σα να το μύρισα κάπου εδώ γύρω τις προάλλες..

Μια ντουντούκα περιφερόμενου αυτοκινήτου φωνάζει για επικείμενη συγκέντρωση. Ναι, είναι και οι ευρωεκλογές!  Το κομμάτι τ’ουρανού ντύθηκε κιόλας το βαθυμπλέ του..Πότε πρόλαβε; Μέχρι να σταθώ ν’ακούσω , μέχρι να γράψω τούτες τις γραμμές ..και να!

Για ακου! Πως τρέχει ο χρόνος..Τα πουλιά σα να ησυχάσανε, τοιμάζονται για ύπνο. Οι μουσικές οι επικές δυναμώσανε..Ο αχός της πόλης, πιό έντονος τώρα…Μια βουή.. Καιρός να σταματήσω ν’ακούω, ώρα να επικεντρωθώ.. Θαναι μακρυά η νύχτα τούτη..

Καλή σας νύχτα!

Ωρες ησυχίας…

Πόσο όμορφα νοιώθω σαν έρχονται αυτές οι ώρες..

Ωρες μες στην σιωπή της νύχτας, ώρες γλυκές, πόσο τις αγαπώ!

Σα πέφτει η νύχτα, ο χρόνος παύει νάχει όρια, έτσι μου μοιάζει..Και το αύριο μου φαίνεται τόσο μακρυνό..το λησμονώ..Μόνο εγώ και η νύχτα..δεν υπάρχει άλλο τι

Και οι χτύποι του ρολογιού σαν τους ακούω μες στην σιωπή της,  τέτοιες ώρες  νότες μόνο, είναι, δεν μιλάνε για χρόνο..μα να, σα σταλαματιές να μοιάζουνε…Συνοδεύουνε την σιωπή..τίποτε άλλο.

Καμμιά φορά θαρρώ πως ζώ γιαυτές τις ώρες..Ναι..Δεν είναι έτσι, μα μού’ναι τόσο πολύτιμες..

Είναι οι ώρες οι δικές μου. Χωρίς άλλον κανένα..Μου φαίνεται καμμιά φορά πως είναι οι ώρες π’ανασαίνω.. αυτές τις ώρες..Και αν δεν είναι η νύχτα που θα μου τις δώσει, τις ψάχνω στην μέρα.. και τις βρίσκω, όπως και νάχει.

Πηγή ζωής! Αυτό είναι για μένα..Ναι..

Απορώ μ’ανθρώπους που δεν μπορούνε να μείνουν μοναχοί..Δεν ξέρω πως μπορούνε..αβασταχτο μου μοιάζει..Συρφετός! Ναι, έρχονται ώρες που με κουράζουνε οι ανθρωποι, θόρυβος είναι..τίποτ’αλλο

Δεν μπορώ να κάνω χωρίς τις ώρες που’μαι μονάχη..Ναι..

Μόνο, που καμμιά φορά φοβάμαι μην ξεχάσω τους ανθρώπους..αυτό μονάχα..τίποτ’ άλλο

Το βλέπετε στην εικόνα, το μωρό κουκουβαγιόπουλο;

Ε! Φαντασθείτε το, ακόμη πιό μικρούλι, μ΄ολόλευκο τρίχωμα,  με τα μάτια κλειστά ακόμη. Ενα μικρό μικρό μωράκι!

Αυτό το μωράκι βρέθηκε να με περιμένει σήμερα στο σπίτι το απόγευμα!  Κι έπαθα ταραχή!

Μου το φέρανε οι γονείς μου. Το βρήκανε στο χτήμα μας, μοναχό να κλαίει κάτω από τον ήλιο..Ψάξανε, μου είπανε, μια γύρα να βρούνε την μάνα του, την φωλιά της μα..εις μάτην.. Η ώρα πέρναγε… Δεν ξέρανε τι να κάνουνε, δεν μπορούσανε και να το αφήσουνε κεί- θα τότρωγε κανα φίδι- μου το φέρανε- το λοιπόν- πεσκέσι..

Μάλιστα!! Το βάλανε σε ένα μικρό καλαθάκι που το σκεπάσανε κιόλας με ένα πανί και μου τ’αποθέσανε στο τραπέζι. Που να φανταζόμουνα τί ήτανε μες στο σκεπασμένο καλάθι!

‘Οταν ανύποπτη, σήκωσα το πανί και τόδα, έβαλα φωνή μεγάλη! .. Ξανάριξα μια ματιά.. Το αναγνώρισα. Κείνο μαζεύτηκε πιό πολύ.. Ζει! σκέφθηκα μ’ανακούφιση! Ησύχασα.. Εμαθα και το ιστορικό ..Και ξέμεινα να το κοιτάζω και να αναρωτιέμαι τι να το κάνω

Να το δώσω κάπου και που;

Να το κρατήσω, μέχρι να μεγαλώσει να το πάω να τ’αφήσω στον παλιό περιστερώνα στο χτήμα;;

Πως να το κρατήσω στην ζωή; Ενα μωρό μωρό που δεν έχει ανοίξει ακόμη τα μάτια; Υπάρχει ελπίς;;

Να το δώ ν’αργοπεθαίνει; Χριστέ μου

Μπας και ξέρετε σείς κάτι; Εκπέμπω σήμα βοηθείας!!

Κείνο που έκανα είναι να το δώσω νερό με μια οδοντογλυφίδα.. Σκέφθηκα θάτανε διψασμένο..΄Σα να ήπιε..Ναι

Μετά, μούρθε μια ιδέα και έβρασα έν αυγό- μελάτο. Ετσι βάλθηκα τ’απόγιομα να ταίζω το κουκουβαγιόπουλο βουτώντας την οδοντογλυφίδα μες το κρόκο και από κεί  στο ράμφος του μωρού..

Και δεν τ’ άνοιγε το ρημάδι..το στόμα του. Ούτε να το πιάσω, να του τ’ανοίξω δεν μπορεσα.. Εβαλε φωνή, θα το πόνεσα..Τόσο μικρό. Μετά, όμως, σαν να του άρεσε..Εμαθα και εγώ λίγο καλύτερα το πως..Κάτι έφαγε.. Μένει να γυρίσω το βράδυ, να δώ τι γίνεται

Πείτε μου και σείς!!

Ξέρετε κάτι;

Υπάρχει ελπίς;;;

Κι είναι το σκάκι, παιγνίδι στρατηγικής, κυρίως, καθώς λένε

Ναι

Καμμιά φορά, ως κάθε παιγνίδι, είναι και αυτό μέσον, μόνον,  της στρατηγικής..ως και κάθε τι άλλο μέσον..

