Βεατρίκη's profileΠεριδιαβαίνονταςPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 27 Σταγόνες....ΤΟ ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΟΝ ή Μ’ έκλεισε μέσα η βροχή και μένω τωρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες. Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης; Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη, αυτό βροχή, αυτό δάκρυα. Στεγνή στέκομαι ανάμεσα στα δύο ενδεχόμενα: βροχή ή δάκρυα, κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα: βροχή ή δάκρυα, έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε, εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς του τελευταίου φύλλου. Το κάθε τελευταίο, τελευταίο τ’ ονομάζω χωρίς επιφύλαξη. Και μεγάλωσα πολύ για να είναι αυτό αφορμή δακρύων. Δάκρυα ή βροχή, πού να ξέρω; Και μένω να εξαρτιέμαι από σταγόνες. Και μεγάλωσα πολύ για να περιμένω άλλο μέτρο όταν βρέχει κι όταν δε βρέχει άλλο. Σταγόνες για όλα. Σταγόνες βροχής ή δάκρυα. Από τα μάτια κάποιας μνήμης ή τα δικά μου. Εγώ ή η μνήμη, πού να ξέρω; Μεγάλωσα πολύ για να χωρίζω τους χρόνους. Βροχή ή δάκρυα. Εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς του τελευταίου φύλλου.
Κική Δημουλά August 26 Επιστροφή από τα Κατσανοχώρια της Ηπείρου
'Ηταν για μένα, ομολογουμένως, μια θαυμάσια εμπειρία αυτή η ολιγοήμερη εξόρμησή μου στα Κατσανοχώρια της Ηπείρου, στα μέσα του Αυγούστου! Αχ η Ελλάδα μας είναι μια υπέροχη χώρα και κάθε τόπος της, κάθε γωνιά της έχει υπέροχα πράγματα και μυστικά που προσμένουν να φανερωθούν στον αναζητητή τους ! Και πρόλαβα να δώ τόσο λίγα!! Για τα Κατσανοχώρια της Ηπείρου: 'Ετυχα, κατ' αρχήν, μιας εξαιρετικής φιλοξενίας στο σπίτι των φίλων μου στο μικρό χωριουδάκι Κορίτιανη, ένα από τα 11 χωριά της ευρύτερης περιοχής των Κατσανοχωρίων στην Ηπειρο, λίγο έξω από την πόλη των Ιωαννίνων. Η περιοχή αυτή γεωγραφικά, οριοθετείται από τον ποταμό Άραχθο στα Ανατολικά, το Ξεροβούνι Επίνειο παλιά το Καλέντζι, μεγαλοχώρι, με Γυμνάσιο, βεζινοπωλείο και λοιπά.. 'Ολα τα Κατσανοχώρια, από ό,τι έμαθα, με λιγοστούς γέροντες κατοίκους που μετριούνται στα δάκτυλα των χεριών. Ο γιατρός μια φορά την βδομάδα ως επισκέπτης, η μαζική συγκοινωνία ελλειπής, με σφαλισμένα σχολειά τα περισσότερα, χωρίς φαρμακεία και λοιπά χρειώδη καταστήματα. Ερημιά και κρύο και ομίχλη και χιονιάς τους χειμωνιατικούς μακρείς μήνας ! Και η απομόνωση μεγάλη! Για την Κορίτιανη: Το χωριό Κορίτιανη, το οποίο αποτέλεσε και την βάση μου για τις περιηγήσεις μου στην ευρύτερη περιοχή, απέχει γύρω στα 25 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων, αριθμεί ίσα με 14 μόνιμους κατοίκους, έχει απλετη θέα προς τα γύρω Οι άνθρωποι, μόνιμοι και επισκέπτες στον