Οπου ΚΕΦΑΛΑΙΑ: κεφαλαία γράμματα 

         Αναφέρομαι, όπως αντιλαμβάνεσθε,  στην σχέση μου και δη την προβληματική, με τα κεφαλαία γράμματα.

        Ποίος ο λόγος;

       Είναι, εξ αφορμής της επίπονης σημερινής μου προσπάθειας να αναγνώσω κείμενα γραμμένα στο σώμα τους με γραφή από κεφαλαία γράμματα!

       Δεν το μπόρεσα, δήλωσα αδυναμία και παραιτήθηκα. Τα άφησα έτσι, αδιάβαστα  

       'Εχω, έχω πρόβλημα με αυτά τα κεφαλαία, το δηλώνω

       Δεν "τα μπορώ", δεν ενοχλούμαι απλά σαν τα βλέπω ως επιλογή γραφής ολόκληρου κειμένου, εκνευρίζομαι από την ανημπορία μου να αναγνώσω το κείμενο, μου φαίνεται τόσο δυσανάγνωστο, τόσο απωθητικό,τόσο ώστε να στέκομαι και απέναντι στο περιεχόμενό του κειμένου με αρνητική διάθεση και ας αξίζει αυτό και ας κάνω λάθος

        Εν τέλει, είμαι δυσανεκτική απέναντι στα κεφαλαία γράμματα

       Οχι, σε όλα τα κεφαλαία, όμως! Και εξηγούμαι

       Κατανοώ την αναγκαιότητα της επιλογής τους στην θέση της κεφαλίδας ενός γραπτού, την επιλεκτική τοποθέτησή τους σε συγκεκριμένες λέξεις μέσα σ'ενα γραπτό, αντε παρασπόνδως και σε μικρές φράσεις στο σύνολο ενός κειμένου.

       Αναγνωρίζω πως, καμμιά φορά, είναι χρήσιμη και ενδεχομένως αναγκαία η επιλεκτική επιλογή τους για να δοθεί ο ιδιαίτερος τονισμός και η δήλη σημασία στο νόημα των επιλεγμένων λέξεων ή φράσεων, κατ'επιλογή του γράφοντος.

      Μα, πως να ανεχθώ ενα κείμενο γραμμένο ολόκληρο με γραφή κεφαλαίων γραμμάτων;;;

      Μου είναι τόσο δύσκολο, τόσο μα τόσο κουραστικό!

      Ενα τέτοιο γραπτό μου προκαλεί ζάλη, αν δε, δεν έχουν οι γραμματοσειρές την αναγκαία απόσταση μεταξύ τους,  ή ακόμη χειρότερα, η έκθεση των γραφομένων είναι αδιάλειπτη, χωρίς, για παράδειγμα,  τον αναγκαίο διαχωρισμό σε μερικότερες παραγράφους, τότε ο πονοκέφαλός μου είναι ουχί προ των πυλών μα ...επί ταις πύλαις!!!

       Αν, μάλιστα, η επιλογή του χρώματος των γραμμάτων, είναι η του κάποιου εντόνου, τότε...εγώ, το ομολογώ, αντί για κείμενο και γραπτό, βλέπω μια μεγάλη θολή μουντζούρα. Και νοιώθω τοτε αποστροφή.

      Δεν γνωρίζω αν αυτά που λέω για την σχέση μου με τα κεφαλαία γράμματα, αφορούν μόνο σε μένα

     Αν , δηλαδή, πρόκειται περί μιας ιδιοτροπίας μου. Ακόμη μιας, για να είμαι και πιό ακριβής1

     Θάθελα, όμως,  να ακούσω την γνώμη σας σχετικά

Τι λέτε, λοιπόν;

Ποιά είναι η δική σας σχέση με τα ....κεφαλαία της γραφής;

                    Περασμένα μεσάνυχτα, το τραίνο είχε καθυστερήσει. Βαριά η νύχτα, μυρωδιές από σκόνη και πετρέλαιο και λίγη νοτιά. Λιγοστοί άνθρωποι το    περιμένανε  σιωπηλοί μες τις σκιές της αποβάθρας . Πάνω στο τσιμέντο της,  οι άνθρωποι και  τα μπαγκάζια ανάκατα, χορταριασμένες χάσκανε οι άδειες ράγες κάτω  από το θαμπό φώς των λιγοστών γυμνών λαμπτήρων. Αναμονή και σιωπή στον απόησκιο του μονότονου εκνευριστικού  θόρυβου μιας αόρατης αναμμένης τραινομηχανής. 

