Βρέχει απόψε. Βαρειά μολυβένια σύγνεφα στον μουντό ουρανό, αστραπές στον ορίζοντα της δύσης πάνω από την βαθυγκρίζα θάλασσα την ανάγειλανε από νωρίς τ’απόγιομα. Την περίμενα ναρθεί και ήρθε την ώρα που είχα αποκοιμηθεί πιά..

         Βγήκα στην βεράντα ενώ η νύχτα είχε πιά έρθει.Τα νυχτολούλουδα ξεγελασμένα από την πρώϊμη σκοτεινιά χύσανε τ’αρωμά τους νωρίτερα. Μυρώθηκε ο τόπος ένα γύρω ανάκατος  με τ’αρωμα των βασιλικών. Η αράλια  σαν να υψώθηκε προς τον ουρανό και τα φύλλα της απλωμένα ένα γύρω κυρτώσανε να την δεχθούν παντού. Στη διάβα μου σκόρπια τα πανέμοφα πορτοκαλιά ανθάκια μια πρασινάδας στην περα γωνιά.. Δεν μπορέσανε ποτέ τους ν’αντισταθούνε στα πρωτοβρόχια. Παρασέρνονται από την πιό απαλή σταγόνα..Τόσο όμορφα, τόσο προσωρινά..Κι η βροχή συνεχιζει να πέφτει. Βρέχει σταθερά ως τα τώρα.

        Και είναι από ώρα τώρα ο μόνος ήχος, εκείνος της βροχής π’ ακούω. Οι ντουντούκες στην πλατεία σταματησαν από ώρα. Ο κόσμος έχει μαζωχτεί στα σπίτια. Οι ομπρέλλες λιγοστές στους γυαλιστερούς τους δρόμους της πόλης.

          Και εγώ, στις ώρες της αναμονής για το ταξίδι στο νησί που είναι να ξεκινήσω στις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα, μένω να την ακούω να πέφτει.

           Ναι, είναι να πάω στην Τήνο. Στο νησί της Μεγαλόχαρης. Φεύγω σε λίγο. Δεν έχω ξαναπάει εκεί. Ηταν η αποφασή μου να πάω στο νησί από καιρό. Μα η πρόταση για τώρα, με ξάφνιασε. Εκτός προγράμματος... Μα είπα το ναι. Δεν ξέρω αν θα μου δοθεί και πότε άλλη ευκαιρία.. Μού είπανε, διάβασα, τόσα γιαυτό τον τόπο, για τις ομορφιές του, τα υπέροχα χωριά του, τον Πύργο, τον Βόλακα..και τόσα άλλα μέρη. Ολο ομορφιές είναι, μου είπανε. Ελπίζω να δώ μερικές από αυτές.

           Μαρία μου, αν θα διαβάσεις τούτες τις αράδες, να ξέρεις οτι θα προσευχηθώ και για σένα εκεί, στην Παναγιά. Θάναι, σα να πήγες εσύ, χαρά μου, που ξέρω πόσο το θες. Σ’ έχω στην σκέψη μου.

          Κι όλους σας, θέλω να ξέρετε, σας σκέπτομαι και επιθυμώ για  σας , φίλοι μου, νάστε όλοι καλά.  Είναι πολύς ο καιρός, που σχεδόν καθημερινά τα λέμε, καλημεριζόμαστε, ακούμε ο ένας τον άλλον και , στ’αλήθεια, σας νοιώθω φίλους μου. Και θα σας έχω στην σκέψη μου εκεί, σαν είμαι μπροστά Της, για νάστε καλά. Για νάχετε υγεία και αγάπη και χαρά στην ζωή σας.

Σας καληνυχτίζω με την αγάπη μου

Μια αγάπη μικρή.. ο τίτλος του τραγουδιού

Για μένα, δεν υπάρχει μικρή αγάπη, μεγάλη αγάπη. ‘Η είναι ή δεν είναι

Κι είναι αυτή η αγάπη πέρα από εποχές, πέρα από τον χρόνο, πέρα από αποστάσεις ή συνήθειες..