Και ..καμμιά φορά μπερδεύεται το μέσον με τον επιζητούμενο στόχο και..προκύπτουν άλλα

Και τότε, ο στόχος αλλάζει

Ολα στο παιγνίδι. Μα, τελικά,  ποιό είναι το παιγνίδι;

Για τους παίκτες, είτε ξέρουν σκάκι, είτε οχι

Με αφορμή, ενα πανέμορφο αφιέρωμα της Βερόνικας στο σκάκι :http://evlfrm.spaces.live.com/blog/cns!F598807DD5837704!7465.entry

            Γενοκτονία:        Πρωτογενές έγκλημα.  Σημαίνει την μεθοδική, συστηματική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, είναι έγκλημα ανεξάρτητο από πολεμικές συγκρούσεις. Ο υπαίτιος του εγκλήματος αυτού προβαίνει στην  συστηματική ενέργεια της γενοκτονίας εις βάρος της άνω ομάδας, οχι για κάτι που αυτή η ομάδα είτε έπραξε ή που μπορεί να έπραξε ή να πράξει, αλλά για το οτι είναι αυτή που είναι. 

• Ο όρος  “ γενοκτονία“( Genocide)* ως νομική έννοια, προσδιορίστηκε ως τέτοια ονομαστικώς και εννοιολογικώς, από τον νομικό Raphaël Lemkin** και εγκρίθηκε  στις 9/12/1948 , οπότε και υπογράφτηκε η σύμβαση για την πρόληψη και την τιμωρία του εγκλήματος της γενοκτονίας (The Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide ) και η οποία τέθηκε σε ισχύ από τον Ιανουάριο του 1951 και εφεξής..
• Πριν το 1948, δεν υπήρχε η λέξη ως νομική οντότητα, αλλά αυτό δεν  σημαίνει ότι δεν είχαν ήδη διαπραχθεί γενοκτονίες. Και η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, όπως και αυτή των Αρμενίων, πρου προήγήθηκαν χρονικά, τέτοιες ήσαντε και είναι. Για να περιγραφούν οι πράξεις αυτές ως τότε χρησιμοποιούνταν οι λέξεις: Βανδαλισμός, βαρβαρισμός
• Η Χάρτα του ΟΗΕ του 1948 καθορίζει τη γενοκτονία ως συστηματική εξόντωση.Συστηματική εξόντωση δεν σημαίνει ολοκληρωτική εξόντωση.  

          Αυτός ο χορός, ο Πυρρίχιος***, ήταν το έναυσμα! ‘Ημουν, δεν ημουν στα δεκατέσσερα χρόνια μου, σαν τον είδα να χορεύεται στα “Παπαστράτεια”. Κι έμεινα κεί ακίνητη, θυμάμαι, νοιώθοντας να φεύγει όλος ο αέρας από μέσα μου. Και σαν ακολούθησε ο χορός των μαχαιριών, όλο το αίμα να κοχλάζει μέσα μου.

           Μέχρι τότε, γνώριζα για τον Ελληνικό αποικισμό του Πόντου από τα αρχαία χρόνια, το από που και το πως. Γνώριζα κάμποσα για τον πολιτισμό τους, για το εμπορικό τους δαιμόνιο, για την γέφυρα που επιτέλεσαν στην πορεία των χρόνων στην επέκταση του Ελληνικού πολιτισμού στα πέρατα της Ασίας προς το βορρά και προς τον νοτιά.

          Μα, δεν είχα ακούσει τίποτις για την σφαγή που γένηκε, στα πέτρινα ματοβαμμένα χρόνια της περιόδου 1916-1923, για την συστηματική και τρομερή  στην μεθόδευση και υλοποίησή της  διαρκή εγκληματική πράξη των Τούρκων για τον εξανδραπονδισμό και την εξόντωση τούτου του λαού, από αυτό τον τόπο που με τα χρόνια προσάρτησε στα εδάφη της. Για όλα αυτά, έμαθα και συνεχίζω να μαθαίνω, μετά. Αφου είδα και άκουσα τον πυρρίχιο.

          Για την ιστορία του Πόντου και τα της περιόδου της Ποντιακής γενοκτονίας, δεν θα μιλήσω εδώ.

       Να σημειώσω μόνον:

α) Οτι η γείτων χώρα, η Τουρκία,  αρνείται  έως σήμερα οτι υπήρξε ποτε τέτοιο γεγονός, οιόν το της γενοκτονίας των Ποντίων, ούτε οτι πως υπήρξε υπαιτία τούτου! Οπως  άλλωστε πράττει αντιστοίχως και για την των Αρμενίων γενοκτονία!

β) Οτι βάσει της ποινικής αρχής ” nullum crimen, nulla paine sine lege”, η γείτων χώρα Τουρκία, ακόμη και αναγνωρίσει την γενοκτονία των Ποντίων ως γεγονός τελεσθεν παρ’αυτής, δεν μπορεί να καταδικασθεί γιαυτό, δεδομένου οτι δεν είχε προβλεφθεί ως ποινικό διεθνές αδίκημα, τότε που συνέβη

     Σας παραπέμπω για πληρέστερη ενημέρωση επί τα των αφορώντων στην Γενοκτονία των Ποντίων ιστορικά και άλλα γεγονότα:

• 19η Μαίου: Γενοκτονία των Ποντίων, του Βλάσση Βλασίδη (Μακεδονικό Πρακτορείο ειδήσεων)
• http://www.hri.org/MPA/gr/other/genoktonia/index.html
• Η γενοκτονία των Ποντίων: Tο άγνωστο ελληνικό ολοκαύτωμα:

http://www.geocities.com/pontos1923/pages/genoktonia.html?200919

• Το δημοσίευμα του Γ. Μαυρόπουλου, γραμματέως του συλλόγου  Ξενητέας-Σικάγου με τίτλο Ελλάδα: Ποντιακή Γενοκτονία: Ένα ατιμώρητο έγκλημα
• http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=10400 ,
• http://el-pontos.blogspot.com/

  Σημειώσεις-πηγές:

Πυρρίχιος***: Πανελλήνιος Ελληνικός Πολεμικός Χορός.{ Μεταγενέστερη  ονομασία εκ της αρχικής του : Πυρρίχιος<πυρρίχη (είδος χορού)< Πύρριχος (ον. εφευρέτη του χορού), χορός όπου οι χορευτές αναπαριστάνουν αμυντικές και επιθετικές κινήσεις πολεμιστών, κατά το λεξικό Φυτράκη)

