"Η αγάπη είναι πολύ νέα για να γνωρίζει τι είν' η συνείδηση. Αλλά ποιος δε ξέρει πως η συνείδηση γεννιέται απ' την αγάπη; "

Σαίξπηρ

“Τι είναι κόλαση; Σκέφτηκα πολλές φορές.  Στο τέλος είπα πως είν' ο πόνος του να μην μπορείς ν’ αγαπάς”                                                               

Ντοστογιέφσκι

 

“Ένα κρίμα που θα μένει για πάντα ανείπωτο κρύβεται στην καρδιά της αγάπης”

Ουίλιαμ Γέιτς

        Καλή νύχτα

“Να τον πάλι ο κόσμος και τα πράγματα

μπροστά μας

Να οι άνθρωποι.

Να μαστε εμείς στο κατώφλι της μέρας”

Ενα απόσπασμα από το ποίημα

  “ Το Μεγάλο γράμμα’

Του Τίτου Πατρίκιου

                                                              Ενα ποίημα από τον Τίτο Πατρίκιο

 Σημειώσεις

 Για τον ποιητή μας Τίτο Πατρίκιο,    περισσότερα, αν θέλετε:

Go to source web page: ElCulture - Άλλες Εκδηλώσεις - Tο Γαλλικό Ινστιτούτο τιμά τον Τίτο Πατρίκιο  (Βιογραφικά στοιχεία)

Go to source web page: ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (Βιογραφικά στοιχεία)

 Go to source web page: Τίτος Πατρίκιος (1927)  Ποιητικές συλλογές

Go to source web page: Τίτος Πατρίκιος                                “

Go to source web page: Βιβλίο | Τίτος Πατρίκιος: Με οδηγό την Ποίηση

      Τέλος Ιούλη! Και το καλοκαίρι καλά κρατεί. Η ζέστη άρχισε να αναδύεται πριν απ’ το ξημέρωμα και το θερμόμετρο αναμένεται ν’ανεβεί στα ύψη κατά το μεσημέρι. Απέναντί μου η θάλασσα γέμισε λευκά πανιά, στον ουρανό ενα απέραντο γαλάζιο. Ούτ’ αχνάρι μπαμπακιού. Κι η πόλη οσονούπω θα είναι υπ’ ατμόν.

       Για πολλούς είναι κιόλας η περιόδος της ανεμελιάς. Αυτό σημαίνουνε για μένα οι διακοπές. Να είσαι κάπου, όπου τ’ αλλα που’ ναι η καθημερινότητά σου, να τα έχεις αφήσει πίσω σου. Δεν είμαι αναμεσίς των πολλών. Οι υποχρεώσεις καλά κρατούν και ο χρόνος να πάρω άδεια από την σημαία δεν έφτασε. Αργεί ακόμη!

       Οχι, οτι παραπονούμαι. Κάθε τι έχει και τα καλά του! Η πόλη έχει και τα ωραία της. Κι ας είναι καλά τα Σαββατοκύριακα. Μικρές οάσεις πράσινου και μπλέ! Μόνο που δεν καλοπρολαβαίνει να φύγει από την μύτη μου η μυρωδιά της ασφάλτου,  απ’ τ’αυτιά μου ο αχός της πόλης και από την μνήμη το καμπανάκι των όσων έχω αφήσει πίσω και να και πίσω η επιστροφή εις τα γνωστά!

        Κι είναι κάτι τέτοια πρωινά, σαν το σημερινό, που απ’το παραθύρι μου, πριν βγώ στου δρόμου την πολυβουή και της ασφάλτου το λιοπύρι, βλέπω τ’ασπρα τα πανιά απέναντι να σεργιανίζουν στην θάλασσα την μπλέ και σταματώ την ματιά μου, να πάρω απ’ εκεινών των ταξιδευτών της την εικόνα της ομορφιάς του ατελεύτητου, και στην ανάσα μου να κρατήσω την δικιά τους. Οσο το μπορώ!

Τι καλά που έχω αυτό το παραθύρι! Το σύνορό μου τ’ άνοιχτό!

 Καλημέρα σε όλους και σε όλα!!!!!

-6-

Συνέχεια από : http://beatrikn.spaces.live.com/blog/cns!DB0283FF0E23F3B2!5412.entry

H “επαφή”

         Ναι, αυτό είχε κάνει.. Επιχειρώντας πρόσβαση στο σπίτι είχε απλώσει το χέρι του εντός του, μες στο σκοτάδι. Και βρήκε μπρος του το τζάμι. Πρόσκρουση. Δεν είχε αντιληφθεί από πριν το τζάμι ναρχόταν κατά το μέρος του. Ήτανε βέβαιο αυτό.. Σύγκρουση αντιρρόπων..Μα τ’αγγιγμά του είχε απαλότητα και ελαφράδα, χωρίς περίσσια ορμή να διαφαίνεται από πίσω.. Είχα νοιώσει τ’ακροδάχτυλά του, σχεδόν ταυτόχρονα, μα μετά, ακολούθησε η παλάμη. Δεν είχε βία μέσα της.. σαν νάτανε χαλαρή.

         Απόρησα κι αναρωτήθηκα: Λογικό είναι αυτό, είχε σκοπό να ανεβεί πρώτα πάνω στο παραπέτο..δεν χρειαζότανε ακόμη την ορμή. Μα και πάλι να μην έχει ήδη μια κάποια πιό έντονη ώθηση στο σώμα του; Θέμα πειθαρχίας, ενστίκτου; Αιλουροειδές!. Ο,τι και να ήτανε, όμως. Με βόλευε, αυτό, του χαμηλού του τόνου. Δεν χρειαζότανε να μεταβάλλω εγώ στάση.

        Τάλεγα μέσα μου όλα τούτα, ενώ δεν είχα σταματήσει λεπτό να τραγουδώ, ενώ συνέχιζα την κίνησή μου να κλείσω την παραθύρα..Με το που τον ένοιωσα ν’ακουμπά, σα ν’απορρόφησα την ενέργεια και το βάρος της παλάμης του ώστε να γίνει ένα με της παραθύρας και συνέχιζα αδιατάρακτα σαν να μην είχε μεσολαβήσει το ακούμπημά του από την άλλη πλευρά του φτενού τζαμιού, παραλλάσσοντας ανεπαίσθητα την ροή ενέργειάς μου στην κίνηση, τόσο, όσο ήτανε αναγκαίο για την ενσωμάτωση.. Με το όλον πάντα στην σταθερότητα της προειλημμένης βούλησής μου. Και, ως να μην είχα αντιληφθεί τίποτε.

       Μπορούσε, ανά πάσα στιγμή, να ανακόψει την κίνησή μου στα κλάσματα των δευτερολέπτων που μεσολάβησαν και να παρέμβει. Αυτό ανέμενα ενώ συνέχιζα. Όμως, τι παράξενο! Δεν τόκανε..Εκείνο πού’ κανε, σχεδόν αμέσως μετά, ήτανε να απλώσει ανεπαίσθητα το κοίλο μέρος της παλάμης του, το εσωτερικό, με τρόπο ώστε αυτή μ’ όλη της πιά την επιφάνεια νάναι σε επαφή με το τζάμι, αφήνοντάς την σχεδόν χωρίς βάρος πάνω του. Ένοιωσα την ζέστη της στ’ ακροδάκτυλά μου στην άλλη πλευρά του τζαμιού..Χλιαρή ήτανε.

       Ναι, αυτό έκανε ! Με ένοιωθε, με μέτραγε.. Και, κάτι άλλο συνάμα. Υποχωρούσε στην κίνησή μου.. Υποχωρούσε σε μένα! Και σε απόλυτο συγχρονισμό ροής μάλιστα, σαν σε χορό, με μένα στην κατευθυντήρια θέση. Εγώ έκανα μπροστά κι εκείνος πίσω. Ενδιαφέρον!

      Δεν στάθηκα άλλο στην σκέψη. Συνέχισα σταθερά και με αποφασιστικότητα πέρασα με μια κίνηση το γλωσσάρι του κλείστρου στην υποδοχή του πάνω στο ξύλινο το πλαίσιο της παραθύρας.!

       Τον απέβαλα! Αυτή ήτανε η λέξη που σκέφθηκα. Την άφησα ευθύς. Εκείνο που με απασχολούσε άμεσα, πριν αφήσω το χέρι μου να πέσει, ήτανε το τι θάκανα με την εσωτερική την πόρτα της κουζίνας. Να την έκλεινα; Κλειδαριά δεν είχε πάνω της, να την άφηνα ανοιχτή;

       Δεν είχα χρόνο. ‘Έπρεπε να φύγω από κει, όσο εκείνος ήτανε ακόμη ζαλισμένος. Πρίν κινηθεί.  Αποφάσισα. Δεν έκανα ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Την άφησα, όπως ήτανε μισάνοιχτη, σαν πριν περάσω το χέρι μου από μέσα της. Τόσο, όσο

       Κι αμέσως, συνεχίζοντας πάντα να σιγοτραγουδώ, κινήθηκα προς το βάθος του υπνοδωματίου. Πήγα και κάθησα στην άκρη του ποδιού του κρεββατιού. Άφησα εκεί το τραγούδι να σβήσει. Δεν μου χρειαζότανε πιά.

       Το τζάμι, μπορεί να το σπάσει αμέσως, σκεπτόμουνα. Είναι πολύ λεπτό, ένα φτενό, φθηνό τζάμι. Και είναι τόσο ευρύ και ψηλό το άνοιγμα της παραθύρας. Μπορεί κι όρθιος-που λέει ο λόγος- να το περάσει.. Ίσως, δεν έπρεπε να αφήσω μισάνοιχτη την πόρτα.