Έτσι κι αν έλθουν τα φθινόπωρα, κι αν έρθουν οι χειμώνες, αυτή μένει εκεί ως σταθερά διαρκείας..Μια αγάπη..κι ένας έρωτας που δεν γίνεται συνήθεια..Πόσο μικρό μπορεί νάναι αυτό;

Πόσο μεγάλο;

Χωράει σε μετρήσεις τέτοιες ή άλλες άραγε;

Κι είναι το τραγούδι αυτό τόσο όμορφο, τόσο γλυκό

που μιλάει στην ψυχή

κι αναγαλλιάζει

‘Ετσι, είπα σήμερα να πω την καλημέρα μου

τούτη την φθινοπωριάτικη ημέρα που ξημέρωσε

Σε Σένα και σ’ όλους σας

Μην σταματάς να μ’αγαπάς..

Καλημέρα!!

 

21η Σεπτεμβρίου: International Day of Peace

  Σήμερα είναι η ημέρα εκείνη που ορίστηκε κατά το 1981 και ανακηρύχθηκε ένα ακριβώς χρόνο μετά  κατά την ετήσια γενική Συνέλευση του Οργανισμού στις 21/9/1982 ως 

η Διεθνής Ημέρα για την Ειρήνη και την μη Βία

Peace day!

Σήμερα είναι, επίσης, η Ημέρα της Φθινοπωρινής Ισημερίας για το Βόρειο ημισφαίριο της γής!

Σήμερα είναι  η Ημέρα του Ιωνά

Και είναι ο λόγος της Ημέρας αυτής:

 Σε καθε παιδί, σε κάθε αυγή, ξανανιώνει η ίδια φαντασία.

LENAU (Φάουστος)

 Είναι άραγε φαντασία παιδιού μια ημέρα Ειρήνης, μια ημέρα μη βίας;

Είναι , άραγε,όνειρο αυγής μοναχά, πολλές ημέρες Ειρήνης;

Είναι, άραγε, όνειρο απατηλό μια Κοινωνία Ειρήνης;

Είναι, άραγε, ένα φθίνον όνειρο, ωσαν των όσων ακολουθούνε την μοίρα του Φθινόπωρου;

Κι αν όλα αυτά είναι παιδιάστικα όνειρα αυγής,

Τότε, έστω και  μια στιγμή μοναχά Ειρήνης;

Φαντασία παιδιού και η αυτή η στιγμή;

Πόσοι από μας είμαστε ακόμη παιδιά;

Πόσοι από μας έχουμε τέτοια όνειρα;

Πόσοι από μας έχουμε τέτοιες, έστω λίγες τέτοιες στιγμές Ειρήνης στην ζωή μας;

Κι αν έχουμε στιγμές, έχουμε και ημέρες; Με ειρήνη εντός μας και γύρω μας;

Κι, όμως, μπορούμε να έχουμε Ειρήνη στην κάθε μας στιγμή, στην κάθε μας ημέρα, στην ζωή μας..

Ναι, μπορούμε!

         “Ειρήνη Υμίν”, ευχήθηκε και εύχεται σε όλους μας Εκείνος

Και είναι η Ειρήνη, Ευλογία

          Η σημερινή ημέρα είναι μια Ημέρα υπενθύμησης για τον καθένα μας αυτού του αγαθού του πολύτιμου, αυτού του ανεκτίμητου θησαυρού που μπορούμε να έχουμε στην καθημερινότητά μας, στην ζωή μας. Γιατί η Ειρήνη για τον εαυτόν μας, είναι κάτι που εξαρτάται από μάς τους ίδιους.

         Και ξέρετε; Είναι κάτι, που εφόσον τόχει ο καθείς μας, το δίνει και τους άλλους και το μοιράζεται με άλλους, ..Και έτσι οι στιγμές γίνονται μέρα, γίνονται μετά μέρες..

         Κι αν είναι δύσκολο ακόμη να ανακαλύψουμε τον τρόπο για να βρούμε αυτό το αγαθό εντός μας, γύρω μας, τότε, λέω, ας θυμηθούμε οτι τούτη η Ημέρα είναι η Ημέρα της μη βίας. Και η μη βία εκκινά , όπως και κάθε τι άλλο, θαρρώ, από την σκέψη μας.