Παλιότερα, διάβασα, οτι ήτανε κυκλικός, οτι επονομάζεται επίσης και Σέρα από το όνομα του ποταμού περί την Τραπεζούντα, όπου εχορεύετο, κυρίως. Μα οχι μόνον εκεί! Ο χορός αυτός χορευότανε και χορεύεται από τον Πόντο ως την Κύπρο και τη Κρήτη μέχρι πίσω τη μητρική Αρκαδία των Πελασγών.
"Εκμανθάνουσι πάντες εν Σπάρτη, από πέντε ετών πυρριχίζειν."
- Αθήναιος, Επιτομή 2.2.134 -

Πύρριχος: Πύρριχος σημαίνει αυτός που κατέχει το πυρ, η μεταφορικά την γνώση την τεχνολογία, ή την ενέργεια:

http://gpapadothomakos.googlepages.com/home2

“Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πύρριχος είναι γνωστός ο εφευρέτης του περίφημου πυρρίχιου χορού. Ο χορός αυτός ήταν πολεμικός και χορευόταν με όπλα (λόγχη και ασπίδα), καθώς και με πυρσούς. Πολλά πρόσωπα διεκδικούν την ταυτότητα του Πυρρίχου: άλλοι συγγραφείς και μυθογράφοι τον θεωρούσαν έναν από τους Κουρήτες, άλλοι πίστευαν ότι ήταν ένας Λάκωνας, ενώ άλλοι δεν παραδέχονται την ύπαρξή του και συνδέουν τον πυρρίχιο χορό με τον Πύρρο-Νεοπτόλεμο

Πηγή:* Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969” : http://www.hellenica.de/Griechenland/Mythos/GR/Pyrrichos.htm

Δείτε , επίσης για τον πυρρίχιο: http://el-pontos.blogspot.com/2008/02/blog-post_1260.htm

 Genocide*= α)  Ο ορισμός της, κατά τα εν τω άρθρω 2 της Σύμβασης για την πρόληψη και καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας (Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide) οριζόμενα, όπου, μεταξύ άλλων:

{.. any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such:

(a) Killing members of the group;

(b) Causing serious bodily or mental harm to members of the group;

(c) Deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part;

(d) Imposing measures intended to prevent births within the group;

(e) Forcibly transferring children of the group to another group. }

β) Ως υπαίτιες πράξεις που προβλέπονται και τιμωρούνται για το έγκλημα της Γενοκτονίας, κατά τα εν τω άρθρω 3 της αυτής ως άνω σύμβασης οριζόμενα, ορίζονται οτι είναι:

(a) Genocide;

(b) Conspiracy to commit genocide;

(c) Direct and public incitement to commit genocide;

(d) Attempt to commit genocide;

(e) Complicity in genocide. http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=10400http://en.wikipedia.org/wiki/Conven

Raphael Lemkin**: (24/6/1900 – 28/8/1959) Πολωνός νομικός, Ρωσσικής καταγωγής, Ιουδαίος:  http://en.wikipedia.org/wiki/Raphael_Lemkin

            Αύριο, Δευτέρα στις 18/5/2009 θάναι όλα τα εν Ελλάδι μουσεία ανοιχτά και η είσοδος σε αυτά, δωρεάν!

            Μάλιστα! Ευκαιρία για μια βόλτα στο μουσείο, λοιπόν

          Είτε μόνος, είτε με παρέα, είτε με την οικογένεια, είναι μια θαυμάσια ιδέα. Και γίνονται τόσες πολλές εκδηλώσεις σε αυτά, αύριο, στην κάθε ελληνική πόλη κάθε νομού της χώρας που διαθέτει μουσεία..Κι είναι η χώρα μας γιομάτη θησαυρούς..

         Βλέπετε, η ημέρα της 18ης Μαίου έχει ανακηρυχθεί ως Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΟΥΣΕΙΩΝ

        Η Παγκόσμια Ημέρα Μουσείων θεσπίστηκε το 1977 και διοργανώνεται κάθε χρόνο από το ICOM (International Council of Museums - Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων).

         Το θέμα που έχει ορισθεί για το 2009 είναι "Μουσεία και Τουρισμός". 

          Το τιμώμενο Μουσείο για το έτος 2009, είναι  το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, όπου, το χοροθέατρο ART της Αρτέμιδος Ιγνατίου παρουσιάζει το έργο "It's a woman's world".

        Ο βασικός άξονας του έργου είναι η σχέση μεταξύ των δύο φύλων. Η παρουσία ή  η απουσία του άνδρα στη ζωή της γυναίκας και πως αυτό διαμορφώνει την ταυτότητά της ως μονάδας αλλά και ως μέρους του κόσμου.

         Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από το έργο της βραβευμένης Shirin  Neshat "Women without men" το οποίο εκτίθεται αυτή την περίοδο στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

         Για την εν λόγω Ιρανή, visual artist, μια από τις πιό κορυφαίες στον κόσμο, δεν γνώριζα, μέχρι που, προχθές μόλις, είδα μερικά από τα έργα της  στην σελίδα  του φίλου μας του Γιάννη, εδώ , τον ρώτησα και με ενημέρωσε σχετικά, έψαξα γιαυτήν και νάτην σήμερα στον δρόμο μου από άλλο παρακλάδι. Συμπτώσεις!!

         Δείτε στο ακόλουθο video, δουλειά της και πείτε μου:

           Αξίζει, πιστεύω,  μια βόλτα στο μουσείο μόνο και μόνο για να την δεί κανείς αυτή την δουλειά, χώρια που η παράσταση η εμπνευσμένη από  τις "Women without men" της Neshat και σε χορογραφία της Αρτέμιδος Ιγνατίου, φαίνεται αρκετά καινοτόμος  και ενδιαφέρουσα. 

  http://www.opencalendar.gr/portal/resource/contentObject/id/1481faac-63c7- 40a0-98bb-cab228eb07fc

Go to source web page: LIFOLAND :: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - H επώδυνη αίσθηση της Shirin Neshat ότι δεν ανήκει πουθενά

Τώρα, μπορείτε να δείτε και αυτό:

Είναι το Νέο αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών.

          ‘Ενα θαύμα της σύγχρονης Αρχιτεκτονικής, που θα ντυθεί με τους θησαυρούς της περιοχής..