τόπο τους από εσωτερική μετανάστευση, φιλόξενοι και φιλικοί. Το χωριό ζωντάνεψε από κόσμο την περίοδο του δεκαπενταύγουστου με τόπο κοινής συνάντησης όλων, τα βράδυα, στο μοναδικό καφενέ χωριού όπου απολαμβάναμε τις λιχουδιές της αεικίνητης κυρα Ελένης, ενώ τις Κυριακές στις δύο βυζαντινές εκκλησιές του, της του πολιούχου του χωριού, Αγίου Συμεών και της, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κοσμήματα πολύτιμα και οι δύο τους. Στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: Αλησμόνητη μούμεινε η λειτουργία στο παλιό καντηλοκαπνισμένο ναίσκο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στα υψηλά του χωριού, στην άκρη του, ανήμερα τον 15αύγουστο. Ο ναός απλός, σε ρυθμό Βασιλικής, μονόκλιτος, με σκέπασμα από μαυρόπλακες, χτισμένος , από ο,τι μου είπανε, γύρω στα 1620, είχε δάπεδο από πλατειές λειασμένες πέτρες, ενα βαρυστόλιστο παλιό ξυλόγλυπτο τέμπλο, ολόγυρα οι τοίχοι με εκπληκτικές στα χρώματα τοιχογραφίες αγίων, μαυρισμένες από την κάπνα και με τρύπια τα μάτια των αγίων από τους Τούρκους, καθώς έμαθα, η είσοδός του στα πλάγια και μπροστά ο αφρόντιστος πρόναος, και πιό πέρα από αυτόν το κοιμητήρι του χωριού ενώ ενσωματωμένο στο πλάι του ναίσκου ήταν το οστεοφυλάκιο. Μεγάλος ο περίβολος του χώρου! Γιόμισε από τον κόσμο ! Το όλον περιβαλλότανε από πετρόχτιστο τοιχείο, η είσοδος δε ήταν συνάμα και το καμπαναριό της εκκλησίας.Οι προσκλήσεις για τα γιορτάσια της μέρας γίνονταν από τους εκκλησιαζόμενους εορτάζοντες προς τους λοιπούς εκεί, στον αυλόγυρο της εκκλησιάς. Εκανα μεγάλη γύρα εκείνη την μέρα στα σπίτια που ήσαντε ντυμένα εορταστικά σαν τα αφεντικά τους. Ωραία μέρα! Για το σπίτι που' μενα στην Κορίτιανη: Το σπίτι που έμεινα, στο κέντρο του χωριού, ενα παλιό του περασμένου αιώνα, δίπατο πετρόχτιστο, φροντισμένο εξαιρετικά, με σεβασμό στο χθές και συγχρονισμένο στις ανάγκες του σήμερα, ήταν πηγή δροσερής ανάσας.Το δάπεδο του, ξύλινο από τα παλιά να σείεται ευχάριστα στα βήματά μου θυμίζοντάς μου αλλοτινές παιδικές μου μνήμες, τα δωμάτιά του ψηλοτάβανα, ξυλοντυμένα στα ταβάνια και στους εσωτερικούς τοίχους (μουσάντρες), ευρύχωρα, με τα βαρειά καρυδένια έπιπλα, τα μεγάλα κρεββάτια και τα πολλά παραθύρια, μου προσφέρανε την ξεκούραση και το άρωμα παλιών καιρών. Στους τοίχους, οι παλιοί οικοδεσπότες με κοίταγαν αυστηρά από τις εικόνες τους, με την χειροποίητη νυφιάτικη αραχνούφαντη μαντίλα της πρώτης κυράς του σπιτιού να δεσπόζει στο κέντρο του τοίχου του υπνοδωματίου μου.