Την συνάντησα τυχαία χθες το πρωί. Σήκωσα την ματιά μου και συνάντησα τα δικά της μάτια, τα μάτια της Δήμητρας.

          Είχα να την δώ μερικά χρόνια.

         Της χαμογέλασα χαιρετώντας της και την περίμενα καθώς ήδη ερχόταν προς το μέρος μου από την απέναντι πλευρά του δρόμου. Εκείνη με κοίταζε σταθερά με εκείνα τα μεγάλα της καστανά μάτια, τα γερμένα στις άκρες. Μου χαμογέλασε και εκείνη.Αλλαξε το χαμογελό της, σκέφθηκα ξαφνιασμένη. Μια γκριμάτσα του παλιού ανοιχτού χαμόγελου που ήξερα. Γιατί, αναρωτήθηκα σιωπηλά

         Αγκάλιασα με την ματιά μου την λιγνή μικροκαμωμένη φιγούρα της, ντυμένη κομψά όπως πάντα. Μετά, είδα το μαύρο μπαστουνάκι στο δεξί της χέρι. Στηριζόταν σε αυτό και με κινήσεις ταλαντευόμενες ερχόταν προς το μέρος μου αργά, πολύ αργά, βήμα προς βήμα. Κινήθηκα προς το μέρος της. Εκείνη ανέβηκε μόνη το πεζοδρόμιο. Στάθηκε αντίκρυ μου.

        Καλημερίσαμε η μια την άλλη. Αστραπές οι μνήμες από τα παλιά. Κοίταξα το πρόσωπό της. Σταθερό το βλέμμα της στο δικό μου.Ευθύ. Ηξερα πιά γιατί το χαμόγελο δεν ήταν εκείνο που ήξερα. Σα νάχανε παγώσει οι μύες γύρω από το στόμα. Θυμήθηκα

       Προχώρησε η μια αρρώστεια, σκέφθηκα.

      Εδειξα με το βλέμμα μου το μπαστουνάκι. Αυτό, την ρώτησα ήσυχα, από την αρρώστεια;

     - Ναι, μου απάντησε. Ανάλαφρος ο τόνος  της φωνής της.

     - Ω, το έχω τώρα από τον Δεκέμβρη.Τόμαθα ήδη.

Σιώπησα και την κοίταξα

Εκείνη αντιγύρισε την ματιά μου με σταθερότητα.

Και μετά, την άκουσα να μου λέει ήσυχα χωρίς ίχνος πρόκλησης στο τόνο της φωνής.

      - Συνεχίζω, ξέρεις. Δεν θα κλειστώ στους τέσσερες τοίχους του σπιτιού. Δεν το θέλω αυτό, δεν το μπορώ. Οχι! Βγαίνω έξω, βαδίζω με αυτό. Στέκομαι, περπατώ!

Υποκλίνομαι σε εσένα , της απάντησα

Με κοίταζε

Και μετά μου είπε:

    -Τι άλλο να κάνω;

    -Μπορώ να κάνω και αλλιώς; Πες μου, μπορώ;

Της χαμογέλασα. Δίκηο έχεις, της είπα

Αποχαιρετισθήκαμε, είχε να κάνει δουλειές

Την ακολούθησα με τα μάτια να απομακρύνεται βήμα βήμα.

       Η Δήμητρα, η μικρή λιλιπούτεια Δήμητρα

      Η Μεγάλη Δήμητρα, η αγωνίστρια, η μαχήτρια

      Πόσο περήφανη ένοιωσα για κείνη! Την θαύμασα

     Αχ αυτή η κοπέλλα!! Πόση δύναμη, πόσο κουράγιο! Πόση ψυχή!

              Ναι, θα μπορούσε να είχε κάνει αλλιώς. Θα μπορούσε να έχει παραιτηθεί, να κλειστεί στους τοίχους του σπιτιού και να περιμένει...Το έχουνε κάνει άλλοι, το κάνουνε άλλοι, για πολύ πιό ασήμαντους λόγους, που στα μάτια τους φαντάζουν τρομακτικοί.

              Μα εκείνη, η μεγάλη ψυχή επέλεξε αλλιώς. Στάθηκε όρθια και είπε στον εαυτόν της πρώτα και σ' όλους εμάς, ύστερα: Εγώ Συνεχίζω!

     Βλέπετε, στην νεαρά μικροκαμωμένη Δήμητρα πέσανε δυο "τυχηρά" λαχεία. Δύο βαρειές αρρώστειες. Η μια, λέγεται σκλήρυνση κατά πλάκας. Είχα ακούσει γιαυτήν, πριν μάθω πως έπασχε η Δήμητρα από αυτή. Και η άλλη, η άλλη, λέγεται σκληροδερμία, την πρωτάκουσα γνωρίζοντας την Δήμητρα.