       Έστρεψα την ματιά μου στην πόρτα εισόδου, πίσω μου, στην ευθεία μου σχεδόν. Είχε τα κλειδιά πάνω της. Την είχα κλειδώσει ευθύς με το που έφυγε ο άλλος..

      Πόσο χρόνο θα χρειαζόμουνα άπαξ και κείνος έσπαγε το τζάμι να τρέξω, να φτάσω στην πόρτα, να ξεκλειδώσω, να περάσω απ’αυτήν και να την κλειδώσω πίσω μου πάλι;

       Με ενόχλησε ακόμη και η σκέψη που έκανα! Να γυρίσω σ’ αυτόν την πλάτη; Όχι! Να φύγω εγώ από τον χώρο μου; Όχι! Να μην μπει αυτός! Και αν έμπαινε; Στον πόλεμο αυτόν, θάχανα μάλλον. Φαινότανε, ίσως κι ήτανε πιο δυνατός από μένα. Κρίμα να πεθάνω κι είχα την λύση διαφυγής.

       Καλά, με καθησύχασα και μου υποσχέθηκα: Στην εσχάτη, μόνον τότε η διαφυγή. Και μπορεί και να μην χρειασθεί, συμπλήρωσα

       Ετσι, υπολόγισα νοερά τις ενέργειες, τον αναγκαίο χρόνο, τις πιθανολογούμενες κινήσεις εκείνου μέχρι να βγω από την πόρτα.. Μού’λειπε χρόνος.

       Έκανα να κινηθώ να πάω από τώρα κατά την πόρτα εισόδου.. Αν κινιόμουνα, όμως, θάβλεπε κείνος τον ίσκιο μου μες από τις γρίλλιες της μπαλκονόπορτας. Κι ούτε την σκιά μου δεν ήθελα να έχει! Χρειαζόμουν τότε, ένα πρόχωμα. Κοίταξα το τραπέζι,  λίγους πόντους μακρύτερα από τα πόδια μου, ήτανε. Μπορούσα να το πετάξω και να το ρίξω κατά πάνω του με μια κίνηση; Με στόχο στο ύψος των μηρών του- γωνία μεριά κατά το κέντρο; Ναι, Μπορούσα. Μα και πάλι, θάφτανε ο χρόνος;

       Με κοίταξα σαν νάχα «βγει» από μένα.. Είδα πρώτα τα χέρια μου. Τα είχα ακουμπισμένα ανάλαφρα πάνω στα γόνατα τα λυγισμένα, τα πόδια ελαφρά ανοιχτά. Οι πατούσες στον αέρα. Το σώμα μου κυρτό προς τα μπροστά. Σε θέση πλήρους ετοιμότητας..

        Τι άλλο είχα πεί; «Μπορεί και να μην χρειασθεί» Ίσιωσα την πλάτη μου. Μου φάνηκε σαν να τρέμανε τα χέρια μου. Όχι τώρα, τους είπα. Έτριψα ελαφρά τα δάκτυλά μου, το καθένα με τα υπόλοιπα, να επαναφέρω την κυκλοφορία. Κρύα ήσαντε.

        Τι νάκανε εκείνος μπροστά από το τζάμι;

        Αν ήτανε να το σπάσει, δεν θα τόχε κάνει; Να σκεφτότανε; Μπορούσε; Τον είχα αφήσει να κοιτάζει ένα τζάμι και πιο πέρα απ’ αυτό την γραμμή του φωτός καθώς έμπαινε από την μισάνοιχτη πόρτα. Κι άκουγα σιωπή.

        Αν προχωρούσε κι έσπαγε το τζάμι, δεν θα μπορούσε μετά να κάνει πίσω. Μόνον σαν έμενε πίσω απ’ αυτό, το μπορούσε. Μόνον. Το τζάμι ήταν το όριο.

         Αλλιώς, θάπρεπε αμέσως να προχωρήσει - δεν γινότανε να μείνει στο σκοτάδι κατά πως ίσως πριν υπολόγιζε- να περάσει από την φωτεινή γραμμή, να βγει στο φως. Το δωμάτιο ήτανε φωταγωγημένο και εγώ ήμουνα μέσα στο φως. Και, θα τον έβλεπα τότε.

        - Μετά το φως, θα με δεί,  θα σκεφτότανε. Είναι ξύπνια, δεν κοιμάται. Τα φώτα είναι ολάνοιχτα… Θα ΜΕ δεί. Θα πρέπει να την σκοτώσω.

        - Αναρωτήθηκα αν ήθελε να με σκοτώσει..Χμ! Δεν προσέβλεπε έξ αρχής, σ’αυτό, αν ήτανε, θα είχε κινηθεί αλλιώς.. Αδιάφορο όμως, του ήτανε. Θα τόκανε, κρίνοντάς το ως αναγκαίο.

         - Αναγκαίο γιατί; Τον ρώτησα μιλώντας μέσα μου. Για να μην μιλήσει αυτή σαν την αφήσεις ζωντανή;

           Κι οι νεκροί μιλάνε, ξέρεις. Και αυτή νεκρή και νάναι, θα μιλήσει για σένα.

          - Σάμπως να είδα τον εαυτόν μου νεκρό να κείτεται. Της επόμενης μέρας, αν..

           - Ναι, του «είπα». Κάτω από τα νύχια της  θάναι τα κομμάτια σου. Χώρια τ’αλλα π’αφησες ολούθε.. Θα σε βρούνε

            - Μια λέξη, τότε, σαν νάρθε από το πουθενά στην σκέψη μου. Κι ήτανε η λέξη «Μπελάς»

           - Τούτη δεν ήτανε δικιά μου λέξη.. Δικιά του ήτανε..Την πήρα και του «είπα»:

           - Ναι, μπελάς θάναι αυτή. Είτε ζωντανή, είτε νεκρή

            Εκεί σταμάτησα και σιώπησα

           - Θα κάνει πίσω, σκέφθηκα. Περίμενα

           - Κάνει πίσω

           ‘Έκανε πίσω!

           Επέβαλλα σιωπή παντού. Μέσα και έξω μου. Καμμιά σκέψη! Άδειασμα. Κράτησα έτσι για όσο έκρινα απαραίτητο και μετά αφουγκράστηκα την σιωπή γύρω μου. Ησυχία ήτανε. Έψαξα ν’αναγνωρίσω μέσα της, κάτι, μα, βρήκα μόνον την απουσία του.

           Έχει κάνει πίσω! Κατέληξα

           Έφυγε! Είναι απών!

          Επανέλεγχος δεδομένων, ανάλυση, σύνθεση και ανασύνθεση.Δεν ξέρω πόσο χρόνο έμεινα έτσι. Ούτως η άλλως ο χρόνος είχε χάσει τις γνωστές διαστάσεις του από την στιγμή του γδούπου.

          Ήμουνα πολύ κουρασμένη. Αναρωτιόμουνα, θυμάμαι πριν ξαπλώσω, τις πιθανότητες επανόδου του, κείνη την νύχτα ή κι άλλοτε Είχε σημασία για μένα το αν είχε στο όλον ενεργήσει παρορμητικά ή μετά από σκέψη. Το γυρόφερα. Του πήρε κοντά ένα χρόνο να το αποφασίσει- τόσο όσο η αίσθησή μου του κινδύνου, κανα δυο μήνες να το επιχειρήσει, περίμενε την κατάλληλη στιγμή, το ξεκίνησε και έκανε πίσω. Όχι, δεν έγινε από παρόρμηση. .

           Ως εδώ ήτανε, κατέληξα. Τελείωσε αυτό.

           Και μετά, έγειρα στο προσκεφάλι μου κι αποκοιμήθηκα.

-7-

Η επόμενη μέρα

         Κι ήτανε ο ύπνος μου βαθύς! Με ξυπνήσανε αργά, την επόμενη μέρα, τα επίμονα χτυπήματα πάνω στην πόρτα μου. Ηταν οι γείτονές μου, μαζεμένοι απ’ έξω. Οι διπλανοί μου μαζί και με δυο άλλους από τον πάνω τον όροφο.. Τους καλημέρισα! Ξαφνιάστηκα που τους έβλεπα έτσι, Ήσαντε αναστατωμένοι, ταραγμένοι.

         Τους ρώτησα, αν συμβαίνει κάτι. Με κοιτάξανε περίεργα.

        Παιδί μου, είπε η κυρά Λένη η γερόντισσα η διπλανή μου. Δεν κατάλαβες τίποτε; Δεν άκουσες; Έλα να σου δείξουμε.

        Τι μου λέγανε;

        Με πήρανε υπό μάλης και με πήγανε στο διπλανό το διαμέρισμα. Μου δείξανε πέρα από την ανοιχτή την μπαλκονόπορτα.

         Εκείνος, παιδάκι μου, μου’ πε η κυρά Λένη.. Εκείνος που μούλεγες, ήτανε εκεί . Κοίτα, την έριξε την γλάστρα.

