Καλημερίζω όλους σας,

    καλημερίζω και τον ερχομό του Ιουλίου!

    Επιτέλους!

         Ο Ιούλιος για μένα είναι ο άγγελος των θερινών διακοπών μου. Περιμένω πως και πως την κάθε Παρασκευή, για να μπορώ να δραπετεύω μέχρι το απόβραδο της Κυριακής, από το κλεινόν και αναβράζον άστυ προς τις παραλίες και κατά προτίμηση τις ερημικές, εκεί που το νερό της θάλασσας είναι καθαρό ως κρύσταλλο και τα δέντρα σκιάζουν την ακρογυαλιά, σε μικρά ψαροχώρια δίπλα στο κύμα, εκεί που τα ταβερνάκια με τα καρώ τραπεζομάντηλα και την καράφα με το κρύο νερό πάνω στο τραπέζι έχουν την μυρωδιά της αρμύρας.

      Αχ! και σήμερα είναι Παρασκευή! Τελευταία Παρασκευή του Ιουνίου! Και δεν παραπονιέμαι που μένω σε πόλη! Ισα - ίσα.

           Ο τόπος που μένω, ευλογημένος από την φύση! Είναι αγκαλιασμένος  με την θάλασσα και τα βουνά. Ενα μικρό βήμα μου φτάνει για την απόλαυση του θαλάσσιου μπάνιου με το ρεμπελιό της ξαπλώστρας και την ψιλοκουβέντα με θέα εναν πλατύ ουρανό και την χαρά του να βλέπω το ήλιο να γέρνει αργά να δύσει πίσω από τα γαλάζια βουνά. Ωραία ώρα!

          Πίσω μου τα πράσινα βουνά, τέτοια ώρα,  θολώνουν και ο αέρας γεμίζει από την αρμύρα της θάλασσας και το ανάκατο άρωμα των ευκάλυπτων με τα πευκόδεντρα. Ανάλογα από που φυσάει ο αέρας! Και έπειτα είναι και κείνα τα χωριουδάκια τα σκαρφαλωμένα στις βουνοπλαγιές στην πλάτη της πόλης! Χαμένα τα σπίτια τ' ασβεστωμένα μες στο πράσινο, με τις πηγές να βγαίνουν λεύτερες κατά μήκος της δημοσιάς για τον κάθε διψασμένο! Δροσιά και ανάριος ξηρός αέρας εκεί! Γεμάτος από την μοσχοβολιά του ζεσταμένου σπάρτου, του ποτισμένου χόρτου. Αχ και τα ελατοδάση πιό ψηλά! Ενα τσιγάρο, δρόμος, λένε οι παλιοί! 

                                                              Α, και μετά, εκείνοι οι πλάτανοι στις πλατείες των χωριών! Απλώνουνται ανάλαφρα πανωθέ μου την ώρα του καφέ.Ωραίος ο τόπος μας! Ωραία και η ζωή! 

    Και είναι σήμερα Παρασκευή! Καλό σαββατοκύριακο σ' όλους σας!

           Ξεκίνησα, με αφορμή ενα σχόλιο του φίλου Γιώργη υπό το " Παναγιώτης Κονδύλης και Στοχασμοί" ,  να γράψω κάτι για την έννοια της λέξεως αξία, τις μορφές της, την σχετικότητά της ή μη και το πως, κατ' εμέ,  αυτή η "σχετικότητα" μπορεί να προσδιορίζεται . 

          Ομως, στον δρόμο της αναζήτησής μου  βρήκα στην σελίδα αυτή: http://www.netlab.gr/Personal/Gr/Keimena/by_Marquez.htm , το  ακόλουθο,  κείμενο -επιστολή του Gabriel Garcia Marquez ,το οποίο και αντιγράφω παρακάτω ως έχει, αφήνοντας αυτά που ξεκίνησα να γράψω για άλλη φορά.

          Και αυτό, γιατί, για μένα, μια από τις μεγαλύτερες αξίες είναι η αξία της ζωής και στο περιεχόμενο της επιστολής αυτής βρήκα τον πληρέστερο τρόπο για τον προσδιορισμό της ζωής ως αξίας! Ως και το πως να την βιώνει καλύτερα ο καθείς μας.