         Ετσι, λοιπόν, προτείνω, ας είναι, σε τελική ανάλυση, αυτή η ημέρα, μια Ημέρα που θ’αρνηθούμε στον εαυτόν μας σκέψεις και συνακόλουθα, πράξεις βίας.

          Ας μην το περιμενουμε από τους άλλους. Από μας το ξεκινάμε..

          Οχι στην βία , λοιπόν! Εστω για μια Ημέρα! Για Σήμερα !

          Ε! Αυτό πιά, πιστεύω, ως έλασσον, είναι πιότερο εφικτό.

         Και είπα, ας “κλείσω” το αφιέρωμα στην Ημέρα τούτη με ένα υπέροχο τραγούδι που έγραψε και τραγούδησε ο μεγάλος Λεοναρντ Κοέν (Leonard Cohen), που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1934:

  
Leonard Cohen - Hallelujah (Official Music Video) - Awesome video clips here

Κι ήταν μια νύχτα ωραία και στη ματιά σου
και στα τραγούδια σου. Ήτανε γλυκιά
μια νύχτα στα τραγούδια τα παλιά σου
γεμάτη αστέρια, νύχτα ξωτικιά.

Η μόνη αγάπη μέσ' στη μοναξιά σου,
τόσο όμορφη, τόσο υποβλητικιά,
έγινε πάθος μέσα στην καρδιά σου,
μέσ ' στην καρδιά σου την ερημικιά.

 
Αχ, τα παλιά τραγούδια σου που κλαίγαν
Κι ήτανε τόσο ανείπωτα γλυκά
και τόκρυβαν σεμνά και δεν το λέγαν.

 
Αχ, τα παλιά σου τα τραγούδια πού 'ναι
θλιμμένα σαν αγάπης μυστικά,
σαν άνθη δακρυσμένα που σιωπούνε

  Μαρίας Πολυδούρη

‘Ηταν ένα μόνο ποίημα από την πριγκηπέσσα της θλίψης, την ποιήτρια που ήλθε και “έφυγε” από τούτο τον κόσμο ως η αστραπή..

Ευχαριστώ το αερικό για το θαυμάσιο video και την Μαρία Κίτσου για την υπέροχη απαγγελία της.

Και πιό κάτω παραθέτω μια επιστολή της ποιήτριας, όπως την βρήκα στην αφιερωμένη σε κείνη σελίδα της Περι…γραφής. Ισως, είπα την πλησιάσουμε πιότερο έτσι.