         Μου μιλάγανε ψιθυριστά και όλοι τους μαζί.  Ενταση.Δεν καλοκαταλάβαινα τι μου λέγανε

         Δεν ξέρω γιατί, ούτε πώς να το εξηγήσω, μα σαν νάχανε σβήσει από την μνήμη μου, όλα τα της νύχτας. Με κόπο τα αργόσερνα από κει που τα είχα θάψει

         Η Κυρά Λένη με τον άντρα της από δίπλα μου, στο μεταξύ, μου δείχνανε κάτι ρόπαλα και λέγανε:

         - Τον ακούσαμε πού’ ριξε την γλάστρα.. Μείναμε όλη νύχτα ξάγρυπνοι παιδάκι μου. Βγάλαμε και τούτα. Και στήσαμε αυτί..Και περιμέναμε, μην μας χτυπήσεις τον τοίχο, μη βάλεις φωνή.  Να ξέρεις δίπλα σου θάμαστε, μην φοβάσαι. Μια φωνή να βάλεις..

          Θυμάμαι, τις κόρες των ματιών τους. Ησαντε διεσταλμένες. Δεν μίλησα. Με κούραζαν αυτά..Βγήκα από την ανοιχτή της την μπαλκονόπορτα έξω στην βεράντα. Ο τόπος λουζότανε στον ήλιο.. Με ακολουθούσανε όλοι τους, σιωπηλά. Προχώρησα σύρριζα στο τείχος πάνω στο τσιμέντο του της βάσης του, μέχρις που έφτασα στην πεσμένη γλάστρα.

          Τα πήλινα τα κομμάτια της ήσαντε ένα γύρω της απλωμένα κι άλλα εξείχανε μες από το μαύρο χώμα της το χυμένο γύρω. Θυμάμαι ακόμη, το φυτό της π’ αργοπέθαινε, με τα ανθοπέταλα των λουλουδιών του να μαραίνονται καταπρόσωπα στο τσιμέντο και τις ρίζες του να υψώνονται ακέραιες στον αέρα και στον ήλιο μέσα από το βουναλάκι τ’αφράτο το χώμα.

         Φαίνεται, είπε η κυρά Λένη, καθώς στεκότανε στο σκοτάδι, σκόνταψε πάνω στην γλάστρα κι εκείνη έπεσε κάτω.

         - Δεν έγινε μόνο αυτό, τους είπα ήσυχα. Πήδησε κι αυτός

         - Μα δεν ακούστηκε παρά μόνον ένας γδούπος, είπε σε λίγο ο άντρας της κυρά Λένης. Οι άλλοι σωπαίνανε 

          - Θα’ πεσε πάνω στην γλάστρα, γιαυτό δεν ακούστηκε. Είπε, ρωτώντας με η κυρά Λένη.

          Δεν μιλούσα, μόνο κοίταγα την γρέτζα την τσιμεντένια την επιφάνεια του τείχους. Κανένα ίχνος του. Κι ήτανε ψηλό. Και αναρωτιόμουνα.. Καλά, το έκανε το άλμα και πήδησε καμπυλωτά με στόχο το χώμα του κήπου που απορρόφησε το θόρυβο της πτώσης του.. Μα, πως στο καλό, ανέβηκε πάλι επάνω; Τόσο πολύ γυμνασμένος; Ηταν ψηλό το τείχος.  Αίλουρος, μα και πάλι..

          Αργόσυρα την ματιά μου φτάνοντας ως το σπίτι των γερόντων δίπλα μου. Άσπρος ο τοίχος τους, άσπρη και η σωλήνα της υδρορροής στο πλάι του τείχους, ίσα που φαινότανε πίσω από το ξύλινο το παραθυρόφυλλο. Από κει, λοιπόν, η έξοδος. Μάλλον.

         Της απάντησα: Όχι δεν έπεσε πάνω στην γλάστρα, την κλώτσησε κατά το άλμα και ο ίδιος έπεσε στο χώμα του κήπου.

         Μπήκα πίσω από τα δέντρα στην απλωμένη σειρά των ξεραμένων φύλλων Τους έδειξα τα αχνάρια του στα τριμμένα, τα σπασμένα φύλλα, καθώς γλύφανε το βαθούλωμα. Με κοιτάζανε από κεί που’ σαντε, τα είδανε και σιωπούσανε.

          Προχώρησα μέσα. Ναι, το νωπό χώμα είχε κρατήσει ολοκάθαρα τ’ αχνάρια του. Βάρος, ύψος, μέγεθος ποδιού. Δεν είχανε ραβδώσεις τα παπούτσια του..Τα βαθουλώματα πιό βαθιά μπροστά. Να και το σημείο που’ χε σταθεί.. Αντικρυστά μου ήτανε, σαν κινιόμουνα προς την μπαλκονόπορτα να την κλείσω.  Και, όντως, είχε ακινητοποιηθεί. Αχνοχαμογέλασα. Αναζήτησα το γούβωμα απ’ ένα πιθανό ακούμπισμα του γονάτου του. Δεν το βρήκα. Κοίταξα τον κορμό σιμά στο διπλό το στριφτό και βαθύ  τ’αχνάρι. Αν έκανε και έπιασε τον κορμό, συλλογίστηκα, θα δέχθηκε όλες τις σταγόνες πάνω του.. Είχα καταβρέξει τις φυλλωσιές, το κρατάγανε ακόμα τότε.

         Δεν έμεινα άλλο εκεί, Οι υπόλοιποι είχανε ξεμείνει πίσω στο τσιμέντο στην σειρά σιωπηλοί και με βλέπανε

         Πέρασα μες στην πλακόστρωτη την βεράντα μου. Η μπαλκονόπορτα ήταν ακόμη σφαλισμένη, καθώς και τα παραθύρια.. Έκανα τάχατες πως έψαχνα για ίχνη του στο δάπεδό της, κοντά στην πόρτα.. Και μετά, στο τέλος, αργά, έφτασα στην μεριά της παραθύρας της κουζίνας.

          Είδα το αποτύπωμα του χεριού του να διαγράφεται ολοκάθαρο πάνω στο τζάμι μου.’Ενοιωσα περίεργα..Αλήθεια ήτανε, τελικά! Εψαξα για τις ελικοειδείς τις γραμμές στ’ακροδάκτυλα. Δεν τις καλόβλεπα. Να φορούσε γάντια; Ενοιωσα κρύο ν' άπλώνεται μέσα μου. Κι εγώ είχα αποκοιμηθεί..Δεν ήτανε  ή ώρα. Μπορεί, άλλωστε και να μην έβλεπα καλά. Θα τα παρατηρούσα αργότερα.

           Γύρισα στους άλλους και αναφώνησα δυνατά, τάχατες έκπληκτη:

           - Ελάτε να δείτε! Ελάτε να δείτε τι βρήκα! Κοιτάτε τι είναι εδώ! Έφτασε ως εδώ! Χρειάστηκε να τους κινήσω τα χέρια στο κάλεσμα.Πρώτα ήρθανε οι γυναίκες οι δύο Πόσο δισταχτικά περπατούσανε!

           Είδανε, σωπάσανε,. χειρονομούσανε, ήρθανε κι άλλοι και μετά αρχίσανε όλοι μαζί να μιλάνε.Δεν είπα κάτι άλλο.. Κείνοι λέγανε για αστυνομία..τέτοια. Ησαντε αλαφιασμένοι. Μου ζητήσανε να καλέσω την Αστυνομία. Σώπαινα 

            Ήμουνα στραμμένη προς το μέρος τους. Μπροστά μου είχα τον ήλιο κι όμως κρύωνα, πιο πίσω υψωνότανε σιωπηλό το σπίτι. Έριξα μια ματιά. ‘Οπως πάντα, άπνοο φαινότανε. Μπορεί και νάτανε. 

             Είχανε ησυχάσει και με περιμένανε

             Τους είπα : Όχι, δεν θα φωνάξω την Αστυνομία.. Σταμάτησε εδώ- έδειξα ένα σημείο της βεράντας πιό έξω από το παράθυρο.. Έκανε πίσω. Τελείωσε αυτό.. Αντιδρούσανε..Το επανέλαβα, τό ίδιο, αργά, καθαρά και κάθετα..

              Η κυρά Λένη με κοιταζε όλο ανησυχία και ήτανε εκείνη απ’ όλους που επέμενε.

             - Κι αν ξανάρθει; Με φώναζε με τ’ όνομά μου και με κοίταζε κατάματα ρωτώντας με Κάτι πρέπει να κάνεις..Με πίεζε. Η γλυκειά μου..Χρήσιμη η σκέψη, δεν έβλαπτε να την πω. Ετσι σκέφτηκα και είπα  χαμηλόφωνα .. Δεν ξέρω, θα δω, πιστεύω, δεν θα το επαναλάβει..Θα πω, όμως, σ’ ένα φίλο μου της δίωξης να πάρει τα αποτυπώματά του από δω, από το τζάμι… Στα υπ’ όψιν, για κάθε περίπτωση. Εξακολουθούσε να  κοιτάζει κατάματα, διερευνητικά.. Δεν μπορούσα να της αντιγυρίσω την ματιά. Δύσκολο μου ήτανε. Μπορεί και να τόκανα στ’αλήθεια, τελικά.

          Ησυχάσανε. Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Και δεν ξαναμιλήσαμε γιαυτό. Ποτέ ξανά!

          Ούτε και χρειάστηκε.

          Εκείνος δεν ματάρθε. Ούτε και ο φόβος μου.

          Δεν είδα ποτε ποιός ήτανε, ούτε έμαθα τ’ ονομά του.

          Το σπίτι, ξέμεινε να στέκεται ακατοίκητο, σκοτεινό και έρημο

          Το τζάμι τ’ άφησα όπως ήτανε. Ήρθε, μετά, η μπόρα και το ξέπλυνε.

          Τ’αχνάρια του στο χώμα, είχανε σβήσει καιρό πριν.