                    Πιό πέρα στο βάθος της, κάμποσο μακρύτερα από τους άλλους, ενας άντρας, μια γυναίκα. Στέκονταν ορθοί,  βηματίζοντας, ίσα για το ξεμούδιασμα, σιωπηλοί με λιγοστά λόγια, ίσα για το ξόδι του χρόνου της αναμονής.

                    Κάποτε εκείνος της είπε: Κοίτα τύχη που σου 'λαχε, νάχει καθυστέρηση το τραίνο σου! Δεν την κοίταζε,  κρατούσανε απόσταση αναμεσίς τους.

                    Κάποια στιγμή η γυναίκα γύρισε κονταίνοντας σ' εκείνον, μισάπλωσε τα χέρια της  και ακούστηκε να του λέει:    'Ελα για μια αγκαλιά

                    Κι εκείνος έκανε αμέσως τότε, πίσω, μεγαλώνοντας την απόσταση που εκείνη είχε μικρύνει πλησιάζοντάς τον και ακούστηκε να της λέει: Ω μα τι λες  τώρα ! Τι, να μας δεί και καμμιά υποψήφια; 

                    Η γυναίκα έμεινε εκεί, με τα χέρια άδεια, χαμήλωσε το κεφάλι της, θρόϊσμα  το άκουσμα της φωνής της.

                   -Υποψήφια, σα να μονολόγησε, ναι... είναι και αυτό.

                 Κι ύστερα, έστρεψε την ματιά κι' αργά μετά, το σώμα, πέρα από κείνον, κατά τις ράγες.

                 'Εστεκα κάπου παράμερα μες στις σκιές, εκείνα τα μεσάνυχτα, περιμένοντας και εγώ, όπως και οι άλλοι, όπως και εκείνοι, το τραίνο πούχε καθυστερήσει.  Τυλιγμένη την μοναξιά τoυ σκοταδιού, έβλεπα ίσα μπρος από τις άδειες ράγες, εκείνους, τον άντρα και την γυναίκα. Και άκουσα.

                 Μια πικρίλα γεύσης γέμισε το στόμα μου. 'Εφτυσα τον καπνό από το τσιγάρο μου, μπας και ξεγελαστώ και μετά έγειρα και εγώ το κεφάλι αναμεσίς των  ποδιών μου, όπως ήμουν διπλωμένη πάνω στα μπαγκάζια μου.

                 Και αναθυμήθηκα κάποτε έναν άντρα που με σπαραγμό ψυχής μούλεγε μέσα από ένα τηλεφωνικό καλώδιο: Αχ και να' ξερες πόσο σημαντικό πράγμα είναι  μια αγκαλιά!. Πόσο πολύτιμη!

                 Και θυμάμαι, είχα απομείνει τότε σιωπηλή, μπρος στην κραυγή της μοναξιάς του, γιατί η αλήθεια είναι πως ήξερα καλά τι σημαίνει μια αγκαλιά.Τόσο να την  δίνεις όσο και να την παίρνεις. 

                 Και εκεί, μετά τα μεσάνυχτα, στην μισοσκότεινη αποβάθρα, ίσα μπροστά μου, είδα την άρνησή της,

                 εκεί, λίγα μέτρα πιό πέρα μου, δίπλα

                στις ράγες των τραίνων.

         Ο ιστορικός Publius Cornelius Tacitus (Τάκιτος Πόπλιος Κορνήλιος) , που έζησε περί το 50μ Χ έως 117 μΧ, και θεωρείται ως ο διασημότερος ιστορικός της πάλαι ποτε Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας,  είπε, μεταξύ άλλων και τα εξής :

Ο Τάκιτος είπε:

• ""Όσο πιο διεφθαρμένη είναι μια πολιτεία, τόσους περισσότερους νόμους έχει."