‘Εχει ολοκληρωθεί ως κατασκευή, μα το περιμένουμε  εδώ και πολύ πολύ καιρό ν’ ανοίξει .

Ως πότε;

Ας λύσουν επιτέλους, το γρηγορότερο τα προβλήματα που επικαλούνται: http://www.arxaiologia.gr/site/content.php?artid=4329

<a href="http://www.sync.gr/claim/hiq756fjHwZx" rel="sync"></a>

Πάνε χρόνια από τότε. Παιδούλα ήμουνα, είχα, δεν είχα πατήσει τα δέκα μου χρόνια.

Πήγαινα σχολειό, στο Δημοτικό. Εκεί, στο σχολειό συνέβη.

‘Ητανε άνοιξη, θυμάμαι. Παιδιά πολλά στην τάξη, αγόρια και κορίτσια. Στο πρώτο θρανίο μπροστά μου, μια ξανθιά όμορφη κοπέλλα. Σωτηρία τ’ονομά της.

Εκείνο το πρωι της άνοιξης, η Σωτηρία γύρισε και μου είπε ψυθιριστά: Κοίτα τι μούγραψανε πάνω στο θρανίο μου

Κοίταξα και είδα. Ηταν γραμμένη με μολύβι, θυμάμαι, πάνω στο ελαφροφοπράσινο μέταλλό του μια φράση μόνο: “ Σ’αγαπώ”

Άτεχνα γράμματα..

Ε,  της είπα!. Κάποιος σ’αγαπάει.

Εκείνη κράτησε σιωπή ..Και, κάποτε γύρισε γιομάτη οργή και μου απάντησε:

-Μου λέρωσε το θρανίο, με πρόσβαλλε

-Μα, οχι, της είπα, οχι, δεν είναι λέρωμα αυτό, δεν είναι προσβολή. Σ’αγαπάει, σου είπε. Δεν έκανε κάτι κακό

-Θα το πω στον δάσκαλο, να τον βρεί ποιός είναι, να τον τιμωρήσει, μου είπε

Δεν με άκουσε , που της έλεγα να μην το κάνει..Δεν άκουγε

Σηκώθηκε και τόπε στον δάσκαλο..

Να, του είπε κύριε, κοιτάχτε τι μου κάνανε

Κάποιος  μούγραψε βρώμικες λέξεις στο θρανίο..Με ντρόπιασε

Εκείνος, ο δάσκαλος τότε, γύρισε και την ρώτησε:

Και τι θες να κάνω;

-Βρείτε τον ποιός είναι και τιμωρείστε τον, του είπε η Σωτηρία

      Η τάξη όλη είχε σωπάσει. Παρακολουθούσα άναυδη όσα συνέβαιναν μπρος στα μάτια μου.

     Ο δάσκαλος, έβαλε ένα προς ένα τ’αγόρια να γράψουνε στον μαυροπίνακα την φράση “σ’αγαπώ”

      Και ταυτόχρονα έλεγχε τον γραφικό χαρακτήρα του καθενός με αυτόν τον του θρανίου

      Και έτσι, βρέθηκε εκείνος π’αγάπαγε. Κι ήτανε αυτός, ο Γιάννης, ενα ψηλό αγόρι, ήσυχο και σιωπηλό,  πιό μεγάλο από μας τα υπόλοιπα.

      Τον ρώτησε ο δάσκαλος και κείνος στάθηκε και είπε πως εκείνος τόχε γράψει

      Και τότε ο δάσκαλος ξαναρώτησε την Σωτηρία: Θες ακόμη να τον τιμωρήσω;

      Και κείνη απάντησε:Ναι

       Μας διετάξε να βγούμε όλα από την τάξη. Αρνήθηκα. Με σύρανε έξω και κλείδωσε πίσω μου τη πόρτα

       Και μετά ο δάσκαλος άρχισε να χτυπάει τον Γιάννη, πολύ σκληρά..’Ακουγα και έβλεπα από το τζάμι..

       Τα άλλα παιδιά είχανε απομακρυνθεί στην αυλή, περιμένοντας

        Κι εγώ, κρεμασμένη από την πόρτα της τάξης να την βαράω με τις γροθιές μου, φωνάζοντας να σταματήσει

        Δεν έκανε κακό, δεν έκανε κακό, Δεν είναι κακό η αγάπη

         Γιατί ;;

        ‘Εκλαιγα, θυμάμαι ..Κι ήτανε ένας ήλιος καυτός έξω..Και δεν μ’ακουγε κανείς.

         Μέχρι που σώπασα.. Μόνο τα χέρια μου χτυπούσανε πιά την πόρτα.. Κι ήτανε μια κούραση μεγάλη μέσα μου, σα ‘νάκανε κρύο κεί.

           ……..

          Τον Γιάννη, δεν τον ξανάδαμε στο σχολειό.

          Την Σωτηρία, την βλέπω αλάργα και που ως σήμερα.

           Δεν ξέχασα ποτέ.

           Κι ακόμη, σα την βλέπω, εκείνο τ’αγόρι έχω μπροστά μου. Τι να’ γινε άραγε; Νά μπόρεσε να πεί ποτε ξανά πως αγαπά;

           ‘Η να’ χει την αγάπη για ντροπή;

              …………….

             Κι είναι π’απόψε, άκουσα τούτο το τραγούδι με την Φλαίρη την Νταντωνάκη και αναθυμήθηκα και έκλαψα ξανά, σαν τότε, στα δέκα μου.

                                      Καλή σας νύχτα

‘Οπου, τα παιδία παίζει…..’

Γράφω επειδή το φάντασμα, επειδή χτες, επειδή σήμερα, επειδή δεν ξέρω, επειδή ο έρωτας, επειδή η νύχτα.
Oscar Hahn,γ. 1938,Χιλιανός ποιητής

Κομμάτια και Θρύψαλα! Θρούμπι, σου λέω

Το γράψιμο είναι σαν να κάνεις έρωτα: Μην ανησυχείς για τον οργασμό, απλά επικεντρώσου στη διαδικασία.
Isabel Allende,γ. 1942,Χιλιανή συγγραφέας

Αχ! Αυτή η Ιζαμπέλλα! Λέτε να την περίμενε ο δικός της στο τέλος του βιβλίου;;

Αυτοί που γράφουν ξεκάθαρα έχουν αναγνώστες. Αυτοί που γράφουν δυσνόητα, έχουν σχολιαστές.
Albert Camus,1913-1960,Γάλλος Συγγραφέας, Νόμπελ 1957

Θέλετε σχόλια;

Ακόμη;

Οι μεγάλοι συγγραφείς δεν έγιναν μεγάλοι ακολουθώντας τους κανόνες της γραμματικής, αλλά επιβάλλοντας τους δικούς τους κανόνες.
Paul Claudel,1868-1955,Γάλλος ποιητής

Μεγας ο Claudel!! Λέτε να είχε υπ’όψιν του τον Μπόστ;

Το να γράφεις απλά και καθαρά είναι το ίδιο δύσκολο με το να είσαι ειλικρινής και καλός.
Σόμερσετ Μωμ,1874-1965,Βρετανός συγγραφέας

Χμ! Ευτυχώς που δεν έχω δηλώσει το δεύτερο!