Ηταν αληθινό έργο τέχνης! Στην σκεπαστή βεράντα εξωθέ του, οπου απολαμβάναμε τα καφεδάκια και τις μαζώξεις με τους φίλους, κάνανε βόλτες στα κεραμίδια της οι σκίουροι, ενώ μια κορομηλιά, πανέμορφη, απλωνόταν μέχρι τις άκρες της βεράντας ντυμένη με τους μικρούς στρόγγυλους ολοκόκκινους καρπούς της, ζωντανός πειρασμός για μένα που όλο και άπλωνα κατα κείθε το χέρι.. Για την ιερά μονή της Φανερωμένης έξω από το Φορτόσι: Την παραμονή του δεκαπενταύγουστου, βρέθηκα, στην κορυφή ενός λόφου, εξω από το διπλανό χωριό Φορτόσι, να παρακολουθώ τον εσπερινό στην υπαίθρια λειτουργία που έγινε στην εκκλησιά της Φανερωμένης, επονομαζόμενης έτσι εξ αιτίας, μου είπανε, μιας εικόνας της Παναγιάς που φανερώθηκε στον εκεί πολύχρονο πλάτανο, κατά πως λεει η παράδοση ως τις μέρες μας. Εκεί, στην μέση του πουθενά, όπως ενοιωθα, κάθισα ήσυχα παράμερα στους λιγοστούς ανθρώπους, περιτριγυρισμένη από ψηλά κυπαρρισόδεντρα και ακακίες να ακούω τους θρησκευτικούς ύμνους να εκτελούνται από γνώστες της βυζαντινής μουσικής συνοδεία από τιτιβίσματα πουλιών κρυμμένων στα δέντρα, ενώ ο ήλιος αποσυρόταν ολόχρυσος στην δύση του, τρυπώντας με τις αχτίδες του τα δέντρα που μας περιέβαλλαν και καταλήγοντας νάναι εκτυφωλωτικός πάνω στα ίερά σκεύη του λευκοντυμένου τραπεζιού εξω από τον ναό. Η ιστορία του ναού χάνεται στα χρόνια της Πρωτοβυζαντινής περιόδου, άγνωστη ακόμη στους πολλούς που ρώτησα και ο υπάρχων ναός, σε ρυθμό τρίκλητης βασιλικής μετά τρούλλου, ήτανε, μου είπανε οι εκεί, μέρος πολύ παλαιότερα ενός ευρύτερου συμπλέγματος ναών της πάλαι ποτε μονής της Φανερωμένης - όπως εκείνου στην αριστερή του πλευρά του, του Αη Γιώργη του Τροπαιοφόρου που δεν υπάρχει πιά, ει μη μόνον στα πετροσκαλίσματα από τις κάποτε τοιχογραφίες του στα εξωτερικά του ναού. Ο εναπομείνας ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, και είχε αφεθεί έρμαιος στον χρόνο και την τύχη του επί πολλά χρόνια, μετά αναλάβανε οι ντόπιοι να τον σώσουνε, φέτος μόλις τελειώσανε την αντικατάσταση της σκέπης του και σήμερα γίνονται στο εσωτερικό του εργασίες επισκευής και συντηρήσεως, όπως μου εξηγούσε αργότερα μετά πάθους στην πλατεία του χωριού Φορτόσι, η έχουσα αναλάβει τις εργασίες αυτές, συντηρήτριά του. Για το χωριό Φορτόσι : Το βράδυ με την αυγουστιάτικο πανσέληνο, βρέθηκα να μετέχω στο ηπειρώτικο πανηγύρι στο πρασινοπνιγμένο χωριό Φορτόσι, στην ευρύχωρη πλατεία του με το μεγάλο πλάτανο, απέναντι από την εκκλησιά. Ενώ, όμως, από την μια μεριά απολάμβανα τα Η γυροβολιά μου στα γύρω χωριά της περιοχής, μου εδραίωσε την πεποίθηση για το φυσικό κάλλος της περιοχής αυτής.