        Ετσι, σας συνιστώ να αναγνώσετε την παρακατω επιστολή,  αν λάβουμε υπ' όψιν μας :

α) Οτι η μία από τις έννοιες της λέξεως αξία , προδιορίζεται ως : το πολύτιμο πνευματικό (κυρίως) ή άλλο αγαθό που λειτουργεί ως καθοδηγητικός παράγοντας στη ζωή ενός ανθρώπου ή αναγνωρίζεται ως τέτοιο από το κοινωνικό σύνολο (http://el.wiktionary.org/wiki/αξία)

β) Οτι ο συγγράψας την επιστολή αυτή, Gabriel Garcia Marquez, είναι άνθρωπος εγνωσμένης αξίας , όπου εδώ η έννοια της αξίας προσδιορίζεται ως: ο εκτιμητικός κανόνας βάσει του οποίου κρίνεται η ανθρώπινη δραστηριότητα γενικά, ο εχων υπόληψη και  είναι εις εκτίμηση

β) Οτι ο διάσημος συγγραφέας από την Κολομβία, Gabriel Garcia Marquez ή " Gabo",(γεννημένος στις 6/3/1928) που τιμήθηκε το 1982 με το  Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, έγραψε την " αποχαιρετιστήρια" επιστολή αυτή απευθυνόμενος σε φίλους του, καθ΄όν χρόνο η υγεία του είχε επιδεινωθεί τα μέγιστα, μετά την κατά το έτος 1999 διαγνωσμένη προσβολή του από καρκίνο στους λεμφαδένες, οπότε και εξ αιτίας του λόγου αυτού είχε, από τότε και μετά, αποσυρθεί από την δημόσια ζωή.

Ας ληφθεί υπ'οψιν οτι ο Gabo ζεί ως τα σήμερα, έχει υπερβεί το 80ον έτος της ηλικίας του και έχει ξεπεράσει τη δύσκολη αρρώστια του!   

" Η επιστολή"                                                                                             

“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια,
χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.  Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους...

Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.

Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.

Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα “σ’αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. 

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.
Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”

Μερικά βιβλία μοναδικά γραμμένα από τον Gabriel Garcia Marquez: 

Εκατό χρόνια μοναξιά (100 Years of Solitude)  
Ο Ερωτας στα Χρόνια της Χολέρας (Love in the Time of Cholera)

Ο Συνταγματάρχης δεν Έχει Κανέναν να του Γράψει

Το Χρονικόν ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου, 

Οι Θλιμμένες Πουτάνες της Ζωής μου (Memoria de Mis Putas Tristes )

Ζω για να τη Διηγούμαι (αυτοβιογραφία)

Περισσότερα για τον Gabriel Garcia Marquez ή " Gabo":

http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=1148

           http://journalperu.com/?p=484

http://www.elpais.com/articulo/portada/Gabriel/Garcia/Marquez/ochenta/anos/soledad/elpepusocdmg/20070304elpdmgpor_1/Tes

{ Οι αξίες είναι σχετικές και ο άνθρωπος θνητός· στην έσχατη συνέπειά του τούτο το στοιχειώδες συμπέρασμα σημαίνει: μηδενισμός.

Ακριβώς οι πνευματωδέστερες συζητήσεις αποδεικνύουν το αδύνατο της συναίνεσης: αυτές δείχνουν ότι για κάθε επιχείρημα υπάρχει και ένα αντεπιχείρημα.

Ο τωρινός κυρίαρχος επικαλείται τη λογική, ο μελλοντικός υμνεί την ελευθερία.

Οι ανόητοι μονίμως παραπονούνται ότι οι ευφυείς είναι επηρμένοι.

Οι αλαζόνες προκαλούν την αντιπάθεια επειδή δεν μπορούμε να περιμένουμε επιβεβαίωση της δικής μας φιλαυτίας

Οι ιδέες είναι η παρηγοριά των αδύναμων και η πρόφαση των ισχυρών.

Γιατί οι μικροαστοί δεν είναι ποτέ κυνικοί: η πίστη στην ύπαρξη και την πρακτικότητα των γενικώς αποδεκτών κανόνων της ηθικής τους παρέχει ένα αίσθημα πρόσθετης ασφάλειας.

Όταν προσδοκούμε από τους άλλους να μάς «καταλάβουν», στην ουσία τους ζητούμε να μάς συμμεριστούν την αυτοκατανόησή μας. Φιλία είναι η (σιωπηρή) συμφωνία ότι η μία πλευρά συμμερίζεται την αυτοκατανόηση της άλλης.

Μιά συζήτηση περί φιλίας ή αγάπης μπορεί να σημάνει την αρχή ή το τέλος της φιλίας ή της αγάπης.