..και  .. σαν να μου φαίνεται εδώ πως μοιάζει πολύ αυτό ,, με κάποια πολιτεία που γνωρίζω πολύ καλά. Σε σας;;

Ο Τάκιτος είπε:

• «Για τον αυτοκράτορα, δεν υπήρχε παρά ένας νόμος - ο δικός του. «Ετσι θέλω, αυτό διατάζω, η θέλησή μου είναι ο μοναδικός λόγος»  ή («Hoc volo, sic jubeo, sit pro ratione voluntas»,  κατά το ρηθέν από τον Ιουβενάλη.

.. και εδώ ..σαν να μου φαίνεται πως μοιάζει αυτό με εκείνο το άλλο, που ακούμε να λένε κάποιοι: Αρχαϊστί : ¨«Πας μη μεθ' ημών, καθ' ημών» και.. στην λαϊκή:  "Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου". Τι λέτε.. σας θυμίζουνε αυτά μερικούς;;

Ο Τάκιτος είπε:

• "Η γαλήνη των Εθνών δεν μπορεί να διασφαλίζεται χωρις 'οπλα. Οι στρατοί δεν μπορεί να συντηρούνται χωρίς πληρωμή, ούτε μπορεί η πληρωμή να παράγεται άνευ φόρων""The repose of nations cannot be secure without arms. Armies cannot be maintained without pay, nor can the pay be produced without taxes.

Ουδεν σχόλιον;

Ο Τάκιτος είπε:

• Οτι oμολόγησανε το εξής οι συγκλητικοί επί Τιβερίου Αυτοκράτορος  :  «Σ' εμάς δεν απόμεινε πια παρά η δόξα να υποκλινόμαστε» [στις διαταγές του αυτοκράτορα]

.. και εδώ.. αν ..ας πούμε παραβάλλω τους κάποτε συγκλιτικούς με τους νύν βουλευτές..σαν κάτι να μου μοιάζει. Χμ.. Και πολύ μάλιστα. Σε σας, κάτι; 

              Μα ο Τάκιτος είπε και τα εξής τινα για τους ανθρώπους και τα ανθρώπινα:

  " Στον άνθρωπο είναι έμφυτη η επιθυμία να αντιστέκεται στην καταπίεση."

   "Τα απαγορευμένα πράγματα έχουν μια μυστική γοητεία" (Forbidden things have a secret charm.)

    "Την επικίνδυνη ελευθερία από την ήσυχη δουλεία προτιμώ".

   ¨Ο γενναίος και ο τολμηρός συνεχίζει και ενάντια στο τυχηρό, ο δειλός και ο φοβιτσάρης το βάζουν στα πόδια με απελπισία ακόμη και αν φοβούνται νάναι μόνοι"( The brave and bold persist even against fortune; the timid and cowardly rush to despair though fear alone.)

   "Η ευπιστία είναι, ίσως, αδυναμία αχώριστη αυτών που αγαπούν την αλήθεια."

      Τα τελευταία, τα ανθρώπινα, είπα..ας τα αφήσω ασχολίαστα. Εδώ νομίζω δεν χρειάζεται καμμιά προσμομοίωση. Ο καθρέπτης μας φτάνει.. τουλάχιστον σε κάποιους από μας!

     ......................

         Σημ: Από τα έργα του Publius Cornelius Tacitus διασώθηκαν μόνο 5,,μεταξύ των οποίων είναι οι μεταξύ των οποίων είναι  τα:  "Tα χρονικά" (The Annals), Οι Ιστορίες ( The Histories ), Tα Ήθη των Γερμανών`(Germania), και οι Διάλογοι περί των ρητόρων

"Το φάντασμα της ομορφιάς 

                                                     ( Αρθρο του Χρήστου Γιανναρά)

      Το φαινόμενο της εκμετάλλευσης, για διαφημιστικούς ή άλλους σκοπούς, της γυναικείας ομορφιάς

      Αυτονομημένη η γυναικεία ομορφιά γίνεται φάντασμα.

      Και κάποτε τα φαντάσματα εκδικούνται.

      Τί θα πει «αυτονομία της ομορφιάς»;

      Μα, η αποκοπή της από την αμεσότητα της προσωπικής σχέσης.

       Η γυναίκα- ουδέτερο αντικείμενο, στημένη εντύπωση, απρόσωπη πρόκληση.

      Παύει η ομορφιά να είναι ζωντανή παρουσία, έκφραση της προσωπικότητας, έκπληξη μοναδικότητας.