          Μετά, έφυγα και εγώ. Κι οι γέροντες πεθάνανε

          Μόνο οι γλάστρες μείνανε εκεί, πάνω στο τείχος.

           Οι νέοι ένοικοι, δεν ξέρουνε, θαρρούνε πως είναι εκεί για ομορφιά..

Βεατρίκη Α

Συνέχεια από:

 α) http://beatrikn.spaces.live.com/blog/cns!DB0283FF0E23F3B2!5390.entry

-4-

Αναμονή

       Το ότι υπήρχε άνθρωπος μέσα στο έρημο το σπίτι, ήταν πιά δεδομένο. Είχα επιτέλους ένα κάποιο αντίκρισμα στην πραγματικότητα! Το εάν και κατά πόσον και με ποιο τρόπο, όμως, ο άνθρωπος αυτός είχε σχέση με την δική μου αίσθηση κινδύνου και όλο αυτό που είχα βιώσει  αυτόν τον μακρύ καιρό, ήταν άλλο ζήτημα.. Μερικά πράγματα κρίνονται, δυστυχώς, μόνο εκ του αποτελέσματος...Που δεν το ήθελα, με τίποτε δεν το ήθελα.. Κινήθηκα, το λοιπόν, ως να είχε..

       Πλησίασα τους γείτονές μου, τους γέροντες. Τους μίλησα για το κουρτινάκι που σηκώθηκε.. Ηταν βέβαιο πως με κοιτάζανε παράξενα.. μα συνέχισα... Μούπανε, να μην φοβάμαι, ένας τοίχος μας χώριζε, μόνο μια φωνή νάβαζα, μούπανε..και θα τρέχανε δίπλα μου..

      Τους κοίταξα –δεν καταλαβαίνανε- δεν θα προλάβαινα να φωνάξω.. Τι να τους έλεγα άλλο; Ούτε κι αυτό τους είπα. Έμεινα μόνον σιωπηλή και τους κοίταζα.. Σωπάσανε και αυτοί..

        Μετά, η γυναίκα με ρώτησε χαμηλόφωνα.

       - Σαν τι μπορούμε να κάνουμε;

       - Αν μπορείτε, τους είπα ήσυχα, δείχνοντας την σειρά από τις πήλινες τις γλάστρες τους με τα πολύχρωμα λουλούδια που στολίζανε την μικρή τους βεράντα.. Να, λέω, να βάλουμε τις γλάστρες σε σειρά πάνω στο τείχος, έτσι ώστε να καλύπτει όλη την έκτασή του κατά το μήκος της πλευράς του εκείνης. Με ελάχιστη απόσταση μεταξύ τους..

        Μείνανε σιωπηλοί, κοιταχτήκανε μεταξύ τους..και μετά γυρίσανε σε μένα..

        - Αν είναι ναρθεί, είπα χαμηλόφωνα κι ήσυχα, θα τον εμποδίσει κάποια γλάστρα.. ίσως, τότε να πέσει κάτω στο τσιμέντο.. να σπάσει, θ’ ακουστεί τότε, μες στην νύχτα

        Δεν είπα τίποτε άλλο. Ούτε και εκείνοι. Την μεθεπόμενη, όμως, μέρα, είδα τις πήλινες τις γλάστρες πάνω στο αριστερό το τείχος.. στην σειρά, όπως είχα πεί.

        Ανέλαβα, κατ’ αποκλειστικότητα, το πότισμα και το καθάρισμα του κήπου με τις λεμονοπορτοκαλιές. Μάζεψα τα ξερά τα φύλλα και τα άπλωσα σε σειρά, όπως την ήθελα πίσω τους.. Και πότιζα το χώμα του κηπαρίου κάθε μέρα.. Τόθελα να κρατάει νωπό.

        Στο υπνοδωμάτιό μου, είχα ήδη αλλάξει την θέση του κρεβατιού μου. Το’ χα βάλει στην απέναντι την δεξιά μεριά, έτσι ώστε από το κεφαλάρι του να μπορώ να βλέπω την μπαλκονόπορτα και από κει στην αριστερή πλευρά του κήπου, όσο μπορούσα...

-5-

Ο ερχομός

        Και οι ημέρες περνούσανε..

        Κι ήρθε και μέσιασε ο Ιούλης. Ιούλης μήνας ήτανε, σαν έγινε.

       Καυτός ο μήνας. Η άπνοια και η ζέστη είχε θεριέψει.. Όλα τα παράθυρα τ’απέναντι των τειχών ολημερίς και ολονυχτίς διάπλατα ανοιγμένα. Λάμπανε ως αργά, τα φώτα τα ηλεκτρικά, τραβηγμένες οι κουρτίνες ολουνών, χύνανε χλωμό το φως στον κήπο. Λαμπυρίζανε οι δροσοσταλίδες στις φρεσκοπλυμένες φυλλωσιές των λεμονοπορτοκαλιών.. Σαν πως και απ’ τα δικά μου τα φώτα τ’ ανοιχτά της τραβηγμένης διάπλατα της μπαλκονόπορτας, εξόν σαν άπλωνε η νύχτα..

       Μόνο το σπίτι στ’ αριστερά μου έμενε μέρα και νύχτα ολούθε βυθισμένο στις σκιές και στο σκοτάδι. Ακίνητο παντού, άπνοο σα νάτανε, με τα λευκά τα τρυπητά τα κουρτινάκια στα παραθύρια εκεί στην μια γωνία του, να ξερνάνε μες από τις κεντητές τις τρύπες τους όλη την σκοτεινιά του.

       Ζωή δεν ένοιωθα μέσα του και σαν να’χα κάπως ηρεμήσει..

       Δεν έμενα, όμως, έξω στην βεράντα τα βράδυα.. Κι ας έκανε τόση ζέστη. Μέσα στο σπίτι έμενα και διάβαζα εκεί. Ήτανε και καιρός μελέτης.. Διάβαζα από τ’απόγιομα και μετά συνέχεια ως το ξημέρωμα..

       Σαν τα φώτα τα ηλεκτρικά τ’απέναντι απόσβηναν, σφάλιζα τότες κι εγώ, τα διπλά τα ξύλινα τα εξώθυρα τα γρυλλωτά της μπαλκονόπορτας κι έκλεινα την μεγάλη την γυάλινη την παραθύρα της κουζινίτσας. Μόνο το παραθύρι του μπάνιου άφηνα ανοιχτό. Ηταν κομματάκι στενό.. Τα φώτα μένανε ανοιχτά ολονυχτίς στο σπίτι, ξύπνια καθώς ήμουνα μελετώντας, και σαν ερχότανε της ημέρας το φως κι έφτανε κι ακούμπαγε έξω από τις γρίλλιες, τότε σηκωνόμουνα και τ’άνοιγα όλα διάπλατα, έκλεινα και τα φώτα και ύστερα αποκοιμιόμουνα.

       Κι’ ήρθε κι έγινε μια τέτοια νυχτιά, σε μια μονάχα, σε κείνη που είχα αποξεχαστεί.

       Ήτανε μια βραδυά, που είχα δεχτεί επίσκεψη απ’ ένα φίλο μου. Έμεινε στο σπίτι, ως αργά. Κουβεντιάσαμε για διάφορα και για τα της δουλειάς μας. Η ώρα πέρασε, είχε έρθει η νύχτα, σαν κείνος έφυγε. Περασμένα τα μεσάνυχτα πέρα από τις δύο ώρες. Και τα είχα αφημένα όλα ανοιχτά τα απέναντι.

      Ένοιωθα πολύ- πολύ κουρασμένη. Με δυσκολία κρατούσα τα μάτια μου ανοιχτά. Με το που κλείδωσα πίσω του την πόρτα, πέταξα τα πασούμια μου, να μείνω ξυπόλυτη, όπως μ’ άρεσε.

       Κι άρχισα να βγάζω τα ρούχα μου ενόσω προχώραγα προς το κρεββάτι με μόνη μου έγνοια να πέσω να ξαπλώσω, να αποκοιμηθώ. Κι όλα είχανε μείνει ξεχασμένα ανοιχτά..

       Είχα, θυμάμαι, απλώσει μπροστά μου ένα νυχτικό. Το’ χα φέρει μετά κοντά μου στο πρόσωπο και το μύριζα. Ευωδιαστό ήτανε. Και τότε, ήτανε που άκουσα τον γδούπο.

       Κέρωσα εκεί. Ένας και μοναδικός ήχος. Υπόκωφος ήτανε. Μετά σιωπή.

       Τον είχα, όμως ακούσει. Κι ήτανε απ’ έξω, από τ’αριστερά μου.

       Αργοφόρεσα το νυχτικό. Αν είναι, σκέφθηκα, να βγω στον δρόμο, να μην είμαι με το εσώρουχο..

       Έστησα αυτί. Και μετά, τα ξερά τα φύλλα μιλήσανε, σπάζοντας από το βάρος εκεινού που τα πατούσε. Και δεν ήτανε ελαφρύς.. Δεν ήτανε ζώο, άνθρωπος ήτανε..

        Την πάτησα, σκέφθηκα. Με έπιασε στα πράσα. Μ’ ολάνοιχτα τα πάντα απέναντί μου.

         Υπολόγισα νοερά πόσο χρόνο είχα να τα κλείσω. Πόσος χρόνος μου’ μενε, πριν εκείνος μπει.

         Δεν τον είχα τον χρόνο.. Εκτός αν, εκτός αν..