Μια Επιστολή
   "Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο που ποτέ δεν έγραψε σε μένα..."
     Ίσως το γράμμα αυτό να μη διαβαστεί ποτέ, από κανέναν, αλλά στ' αλήθεια, δε με νοιάζει. Ίσως μέχρι να φτάσει στα χέρια σας νάχω πεια ολότελα ξεχαστή απ' όλους. Αλλά, ούτε δα κι αυτό το τελευταίο με νοιάζει. Εξάλλου, δεν έχω και πολλά να σας πω, θέλω μόνο να σας θυμίσω ότι κάποτε υπήρξα. Κάποτε υπήρξα κι' ήμουν και ζωή και θάνατος μαζί. Και Ζωή και Χάρος ήμουν!
     Έζησα, τομολογώ, μια ζωή δηλητηριασμένη, γι' αυτό θαρρώ αποφάσισα να την εγκαταλείψω. Εκείνο που για τους άλλους ήτανε ζωή, για με ήταν θάνατος. Γεννιόμουνα και πέθαινα κάθε μέρα, ώρα και στιγμή. Ζούσα με τον θάνατο, ζούσα για να πεθάνω, μα τουλάχιστον δε ζούσα νεκρή όπως οι γύρω μου, τα μικρά αστεία ανθρωπάκια που λέγαν πως μ' αγάπησαν κι ας μη μπόρεσαν ποτέ κι ας μη τόλμησαν ποτέ να διαβάσουν τη ψυχή πούκρυβε περίσσιο φως και σκοτάδι μέσα της. Κατά βάθος με φοβόντουσαν και δεν αργούσαν να τραπούν εις άτακτον φυγήν. Δεν άντεχαν να με κοιτούν κατάμματα, μη τύχει και τους κλέψω τη ψυχή τους.
     Αγαπήθηκα, αγαπήθηκα πολύ, μα μπορεί ποτέ κανείς να φαντασθή ότι λυπόμουνα βαθειά όταν καταλάβαινα ότι μ' αγαπούσαν; Εγώ, ίσως να μην αγάπησα αρκετά, όχι όσο έπρεπε. Τον ιδανικό μου έρωτα θαρρώ τον έζησα στη φαντασία μου. Η ψυχή μου κι η αγάπη γεννήθηκαν την ίδια μέρα. Αυτό το ένιωθα μέσα μου κι όμως δε πίστευα ότι θα υπήρχε μέρα που θα μου αποδείκνυε πως αγαπούσα αληθινά. Δεν είνε στ' αλήθεια τραγικό, μια μεγάλη ειρωνεία, να μιλούν για την αγάπη άνθρωποι που δεν τη γνωρίζουν και να σιωπούν εντελώς εκείνοι που νοιώθουν τη ψυχή τους να πνίγεται στον πόνο της;
     Πολλοί λέγαν ότι ζούσα μες στο κεφάλι μου. Κάτι έπρεπε να πουν κι αυτοί! Πως άλλως θα με κατέτασσαν σε συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων; 'Ανθρωποι, ανθρωπάκια! Η ζωή ένα τεράστιο ψέμα που άλλοι το αγαπάνε κι άλλοι -οι λίγοι- προσπαθούν να το κάνουν αληθινή ζωή. Εσείς, αγαπητοί άγνωστοί μου φίλοι, πως ζείτε; Ζείτε;
     Μια φάρσα, αυτό ήταν η δικιά μου ζωή. Κανείς δε τη κατάλαβε.Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω, έζησα στο περίπου και σκηνοθέτησα το θάνατό μου. Κι όμως αγαπούσα τη ζωή, αλλά πάντα αυτή μούπαιρνε ό,τι άλλο αγαπούσα. Μου έλειπε πάντα μια καρδιά που να πονή για μένα. Κι ήταν δύσκολο, δύσκολο πολύ να ζω μονάχη μου μες σ' ένα κόσμο τόσο παράλογα προσκολλημένο στα μικρά της ζωής και στο τίποτα. Ήμουνα σαν παράσιτο, σαν μαύρο ξωτικό που έχασε το δρόμο κι αντί να ταξιδέψει στον ονειροκόσμο του, ξέπεσε σε τούτη δω τη γη.
     Μάλιστα, κάποια φορά, κάποιος με ρώτησε κρυφά αν είμαι χήρα σαν φορούσα μαύρα βαριά. Εγέλασα. Αλήθεια ήταν! αν μάντεψε τη ψυχή μου, καλά την ωνόμασε χήρα!
     Είναι που θα παρακαλούσαν να είχαν ζήσει στην εποχή μου. Εγώ, θάθελα να ζήσω σε κάποιαν άλλην εποχή. Έζησα ανάμεσα σε μια γενειά ηττημένη. Κάποιοι από μας κάναν τον πόνο στίχο, την οργή τραγούδι, αλλά κανείς δεν τόλμησε -ούτ' από μας, ούτ' από τους άλλους- δεν τόλμησε να ξεφύγει από το χαραγμένο μονοπάτι, δεν τόλμησε να πει ό,τι στ' αλήθεια σκεφτότανε, δεν τόλμησε να κάνει ό,τι στ' αλήθεια ήθελε να κάνει. Οι περισσότεροι ήταν -ήμασταν- δειλοί που 'ψαχναν απλά ναύρουν την αυτοεπιβεβαίωσή τους. Κάτι νέοι σκυθρωποί κι ανάπηροι. Ολίγοι γέροι με κακόβουλο ύφος. Κάτι δεσποινίδες σαλατολόγοι κι υπερφίαλοι! Απόκληροι της αντίληψης.
     Κι όμως ανάμεσα σ' αυτούς ήταν κι ο Κ. (εννοεί τον Καρυωτάκη) ο μόνος που θα μπορούσε ποτέ να με καταλάβει, αλλά ούτε κι εκείνος τόλμησε. Μούπε μάλιστα, πως με λυπόταν γιατί τον αγαπούσα, πως ήμουνα γι' αυτόν μια παρηγοριά. Τόχε η εποχή, κανείς δεν ήταν ο εαυτός του! Γι' αυτό θαρρώ κι έζησα τόσο μόνη κι ας είχα πάντοτε κάποιους να με συντροφεύουν, αδέλφια μου σ' ένα πόνο που δε θα μπορούσαν ποτέ να συλλάβουν. Έκαναν τα πάντα για με, αλλά η αγάπη τους ήταν μια θυσία που ποτέ δε δέχτηκα μ' ευμένεια κι οι ανησυχίες τους χειροπέδες για μένα.
     "Πόσο είναι αστεία η ζωή μα και πόσο αστειότεροι είμαστε μεις που την ανεχόμαστε τέτοια", έγραψα, θυμάμαι, κάποτε στο ημερολόγιό μου. Μα, από τότε έχουν πεια περάσει χρόνια. Πόσα, δεν ξεύρω, αφού ο χρόνος δεν έχει πια για με καμμία σημασία. Τώρα, είμαι κάπου αλλού και ζω -αν τούτη δω η κατάσταση θεωρείται ζωή- μες από τις αναμνήσεις μου.
     Ξεφυλλίζω τα τετράδια του μυαλού και κυττάζω πίσω. Όλα ζητάω τα χαμένα, τις μικρές στιγμές, τον αγαπημένο. Γυρνώ το βλέμμα και κυττάζω πάντα το δρόμο που αφήσαμε. Είνε μακρύς, σκοτεινός, γεμάτος δυσκολίες και φρίκη, είνε τόσο μακρύς, τόσο δύσκολος κι όμως -Θεέ συγχώρεσέ με- θα τον έπαιρνα με τη καρδιά γεμάτη δάκρυα και μεταμέλεια. Με τη καρδιά δεμένη με τα σίδερα της αμαρτίας θα ξεκινούσα να σ' εύρω μοναδική κι αξέχαστή μου αγάπη. Δε θέλω τίποτε άλλο, μόνο να φτάσω, να σταθώ κοντά σου τόσο που φτάνει για να ιδώ, να ιδώ το πρώτο βλέμμα σου κείνο που μου 'ριχνες σαν έφτανα, τις μικρούλες όλες εκείνες ρυτίδες στο πρόσωπό σου, να ιδώ τα χέρια σου ν' απλώνονται σε μένανε να με αγκαλιάσουν, να ιδώ, να νοιώσω το φίλημά σου. Είνε τόσο μεγάλος ο καϋμός κι είμεθα τόσο μικροί ένας-ένας εμείς οι άνθρωποι που τον αποτελούμεν.
     Τα λόγια αυτά ίσως ν' ακούγονται σαν παραλήρημα ενός ετοιμοθανάτου, μα, αλί, δε μπορώ να πεθάνω αφού είμαι από χρόνια πεια νεκρή. Όσο ζούσα, όσο έζησα, ήμουνα παιδί. Ήμουν ένα παιδί άμυαλο, μπορώ να το παραδέχωμαι αλλά και ποιο παιδί δεν είνε άμυαλο; Ένα παιδί είμαι ακόμη!