      Στις σελίδες των περιοδικών ή στην τηλεοπτική εικόνα το κάλλος είναι εγγύτατο στη θέα, απώτατο και απρόσιτο στη ζωτική του αμεσότητα. Πλασματικό «σημαίνον» -φάντασμα.
      Αυτονομημένη η ομορφιά από την αμεσότητα της σχέσης προσφέρεται σε θέα μόνο χρηστική. Θα ήθελα να ξέρω: πώς νιώθει το κορίτσι της απαρόμοιαστης χάρης όταν φωτογραφίζεται για να προκαλέσει πόθο που δεν την αφορά; Πόθο που πρέπει προγραμματικά να μεταβιβαστεί σε απορρυπαντικά, οδοντόκρεμες, σαμπουάν.

      Δεν μπορώ να φανταστώ πιο φριχτή ανθρώπινη μοναξιά από αυτήν που ζει μια γυναίκα χαρισματικής ομορφιάς μπροστά στο διαφημιστικό φακό. Παραδίνει το θάμβος του κάλλους της στην άσχετη εμπορευματοποιημένη αντικειμενοποίηση.

      Η εγωτική αδηφαγία ανδρών συμπλεγματικών, μικρονοϊκών, με νεκρωμένες ευαισθησίες, δέχεται βομβαρδισμό εκπάγλου κάλλους, για να το κατανα­λώσουν φαντασιακά σαν αντικείμενο ευφραντικό της ακόρεστης ενστικτώδους επιθυμίας.

      Τύπος και τηλεόραση μεταποιούν το θαύμα σε αγοραία ευτέλεια. Επιβάλλουν τη χρηστική θέα της ομορφιάς σαν αυτονόητο αντανακλαστικό σε κάθε ανδρικό βλέμμα, σαν επιταγή πειθαρχημένης συμμόρφωσης σε κάθε γυναίκα.

      Αναρίθμητες γυναίκες ισοπεδώνουν την προσωπική τους μοναδικότητα για να προσαρμοστούν στον απρόσωπο νάρθηκα του φαντασιακού κάλλους των νεκρών εικόνων.
      Να ξέραμε οι άνθρωποι τι αποκαλύψεις ζωής επιφυλάσσει το κάλλος, όταν καλεί στην αμεσότητα της προσωπικής σχέσης, στην αγαπητική κοινωνία. Η κτίση ολόκληρη στην προσωπική αμεσότητα μιας γυναικείας παρουσίας - η μεγαλοσύνη της θάλασσας, η σάρκα των ανθών, το χώμα και ο βράχος, οι καμπύλες των λόφων και των ορμίσκων, το πέταγμα του αγριοπερίστερου: το πρόσωπο του κόσμου στην εγγύτητα της σχέσης.

      Τύπος και τηλεόραση κυοφορούν τον καινούριο ανθρωπολογικό τύπο:    τον ανέραστο άνθρωπο της χρηστικής θέας, της εφιαλτικής μοναξιάς.
      Να αντισταθούμε.

Παράδοξοι μέσα στο σημερινό κόσμο ασκητές, μιας άσκησης στην άκρα ευαισθησία, στην ετοιμότητα για το θάμβος της προσωπικής κοινωνίας του κάλλους."

Σημ: Το παρόν άρθρο έχει δημοσιευθεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό " Η άλλη όψις"  απ' όπου και η αναπαραγωγή του:

http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=955

Το άρρωστο ελάφι

"Κάποιο ἄρρωστο ἐλάφι, βρῆκε ἕνα ξέφωτο καὶ ξάπλωσε. Τὰ ἄλλα ζῶα τὸ εἶδαν καὶ πῆγαν κοντὰ του, τάχα γιὰ συμπαράσταση.

Σὲ λίγο, ἄρχισαν νὰ βόσκουν τὸ χορτάρι ποὺ φύτρωνε γύρω-γύρω, ὥσπου τὸ ἐξαφάνισαν. Κάποτε τὸ ἐλάφι συνῆλθε, ἀλλὰ δὲν εἶχε τίποτε νὰ φάει καὶ πέθανε γιὰ τὰ καλά."

Αισώπου μύθος

Δίδαγμα: Ὁ μύθος λέει πὼς ὅποιος συναναστρέφεται ἀχρείαστους ἀνθρώπους, ἐχθροὺς συναναστρέφεται.

........................................................