         Άρχισα τότε να τραγουδάω.. Ένα απαλό μελωδικό τραγούδι- σε χαμηλό τόνο, ελαφρές οι καμπύλες του και ταυτόχρονα άρχισα να κινούμαι ανάλαφρα στο ρυθμό της μελωδίας του προς την ανοιχτή την μπαλκονόπορτα.

         Πρόσεχε, έλεγα στον εαυτόν μου, ενώ τόκανα! Χαλαρούς τους μύες, ανάλαφρο το βάδισμα, σα σε χορό, μια υποψία η καμπύλη, χαμηλός μα καθάριος ο τόνος.. Σαν σε φλοίσβο πάνω απ’ τις πέτρες τις μικρές της ακροθαλασσιάς. Και έγινα φλοίσβος..

          Απ’ έξω σα νέκρα, απόλυτο το σκοτάδι κι η σιωπή

          - Έβλεπε την εικόνα..ακουγε το τραγούδι μου. Στάθηκε να δεί και ν’ ακούσει.. Του αρέσανε τόσο οι εικόνες.. Και έτσι δεν έβλεπε αυτό που στ’ αλήθεια έκανα. Πως κινιόμουνα, τρώγοντας τα δευτερόλεπτα εκείνου. Συλλογιζόμουνα, ενώ έπραττα

            Πρώτη κίνηση το σφάλισμα της μπαλκονόπορτας. Χαλαρά και σταθερά, είπα στον εαυτόν μου. Σαν να μην έχεις καταλάβει τίποτε και με τον ίδιο ρυθμό κίνησης και τραγουδιού. Μην τον σταματήσεις !

             Ετσι κι έκανα. Και την σφάλισα.

             Μετά, αμέσως, κι’ο που ήτανε πιο σιμά μου. Το παραθύρι του μπάνιου. Το’ κλεισα κι αυτό.

            Τον άκουγα πιά ενώ συνέχιζα να τραγουδάω. Είχε σηκωθεί ολόρθος από σκυφτός που ήτανε πιό πριν σαν ΄πέρναγε από τα φύλλα και κινιότανε πιά με δρασκελιές..Είναι ψηλός, πρόλαβα να σκεφθώ, πέρασε κι απ’ τα δένδρα. Και νευρώδης.

            Τον άκουγα. Είχε περάσει από την πλακότρωτη την βεράντα- λαστιχένια τα παπούτσια του- και κατευθυνότανε προς την ανοιχτή την γυάλινη την παραθύρα..

             Το τραγούδι τελείωνε. Επανάληψη, με διέταξα. Δεν έχει σημασία το τι αλλά το ό,τι και το πως το ακούει. Ξανάρχισα το ρεφραίν, κινιόμουνα και σκεφτόμουνα:

             - Δεν αρκούνε τα δευτερόλεπτα, δεν αρκούν’

               Δεν προλαβαίνω να μπω μες στην κουζίνα, δεν προλαβαίνω να μπω να κλείσω την παραθύρα..Οχι δεν είναι ακριβές, με διόρθωσα- προλαβαίνω να την κλείσω, αν δεν μπω μέσα.. Εκείνος δεν θα βλέπει την κίνηση στο σκοτάδι, ούτε το τζάμι.. Μπορώ.

            - Πέρασα το χέρι μου το δεξί μες στην σκοτεινή την κουζινίτσα από την μισάνοιχτη την εσωτερική πόρτα της. Το κλείσιμο της παραθύρας ήτανε προς την μεριά μου. Κόλλησα πάνω στο πλαινό τον τοίχο της πόρτας όσο τέντωνα το χέρι μου.

             Κι έπιασα το πλαίσιό της το ξύλινο.. Και δεν είχα σταματήσει να τραγουδάω..

          - Πρόσεχε τον τόνο, διέταζα τον εαυτόν μου, ενώ ταυτόχρονα έγερνα πιάνοντας με τα δάχτυλά μου το ξύλινο πλαίσιό της και την τραβούσα προς το κλείσιμό της... Μην σου ξεφύγει ο τόνος..Κι μην σταματήσεις, μην σταματήσεις για τίποτε και.. με την ίδια ακριβώς ενέργεια – σαν πως οι τόνοι του τραγουδιού- να κλείσεις το τζάμι. Ούτε περισσότερη, ούτε λιγότερη δύναμη. Ακριβώς, την ίδια

        - Έλεγχος απόλυτος, νυστέρι ακριβείας, αλλά χωρίς καμμιά οξεία κι ούτε κόμπο. Καμμιά και κανέναν. Πρόσεχε. Σταθερότητα.

       - Ετσι κι έκανα. Κι ενώ πλησίαζα στο κλείσιμό της, με τον δείχτη των δαχτύλων μου πάνω στο ξύλινο πλαίσιο της παραθύρας  και τ’  ακροδάχτυλά μου να αγγίζουνε πάνω στο τζάμι το φτενό- στην άκρη του- γέρνοντάς την, άκουσα κι ένοιωσα την παλάμη του, ανοιχτή, ν’ακουμπάει με το βάρος της πάνω στο τζάμι.

Βεατρίκη Α.

Η συνέχεια και το τέλος στο επόμενο..

- 1 -

Η Απειλή

        Δεν ξέρω να πω πότε άρχισε. Ήτανε σαν να απλωνόταν σταδιακά μέσα μου αυτή η αίσθηση. Αίσθηση κινδύνου. Πρώτα σαν νάτανε ανησυχία, μετά γίνηκε φόβος. Και μετά ο φόβος πήρε συγκεκριμένη μορφή. Κάποιος, λέει, θα προσπαθούσε να μπει στο σπίτι μου, να μου κάνει κακό.

         Ζούσα τότε σε ένα ισόγειο διαμέρισμα στην Αθήνα. Κι ήτανε σαν άρχισε αυτή η αίσθηση ο τρίτος χρόνος μου σ’ αυτό. Το διαμέρισμα, αναμεσίς άλλων δύο παρόμοιων, “έβλεπε” στον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας. Κι ήτανε ο ακάλυπτος, ένας κήπος μικρός, γιομάτος ήλιο και λεμονοπορτοκαλιές κάτω από ένα κομμάτι γαλάζιου ουρανού, περίκλειστος από υψηλά τείχη. Πίσω από τα τείχη αυτά και καθ’ όλο το μήκος των δύο πλευρών τους  απέναντι και στα δεξιά μου, υπερυψωνότανε μια σειρά εφαπτόμενων πολυκατοικιών. Από την απέναντι μεριά τους και στ’ αριστερά μου πρόβαλλε η πίσω πλευρά μιας παλιάς έρημης αρχοντικής μονοκατοικίας

         Μικρό το διαμέρισμα, απλό τετράγωνο στο σχήμα. Δύο δωμάτια όλα κι όλα, το καθιστικό και ένα υπνοδωμάτιο. Από την πόρτα εισόδου του, μπαίνοντας στο καθιστικό, έβλεπε αντίκρυ πέρα-περνώντας μες από το υπνοδωμάτιο- την μπαλκονόπορτα κι από κει την μικρή πλακόστρωτη βεράντα του μπροστά από τον κήπο από τις λεμονοπορτοκαλιές.  Στ’ αριστερά της φαρδιάς μπαλκονόπορτας το μπάνιο, στα δεξιά της μια μικροσκοπική κουζίνα με μια μεγάλη παραθύρα που’ βλεπε κι αυτή στον κήπο..

         Αυτό ήτανε το σπίτι μου. Μικρό, φωτεινό, ήσυχο και αθέατο. Τα δέντρα από την μια και το σκέπαστρο της μικρής βεράντας από την άλλη, με προστατεύανε από τα  παράθυρα τ’ απέναντι των τειχών. Ήτανε το πρώτο που έλεγξα σαν ήταν να μείνω σ’ αυτό.  Ένα ζευγάρι γερόντων έμενε στ’ αριστερά μου- γλυκύτατοι άνθρωποι- με είχανε σαν παιδί τους και ένας ευγενής και διακριτικός άντρας στο άλλο. Πρόβλημα δεν φαινότανε πουθενά.

        Κι όμως! Αυτή η αίσθηση του κινδύνου..όλο και μεγάλωνε..Κι ο φόβος μου κινδύνευε να εξελιχθεί σε πανικό.. Δεν μπορούσα πιά να κοιμηθώ τις νύχτες, εγώ, που ουδέποτε είχα πρόβλημα ύπνου.. ‘Έφτασα στο σημείο σαν ερχότανε η νύχτα, κι αφού έκλεινα τα παντζούρια της μπαλκονόπορτας, την παραθύρα και την εσωτερική πόρτα της κουζινίτσας, το παραθύρι του μπάνιου να ξεστρώνω, να μένει γυμνό το δάπεδο το μαρμάρινο, να βάζω πάνω ένα μεταλλικό σκαμπό και στα χείλη του καθίσματος να ακροβατούν οι κρυστάλλινες σταχτοθήκες.. Κάθε βράδυ..

        Αν είναι να μπει, θαρθεί από την κουζίνα, σκεφτόμουνα, να χτυπήσει τότε πάνω στο σκαμπό με τ’ άνοιγμα της πόρτας της, να πέσουν τα κρυστάλλινα στο μάρμαρο, να πεταχτώ και να ξυπνήσω, να μην με πετύχει στον ύπνο..