Ένα παιδί που γράφει σε σας, τους άγνωστούς του φίλους, για να τους πει: να μείνετε πάντα παιδιά κι αν είνε δυνατόν άμυαλα παιδιά. Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλλα, να ζήσετε παράλογα, να σκοτώσετε τη λογική πούνε ο φονιάς της χαράς και της ζωής, να τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα, τα μεγάλα, τα σημαντικά, ν' ακολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια, ν' αφήσετε να θρονιαστεί στη καρδιά σας για πάντα η άνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη, ν' αγαπήσετε με πάθος και να καείτε από τη φλόγα της αγάπης σας, να κάνετε τον πόνο, τη χαρά, τη κάθε σας στιγμή τραγούδι κι όταν έρθη η ώρα η στερνή να πεθάνετε όχι από πλήξι, αλλά από ειλικρίνεια όπως ο φίλος τζίτζικας, που τόσο ωραία τα έλεγε μα μεις τα παίρναμε για γκρίνια.
     Τώρα, καθώς γράφω τις τελευταίες γραμμές, κυττώ πίσω κι αντιλαμβάνομαι πόσο στάθηκα τυχερή: έζησα ελεύθερη όσο καμμιά άλλη γυναίκα της εποχής μου, έκανα πράγματα που δεν έκανε καμμιά άλλη κι αγαπήθηκα όσο λίγες. Και, δεν το ξεχνώ, καθώς το βλέμμα μου έσβηνε, κείνη τη μελαγχολική αυγούλα τ' Απρίλη, δεν ήμουν πεια μόνη. Νέοι που μ' αγάπησαν ήρθαν να μ' αποχαιρετήσουν και φίλες γκαρδιακές στο προσκεφάλι μου ένα τελευταίο τραγούδι να μου χαρίσουν.
     Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο που ποτέ δεν έγραψε σε μένα, όπως λέει κι η καλή μου φίλη.                    