Η ευγένεια συνιστά συχνότατα τον πιο επιδέξιο καιροσκοπισμό: μόνο ευγενείς άνθρωποι κατορθώνουν να κρατούν πάντοτε και συγχρόνως όλες τις πόρτες ανοιχτές.

Καμμιά αθωότητα δεν είναι αθώα, καμμιά ενοχή δεν είναι ένοχη.

Ο ανδρισμός, ο οριστικός δηλαδή αποχαιρετισμός κάθε ελπίδας και φόβου, είναι η ηθική του μηδενισμού.

Το Δαιμονικό δεν είναι κάποιο σκοτεινό ορμέμφυτο, αλλά η έσχατη συνέπεια της σκέψης.

{ Συμπληρωματικά περί οπτικῆς:

Επειδή τα όρια των ονείρων είναι ρευστά, γίνονται ρευστά και τα όρια του Πραγματικού: γιατί το Πραγματικό βλέπεται από τη σκοπιά του ονείρου.

Ελπίδα και φόβος παρεμποδίζουν την κατανόηση των ανθρώπινων πραγμάτων· η ελπίδα όμως ξεπερνιέται πολύ δυσκολότερα από το φόβο.

Ο άνθρωπος είναι ικανός να πιστέψει οτιδήποτε, προκειμένου να πείσει τον εαυτό του και τους άλλους ότι οι πράξεις του βρίσκονται σε συμφωνία με τις πεποιθήσεις του.

Μάς ενδιαφέρει λιγότερο το τί είμαστε από το τί πιστεύουν οι άλλοι για μάς. }

          Η παραπάνω επιλογή μου από τους  «Στοχασμούς καὶ  Αποφθέγματα» του φιλόσοφου και διανοητή  Παναγιώτη Κονδύλη (1943- 1998), επίσης συγγραφέως, ιστορικού των ιδεών, μεταφραστή, επιμελητή ως και του παρατηρητή των ανθρώπινων πραγμάτων και αναλυτή της ανθρώπινης συμπεριφοράς μέσα σε συγκεκριμένες καταστάσεις , όπως ο ίδιος πίστευε για τον εαυτόν του, βρέθηκαν μετὰ τὸν θάνατό του στὰ κατάλοιπά του, σὲ ἀχρονολόγητο χειρόγραφο γραμμένο στὴ γερμανική, φροντισμένο ἀπὸ τὸν δημιουργό του, ἕτοιμο γιὰ δημοσίευση, τὴν ὁποία, γιὰ ἄγνωστους λόγους, δὲν θέλησε ἐν ζωῇ ἢ ἐνδεχομένως δὲν πρόλαβε νὰ πραγματοποιήσει. http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/3contemporary/panagiwths_kondylhs_reflections.htm

Πηγές περί του Π. Κονδύλη:

http://yannisstavrou.gr/panajotis-kondylis-g.htm

http://www.ifestos.edu.gr/44.htm

http://www.thoukydides.gr/republish/biblia/kondylis.html

http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=12507&m=B01&aa=1

    Ας θυμηθούμε, ας μνημονεύσουμε, ας βοηθήσουμε........

    Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων καθιερώθηκε για πρώτη φορά με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 4 Δεκεμβρίου του 2000 και άρχισε να εορτάζεται από το 2001 με αφορμή τα 50 έτη από την υπογραφή της συνθήκης της Γενεύης για τους πρόσφυγες. Στα 57 χρόνια της ύπαρξής της, η Ύπατη Αρμοστεία έχει βοηθήσει πάνω από 50 εκατομμύρια ανθρώπους και για τις προσπάθειές της αυτές έχει τιμηθεί δύο φορές με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

http://www.sansimera.gr/archive/worldays/show.php?id=42

"Κύριο έργο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες είναι η προστασία περίπου 20 εκατομμυρίων ξεριζωμένων ανθρώπων. Η Υ.Α. επιτελεί το έργο αυτό με πολλούς τρόπους. Έχοντας ως κύριο εργαλείο της τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 για τους Πρόσφυγες, εξασφαλίζει αφενός τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα ευάλωτων ανθρώπων και αφετέρου πως οι πρόσφυγες δεν θα επαναπροωθηθούν χωρίς τη θέληση τους σε μία χώρα όπου θα υποστούν διώξεις. Μακροπρόθεσμα, η Υ.Α. βοηθά πρόσφυγες να επιστρέψουν στις εστίες τους, να ενταχθούν στις χώρες ασύλου ή να επανεγκατασταθούν σε τρίτες χώρες. Επίσης, αξιοποιώντας ένα παγκόσμιο δίκτυο γραφείων, επιδιώκει να καλύψει άμεσα τις βασικές ανάγκες για καταφύγιο, τροφή, νερό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που προκύπτουν μετά από κάθε προσφυγική κρίση" http://www.unhcr.gr/protect.htm