                'Αραγες, αναρωτιέμαι πόσοι από μας δεν είμαστε ή δεν υπήρξαμε κάποτε σαν το ελάφι, πόσοι από μας στην αδύνατη στιγμή μας,     δεν μας προσέγγισαν άνθρωποι που εμείς, είτε από αδυναμία ανεχθήκαμε, είτε από ευπιστία επιτρέψαμε, να έρθουνε σιμά μας,  και αυτοί αποδείχθηκε πως ήρθανε όχι για να μας συνδράμουν ή να μας βοηθήσουν αλλά και για να αρπάξουν πιό εύκολα αυτό που είχαμε και θέλανε ή για να μας αποτελειώσουνε ακόμη- ακόμη, στερώντας μας και ο,τι θα μας δυνάμωνε;

Τι λέτε, λοιπόν;

  Σας είναι μήπως οικείο το άρρωστο ελάφι;

  'Η... μήπως σας είναι οικεία τα άλλα ζώα;

              ..................................

   Γιατί, πάν υπό του ανθρώπου, ανθρώπινον είναι, όπως και να το κάνουμε!

Πηγή:http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/tributes/aesop's_fables/syntipas_translation.htm

Το τραγούδι του Μακρινού Έρωτα

Αυτή δεν ήταν, ανάμεσα σ' όλες, η πιο όμορφη

αλλά μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα.

Άλλες με αγάπησαν περισσότερο· και, χωρίς αμφιβολία,

καμιά δεν αγάπησα όπως αυτήν.

Ίσως ήταν επειδή την αγάπησα από μακριά,

σαν ένα αστέρι απ' το παράθυρό μου...

Και το αστέρι που λάμπει πιο μακριά

μας φαίνεται πως έχει περισσότερες λάμψεις.

Είχα τον έρωτα της σαν ένα πράγμα αλλουνού

σαν μια παραλία κάθε φορά πιο μόνη,

που κρατούσε απ' το κύμα αποκλειστικά

ένα νότισμα του αλατιού πάνω στην άμμο.

Βρισκόταν στην αγκαλιά μου χωρίς να είναι δική μου,

σαν το νερό σε μια διψασμένη κανάτα,

σαν ένα άρωμα που 'φευγε με τον άνεμο

και που επέστρεφε με τον άνεμο πάλι.

Με διατρυπούσε η ανικανοποίητη δίψα της

σαν ένα αλέτρι στο λιβάδι,

ανοίγοντας στη φευγαλέα σχισμή της

την ευτυχισμένη ελπίδα της συγκομιδής.

Αυτή ήταν το προσιτό στο απρόσιτο,

αλλά γέμιζε όλο το κενό,

όπως ο άνεμος στα πανιά του καραβιού,

όπως το φως στο σπασμένο καθρέφτη.

Γι αυτό σκέφτομαι ακόμη εκείνη τη γυναίκα,

αυτή που μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα...

Ποτέ δεν ήταν δική μου. Δεν ήταν η πιο όμορφη.

Άλλες με αγάπησαν περισσότερο... Και, χωρίς αμφιβολία,

καμιά δεν αγάπησα όπως εκείνη.

José Angel Buesa (1910-1992)

 ......

      Για κείνους που ερωτεύονται το "άπιαστο"

      'Αραγε .. για σας;

               .. για σένα;

Δεν είχαν γενέθλια

ούτε το Ρόδον το εύοσμον ούτε ο Ραφαήλ αρχάγγελος.

Είταν όλα πριν το βέλασμα και πριν το κλάμα.

Καλά-καλά το φως τότε δεν ήξερε

αν η θάλασσα αγόρι θα γεννηθεί ή κορίτσι.

Ο άνεμος ονειρευόταν πως θα χτενίζει κόμες,

η φωτιά θα πυρώνει γαρούφαλλα και θα φλογίζει μάγουλα

και το νερό ότι θα πίνει χείλη ατρέμητα.

Είταν όλα πριν το σώμα

και πριν το όνομα

και πριν τον χρόνο.

Τότε εγώ θυμάμαι ότι, κάποτε, στον ουρανό...