Για την Κλίφκη και τον 'Αραχθο: Η κατεβασιά μου, όμως, στην χαράδρα Ο δρόμος αυτός , στενός, κατηφορικός και όλος απότομες στροφές, στην κατεβασιά του βουνού, είναι επικίνδυνος γιατί έχει πολλές και συχνές κατολισθήσεις, αλλά η ομορφιά που αντικρύζουν τα μάτια μας είναι πέραν περιγραφής. Ας ήταν καλά το ευέλικτο 4χ4 που μας έβγαλε πέρα! Αλλιώς... Η θέα των κάθετων γυμνών βράχων των βουνών ένθεν και ένθεν της χαράδρας, άγρια και δυνατή, μούκοψε την ανάσα.Η πορεία εντός της, με προκάλεσε και βγήκα από το αυτοκίνητο να την χαρώ πεζή. Η πλούσια πολυποίκιλλη βλάστηση στα εσωτερικά της γλύκαινε την αγριάδα. Τα πλατάνια και το αέναο της ροής του ποταμού Αραχθου, στην βάση της, μου δώσανε την δροσιά, η πράσινη όμως σκιάδα των πλατανιών, ήταν εκείνη που μου πρόσφερε την ανακούφιση, μετά την πολύωρη έκθεσή μου στον καυτό ήλιο της μέρας. Το πλατσούρισμά μου στην λιμνούλα των παγωμένων νερών από τον Άπό το ποτάμι, κατεβαίνανε πλωτά κάνοντας ράφτινγκ, ομάδες Γάλλων και Ελλήνων, προερχόμενοι, καθώς μου είπανε από το Κωστήτσι, όπου μένανε στο εκεί πετρόχτιστο ωραιότατο Ξενοδοχείο " Η Λανάσσα" και με κατάληξη το ονομαστό Και έπειτα, ήταν εκείνη η ανηφόρα στις πηγές της Κλίφκης! Τι εκπληκτικό θέαμα ήταν αυτό! Φαντάζομαι οι γεολόγοι θάκανουν μεγάλες χαρές, αναγνωρίζοντας τις άπειρες και διαφορετικές σειρές πετρωμάτων. Εγώ, μη έχοντας τέτοια γνώση, απέμεινα, να Στα παλιά χρόνια, κεί πιό πέρα, περνώντας μια παλιά ξύλινη γέφυρα, πηγαίνανε οι κάτοικοι των γύρω χωριών για να πλύνουνε τα υφαντά τους στην νεροτριβή, για να αλέσουνε τα στάρια τους στον νερόμυλο. Σημερα μόνον απομεινάρια τους υπάρχουνε! Πάνε οι άνθρωποι! Γύμνωσε ο τόπος από αυτούς! 'Ετσι μου τα' λεγε η γερόντισσα η γλυκειά και χαμογελαστή κυρά Σταυρούλα στο χωριό Φορτόσι, τρατάροντάς με καφεδάκι ελληνικό με γλυκό κορόμηλο. Και έτσι, τα λέω.. Για τον Αηλιά πάνω από το Κωστήτσι: Και, έπειτα, τι να πρωτοπώ, για την ανάβαση πεζή στην θέση Αηλιάς, εκεί όπου το πέτρινο ξωκκλήσι του προφήτη Ηλία, πάνω από το Κωστήτσι, απ' όπου η θέα κόβει κυριολεκτικά την ανάσα! Ο τόπος, γεμάτος αγριοπούρναρα και θρούμπια καί σμύρτα , κυριολεκτικά, ευωδιάζει. Γύρω μου, όλο κορφοβούνια απλωμένα πανοραμικά, κάτω στο βάθος του γκρεμού, στην βάση των βουνών, η ένωση των δύο ποταμών, του Καλαρείτη και του Αραχθου, στην απέναντι βουνοκορφή φυτεμένο στην κορυφή του βουνού, απομονωμένο από όλο τον λοιπό κόσμο ενα χωριό: οι Χουλιαράδες, σε υψόμετρο πάνω από τα 1100 μέτρα. Για την επιστροφή μου: Αμποτες, είπα... φεύγοντας για τα μέρη μου. Υποσχέθηκα στον εαυτόν μου, με την πρώτη ευκαιρία, να παω να δω και τα άλλα θαυμαστά εκεί, όπως το Μοναστήρι της Τσούκας στο χωριό Ελληνικό, το σκαρφαλωμένο στα πλάγια του βουνού, τα σπήλαια στα Πράμαντα, να δοκιμάσω και ενα περίπατο με ένα από τα ανδαλουσιανά άλογα της φάρμας στα Λάζαινα, και τόσα άλλα μοναδικά και ανεπανάληπτα! Άμποτες... Περισσότερα, για την ιστορία του γεφυριού της πλάκας:http://walking-greece.ana-mpa.gr/articleview2.php?id=1612 August 10 'Ωρα Αυγούστου!