      Με αγάπη
Μαρία Πολυδούρη

19 Σεπτέμβρίου 2009

               Και να, που εν μέσω του πυρετού των προεκλογικών εξαγγελιών, αντιμαχιών, “σφαγμών” με το “βαμβάκι”, αλληλοκατηγοριών, κλαυσίγελων τινων, φαιδρών και οικτρών και φθινόντων ως τα πεπτωκότα χρυσοκίτρινα φυλλα μα και άλλων τόσων μυαρών και οζαινωδών  ακαθάρτων..να κάτι πράσινο, φρέσκο, φωτεινό, και ελπιδοφόρο που ξεφύτρωσε τούτο το Φθινοπωριάτικο Σαββατιάτικο πρωϊνό:

                Η είδηση, η πανέμορφη, στο ξεκίνημα της  φθινοπωριάτικης μέρας!

Πολύ, πολύ την χάρηκα!

Ακούστε την:

Αξίζει χρυσάφι!

Και μας ήρθε από ένα παιδί!

Από που αλλού;;

              Ο δεκατριάχρονος Νικόλαος Φίλιας  από το χωριό Κουρτέσι της Ηλείας, που απεικονίζεται στην διπλανή φωτογραφία κρατώντας το πιστοποιητικό βράβευσης με την ζωγραφιά του, βραβεύτηκε για την ζωγραφιά του αυτήν στον Παγκόσμιο διαγωνισμό ζωγραφιών από παιδιά, που έγινε στην πόλη Οζάκα της Ιαπωνίας!

               Οι συμμετέχοντες στον εν λόγω διαγωνισμό ήσαν 52.000 παιδιά και προέρχονταν από όλες τις χώρες του Κόσμου! Θέμα του διαγωνισμού ζωγραφικής “ Ο αθλητής” Ο Νικόλας, ζωγράφισε ένα αρσιβαρίστα! Και κέρδισε!

            Ακούστε τώρα και το άλλο μέρος της ιστορίας:

             Ο μικρός Νικόλας είναι παιδί αγροτών, φτωχών μεροκαματιάρηδων ανθρώπων, που στέκονται ολημερίς στο υπαίθριο πάγκο τους δίπλα στην Εθνική οδό πουλώντας οπωροκηπευτικά και κολοκύθες! Οικεία η εικόνα, έτσι;

             -“‘Εβλεπα την μαμά μου να ζωγραφίζει τις αποξεραμένες κολοκύθες και έτσι ξεκίνησα και εγώ πριν δύο χρόνια να ζωγραφίζω πάνω τους και όπου εύρισκα”,. άκουσα τον μικρό Νικόλα να λέει και..να συμπληρώνει “Μ’αρέσει η ζωγραφική πολύ! Και ο αθλητισμός”.

              Είδα τις ζωγραφισμένες κολοκυθιές να εκτίθενται στον πάγκο αναμεσίς των ντοματών εκεί στην όχθη της Εθνικής οδού στο Κουρτέσι. ‘Εδειχναν υπέροχες!

              Ο πατέρας του, έδωσε και μια άλλη διάσταση. Ο Νίκος, είπε, ζωγραφίζει τις κολοκύθες και τις πουλάει. Από τα χρήματα που παίρνει, πληρώνει τα φροντιστήριά του, τα έξοδά του..Δεν τα βγάζαμε εμείς οι γονείς του πέρα και με αυτά..τον άκουσα να λέει

             Και κάτι άλλο.. Το άφησα για το  τέλος  της ιστορίας, μα είναι τόσο μα τόσο σημαντικό!