            -Α βρε Δήμητρα μεγάλη, με το γκροτέτσκο χαμόγελό σου στην ζωή!

            Νάσαι καλά αστέρι μου! Ο Θεός να σου δίνει κουράγιο. Και εγώ, από τα χαμηλά, μαζί σου με όλο το σεβασμό και την αγάπη μου!

          «Αυτό που λέμε αρχή είναι συχνά το τέλος

           Και τελειώνοντας θα πει πως κάνεις μιαν αρχή

           Το τέλος είναι εκεί που ξεκινούμε…»

Τ. Σ. Έλλιοτ

           Για εκεί που, κατ' εμέ,  η ανάγκη για εξουσία, ως αρχής και τέλους, η "λογική" της παντί τρόπω κυριαρχίας του ενός επί του άλλου, στις σχέσεις ηγεμόνα και λαού, αλλά και ανθρώπου προς συνάνθρωπο ευρύτερα, προς ποδηγέτηση, ωσαν την κυριαρχία επί της αγέλης στο ζωϊκό βασίλειο (Ζούγκλα),  εν γνώσει εδραιωμένη σε μεθόδους παραπλάνησης, εξαπάτησης , φόβου και τιμωρίας, πετάει έξω από το παράθυρο την αγάπη, την συνείδηση, το ήθος την ηθική, το έλεος, την συμπόνοια , την εμπιστοσύνη, την φιλία... 

           Για κεί όπου, κατ' εμέ,  η αδήριτη ανάγκη για επικράτηση του ανθρώπου επί του συναθρώπου είναι υποδηλωτική της μεγάλης αδυναμίας καί του υπέρμετρου φόβου...(ποιών φοβιών αραγε;)

          Κατά Μακιαβέλλι { στο βιβλίο Il principe (Ο ηγεμών)}:

       «Αν συμφέρει καλύτερα τον ηγεμόνα να τον αγαπούν ή να τον φοβούνται».;

Κατά Μακιαβέλλι  απάντηση: «Και το ένα και το άλλο· μα επειδή είναι δύσκολο να συνυπάρξουν, είναι πολύ πιο σίγουρο να σε φοβούνται παρά να σε αγαπούν, αν είναι να λείψει ένα από τα δύο. Γιατί οι άνθρωποι γενικά είναι αχάριστοι, ευμετάβολοι και άπληστοι. Όσο τους ευεργετείς, σου είναι όλοι αφοσιωμένοι, μα όταν ο κίνδυνος ζυγώσει, αλλάζουν. Κι ο ηγεμόνας που βασίστηκε μονάχα στα λόγια τους, γυμνωμένος από κάθε άλλη ετοιμασία, καταστρέφεται. Οι άνθρωποι ευκολότερα βλάπτουν έναν που αγαπούν παρά έναν που φοβούνται».

Για τους δήθεν ηγέτες έγραψε, επίσης: ''Όταν υπάρχουν πολλοί δήθεν ηγέτες που σκοτώνονται μεταξύ τους για το ποιος είναι ανώτερος, ικανότερος, δυνατότερος και εξυπνότερος, τότε σίγουρα όλοι τους δεν είναι παρά μετριότητες. Το μόνο που κάνουν είναι να προσφέρουν θέαμα στους υφισταμένους τους." ,

ενώ, για τον αυθεντικό: " Και μόνη η εμφάνιση εκείνου που έχει το χάρισμα του ηγέτη είναι ικανή να κάνει τους ανεπαρκείς να παραμερίσουν να περάσει και τους υφισταμένους να υποκλιθούν."

      Ο ίδιος, όμως , ο Μακιαβέλλι έγραψε και:

   «Το χάσμα ανάμεσα στο πώς θα έπρεπε να ζει κανείς και στο πώς πραγματικά ζει» έγραφε ο Μακιαβέλλι «είναι τόσο μεγάλο, ώστε ο άνθρωπος που αμελεί αυτό που πραγματικά γίνεται προς χάριν αυτού που θα έπρεπε να γίνεται, παίρνει τον δρόμο προς την αυτοκαταστροφή και όχι προς την αυτοσυντήρηση».

        Σημ: Ο όρος "Μακιαβελλισμός" , στην πολιτική, σημαίνει την χωρίς τύψεις θυσία της ηθικής για να επιτευχθούν οι στόχοι του ηγεμόνα, αλλως την απεριόριστη και ανήθικη χρήση της εξουσίας  προκειμένου να διατηρηθεί παντί τρόπω αυτή ταύτη η εξουσία. Στην κοινή ζωή, στις ανθρώπινες σχέσεις,  το να έχεις ως αρχή την με οποιοδήποτε θεμιτό, αθέμιτο ή ανήθικο μέσο, απεμπολώντας την συνείδηση, το ήθος και την τρέχουσα ηθική, ανάγκη "κυριαρχίας" απροκειμένου να φτάσεις στον «άγιο» σκοπό της επικράτησης πάνω στους άλλους,  ονομάζεται και «μακιαβελλισμός».