Και έχει έρθει ήδη ο καυτός μήνας Αύγουστος! Ο κορυφαίος μήνας του καλοκαιριού κάνει ήδη την διαδρομή του για φέτος! Και, όπως κάθε χρόνο, τέτοιο μήνα, οι θάλασσες πλημμυρίζουν από κόσμο, τα βουνά γιομίζουν από κόσμο, τα κλιματιστικά στις πόλεις δουλεύουν στο φούλ, ο ιδρώτας λαμπυρίζει σε κόμπους στα πρόσωπα, τα ρυάκια του αυλακώνουν τα αμάνικα, στις καφετερίες οι λογής παρέες δοξάζουν τις παγωμένες "φραπεδιές" , στα ταβερνάκια ραίνονται με μπύρα και ευωδιαστό ουζάκι, τα παγάκια σπάνε στα ποτήρια και ο ήχος κάνει τα στόματα να κυκλώνουν ηδονικά, τα παγωτά λιώνουν στα Οι νύχτες μικρές και άγρυπνες, το αλκοόλ χτυπάει κατακέφαλα, γνήσιο ή "μπόμπα", τους κουναμένους στους θορύβους της χαοτικής, τα κλάμπς σείονται αναστενάζοντας ενωμένα με τους αλλαλαγμούς των θαμώνων τους. Ηχεία στην διαπασών! Νύχτες γεμάτες από αστέρια και όρθια φεγγάρια, νύχτες του φλοίσβου, νύχτες των ψυθύρων και των θερινών ερώτων! Νύχτες με ζωή, με θάνατο, με αρρώστεια! Νύχτες αφρούρητες! Ολοι και όλα σε αναβρασμό! Είναι η ώρα Αυγούστου! Σχεδόν όλα αυτόν τον μήνα, σκαρφαλώνουν στα όριά τους και , δυστυχώς είναι και φορές που αυτόν τον μήνα ειδικά, τα ξεπερνούν! Θέλετε, η αφόρητη ζέστη που τεντώνει τα νεύρα, θέλετε οι διαταραγμένες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων που οξύνονται στις ώρες της σχόλης του Αυγούστου, θέλετε η μοναξιά προς τα έσω και προς τα έξω, θέλετε η υφέρπουσα ψυχοπάθεια, και να το κακό! 'Εξαρση των εγκλημάτων βίας τον καυτό μήνα Αύγουστο! Βία εναντίον συναθρώπων, βία εναντίον των ζωντανών, των νεκρών και νεκροζώντανων, βία εναντίον των δέντρων, εναντίον των πραγμάτων, βία παντού! Είναι η ώρα Αυγούστου! Η αποτίμηση έρχεται μετά .... σα φθινοπωριάσει μαζί με τα κίτρινα φύλλα που σέρνονται από τον αέρα του φθινόπωρου! Είπα, αυτόν τον μήνα, να πάω "εις το βουνό εκεί ψηλά". Πεθύμησα τα ψηλά δένδρα που κρατάνε στα φυλλώματά τους τον αέρα της νύχτας, πεθύμησα τις σιωπές τους σαν τον κρατάνε μέσα τους και μέχρι να τον αφήσουνε, πεθύμησα τον ξερό ανάριο βουνίσιο αέρα, την μυρωδιά του δάσους του βουνίσιου, πεθύμησα τον Εύχομαι σε όλους σας καλά να περάσετε, όπου και αν είσθε.. και.. τα λέμε πάλι λίγες μέρες μετά.. Καλή νάναι για όλους σας η ώρα Αυγούστου! August 04 Γεώργιος Σεφέρης
Μερικές σκέψεις του αγαπημένου μου ποιητή, όπως αποτυπώθηκαν σε ποιήματα Όταν δεν δίνουμε στο πνεύμα πράγματα που αξίζουν, λειτουργεί (γιατί δεν μπορεί παρά να λειτουργεί) με πράγματα τυχαία και μηδαμινά που μας ταπεινώνουν. 19 Αυγούστου 1932. Μέρες, Β΄. Ίκαρος, 1975. Θυμήσου πως αν μεταχειριζόμαστε τα λόγια των άλλων, δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τις σκέψεις των άλλων. 23 Φεβρουαρίου 1932. Μέρες, Β΄. Ίκαρος, 1975. Υπάρχουν, φαντάζομαι, άνθρωποι που δεν τολμήσανε να ζήσουν, από υπερβολική ευαισθησία. Η ευαισθησία, για να είναι χρήσιμη, πρέπει να συντροφεύεται από ανάλογη δύναμη. 2 Αυγούστου 1925. Μέρες, Α΄. Ίκαρος, 1975. 9. Αν θες να βγεις από τη μοναξιά σου, πρέπει να τραβήξεις προς το μέρος της μοναξιάς σου και όχι της πολυκοσμίας ή της συντροφιάς. 5 Μάρτη 1933. Μέρες, Β΄. Ίκαρος, 1975. 113 Από το να μιλά κανείς μονάχος, ώς το να μιλά κανείς άλλη γλώσσα, δεν είναι μακρύς ο δρόμος. «Εισαγωγή στον Θ.