        Μα που να κοιμηθώ! Που να ησυχάσω.. Αντίθετα, Όλο και θέριευε η αίσθηση. Παράλογο, είναι παράλογο σκεφτόμουνα.. Δεν μπορώ να εντοπίσω το εξωτερικό ερέθισμα για τον φόβο μου.. Γι αυτή η έντονη αίσθηση απειλής, την βεβαιότητα ενός επερχομένου κινδύνου..Δεν φαίνεται να υπάρχει. Από το πουθενά;

       Έψαξα και ξανάψαξα, με αγωνία πιά για την ψυχική μου υγεία, προκειμένου να βρω την πηγή απ’ όπου ξεκινούσε όλο αυτό. Μέσα μου και έξω μου.. Δεν ταίριαζε σε κάτι εντός μου, απ’ όσα ήξερα, απ’ όσα διάβασα.. Απ’ έξω ερχότανε.. Ένα - ένα τα παραθύρια τα απέναντι των πολυκατοικιών τα μελέτησα, τα αφουγκράστηκα. Όχι, ο κίνδυνος δεν ήτανε από κει.. δεν τον ένοιωθα να’ ρχεται από κει. Εξ άλλου, θεατή ήμουνα μόνον από αριστερά και μόνον σαν έβγαινα έξω από το σπίτι...

-2-

Η αναζήτηση

       Βάλθηκα να παρατηρώ την ερημική μονοκατοικία στ’ αριστερά. Ψυχή δεν ζούσε χρόνια σ’ αυτή, μου τόνισε η γερόντισσα η γειτόνισσα, σαν την ρώτησα. Άδειο το σπίτι. Επέμεινα. Ρώτησα και ξαναρώτησα και το διασταύρωσα παντού στην γειτονιά. Η μονοκατοικία ήτανε διπλοκλειδωμένη, αδειανή και ακατοίκητη. Μια ηλικιωμένη, μου’πανε έμενε χρόνια πριν,  μ’ ένα γιό που χάθηκε ύστερα και η μάνα  π’ απόμεινε, πέθανε μετά μονάχη.. Κι είχανε περάσει χρόνια από τότε και το σπίτι ρήμαζε έρμο και σκοτεινό. Ετσι μούπανε, έτσι και φαινότανε.

      Ο χειμώνας πέρασε, ήλθε η άνοιξη, έφτασε και το καλοκαίρι. Βασανιστικοί μήνες.. Άρχισα να εγκαθίσταμαι μεταθέτοντας τις δραστηριότητές μου τις εντός–κατά πως το συνήθιζα- στην μικρή την βεράντα, έξω.

       Ήτανε ένα πρωί που το’νοιωσα, σαν ήμουνα στην βεράντα. Κύμα καυτό μ’ ακούμπησε στην πλάτη .. Από την μονοκατοικία. Από κει ερχότανε. Στράφηκα προς την μεριά της και κοίταξα το έρημο σπίτι.. Πίσω από κείνα τα παραθύρια της τα καλυμμένα με τα άσπρα, τα τρυπητά, τα κουρτινάκια.. Εκεί.. Πίσω από κείνα .. Προσπάθησα να δω.. Δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα πίσω τους, μα ήτανε βέβαιο.. Κι ας μην κουνιόσαντε και ας ήσανε όλα ακίνητα κι ας μοιάζανε νεκρά.. Ολο αυτό που δεχόμουνα ερχότανε από κει.. Εστίασα..Και…Ναι… Κάποιος ήτανε πίσω από τα κουρτινάκια.. Κι ας μην τον έβλεπα.. Κάποιος ήτανε εκεί! Κάποιος  που με κοίταζε!

     -3-

Η ένδειξη

       Κράτησα σιωπή. Στάθηκα ήσυχη και αντιγύρισα σταθερά την ματιά του. Κι ας μην την έβλεπα. Δεν κινήθηκε τίποτε, όλα μένανε σταθερά και ο χρόνος λες και είχε παγώσει.. Και έμεινα να τον κοιτάζω κατάματα, βλέποντας τα ακίνητα τα τρυπητά τα κουρτινάκια, τ΄άσπρα..

       Ο δειλός, σκέφθηκα, κρύβεται πίσω τους..

       Ξαναρώτησα την γειτόνισσα- ήτανε και το πρακτορείο Ρώϊτερ της περιοχής όλης- μην και φάνηκε κανείς στο έρημο το σπίτι.. Με βεβαίωσε πως όχι. Της είπα: Κι όμως κάποιος με κοιτάζει από κει, πίσω από τα κουρτινάκια. Με κοίταξε παράξενα..Ημουνα μόνη

      Τον επόμενο καιρό συμπεριφερόμουνα σαν να μην ήτανε αυτός εκεί..και δεν άλλαξα ούτε μια από τις συνήθειές μου.. Τον ένοιωθα..Μα ούτε που κοίταζα προς την μεριά του, ούτε καν κατά το σπίτι. Θα χαλάρωνε έτσι, και δεν μπορεί, θα τόκανε το λάθος. Άνθρωπος ήτανε, όχι φάντασμα. Και άντρας. Ετσι σκεφτόμουνα και περίμενα

      Και δεν έκανα λάθος! Συνέβη ένα πρωινό, με το που ένοιωσα πως ήρθε η κατάλληλη στιγμή- που την είχα και λίγο προκαλέσει- τότε γύρισα. για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό αιφνίδια την ματιά μου καταπάνω του, καταπάνω στην πηγή..εκεί που από τα πριν είχα εστιάσει. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μοναχά, μα κείνος είχε κάνει το λάθος. Είχε τραβήξει το κουρτινάκι..για να βλέπει καλύτερα.. Τ’ άφησε να πέσει στο δευτερόλεπτο, μα μου ήτανε αρκετό. Είχα δεί την κίνηση.Υπήρχε!

       Να η απόδειξη που γύρευα τόσο καιρό. Υπήρχε άνθρωπος πίσω από το άσπρο το τρυπητό το κουρτινάκι. Υπήρχε. Το σπίτι το έρημο, δεν ήτανε στ’ αλήθεια έρημο. Είχε κάτι ζωντανό και σκοτεινό μέσα του. Εκείνον.

Βεατρίκη Α

Η συνέχεια στο επόμενο…

16/7/2009: Σήμερα, εξήντα τέσσαρα χρόνια μετά την πρώτη “ επίσημη” δοκιμή της πρώτης ατομικής βόμβας στην ‘Ερημο Los Alamos

(Λος Αλαμος) του νέου Μεξικού στις Η.Π.Α

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΑΡΧΗΣ

  Κι είναι γεγονός οτι αυτή η πρώτη αρχή, σηματοδότησε την έναρξη της

ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ

 Σαν σήμερα, στις 16/7/1945, στην πρώτη μέρα αρχής του μωαμεθανικού ημερολογίου,

έγινε, στις 5,29,45’’ η πρώτη δοκιμή ατομικής βόμβας σε αμερικανικό έδαφος, στην έρημο του Νέου Μεξικού – μέσα σε μια λεκάνη της οροσειράς Jemez- σε υλοποίηση του περίφημου Manhattan Project (σχεδίου Μανχάτταν)

Κωδικό όνομα επιχείρησης : "The Gadget"

Αρχηγός της επιστημονικής ομάδας κατασκευής της: Ο Γερμανός Robert Oppenheimer (Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ)

Πνευματικός πατέρας της : Ο  Γερμανός Albert Einstein (Αλβέρτος Αινστάϊν).

Αξίζει να σημειωθεί εδώ:

α) Οτι το τελευταίο άρθρο που ο Albert Einstein ο μεγαλύτερος, ίσως, φυσικός του 20ου αιώνα, υπέγραψε πριν φύγει από την ζωή στις 18/4/1955, ήταν κάτι που δεν είχε να κάνει με την επιστήμη, μα με την Ειρήνη. ‘Ητανε ένα μανιφέστο με το οποίο γινότανε εκκληση σε όλα τα έθνη να μην χρησιμοποιήσουνε την ατομική ενέργεια..

  β) Κι αν αναρωτιέστε αν οι τυφλοί μπορούν να δούνε κάτι;

Γεγονός είναι οτι η υπερ-λαμπρότητα του φωτός από κείνη την πρώτη έκρηξη της μήπως τελειοποιημένης ατομικής βόμβας,  ήτανε τόσο μεγάλη που μια τυφλή κοπέλλα είδε την λάμψη της ενώ έμενε 120 μίλλια μακρυά από το σημείο της έκρηξης!! Εκπληκτικό, έτσι;

γ) Κι αν αναρωτιέστε πότε έγινε η πρώτη δοκιμή ατομικής βόμβας επί Ευρωπαϊκού εδάφους;

Σύμφωνα με μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων, η πρώτη- πρώτη δοκιμή ατομικής βόμβας έγινε από Ναζί Γερμανούς επιστήμονες, τον μήνα Μάρτη του 1945, στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως της Θουριγγίας … Πειραματόζωα οι κρατούμενοι του στρατοπέδου…Γι’αυτό και η έλλειψη γραπτών πηγών…

Το video, λήφθηκε κατά το έτος 1957, σε επακαλουθήσασα δοκιμή στην έρημο της Νεβάδα των Η.Π.Α  προς “τελειοποίηση” της ατομικής βόμβας.. Οντας, στην αρχή ασπρόμαυρο, ο εγχρωματισμός του έγινε μετέπειτα από τον αναπαραγωγό του video.

Σ’αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον μέγα…..

Σ’ αυτήν την ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ…

ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ…

πόσα δεν γίνονται κι άλλα..