Σε κάθε βιβλίο μου, από ένα σημείο και μετά, οι ήρωές μου παίρνουν πρωτοβουλίες και ολοκληρώνουν μόνοι τους το έργο.
William Faulkner,1897-1962,Αμερικανός Συγγραφέας, Νόμπελ 1949

Σκέψου, λέω, πόσους ανθρώπους είχε μέσα του αυτός!

Το γράψιμο δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κατευθυνόμενο όνειρο.
Jorge Luis Borges, 1899-1986,  Αργεντινός συγγραφέας

Κι είπα, ας τον βάλω δίπα στον Faulkner.. Τι θα’χανε να λένε, ε;;

Η μετάφραση είναι η τέχνη της αποτυχίας.

Umberto Eco, γ. 1932,  Ιταλός συγγραφέας

Και η αποτυχία θέλει τέχνη, όμως, κύριε Εκο!

Η ιατρική είναι η αγαπημένη μου σύζυγος και το γράψιμο η ερωμένη μου. Όταν με κουράζει η μία, περνώ τη νύχτα με την άλλη.
Άντον Τσέχωφ, 1860-1904,  Ρώσος Συγγραφέας

Καλά, και τα παιδιά του πότε τάκανε; A! Δεν είχε παιδιά;

Μεγάλε Τσέχωφ! 

Συγγραφέας είναι κάποιος ανόητος, που δεν του είναι αρκετό να κάνει αυτούς που ζουν μαζί του να πλήττουν, αλλά επιμένει να κάνει και τις μελλοντικές γενιές να πλήττουν.
Montesquieu, 1689-1755,  Γάλλος στοχαστής

Κακίες!!!!! Στοχαστού…εκ στοχασμού..

Ο συγγραφέας είναι μηχανικός των ανθρώπινων ψυχών.
Μαξίμ Γκόρκι,1868-1936,Ρώσος συγγραφέας

Είδες!!! Για να μην είναι ο Γκόρκι στοχαστής!

Νάχε όμως κι αυτός κακίες;; Δεν μπορεί, θάχε

Δυο θεμελιώδεις λογοτεχνικές αρετές: η αναφορά σε υπερφυσικές δυνάμεις και η ειρωνεία.
Charles Baudelaire, 1821-1867,  Γάλλος Ποιητής

Το πρώτο το φυλάω για μένα, το δεύτερο τ’ αφήνω για σένα.! Είσαι Σταμάτιε;;;

Κάθε ποιητής, αν επιβιώσει μετά τα είκοσι πέντε του, πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να αναζητήσει νέες λογοτεχνικές επιρροές. Θα έχει διαφορετικά συναισθήματα να εκφράσει.
T. S. Eliot, 1888-1965,  Βρετανός Ποιητής, Νόμπελ 1948

Κάτι ήξερε που τόπε! Σιμά στον « Θάνατο» είχε φτάσει με την «έρημη χώρα» Πως την γλύτωσε την ψύχωση! Μετά..επιβίωσε!

Αχ! Και μένα, νάξερες πόσο με βασανισε ένα Κόμμα!

Η μαντάμ Μποβαρύ είμαι εγώ.
Gustave Flaubert,1821-1880,Γάλλος Συγγραφέας

Πωπωππωπω! Γιαυτό ο τύπος ήταν τόσο ερωτικός!

Αν κολλήσεις στην πλοκή, ρίξε μέσα έναν τύπο με πιστόλι.
Raymond Chandler,1888-1959,Αμερικανός συγγραφέας

Ωχ! Αυτός θάχε διαβάσει Μεγαλέξαντρο « Ο,τι δεν λύεται, κόβεται»

Καλά, το λέω ο,τι όλοι τους αντιγράφουνε!

Ψοφάω για Chandler!! Θάναι που διάβαζε Μεγαλέξανδρο, μάλλον!

Ποτέ δε χρειάστηκε να διαλέξω ένα θέμα. Μάλλον τα θέματα διάλεγαν εμένα.
Ernest Hemingway,1899 - 1961,Αμερικανός Συγγραφέας, Νόμπελ 1954

Παθητικός έως αηδίας! Έως  εκεί!

Λέτε και;

Στην αρχή γράφει κανείς για τον εαυτό του. Μετά για τους άλλους και, στο τέλος, για τα λεφτά.
Μολιέρος,1622-1673,Γάλλος συγγραφέας

Μεγάλε Μολιέρο! Πραγματιστή!

Αλήθεια ,πόσα , “στο τέλος “, νάγραψε ο ίδιος;

Μου πήρε δεκαπέντε χρόνια για να συνειδητοποιήσω ότι δεν έχω ταλέντο στο γράψιμο, αλλά δεν μπορούσα να τα παρατήσω πια γιατί, στο μεταξύ, είχα γίνει διάσημος.
Robert Benchley,1889-1945,Αμερικανός αρθρογράφος

Xixixixixi !Και ας πούμε πως ο τύπος , σαν τόπε, εφτασε στην αυτογνωσία..οι άλλοι που τον κάνανε διάσημο, που φτάσανε;

Δεν κάνει κανείς καλή λογοτεχνία με καλά συναισθήματα. Ακόμη και η Βίβλος. Τι αριστούργημα!
Henri Jeanson,1900-1970,Γάλλος συγγραφέας

Τhat’s irony!

Σταμάτιε!!!!!!!!!!!!!!Δεύρο έξω!!

Το να γράφω είναι το μόνο πράγμα που όταν το κάνω, δεν θα 'θελα να 'κανα κάτι άλλο.
Gloria Steinem,γ. 1935,Αμερικανίδα συγγραφέας & φεμινίστρια

Σκέψου, λέω, σαν έκανε ένα άλλο, σε πόσα άλλα ήτανε!

Δείκτης αφοσιώσεως!!