Πρόλογος από το ποίημα του RAFAEL ALBERTI

Τρείς φορές τον ουρανό θυμήθηκα

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Ολα είναι οικεία διαυγή

Το βλέμμα σηκώνει η μακρινή βροντή

Η αμυδρή υπόσχεση πως κάτι επιζεί από το όνειρο

Τα είδωλα ακτινοβολούν

Σ’ ένα ξεθωριασμένο φως παλιό

Οπως το μυστήριο, η σιωπή, η εγκατάλειψη

Ο πόνος σβήνει

Ο οίκτος κινεί την ψυχή

Παράδεισος είναι ό,τι απομένει στη σκέψη

Ο τόπος του αοράτου με παρασύρει

Η πίστη αγγίζει τη λογική στα βήματά μου

Στην αγωνία του κυκλικού χρόνου

Η  Βερενίκη θα με φιλάει αιώνια.

                 Dante Alighieri(1265-1321)        Παράδεισος (Paradiso) XXXI,52    

......................

   Ω, εσύ 'Ανθρωπε!     

'Ωρα ανάτασης γι' Αυτόν που στρέφεται προς τα άνω.

' Οταν "Η πίστη αγγίζει τη λογική στα βήματα.."  και ο χρόνος ρέει κυκλικός..

                 Ερωτικό

Δεν είμαι εγώ που τη ζωή σου
ήρθα σαν ήλιος να φωτίσω:
το φώς στα μάτια μου που λάμπει
δικό σου-και σ'το στέλνω πίσω! 

Του μαγικού του κόσμου αν έχω
ανοίξει διάπλατη τη θήρα,
το μυστικό χρυσό κλειδί της
από το χέρι σου το πήρα.

Κι αν απ' τα βάθη ενός ληθάργου
βγήκα, σ'εσένα το χρωστάω,
σ' εσένα τους χυμούς που νοιώθω,
τη νέα γλώσσα που μιλάω!

  Από τον Κώστα Ουράνη

.........

Θα σας άρεσε να αγαπηθείτε έτσι;

"Πέτα λοιπόν το ένα το μισό, το σάπιο,
και ζήσε από εδώ και μπρος με το άλλο, αγνή..
Καληνύχτα......
Την αρετή να ασκείς, έστω κι αν δεν τη νιώθεις.
Αυτό το τέρας, η συνήθεια,
που εκφυλίζει το μέτρο του αγαθού,
αν κι είναι δαίμονας σωστός
σε ένα έχει τρόπο αγγελικό:
απ’ τις καλές τις πράξεις η συνήθεια
φτιάχνει ρούχο, που έπειτα το φοράει κι η ψυχή.
Μην πας απόψε. Ναι, και τούτο, την επόμενη άρνησή σου
πιο εύκολη θα κάνει. Την άλλη ακόμα πιο απλή.
Η επανάληψη μπορεί ακόμα και να αλλάξει
τη φυσική επιταγή, και τις δαιμονικές επιθυμίες
είτε να υποτάξει, ή και εντελώς να απαρνηθεί
με δύναμη υπερφυσική.

                  Και πάλι, καληνύχτα."

Απόσπασμα από τον "Αμλετ" του Σαίξπηρ

                Μετάφραση:Απόστολος Δοξιάδης

Την καληνύχτα μου σ' όλους σας

  Είπε ο George Bernard Shaw.....(Back to Methuselah)

  Είμαι από κείνους που τα βλέπουν έτσι, τα βλέπουν και αλλιώς

  και..  μετά λέω ..

                       "γιατί όχι"; 

                           Εσείς;

                                   ΣΒΗΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

Σβήσε τα μάτια μου- μπορώ να σε κοιτάζω,

τ' αυτιά μου σφράγισέ τα,

να σ' ακούω μπορώ.

Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σ' εσένα,

και δίχως στόμα,

θα μπορώ να σε παρακαλώ.

Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,

σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά,

με την καρδιά. 

Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ

με το κεφάλι.

Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ

μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι.

RAINER MARIA RILKE (1875-1926)

μτφρ. Κωστής Παλαμάς (1839-1943)

............

Για κείνους που 'χουνε αγαπήσει έτσι .. και για όσους δεν έχουνε.. 

Για σας..;... για σένα;

      Απελπίστηκαν,  οι Αυστραλοί από την ανεξέλεγκτη αύξηση του πληθυσμού του εθνικού τους συμβόλου: των καγκουρώ!