Εκδηλώσεις στην Ελλάδα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων: http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=43282240

Για κείνους που ενδιαφέρονται κάπως περισσότερο:

πηγές:

http://www.unhcr.org/home.html

http://www.unhcr.gr/ ,

http://hosting01.vivodinet.gr/unhcr/Ghosts/ghosts.htm

Το Ελληνικό πλαίσιο προστασίας των προσφύγων, των αιτούντων άσυλο και των ανιθαγενών  http://www.unhcr.gr/events.htm

Σύμβαση της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων και Πρωτόκολλο Νέας Υόρκης του 1967, όπως κυρώθηκε με το ν.δ. 3989 της 19/26 Σ/βρίου 1959 : περί κυρώσεως της πολυμερούς Συμβάσεως περί της Νομικής Καταστάσεως των
Προσφύγων (ΦΕΚ Α' 01) :http://hosting01.vivodinet.gr/unhcr/protect/files/UNHCR%20CONVENTIONS%20AND%20STATUTE/1951_CONVENTION.pdf

         Είναι, έμαθα,  ένα ψάρι μοναδικό στο είδος του! ... από όσα είναι γνωστά ως σήμερα! Οι επιστήμονες , είπανε, πως κανονικώς και με την φυσική ροή των πραγμάτων, το ψάρι αυτό θάπρεπε νάχε εκλείψει εδώ και 70.000 έτη!

        Και όμως  το ψάρι Amazon Molly υπάρχει και έως σήμερα.

        Πως και γιατί; Ακόμη το ψάχνουν! Γιατί να υπάρχει η Amazon Molly; Αντίκειται η ύπαρξή της ως είδους στους έως τώρα γνωστούς φυσικούς νόμους!

Poecilia formosa

Amazon molly: η επιστημονική ονομασία

του ψαριού

       Οπου, η λέξη Poecilia προέρχεται από την ελληνική λέξη ποικιλία < ποικίλος = διαφορά, ανομοιότητα και στην ζωολογία,  ειδικότερα, η λέξη αυτή ερμηνεύεται ως άθροισμα οργανισμών που διαφέρουν από άλλους ομοειδείς σε δευτερεύοντα χαρακτηριστικά { λεξικό Φυτράκη(Latinized stem poecil)}, 

     Ποικίλος -η -ο=αυτός που παρουσιάζει διαφορές, που είναι διαφόρων ειδών, πολύμορφος

      Μα ποιά, νομίζετε, είναι η διαφορετικότητα του ψαριού αυτού, αυτή που το καθιστά μοναδικό;

       Η διαφορά αυτού του ψαριού σε σχέση με τα άλλα, είναι οτι :

       α)   αναπαράγεται μονογενώς, χωρίς την συμμετοχή αρσενικού αντίστοιχου.

       β)      Είναι μόνο γένους θηλυκού, αφού αναπαράγεται μόνο με μητρικά χρωμοσώματα (by gynogenesis) παράγοντας τα diploid (έχοντα διπλό χρωμοσωματικό αριθμό) παρθενογεννητικά αυγά (Ρας και λοιποί., 1982 Μονακό και λοιποί., 1984).

       γ)    Η διαδικασία πραγματοποιείται προφανώς χωρίς συνγαμία (syngamy), έτσι ώστε η γενετική μετάδοση είναι αποκλειστικά κλωνική (Balsano και λοιποί 1989). Κατά συνέπεια ο απόγονος είναι αμετάβλητα κόρες και κάθε μια είναι ένα γενετικό αντίγραφο της μητέρας της .

      δ)   Και το πιό σημαντικό και πέραν των φυσικών νόμων:

        Το ψάρι κλώνος Amazon molly, εξακολουθεί και υπάρχει εν ζωή !! Συναντάται στα ποτάμια του Μεξικού και του Τέξας.