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς δύο άνθρωποι μπορούν να γράψουν μαζί ένα βιβλίο. Είναι σαν να μαζεύονται τρεις για να αποκτήσουν ένα παιδί.
Evelyn Waugh,1903-1966,  Άγγλος συγγραφέας\

Δίκηο, Δίκηο!. Πώς να καταλάβει; Αφού τότε, δεν είχαν ανακαλύψει το παιδί του σωλήνα!

Ομως..σαν λίγοι δεν είναι οι τρείς;

Σε κάθε θεατρικό έργο πρέπει να υπάρχει ένα πρόσωπο με κάποια σκοτεινή, ακατανόητη πτυχή, που τα κίνητρά του να μην είναι κατανοητά.
Tennessee Williams,1911-1983,Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας

Αχ! Tennessee μου! Αν δεν ήταν κείνος ο φελλός, για την νευρολογική θάσουνα!

Αυτά τα «πρέπει» σε φάγανε! ..Λέω..

Σκότωσε τη σκύλα και γράψε ένα βιβλίο. Εγώ αυτό έκανα!
William Burroughs,1914-1997,Αμερικανός συγγραφέας
(Σκότωσε όντως τη γυναίκα του)

To εντός της παρενθέσεως, στο τέλος,το βρήκα ήδη γραμμένο!

Η καλύτερη δουλειά που μου πρόσφεραν ποτέ ήταν να γίνω ιδιοκτήτης μπορντέλου. Κατά τη γνώμη μου, είναι το καλύτερο περιβάλλον στο οποίο μπορεί να δουλέψει ένας καλλιτέχνης.
William Faulkner, 1897-1962,  Αμερικανός Συγγραφέας, Νόμπελ 1949

Αχ! Γιαυτό δεν έγινα καλλιτέχνις, είναι που δεν δούλεψα σε μπουρντέλλο!

Ποτέ δεν είναι αργά!

Μην ρωτάτε για ποιο!

Ένας ποιητής μεγαλύτερος από 30 χρονών είναι απλά ένας υπερανεπτυγμένο παιδί.

H.L. Mencken,1880-1956, Αμερικανός Αρθρογράφος

Πούσαι Σεφέρη, πού’σαι Ελύτη, πού’σε Σολωμέ!

Γιαυτό τα διαβασα τώρα, επειδή δεν ζούνε οι άλλοι να της απαντήσουνε!

Καλά! Μη βιάζεσθε! Πρόλαβα…Μου τα’ριξα τα πέντε!

Πηγή ρήσεων: http://greekquotations.googlepages.com/%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%B1325

Και , μ’αρέσει το παιγνίδι!!!

Και δεν είμαι καν ποιητής!

Οχι..τίποτε άλλα, για μην  είναι της γραφής μου μόνον, αι αυθαιρεσίες..Λέω τώρα..

          Σε συνέχεια του θέματος που ανέπτυξα στην προηγούμενη καταχώρησή μου: Τα δάκρυα της Llorona ( Μύθοι και αλήθειες)

La llorona, η  θρηνούσα γυναίκα.. Μια γυναίκα καταστροφική, εμπαθής, “κακιά”..στον αντίποδα της Μαρίας της Παναγίας, η  άλλη Μαρία, η llorona.

            Το videoclip είναι απόσπασμα από την βραβευμένη ταινία Frida (2002) σε σκηνοθεσία Julie Taymor

O συνθέτης του κλασσικού τραγουδιού “La llorona” είναι ο Μεξικανός Jose Alfredo Jimenez. Η απόδοσή του τραγουδιού από την Chavela Vargas  στην Μαδρίτη το 2002, είναι πραγματικά αξεπέραστη:

Δείτε και πείτε μου:

           Είναι η ιστορία μιας γυναίκας, της Llorona

          Είναι μια παλιά ιστορία, τόσο παλιά που τ’αχνάρια της χάνονται στο χρόνο. Λένε, πως έφτασε στον καιρό μας από τους ανιστόρητους χρόνους των Αζτέκων..Λενε πως ήτανε κάποτε μια αλήθεια,  μα με τα χρόνια γίνηκε θρύλος, πέρασε στον μύθο..Κανείς δεν ξέρει πιά που είναι η αλήθεια, που ο μύθος…

         ‘Ομως, υπάρχουν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σήμερα, εκεί στην κάποτε παλιά χώρα των Αζτέκων, που λένε πως την είδανε, την βλέπουνε την Llorona τις νύχτες σα βγαίνει από το ποτάμι που κάποτε η ίδια πνίγηκε δίνοντας τέλος στην ζωή της, ντυμένη στ’ άσπρα φωνάζοντας και θρηνώντας για τα παιδιά της π’αναζητά πέρα από τον θάνατο, τα παιδιά της που  η ίδια είχε σκοτώσει πάνω στην τρέλλα της γιατί προδόθηκε από τον άντρα π’αγάπησε..

         Κι έγινε η ιστορία της μύθος, έγινε τραγούδι, ζεί ως τις μέρες μας.. Κι έγινε η Μαρία εκείνη , η Llorona του μύθου και του θρύλου

The Weeping Woman
(La Llorona)

           ‘Ητανε, λένε, κάποτε, μια πανέμορφη μα φτωχή κοπέλλα, η Μαρία. Τόσο όμορφιά είχε που κανείς δεν ματάδε. Κανείς άντρας δεν μπορούσε να σταθεί δίπλα της.. γιατί εκείνη πίστευε πως χάριν της ομορφιάς της ήτανε ξεχωριστή. Η περήφανη Μαρία, η ακατάδεχτη..”Οταν θα παντρευθώ, έλεγε, θα πάρω τον πιό ωραίο άντρα στον κόσμο”.

            Κάποτε, φάνηκε στο χωριό της ένας πανέμορφος άντρας καβάλλα στ’αλογό του. Ενας ταξιδευτής από τις βόρειες χώρες..Ητανε γιός ενός πλούσιου κτηματία, πολύ δημοφιλής στις γυναίκες...μα φαινότανε πως δεν μπορούσε να πάρει μια γυναίκα.. 'Ακουσε για την Μαρία, την πανώρια κόρη, την είδε και τόβαλε σκοπό να την κατακτήσει…Της έπαιξε σερενάτα μα κείνη δεν έβγαινε ούτε στο παραθύρι της..Της  πρόσφερε ακριβά δώρα, μα κείνη τ’ αρνήθηκε. Πίστευε οτι μ’αυτά τα τερτίπια θα κέρδιζε την προσοχή του, γιατί πίστεψε οτι αυτός ήτανε ο άντρας για κείνη.