             Η ιδέα συμμετοχής του Νικόλα στον διαγωνισμό στην μακρυνή Οζάκα της Ιαπωνίας ανήκει στο δάσκαλό του της Στ’ τάξης του Δημοτικού σχολείου. Σήμερα ο Νικόλας είναι ήδη μαθητής της α΄τάξης Γυμνασίου.

             Αυτός ο δάσκαλος, που σ’όλη την διάρκεια της συνέντευξης που παρηκολούθησα, έμεινε να στέκει σιωπηλός στην σκιά παράμερα και που ούτε τ’όνομά του δεν ειπώθηκε ούτε στην συνέντευξη που είδα στην τηλεόραση, ούτε στην εφημερίδα " Πατρίς", όπου και διάβασα το σχετικό ρεπορτάζ, αυτός ήταν που “είδε” το ταλέντο του παιδιού, νοιάστηκε, έψαξε και ώθησε παροτρύνοντας το παιδί και αυτός που ενήργησε τα όσα έπρεπε για να λάβει μέρος το παιδί στον παγκόσμιο διαγωνισμό!

Αυτός είναι ο “αφανής “ ήρωας της ιστορίας. Ο δάσκαλος, που τ’ονομά του δεν έμαθα..

Αφιερωμένο από μένα εξαιρετικά: Στον δασκαλό μας

με αγάπη

 

“Ποιός είναι αυτός που πύργους χτίζει στον αέρα
με τη φωνή του κράχτη και μοιράζει μας
βασιλικά τα κάστρα, κι άπρεπων ελπίδων
ίσκιους μπροστά στα μάτια μας σαλεύει;”

Κωστή Παλαμά

Από τον Λόγο Ζ’ στον

“Δωδεκάλογο του γύφτου”

“Αυτά τα προσωρινά φαντάσματα εσύ είσαι που τα 'πλασες”.

Leconde de Lisle

(Στερνά ποιήματα)

   Διάβασα την είδηση σήμερα:

     Το βράδυ του Σαββάτου στις 12/9/2009 στο Dallas των Η.Π.Α, πέθανε στο σπίτι του μετά από μάχη με την επάρατο, και σε ηλικία 95 ετών,

ο Norman Borlaug, ο άνθρωπος που έσωσε από την πείνα δισεκατομμύρια ζωές σε αυτόν τον πλανήτη!!

      ’Ητανε αυτός ο επιστήμων, ο εφευρέτης, “ο Πατέρας  της “Πράσινης Επανάστασης”,ο άνθρωπος που με την επιστημονική του εφαρμοσμένη έρευνα και  εργασία του μεταξύ των ετών 1960 και 1990 συνέβαλε τα μέγιστα για τον υπερδιπλασιασμό της γεωργικής παραγωγής πολλών χωρών με την Ασία, την Αφρική και την λατινική Αμερική να επωφελούνται περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή του Κόσμου” ( η πηγή στο εντός παρενθέσεων γραπτό:Go to source web page: Zougla online - «Έφυγε» ο Νομπελίστας Norman Borlaug )

Κι αναρωτήθηκα: Ποιός ήτανε αυτός ο άνθρωπος;

         Κοίταξα και έμαθα μερικά. Για τον άνθρωπο που αφιέρωσε την ζωή του να σώσει ανθρώπους. Και που το κατόρθωσε.!

        Δεν είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι στον Κόσμο μας. Αυτοί που εργάζονται ακάματα και σιωπηλά και με ταπεινότητα για το καλό των άλλων και από αγάπη για τους ανθρώπους. Είναι λίγοι, είναι σπάνιοι, είναι οι εκλεκτοί.

        Και αυτός,  ο άγνωστός μου, ο Norman Ernest Borlaug (Νόρμαν Μπορλάουγκ) υπήρξε ένας από αυτούς τους λιγοστούς.

         Κι ήτανε να πρωτακούσω γιαυτόν από την είδηση του θανάτου του..

Norman Borlaug: Ο ταπεινός καινοτόμος!