      57.000.000 τουλάχιστον, άγρια καγκουρώ που καθημερινά αυξάνονται πέρα από κάθε μέτρο, κινούνται στην αυστραλιανή ήπειρο, λυμαίνονται τις σοδειές, καταστρέφουν τις καλλιέργειες, προκαλούν τροχαία ατυχήματα στους δρόμους όπου κινούνται, και, μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, με το πρόβλημα της ξηρασίας, τα διψασμένα καγκουρώ μπαίνουν στα αγροκτήματα αναζητώντας τροφή και νερό!

      Αγανάκτησαν οι Αυστραλοί! Και πως αντιμετώπισαν το πρόβλημα;

        Οι Αυστραλοί, μέχρι τώρα, προέβαιναν σε θανατώσεις πληθυσμών των γλυκών, κατά τα άλλα, αλλά μη ελέγξιμων, καγκουρώ τους!

      Χαμός έγινε από τις διαμαρτυρίες των Οργανώσεων για την προστασία των ζώων, των λοιπών οικολογικών και των άλλων συναφών!

        'Ομως, τα καγκουρώ συνεχίζουν να... γεννοβολάνε. Ούτε ξηρασία, ούτε πείνα, ούτε οι επιλεκτικές θανατώσεις των πληθυσμών τους,  φαίνεται τα εμποδίζουν!

        Οπότε, οι Αυστραλοί σκέφθηκαν άλλη λύση στο πρόβλημά τους!

        Να χορηγήσουν στα θηλυκά (;) καγκουρώ τους, αντισυλληπτικά χάπια!!!!!!

        Η απόφαση αυτή των Αρχών αντιμετώπιστηκε με ανακούφιση από όλους τους παράγοντες! Προτιμότερη λύση από την θανάτωσή τους, είπανε.

        Να μην δείχνουμε και βάρβαροι στον έξω κόσμο! Υποθέτω..... θα σκεφθήκανε

        Βλέπετε, το υποθέτω, γιατί.. πως να το κάνουμε... οι Αυστραλοί  "τα έβαλαν" με τα καγκουρώ τους, κάμποσα χρόνια μετά από τότε που τα είχανε "βάλει" με τους ... Αβοριγίνες ιθαγενείς τους!!!!!

        Και τα δύο είδη... εθνικά τους σύμβολα, κατά τα άλλα!!!

        Μόνο που δεν έμαθα, πως θα τους τα δώσουνε τα αντισυλληπτικά! Να το έκαναν, άραγε ήδη;

        Πάντως, λέω, χαρά που θα κάνουνε τα καγκουρώ, με τα χαπάκια της αντισύλληψης ε;

        Θα εκτονώνονται σεξουαλικώς...άνευ θανατηφόρων και λοιπών συνεπειών!

        Ποιός την χάρη τους!

     Και το φθινόπωρο ήλθε!Ο Σεπτέμβρης ξεκίνησε! Και η ζέστη του καλοκαιριού κρατάει ακόμα; Ως πότε;

     Ω!  Πόσο προσδοκώ τις πρώτες βροχές, τον φθινοπωριάτικο αέρα, τα φύλλα να αιωρούνται στο διάβα του με' κείνα τα υπέροχα χρυσοκίτρινοκάστανα χρώματα, εκείνες τις μοναδικές φθινοπωριάτικες αποχρώσεις! Αντε, λοιπόν, ναρθεί, να πιεί η ξεραμένη γής, να ξεδιψάσει, να μοσχοβολήσει το   χώμα, να στολιστεί στα πράσινα,  να ξεμυτίσουν από εντός της τα πρώτα κυκλάμινα και μετά, οι κρόκοι, οι ανεμώνες...

Φεύγουν πια τα χελιδόνια
Κρύωσε ο καιρός,
Πέφτουν φύλλα από τα κλώνια.
Στο χαντάκι μαζευτήκαν κίτρινος σωρός.

που λέει και ο ποιητής μας Σπ. Σπεράντζας

     Καλοσωρίζω, λοιπόν, τον πρώτο του μήνα! Τον Σεπτέμβρη! Πρωτομηνιά του Φθινοπώρου, πρωτοχρονιά για τους παλιούς των αιγιοπελαγίτικων νησιών μας.