            Κι εκείνος, τότε,  γοητευμένος από την αντίσταση της Μαρίας, και για να πετύχει το σκοπό του, αποφάσισε να την κάνει γυναίκα του. . Κι εκείνη, τότε  ανταποκρίθηκε με πάθος στον έρωτά του, δίνοντας εμπιστοσύνη σ’ εκείνον τον ωραίο άντρα. Παντρευτήκανε, μα κείνος λίγο καιρό μετά, φλέρταρε με άλλες γυναίκες, έβγαινε τα βράδυα και ξόδευε τα λεφτά σε διασκεδάσεις και τυχερά παιγνίδια..Και σαν κάνανε δύο παιδιά, ούτε που κοίταζε την Μαρία. Ηθελε, λεει, να ταξιδέψει πίσω στις χώρες απόπου είχε έλθει.. Αρχισε να φεύγει για μήνες κάθε φορά. Και σαν επέστρεφε, ήτανε μόνο για τα παιδιά..οχι για την Μαρία.. Κι εκείνη μαράζωνε και το πρόσωπό της γιόμισε σκιές..Και σα νάτανε  αλλού πολλές φορές..Της ζήτησε και διαζύγιο να πάρει μια γυναίκα της τάξης του..

            Μια μέρα και ενώ η Μαρία ήτανε στο ποτάμι με τα παιδιά, εκείνος εμφανίστηκε με μια άμαξα δίπλα σε μια άλλη γυναίκα πλουσιοντυμένη και κομψή. Σταμάτησε τ’άλογα και μίλησε στα παιδιά του, μα αγνόησε την Μαρία..κι’ ύστερα έφυγε. Η Μαρία οργίστηκε πολύ και μες στην τρέλλα της στιγμής πέταξε τα παιδιά της στο ποτάμι.. Μόλις αντιλήφθηκε τι είχε κάνει, έπεσε μες στο νερό κι άρχισε με αγωνία να τα ψάχνει στο βυθό του ποταμού, μα του κάκου..Το ρεύμα του ποταμού ταχε σύρει μακρυά και κείνα είχανε χαθεί για πάντα..

            Την επόμενη μέρα ένας ταξιδιώτης είπε στους χωριανούς για μια ωραία γυναίκα που κοιτότανε νεκρή στο βυθό του ποταμού..Ητανε η Μαρία.Την πήρανε, την ντύσανε μ’ασπρο σάβανο και την θάψανε..

             Μα την πρώτη νύχτα εκείνη της ταφής της, ακούσανε ενα κλάμα να φέρνει ο αέρας από το ποτάμι..Μα δεν ήτανε σύριγμα του ανέμου εκείνο..Μια γυναίκα ασπροντυμένη, όπως με σάβανο, περπατούσε πάνω κάτω στην όχθη .Εκλαιγε και θρηνούσε και φώναζε “Που είναι τα παιδιά μου;”

             Αυτή είναι η ιστορία, η θλιβερή, της Μαρίας της πεντάμορφης.., στην πιό διαδεδομένη εκδοχή της. Μα, πολλοί ακόμη και στις μέρες μας ορκίζονται πως ακόμη την βλέπουνε να βγαίνει τις νύχτες από το ποτάμι ασπροντυμένη και κλαίγοντας μ’απλωμένα τα χέρια να αναζητά τα χαμένα της παιδιά.. Φυλάνε τα δικά τους τα παιδιά, γιατί εκείνη, λένε, στην αγωνία της της για τα παιδιά της. παίρνει μαζί της τα παιδιά των αλλουνών για δικά της..

          Κι έχουνε χαθεί, λένε, παιδιά πολλά έτσι.. και άλλα που γλυτώσανε, λένε, πριν τ’αρπάξει με τα χέρια της και μιλήσανε γιαυτό μετά... Γιαυτό και κεί στο Μεξικό, φτειάξανε τραγούδι, να προστάψουνε τα παιδιά από το φάντασμα της Llorona :

La Llorona - from the Mexican folktale.

Don’t go down to the river, child,
Don’t go there alone;
For the sobbing woman, wet and wild,
Might claim you for her own.

She weeps when the sun is murky red;
She wails when the moon is old;
She cries for her babies, still and dead,
Who drowned in the water cold.

Abandoned by a faithless love,
Filled with fear and hate.
She flung them from a cliff above
And left them to their fate.

Day and night, she heard their screams,
Borne on the current’s crest;
Their tortured faces filled her dreams,
And gave her heart no rest.

Crazed by guilt and dazed by pain,
Weary from loss of sleep,
She leaped in the river, lashed by rain,
And drowned in the waters deep.

She seeks her children day and night,
Wandering, lost, and cold;
She weeps and moans in dark and light,
A tortured, restless soul.

Don’t go down to the river, child,
Don’t go there alone;
For the sobbing woman, wet and wild,
Might claim you for her own.

           Την ιστορία της την κάνανε τραγούδι για τους άντρες, να προσέχουνε να μην ξελογιαστούν’ από το τργούδι της σειρήνας που θέλει να τους καταστρέψει

Ο Μύθος ως σύμβολο  της ιστορίας του Μεξικού

           Αλλοι λέν’ πως από το 1502 στην πόλη Tenochtitlan των Αζτέκων, η Θεά Cihuacoatl ήταν εκείνη που έπαιρνε τις νύχτες την μορφή μιας όμορφης κοπέλλας ντυμένης στ’ άσπρα και θρηνούσε λέγοντας:“Oh hijos mios…ya ha llegado vuestra destruccion. Donde os llevare?”  ( Ω παιδιά μου, η καταστροφή σας έφθασε…Που μπορώ να σας πάρω;) πιστεύοντας ότι προφήτευε με αυτόν τον τρόπο την κατάκτηση στο μέλλον του Μεξικού από τους Ισπανούς” 

           Μιλάν’ για την γέννηση το 1505 ενός κοριτσιού, της Malinche, από οικογένεια ευγενών Αζτέκων στην επαρχία Coatzacoalcos που το 1515 δόθηκε ως σκλάβα στους Μάγιας και που στην συνέχεια γέννησε δύο παιδιά από τον Cortés, το καταχτητή, προδίδοντας τον λαό της. Οτι αυτός στην συνέχεια το 1522, αποφάσισε να γυρίσει πίσω στην Ισπανία παίρνοντας μαζί του και τα δύο παιδιά τους, αφήνοντας την έτσι πίσω, και τότε εκείνη, η Malinche διέφυγε την νύχτα με τα μωρά τους. Οτι την προφτάσανε οι στρατιώτες του Κορτές στις όχθες της λίμης του Μεξικού και εκεί τότε εκείνη, στην απελπισιά της,  σκότωσε τα παιδιά της  τρυπώντας τα με στιλέττο στην καρδιά τους και βυθίζοντας τα σώματά τους στο νερό της, οδυρόμενη για κείνα και φωνάζοντας:"Ω, Hijos mios." (Ω, τα παιδιά μου.)