χωρίς εμάς, μα, για μας;

Σημειώσεις:

α) Την μοναδική αυτή έγχρωμη φωτογραφία της πρώτης επιτυχημένης δοκιμής της ατομικής βόμβας, λέγεται πως χάρισε ο Aeby, ειδικός μηχανικός, στον Ιταλό επιστήμονα Ενρίκο Φέρμι, ένας από τους υπευθύνους του προγράμματος, ο οποίος είχε επιτύχει την πυρηνική σχάση στα 1938

   β) Για περισσότερες πληροφορίες, αν θέλετε:

Go to source web page: History of the Atomic Bomb and The Manhattan Project

http://photo.kathimerini.gr/kathnews/graph/graf_05-08-07/s16.pdf

'' Χρη σιγάν ή κρείσσονα σιγής λέγειν ''

Πυθαγόρας

         

 

Κι έτσι, είπα ν’ανταμώσουμε εν σιωπή στην μέρα 

Μ’ενα χαμόγελο μονάχα..

Πόση σιωπή μπορεί νάχει ένα χαμόγελο, όμως;

Ουφ! Πάλι μίλησα! Σας χαμογελώ!

         Ας πώ, λέω, εδώ μοναχά για τρείς, μόνον,: Κι ήσαντε και αυτοί όπως και άλλοι από τους ανθρώπους που με την γέννησή τους μα και πέρα από τον θάνατό τους  επηρρεάσανε και διαμορφώσανε την Ιστορία, την Τέχνη και τον Πολιτισμό:

Για δυό γεννήσεις:

        Στο μακρυνό 1904 της δωδεκάτης μέρας του Ιούλη, στην πόλη Παράλ της Χιλής, γεννήθηκε ενα αγόρι, ο Νεφταλί Ρικάρντο Ρέγιες Μπασοάλτο (Neftalí Ricardo Reyes Basoalto). Ητανε  αυτός, που στην εφηβεία του ωνόμασε τον εαυτόν του αργότερα Pablo Neruda. Και τόνομα αυτό τόκανε πασίγνωστο  σ’ολακερο τον κόσμο! 

        Ο Πάμπλο Νερούντα (Pablo Neruda), ο νομπελίστας ποιητής και συγγραφέας,  εκείνος που θεωρείται αναμεσίς των λατινόφωνων, ίσως ο σημαντικότερος ποιητής του 20ου αιώνα.  Γεννήθηκε τότε, σα σήμερα, ο μεγάλος ερωτικός ποιητής, που τα ποιήματά του, τα κάναμε εμείς εδώ τραγούδια, και τα τραγουδάμε,τα συντροφέψαμε με μουσικές και αυτά γινήκανε συντροφιά μας, γιατί ο έρωτας- καθώς το ξέρουμ’ όλοι-  δεν χωράει σε  χρόνο και σε τόπο

          Ακόμη πιό πίσω  στον χρόνο, μια τέτοια μέρα σα σήμερα γεννήθηκε στο Λιβόρνο της  Τοσκάνης της Ιταλίας στα 1884, ο Amedeo Clemente Modigliani ( Αμεντέο Μοντιλιάνι), ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες και ζωγράφους του αιώνα του..Κι ας έζησε μονάχα 36 χρόνια.. Με εκπλήσσει με την αφαιρετικότητά του..Καλύτερα, ας μιλήσει η τέχνη του..

          Και για ένα θάνατο:

           Στις 12/7/1536 πέθανε ένας πολύ σπουδαίος άνδρας των γραμμάτων: Εμεινε γνωστός στην Οικουμένη  με το όνομα ΕΡΑΣΜΟΣ.

          ‘Ητανε ο Ντεζιντέριους Έρασμος του Ρότερνταμ ( Erasmus Desiderius van Rotterdam), το πραγματικό του όνομα ήτανε Geert Geerts. Εμεινε στην Ιστορία ως ο μεγάλος Ολλανδός ουμανιστής, φιλόλογος  και Θεολόγος. Μοναδική, εκπληκτική προσωπικότητα!

          Το κείμενο του Ερασμου, γνωστό ως textus Receptus, απετέλεσε αργότερα την βάση του κειμένου της  Καινής διαθήκης που χρηιμοποιήθηκε από τον Λούθηρο. Την μετάφρασή της ο Ερασμος παρουσίασε το 1516.

          “Ο Ερασμος, μεταξύ άλλων, εισηγήθηκε μια προφορά της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας κατά την οποίαν όλα τα διπλά φωνήεντα διαβαζονται αυτοτελώς, πχ αυ=άϋ, ει= έϊ, οι=όϊ κλ.π Αυτή η προφορά χρησιμοποιείται ως τα σήμερα σε όλο τον μη ελληνόφωνο Κόσμο και διαφέρει από την Νεοελληνική προφορά, η οποία χαρακτηρίζεται από ιωτακισμό”

Πηγή: http://sfrang.com/selides/mm1/html/Erasmus.htm

“Ερασμική προφορά καλείται η προφορά της ελληνικής και της λατινικής γλώσσας που εισηγήθηκε ο Έρασμος - στο έργο Διάλογος περί της ορθής προφοράς του λατινικού και του ελληνικού λόγου (De recta latini graecique sermonis pronunciatione, Βασιλεία, 1528)-, αντί της «παρεφθαρμένης» βυζαντινής προφοράς (pronunciatio  depravata) που χρησιμοποιούνταν ως τότε από τους Ευρωπαίους. Η νέα προφορά άρχισε να χρησιμοποιείται το 1558 σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει –μερικώς τουλάχιστον– τη γνήσια προφορά της Αρχαίας Ελληνικής, η οποία ήταν αρκετά διαφορετική από τον τρόπο με τον οποίο προφέρεται σήμερα η Νεοελληνική γλώσσα.

Πηγή: http://www.elia.org.gr/pages.fds?pagecode=16.02.04&langid=1

             Ας σημειωθεί εδώ οτι ο ίδιος ο Ερασμος δεν  χρησιμοποίησε την προφορά που πήρε το όνομά του.

Σημειώσεις:

1)Για τον Πάμπλο Νερούντα:

http://el.wikipedia.org/wiki/Πάμπλο_Νερούδα

http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=2459

2) Για τον Αμεντέο Μοντιλλιάνι:

http://en.wikipedia.org/wiki/Amedeo_Modigliani

http://www.abcgallery.com/M/modigliani/modigliani.html

http://www.matia.gr/7/73/7304/7304_1_2.html

Για τον Ερασμο:

http://www.elia.org.gr/pages.fds?pagecode=16.02.04&langid=1

http://smith2.sewanee.edu/erasmus/

 http://sfrang.com/selides/mm1/html/Erasmus.htm

 http://biographies.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=7:filologia-glosologia&id=33:1466-1536-erasmus-desiderius&Itemid=2

                                                  Κι είπα να κρατήσω το παιδί..

Κι είναι ο κήπος μου που όλο μεγαλώνει..

κι όλο ανθίζει..

κι είναι ένας ήλιος μεγάλος

κι ένας ουρανός ανοιχτός

κι η ζωή είναι παντού..

Καλημέρα από μένα σ’ όλους, σ’ όλα!

Στα μωρά, στα παιδιά και στους μεγάλους!

Μια καλημέρα από μένα στην ζωή!

Μιλούσες για πράγματα που δεν τα 'βλεπαν
κι αυτοί γελούσαν.
Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό
πάνω νερά·
να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο
στα τυφλά, πεισματάρης
και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα

σαν το πολύροζο λιόδεντρο—
άφησε κι ας γελούν.
Και να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος
στη σημερινή πνιγερή μοναξιά
στ' αφανισμένο τούτο παρόν—
άφησέ τους.

Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής
υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας.

Θερινό ηλιοστάσι, Θ’

Γ. Σεφέρης

πάνω νερά: ανεβαίνοντας το ρεύμα.

 Υεμένη: Το Εγκλημα και η Τιμωρία του

6/7/2009

Η Δημόσια εκτέλεση της θανατικής ποινής

The public execution of the death penalty

in Yemen                                     

                    Συνέβη στην Υεμένη στις 6 Ιουλίου 2009. Προχθές, δηλαδή, Δευτέρα πρωί.

Τόπος εκτέλεσης: Η κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας της Υεμένης, πόλη Sanaa (Σάνα)!

Μέθοδος εκτέλεσης της ποινής: Ο δια πυροβολισμού εις την κεφαλήν

                    Ο καταδικασμένος από το ανώτατο Δικαστήριο της Υεμένης σε θάνατο,

Yehya Hussein  al-Raghwah ( Γιέχα Χουσείν αλ-Ράγκβα) περιφέρεται φρουρούμενος και χειροδεμένος στους δρόμους της πόλης, ενώ το πλήθος του κόσμου τον γιουχάρει και τον καταριέται.

  Πολλά τα παιδιά τα παρόντα στην όλη διαδικασία..

        Στην συνέχεια, παρουσία όλου αυτού του κόσμου- μαρτύρων του γεγονότος- ο καταδικασμένος εξαναγκάζεται χειροδέσμιος σε πρηνηδόν στάση, όπου και εκτελείται από τον αρμόδιο αξιωματικό εκτέλεσης του, εκτελούντος χρέη δημίου.

                 ‘Ηταν η ένατη στην σειρά, μέσα στο τρέχον έτος, δημόσια εκτέλεση θανατικής ποινής σε αυτήν την χώρα της Αραβικής Χερσονήσου.

Το χρονικό ενός αποτρόπαιου και ειδεχθούς εγκλήματος!