Σ. Έλιοτ», 1936. Δοκιμές, Α΄. Ίκαρος, 1974. Οι λεπτομέρειες, που μας παρέχουν τόσο άφθονα, θολώνουν την κρίση για το ουσιαστικό πρόβλημα. Σ’ αυτό βασίζεται η τέχνη της προπαγάνδας: στην επιδέξια χρησιμοποίηση της λεπτομέρειας, στον τεμαχισμό της αλήθειας. Πρωτομαγιά 1940. Μέρες, Γ΄. Ίκαρος, 1977. Καταλαβαίνει κανείς πως δουλεύει καλά, όταν κάθε περιστατικό, το πιο μικρό και ασήμαντο, της καθημερινής ζωής του και της σκέψης του, έρχεται, σαν μοναχό του, και βάζει ένα πετραδάκι στο πράγμα που φτιάνει. 18 Φεβρουαρίου 1942. Μέρες, Δ΄. Ίκαρος, 1977. . Χωρίς την αντίσταση και το βάρος των πραγμάτων που πρέπει να αρθρώσουμε, ύφος δε θα έχουμε ποτέ. Ύφος είναι οι δυσκολίες που βρίσκει ένας άνθρωπος για να εκφράσει κάτι. «Ένας Έλληνας - Ο Μακρυγιάννης», 1943. Δοκιμές, Α΄. Ίκαρος, 1974. Κατά βάθος με την ακινησία δε βρίσκεις την ηρεμία· το πέρασμα του χρόνου μ’ ένα είδος χορού μπορείς να το φτάσεις και να το ισορροπήσεις σε γαλήνη. 15 Ιουλίου 1951. Μέρες, ΣΤ΄. Ίκαρος, 1986. Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου Μυθιστόρημα, ΙΗ΄, 1-2. 1935. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. Τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη. Μυθιστόρημα, Δ΄: «Αργοναύτες», 5. 1935. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. Ο καθένας μας είναι φτιαγμένος από ένα πλήθος ζωντανών και πεθαμένων. Οι Ώρες της «Κυρίας Έρσης». Ερμής, 1973. Είπες εδώ και χρόνια: «Πάνω σε μια χειμωνιάτικη αχτίνα», Δ΄, 1-3, 9-11. Τρία κρυφά ποιήματα Ίκαρος, 1974.
«Άρνηση», 9-12. Στροφή, 1931. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. Πότε θα ξαναμιλήσεις; «Επί σκηνής», ΣΤ΄, 1-10. Τρία κρυφά ποιήματα, 1966. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. Κι είναι η σιγή τάσι αργυρό όπου πέφτουν οι στιγμές. Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να ’ναι για μας πλωτός; «Ερωτικός Λόγος», Στροφή, 1931. Ποιήματα, 1974. Σε κοίταζα μ’ όλο το φως και το σκοτάδι που έχω. «Θερινό ηλιοστάσι», ΙΑ΄, Τρία κρυφά ποιήματα, 1966. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. Όποιος ποτέ του δεν αγάπησε θ’ αγαπήσει,
Πού ’ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δυο και τον αποσβολώνει; «Το ύφος μιας μέρας», 10. Στροφή, 1931. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. «Κίχλη», Γ΄: «Το φως», 74-75. 1947. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974.
Αγάπη, πού ’ναι η εκκλησιά σου «Fog», 23-24. Στροφή, 1931. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. Περισσότερα, αν θέλετε: http://www.perizitito.gr/authors.php?authorid=6570 Go to source: Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος - ΛΙΛΙΑΝ ΒΟΥΔΟΥΡΗ Καλό μας καλοκαίρι!Χωρίς άλλα λόγια!!!!
August 02 Σκέψεις και αισθήσεις...Από ένα ποίημα από τον Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessoa) Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΚΟΠΑΔΙΩΝ IX Είμ' ένας φύλακας κοπαδιών. Το κοπάδι είν' οι σκέψεις μου κι οι σκέψεις μου είν' όλες αισθήσεις. Σκέφτομαι με τα μάτια και τ' αυτιά και με τα χέρια και τα πόδια και με τη μύτη και το στόμα. Να σκέφτεσαι ένα λουλούδι σημαίνει να το βλέπεις και να το μυρίζεις. Να τρως ένα φρούτο σημαίνει να γνωρίζεις την αίσθησή του. Γι' αυτό, σαν μια μέρα όλο ζέστη, νιώθω θλιμμένος και την απολαμβάνω τόσο κι απλώνομαι παράμερα και πάνω στα χορτάρια και κλείνω τα μάτια ολόζεστα, νιώθω το κορμί μου ολάκερο να' χει αναποδογυρίσει στην πραγματικότητα, ξέρω την αλήθεια κι είμ' ευτυχισμένος.
|
|
|