           Οτι από το θάνατο της Malinche το 1531 και μετά ως στις μέρες μας, ακούγεται στις όχθες της λίμνης το κλάμα της και οι γοερές της κραυγές για τα παιδιά της!

"Malinche" = Η λέξη στα Ισπανικά σημαίνει προδοσία

Σημείωση: Η  μικρή φωτογραφία (όπου  η γυναικεία φιγούρα στα διάφανα), είναι ένα απόσπασμα από τον πίνακα τοίχου του διάσημου φωτογράφου και printmaker Delilah Montoya - La Llorona In Lillith's Garden (Lillith Wall)

Πηγές:

http://www.lallorona.com/ The Cry ( Η κραυγή)

http://en.wikipedia.org/wiki/La_Llorona

Go to source web page: LA LLORONA - A HISPANIC LEGEND

Go to source web page: Hearing the Voice of Place

Craig Chalquist’s orientation to ecopsychology and depth psychology.

http://www.tearsofllorona.com/depth.html

What is Depth Psychology?

http://www.tearsofllorona.com/llorona.html

Myths—Dreams—

The tears of Llorona-tending the exiled presence of place.

Κι είπε κάποτε ο Λ. Τολστόϊ:

“Ο άνθρωπος είναι σαν το κλάσμα, ο αριθμητής είναι αυτό που είναι στην πραγματικότητα, ενώ ο παρονομαστής είναι αυτό που νομίζει για τον εαυτό του.

Όσο μεγαλύτερος ο παρονομαστής, τόσο μικρότερο και το κλάσμα”

“Ένας από τους πιο κοινούς πειρασμούς ο οποίος, όμως, οδηγεί στις μεγάλες συμφορές είναι ο πειρασμός των λέξεων:

"Όλοι έτσι κάνουν".

          Και, σαν τις διάβασα αυτές τις φράσεις του, έμεινα να συλλογιέμαι:

Κι’ αν ο άνθρωπος κάνει  αυτά που κάνει επειδή  “ Όλοι έτσι κάνουν”, τότε πόσος είναι ο αριθμητής;

Κι’ αν ο παρονομαστής είναι “Οι όλοι έτσι κάνουν”, τότε πόσο είναι το πηλίκον;

Αχ! Η αξία αυτού του κλάσματος..

Που είναι ο αριθμητής;;

Ηταν εκείνος που είπε: “Δεν την αντέχω τόση αγάπη”.

            Σαν σήμερα στις 4 Μαίου του 2006 πέθανε στην Εκάλη της Αττικής ο αποκαλούμενος “πατριάρχης” του Ελληνικού κινηματογράφου, ο Αλέξης Δαμιανός. Ηταν ήδη 85 ετών σαν ταξίδεψε στην άλλη μεριά..

        Τρείς μόνον οι ταινίες του, μες σε τριάντα χρόνια.!

        Και όμως, ο Αλέξης Δαμιανός, ο ερασιτέχνης δημιουργός ταινιών, ο ηθοποιός, ο συγγραφέας και ως θεατρικός μάλιστα, έγραψε ιστορία σε τούτο τον τόπο, στον χώρο της έβδομης τέχνης. Και..την δική του ιστορία. Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και της Δραματικής Σχολής Εθνικού Θεάτρου, μέλος του ΕΛΑΣ, ηθοποιός στο θέατρο του Καρόλου Κουν, ιδρυτής το 1948 του Πειραματικού θέατρου όπου μεταξύ άλλων, “ανέβασε”δύο δικά του έργα: “Το σπιτικό μας¨και “Τ’ αγρίμια”, το 1961 του θεάτρου “ Πορεία”.κ.α

Και οι τρείς ταινίες του:

“Μέχρι το πλοίο”, ο τίτλος της πρώτης του ταινίας το 1966 και ταράζονται τα λιμνάζοντα νερά του κοιμώμενου ελληνικού κινηματογράφου.

“ Ευδοκία”, ο τίτλος της δεύτερής του το 1970 και ..σείστηκε ο κόσμος!.

“ Ηνίοχος” , ο τίτλος της τρίτης του το 1995, της τελευταίας και πιό παραγνωρισμένης. Ομολογώ, δεν την έχω δεί ακόμη.

«Πηγές ερημικές” , ο τίτλος του βιβλίου του.

         Για την ταινία του “ Ευδοκία” κερδισε μόνο το βραβείο α’ γυναικείου ρόλου για την ηθοποιό Μαρία Βασιλείου στο  Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του έτους 1971.

         ‘Ομως, το 1985, η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου την ανακήρυξε την ταινία του αυτή την “ Ευδοκία” ως την σημαντικότερη  ελληνική ταινία όλων των εποχών !!

Και να μην ξεχνάμε οτι την μουσική επένδυση στην ταινία την έκανε ο Μάνος Λοίζος όπου έγραψε και το περίφημο ζειμπέκικο, γνωστό με τον τίτλο “ Το Ζειμπέκικο της Ευδοκίας” Απολαυστικό ως άκουσμα και ως χορός!

            Για την υπόθεση της ταινίας, που αν δεν την έχετε δεί, σας την συστήνω δείτε σχετικά:

http://kersanidis.wordpress.com/2007/01/07/synef/

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11431&subid=2&tag=8334&pubid=2282890

 Περισσότερα , αν θέλετε για τον Αλέξη Δαμιανό:

Go to source web page: Αλέξης Δαμιανός - Βικιπαίδεια

http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathfiles_100004_09/05/2006_153241

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11431&subid=2&tag=8334&pubid=2282890

http://www.cinemainfo.gr/directors/greekdirectors/alexisdamianos/index.html

Καλό μήνα σε όλους!

Καλή Πρωτομαγιά!!!!!!

Κυλισθείτε στο πράσινο!!

 

  Πιάστε τους μάηδες!

 

Και ….προσοχή στα μαγιόξυλα!!!