         Ηγεμών (κατά Μακιαβέλλι): Ενας μονάρχης πρέπει να έχει την φήμη ότι είναι γενναιόδωρος [να έχει την φήμη- όχι να είναι, δηλαδή να δείχνει ότι δίνει συνέχεια γιατί αν όντως δίνει θα κινδυνεύει άμεσα]. Ακόμα  ότι πρέπει να είναι πολύ σκληρός όταν τιμωρεί κάποιον, παρά να είναι ελεήμων. Οτι θα πρέπει να μάθει πώς να εξαπατά όταν αυτό εξυπηρετεί τους σκοπούς του. Όταν όμως πρέπει να εξαπατήσει, δεν πρέπει να φαίνεται ότι εξαπατά. Εν αντιθέσει πρέπει πάντα να επιδεικνύει [να δείχνει ότι έχει - όχι απαραίτητα να έχει] πέντε συγκεκριμένες αρετές : έλεος, ειλικρίνεια, ανθρωπιά, ακεραιότητα και θρησκευτικότητα. Τέλος,  ότι ο μόνος τρόπος για να μην ανατραπεί , ο ηγεμών, από την εξουσία του, είναι να μην γίνει μισητός.

             'Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που είχα πρωτοδιαβάσει τον "Αλχημιστή" του Πάολο Κοέλιο (Paulo Coelho).

               'Ενα πραγματικά υπέροχο βιβλίο, γραμμένο με σοφία και πίστη από τον συγγραφέα του. Κάποια βιβλία, όπως το συγκεκριμένο, κατά την γνώμη μου, έχουν το μοναδικό χάρισμα να σπάνε τα φράγματα ενός ¨κλειστού" και περιχαρακωμένου νου και να καταφέρνουν να εισδύουν στην ψυχή το μήνυμα που φέρουν. Και είναι αυτό μήνυμα αλλαγής στον τρόπο που βλέπει, αντιλαμβάνεται και κάνει κανείς τα πράγματα στη ζωή του, μήνυμα μετάλλαξης, μήνυμα πνοής ζωής.

              Ο νεαρός ήρωας του Βιβλίου, ο Σαντιάγκο, ειπώθηκε πως δρα "με την εμπιστοσύνη ενός παιδιού και με την βούληση ενός Μύστη"

              Και κάθε φορά που ανατρέχω στο βιβλίο αυτό, είναι για μένα ανάσα ζωής.

              Παρακάτω, παραθέτω σταχυολογημένα αποσπάσματα από το βιβλίο αναφορικά με  "το όνειρο" ως προσδοκία και όραμα ζωής μας και την εν δυνάμει σχέση του με την πραγματικότητα του καθενός μας:

"Είναι η δυνατότητα να πραγματοποιήσεις ένα όνειρο, που δίνει ενδιαφέρον στη ζωή."

"Όσο πλησιάζεις το όνειρο, τόσο πιο πολύ ο Προσωπικός Μύθος γίνεται ο αληθινός λόγος ύπαρξης."

" H εκπλήρωση του Προσωπικού του Μύθου, αυτό είναι το μοναδικό χρέος του ανθρώπου. Τα πάντα είναι ένα και μοναδικό πράγμα. Κι όταν επιδιώξει κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει όπως επιθυμείς."

¨Να φροντίζεις να ξέρεις πάντα τι θέλεις"

"Το θάρρος είναι το πιο σημαντικό χάρισμα για όποιον ψάχνει τη Γλώσσα του Κόσμου."

"... καμιά καρδιά δεν υπέφερε ποτέ όταν ξεκίνησε ν' αναζητήσει τα όνειρά της, γιατί κάθε στιγμή αναζήτησης είναι μια στιγμή συνάντησης με το Θεό και την αιωνιότητα." "Όπου είναι ο θησαυρός σου, εκεί είναι και η καρδιά σου."

.. "Πραγματικά, η ζωή είναι πολύ γενναιόδωρη με όποιον ζει τον Προσωπικό Μύθο του"

Την καλημέρα μου σ' όλους σας.

Με την αγάπη μου!

                                           "Την αφρούρητη νυχτιά πήρανε θύμησες 

                                              Μαβιές

                                              Κόκκινες

                                              Κίτρινες

                                              Τ’ ανοιχτά μπράτσα της γεμίσανε ύπνο

                                              Τα ξεκούραστα μαλλιά της άνεμο

                                                   Τα μάτια της σιωπή."

                                                            (Οδ.Ελύτης)