     Ο Σεπτέμβριος είναι ο πρώτος μήνας του εκκλησιαστικού έτους ( από το 313 μμ επί Βυζαντίου) αλλά και του νέου γεωργικού, είναι ο μήνας της θερινής ισημερίας (22/9)αστρονομικώς, η αρχή της ινδίκτου κατά τους Αρχαίους Ρωμαίους (indictio= επινέμηση, κατανομή φόρων).

     Για μας τους τωρινούς, ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας ο τρυγητής (των αμπελιών) , ο ορτυκολόγος (διαβατάρης των αποδημητικών ορτυκιών), ο Σταυριάτης (εκ της θρησκευτικής εορτής του Σταυρού) και πέραν των παραπάνω, είναι η ώρα για τις θέσεις των βάσεών μας εν όψει της νέας χρονιάς, κατά πως τα λέει και μια Ροδίτικη παροιμία:

"Τον Σεπτέμβρη θέσε να' βρεις"! 

[..που σημαίνει: Φύλαξε εισοδήματα τον Σεπτέμβριο, δηλαδή την εποχή της συγκομιδής, για να τα βρείς, όταν σου χρειάζονται και σπείρε την κατάλληλη εποχή για να έχεις εισόδημα.]   Και  που.... ισχύει, θαρρώ,  και για όσους από μας δεν είμαστε γεωργοί! Είναι η ώρα της σποράς!  Κάθε είδους..

     'Οσο, για μένα, ο μήνας αυτός ξεκίνησε με μια εικόνα πίσω από τα μάτια μου, που από το ξημέρωμά του και έως τα τώρα, γίνεται όλο και πιό δυνατή μέσα μου! Την εικόνα ενός δένδρου,  μιάς μιμόζας, ναι, εκείνου του δεντριού του ντροπαλού με τον μεγάλο παχύ ίσκιο, τις πλατειές ξέβαθες ρίζες, τα βαθυπράσινα ιδιαίτερα φύλλα και τα κρεμαστά χρυσοκίτρινα τσαμπιά ανθέων, εκείνου του, μη μου άπτου δένδρου, του ανέγγιχτου, εκείνου με το άρωμα γυναίκας!

        Χμ!  Είναι ένα πανέμορφο δένδρο! Η μιμόζα η αιδήμων ή αισχυντηλή.

        Αειθαλλές, γλυκαίνει και φωτίζει με τα χρυσοκίτρινα άνθη του τις κρύες μέρες του Μάρτη. Γλύκα ήλιου στο έβγα του χειμώνα! Φυτεύεται, λέει, στις αρχές φθινοπώρου! Σα τώρα, δηλαδή!

        Λέω, λοιπόν, να φυτέψω μια μιμόζα φέτος! Να έχω να την χαίρομαι, και αν κάνω να αγγίξω τα φύλλα της, να την νοιώθω, να την βλέπω, να μαζεύονται αυτά και εκείνη. Βλέπετε, δεν της αρέσει να την αγγίζουνε. Θα το σεβασθώ αυτό!

      Αχ, και θα προλάβει να ανθίσει, λέτε, ως τον Μάρτη; Ισως, για να το μπορέσει ως τότε,να πάω κοντά της και της μιλήσω, να παίξω ήχους βγαλμένους από βιολί,να ακούσει την φωνή μου, να ακούσει την μουσική του βιολιού, να ευφρανθεί, να μεγαλώσει πιό γρήγορα!

      Νομίζετε, αστειεύομαι; Και όμως, ο Σκανδιναβός ειδικός  επιστήμονας Κάρλ Κρίστιανσεν,  γράφει σε μελέτη του αναφορικά με την μιμόζα την αισχυντιλή, την « Μιμόζα Πούντικα» :   «Κάτω από τους ήχους ενός βιολιού, η  Μιμόζα ( mimosa pudica) αναπτύχθηκε και οι ρίζες της δυνάμωσαν  κατά 60%  πιο γρήγορα, απ' όσο  θα αναπτύσσονταν  σε κανονικές συνθήκες.  Φαίνεται ότι οι υψηλοί τόνοι είναι πιο αποτελεσματικοί από τους χαμηλούς  και οι φωνές των γυναικών και των παιδιών επιδρούν ευεργετικά, ενώ το αντίθετο συμβαίνει με τις φωνές των ανδρών."

     Το πιστεύετε;

Καλό μήνα σε όλους μας, καλό φθινόπωρο!