                   Ο εκτελεσθείς συνεπεία θανατικής καταδίκης, καταδικασμένος Yehya Hussein  al-Raghwah, κουρέας εν ζωή στο επάγγελμα στην πόλη Sanaa, είχε ωμολογήσει  στις Αστυνομικές αρχές κατά το στάδιο της προανάκρισης, και είχε παραδεχθεί την ενοχή του στον εκ μέρους του βιασμό ενός ενδεκάχρονου μικρού αγοριού, του μικρού Hamdi al-Kabas, στην επακολουθήσασα δολοφονία του και στον κατατεμαχισμό του σώματος του παιδιού σε πολλά πολλά κομμάτια.

                  Το θύμα του, το μικρό ενδεκάχρονο αγόρι, ο Hamdi al-Kabas, είχε την ατυχία να επισκεφθεί τον βιαστή και φονιά του στο κουρείο του , για να κόψει τα μαλλιά του εν’ όψει της Eid, μιας μουσουμανικής γιορτής..

Εχετε να πείτε κάτι;

Ποιά είναι γνώμη σας;

Να σημειωθεί εδώ: Οτι η Υεμένη είναι μεταξύ των πενήντα εννέα (59) χωρών στον κόσμο, στις οποίες ισχύει ακόμη η επιβολή της Θανατικής Ποινής, ως μέτρο τιμωρίας..

Πηγή:http://www.bestgore.com/execution/yemen-execution-yehya-hussein-al-raghwah-rape-murder-11-year-old/

“Υπάρχει εκείνος που αγαπά κι εκείνος που αγαπιέται.

‘Ομως είναι δύο κόσμοι εντελώς διαφορετικοί.

Η αξία, η ποιότητα της αγάπης, ο,τι και να΄ναι, εξαρτάται αποκλειστικά από εκείνον που αγαπά.

Γι’αυτό οι περισσότεροι από μας προτιμούμε να αγαπάμε παρά να μας αγαπούν.”

Κάρσον Μακ Κάλλερς

“Η μπαλλάντα του λυπημένου καφενείου”
Carson McCullers, The Ballad of the Sad Cafe

"There's nothing that makes you so aware of the improvisation of human existence as a song unfinished. Or an old address book. "

Carson McCullers

“Δεν υπάρχει τίποτε που να σου δώσει να αντιληφθείς την προσωρινότητα της ανθρώπινης ύπαρξης όσο ένα τραγούδι μισοτελειωμένο.’Η μια παλιά ατζέντα βιβλίου διευθύνσεων”

Σημειώσεις και άλλα τινα:

1) Για την αμερικανίδα συγγραφέα  Carson McCullers (Κάρσον Μακ Κάλλερς) (19/2/1917 –29/9/1967) μπορείτε να ανατρέξετε εδώ:

α) http://en.wikipedia.org/wiki/Carson_McCullers

β) http://www.mccullerscenter.org/carson.htm

γ)  http://www.carson-mccullers.com/

2) Και, ειδικότερα, για το μυθιστόρημά της “ The Ballad of the Sad Cafe” ( Η  Μπαλλάντα του λυπημένου καφενείου) 1951, μπορείτε να ανατρέξετε εδώ:

α’) http://en.wikipedia.org/wiki/The_Ballad_of_the_Sad_Cafe

β’) Η μπαλλάντα του θλιμμένου καφενείου της Κάρσον Μακ Κάλλερς μετατράπηκε ββ)) To 1991, σε κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνίστρια την διάσημη Αγγλίδα ηθοποιό Βανέσσα Ρεντγρέϊβ (Vanessa Redgrave)σε σκηνοθεσία του  Simon Callow :http://www.answers.com/topic/the-ballad-of-the-sad-cafe-film

και  βγ) Το 1963, ανέβηκε σαν θεατρτικό έργο στο Μπρόντγουεϊ , σε σενάριο του διάσημου θεατρικού συγγραφέα Έντουαρντ Άλμπι (Edward Franklin Albee III)

β’)  http://scienceforcoffee.blogspot.com/2008/10/blog-post.html απ’ όπου και η παρακάτω  αντιγραφή κειμένου, αποδιδομένου στην εν λόγω συγγραφέα για το μυθιστόρημά της αυτό:΅

 “Συχνά ο αγαπημένος, δεν είναι παρά ένα κέντρισμα στην αγάπη που βρίσκεται τόσο καιρό θαμμένη μέσα στον εραστή. Τούτο, λίγο πολύ, κάθε εραστής το ξέρει. Νοιώθει βαθιά μέσα του πως η αγάπη του είναι κάτι μοναχικό. Μαθαίνει να ζει σε μια καινούργια, παράξενη μοναξιά και είναι η γνώση αυτή που τον κάνει να πονά. […] όσο και αν η αγάπη αυτή φαντάζει εξωτερικά θλιβερή και γελοία, ωστόσο στο βάθος δεν πρέπει να ξεχνάς (εσύ ο αναγνώστης) πως η πραγματική ιστορία ήταν εκείνη που παίχτηκε μέσα στη ψυχή του ίδιου του εραστή. Όμως ποιος άλλος παρά ο Θεός μπορεί να ’ναι ο τελικός κριτής αυτής ή κάποιας άλλης αγάπης;»

Technorati tags: Carson McCullers, The Ballad of the Sad Cafe. Καρσον Μακ Κάλλερς, Η Μπαλλάντα του λυπημένου καφενείου, λογοτεχνία

Κύμα στο φως

Ξαναγεννάει τα μάτια

‘Οπου η Ζωη αρμενίζει προς

Τ'αγνάντεμα

Ζωή-

Από το ποίημα του

Οδυσσέα Ελύτη

“ Του Αιγαίου”

        Δεν είναι που τα’χω σπάνια, τα χαμόγελα εννοώ! Οχι, μπορώ να πω οτι είμαι ένας χαμογελαστός άνθρωπος, ακόμη και στην πίκρα μου, μαθέ τε

        Μα, να, είναι πού’ σκασε μύτη ο Αλωνάρης, ο μήνας ο Ιούλης, κι έχω γιομίσει από χαμόγελα! Κι ένα, μεγάλο μου, πλατύ, και για τον μήνα που’ρθε!!

       Είναι, όπως είμαι, ακόμη στις δουλειές, μα την αλήθεια, και να, τι μου συμβαίνει!

       Εκεί που τριγυρνάω μες στους ασφάλτινους της πόλης μου τους δρόμους, μες στη βαβούρα και της κίνησης το κακό, τον συφερτό, άρωμα γιασεμιού στην μύτη μου, μπογαρινιάς ανθός στα μάτια μου..Πως να μην χαμογελώ;

       Αχ! Να, κι εκεί που’ μαι κλεισμένη στους τέσσερες τους τοίχους, άκουω τα πουλιά να λαλάν’ απ’εξω και να, σα να βρίσκομαι κοντά τους, εκεί στις φυλλωσιές.. Κοιτάω τον τοίχο απέναντι και “βλέπω” το γάλαζιο της θάλασσας όπως ασημίζει από τον ήλιο, αρχίζω και μυρίζω την αρμύρα της ...Κι αν πω να “μείνω” πιό πολύ, να και στο πι και φί βρίσκομαι στο βυθό της, να ψάχνω τους κήπους της, τους θαλάσσιους, να χαίρομαι τα φρούτα της.. Πλημμύρισα στο γαλάζιο, μέσα κι όξω, σας λέω!

        Αχ!  Να κι εκεί, που λίγα λεπτά μόλις πιο πριν, κάλλιασε να κάνω μια κουβέντα για τα βουνά μας τον Αύγουστο, ήρθε και μου μύρισε το θρούμπι.Και νάτανε μόνον αυτό!

       Νάμαι κι έχω κιόλας “μεταφερθεί” στους δρόμους τους ηλιόλουστους, στα καλντερίμια τα ασπρόστρωτα, νοιώθω ήδη την ανακούφιση από την σκιάδα των υψηλόδεντρων στο ξαπόσταμά μου, τον ιδρώτα να ρέει άκοπα στο σώμα μου..να το στεγνώνει κείνος ο ανάριος αέρας μες απ’τις φυλλωσιές περνώντας..Πως και δεν σφούγγισα το μέτωπο, την κούραση στα κόκκαλα να νοιώσω! Λίγο ακόμη και..

          Και μ’αυτά που κάνω και νοιώθω και ορώ, έρχομαι κι αναρωτιέμαι, τι θένε μερικοί ανθρώποι να γίνουνε πουλιά για να γυρίσουνε στους ουρανούς να δούνε, λένε, τα πράγματα από ψηλά..που δεν τόχω σε τίποτα να ταξιδεύω κι έτσι..Τι θένε μερικοί ανθρώποι και λεν’ δελφίνια να γενούν’ να ταξιδεύουν στα βαθειά και στα πλατειά, αφου και εκεί ταξιδεύω κι έτσι..

        Τι ευλογία πού’μαι άνθρωπος κι ενα από βαθους καρδιάς ευχαριστώ σ’αυτούς που με γεννήσανε νάμαι! Γιατί, λεύτερα μπορώ ως το πουλί στην απλωσιά των ουρανών μας να πετώ, δελφίνι των μεγάλων θαλασσών να γίνομαι και..σαν τι άλλο ..

        Και θεριό μπορεί νάναι ο άνθρωπος, μαθέ τε, και δεντρί, και βράχος και ήχος κι ο,τι θέλει νάναι.. 

        Είναι ωραία πούμαι άνθρωπος! Που μου τα’δωσε όλα τούτα..και πόσα δώρα ακόμη! Τον ευχαριστώ!

Βεατρίκη Α