        Ενώ, σύμφωνα με τους γνωστούς νόμους της ζωής και εξέλιξης, θάπρεπε να είχε εξαφανισθεί εδώ και 70.000 χρόνια,  αφού σύμφωνα πάντα με τους γνωστούς νόμους της ζωής και εξέλιξης, όσα πλάσματα αναπαράγονται βάσει της αγαμικής διαδικασίας, καταλήγουν να υφίστανται βλαβερές μεταλλάξεις στα γονίδιά τους μετά από μερικές γενιές, εμφανίζοντας εντέλει πρόβλημα στην αναπαραγωγή, δι΄ον  λόγο και εξαφανίζονται.

          Δείτε, αν θέλετε και ειδικότερα:

" Spawning Behavior: All female species that reproduces by gynogenesis (Hubbs et al 1991). Reproduces by mating with one of the males of P. mexicana or P. latipinna (Balsano et all 1972). The first recognized vertebrate with unisexual reproduction (Hubbs and Hubbs, 1932). This all-female species produces diploid apomictic eggs (Rasch et al., 1982; Monaco et al., 1984). Embryogenesis is subsequently activated by sperm from a related bisexual species, normally either P. mexicana or P. latipinna. (Turner et al., 1980a, 1980b). The process apparently takes place without syngamy, such that genetic transmission is exclusively clonal (Balsano et al 1989). There is extensive literature on the reproduction of this fish. This molly is maintained by mating with males of either parental species, the sperm activatin the egg but taking no part in inheritance. Thus the offspring are invariably daughters and each is a genetic copy of its mother (Miller et al., 2005)."

πηγή: http://www.bio.txstate.edu/~tbonner/txfishes/poecilia%20formosa.htm

            http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=394545

  Ω !!

" KΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
αυτόν ανάγκη να τον βλέπεις και να τον λαβαίνεις είπε: Κοίταξε! "

..

"ΑΥΤΟΣ
ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!"

που λέει και ο ποιητής.

(από το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, Ελύτης) 

                Αφιερωμένο σ' ένα έργο που ταρακούνησε συνθέμελα τον χώρο της μουσικής και του χορού στον 20ο αιώνα! Στην μαγική δύναμη του χορού, του ρυθμού και της μουσικής- Σ' ενα έργο που ξεσήκωσε μέγα σκάνδαλο, προκάλεσε παγκόσμιο σάλο  στην εποχή του και που τελικά στους μετέπειτα χρόνους επιλέχθηκε μεταξύ των πλέον αντιπροσωπευτικών κομματιών μουσικής ανθρώπινης δημιουργίας που στάλθηκαν με τον voyager 1  στο διάστημα!!!!

                Αφιερωμένο στην μουσική σύνθεση που με μάγεψε σαν την πρωτάκουσα και από τότε και κάθε φορά νοιώθω έκσταση ακουγοντάς την.

                Ο λόγος για την μουσική σύνθεση για μπαλλέτο "Η Ιεροτελεστία της 'Ανοιξης " του Ιγκόρ Στραβίνσκυ.

Με δυο λόγια:

             Στις 29 Μαΐου 1913, στο Παρίσι, ο 30χρονος τότε ρώσος συνθέτης κλασσικής μουσικής Igor Stravinsky (1882-1971)παρουσιάζει για πρώτη φορά την εκπληκτική μουσική σύνθεσή του για χορό μπαλλέτου :Le sacre du printemps ή rite οf spring ή η ιεροτελεστία της Ανοιξης και ένας νέος δρόμος ανοίγει έκτοτε για τον κόσμο της μουσικής και του χορού.            

             Ο ίδιος , ο Στραβίνσκυ, λέγεται πως είπε για το πως εμπνεύστηκε το έργο : "Είδα με τη φαντασία μου μία ιερή παγανιστική τελετή: σοφοί ηλικιωμένοι, καθισμένοι σε κύκλο, βλέπουν ένα νέο κορίτσι να χορεύει προς το θάνατο. Τη θυσίαζαν για να εξευμενίσουν το θεό της άνοιξης".

            Πολλοί μιλήσανε, ειδικοί και μη για το έργο αυτό. Μεταξύ αυτών ο Leonard Bernstein (κατά τη διάρκεια πρόβας απευθυνόμενος στους μουσικούς) είπε για την σύνθεση αυτή: "Don't you get it? This piece is all about SEX!"

Από την Le sacre du printemps," "le sacre" σε χορογραφία της

περίφημης Pina Bausch. Απολαύστε την :

                                                                                                                                                                                     Από την