(The unassuming innovator)

         Γεννημμένος στις 25 Μαρτίου του 1914 στο Cresco της Πολιτείας της Αϊόβα (Iowa) των  Η.Π.Α μεγάλωσε στην φάρμα του Νορβηγού παππού του, μοναχογιός με δύο άλλες αδελφές.  Σαν ήτανε 15 ετών, ξέσπασε στις Η.Π.Α η μεγάλη οικονομική ύφεση. Το “Μεγάλο “Κραχ”. Τότε είδε, ως μαθητής κολλεγίου στην Μιννεάπολη, ανθρώπους να ζητιανεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, να πεθαίνουν από την πείνα, ν’αυτοκτονούν.

"That's what I think made me go into international agriculture”

       Αυτό το είπε είπε ο ίδιος κάποτε σε συνέντευξή του το 2005. Αυτά πού ‘ζησε και είδε στα 15ου χρόνια, ήταν ο λόγος, είπε, που τον έκαναν να στραφεί στην διεθνή αγροκαλλιέργεια.

Σπούδασε δασοκομία και γεωπονία στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και έκανε το διδακτορικό του το 1942. Στα πρώτα χρόνια μετά το διδακτορικό του εργάστηκε ως μικροβιολόγος με την DuPont. Αργότερα επιλέχθηκε για το πρόγραμμα αγροκαλλιέργειας τοπυ Μεξικού. Εκεί και στην διάρκεια των επόμενων 20 ετών ανέπτυξε την επαναστατική ημινάνο ποικιλία σιταριού που ήτανε ανθεκτική σε διάφορες μορφές της νόσου rust. Κατόπιν, το ιδρυμα Rockefeller Foundation του ζήτησε να επέμβει στις Ινδίες και στο Πακιστάν, όπου ο κόσμος λιμοκτονούσε. Εκεί, και εφήρμοσε τις καλλιεργειές του του ημινάνου σταριού- αντί του ρυζιού που εκαλλιεργείτο ως τότε.

      Και σώθηκε ο κόσμος! Και η Κίνα, που ήτανε σε χειρότερη κατάσταση από τις δύο γειτονές της χώρες!

       Το 1970 ο Norman Borlaug τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για την συνεισφορά του στην αγροκαλλιέργεια. Στην ομιλία αποδοχής του βραβείου ανέφερε:

"I would rather take care of the stomachs of the living than the glory of the departed in the form of monuments."

“Θα προτιμούσα να φροντίσω τα στομάχια των ζωντανών από την δόξα εκείνων που “έφυγαν” στην μορφή των μνημείων”

      ’Ηταν ο ίδιος ο Norman Borlaug τόσο ταπεινός άνθρωπος και ακάματος εργάτης ερευνητής πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας τα όποία και απεύφευγε γιατί, όπως κάποτε είπε σε συνέντευξή του, το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης που του απονεμήθηκε, κατέληξε γιαυτόν μια καταστροφή, αφού λόγω της δημοσιότητας που έλαβε ο ίδιος, δεν μπορούσε να συνεχίσει να εργάζεται απρόσκοπτα, όπως μέχρι τότε. Αθλητής του μπειζ μπωλ και της πάλης χάρις την οποία ασκήθηκε στον αυτοέλεγχο, καθώς έλεγε. Ηταν παντρεμένος με την Μαργαρίτα επί 69 έτη όταν χήρεψε στα στερνά του το 2004. Δούλευε διαρκώς, και από το 1984 έως τα τελευταία του δίδασκε στο Πανεπιστήμιο.

Ως δάσκαλος συμβούλευε τους σπουδαστές του:

“Get a broad education, he said, especially in the first two years of college. "Because as you go down through the highway of your life, many doors won't open to you if you're highly specialized in only one thing," he said. "So your opportunities are more limited."

( πάρτε μια ευρεία μόρφωση κατά τα δύο πρώτα χρόνια του κολλεγίου, ελεγε. Διότι καθώς θα περνάτε μέσα από τη λεωφόρο της ζωής σας, πολλές πόρτες δεν θα ανοίξουν για σας ,εαν δεν έχετε εξειδικευτεί σε ένα μόνο πράγμα. Ετσι, οι ευκαιρίες σας είναι πιό περιορισμένες)

        Ητανε ένας ανθρωπος παρών στην ζωή. Πάντα, σε κάθε της στιγμή.

       Ο άνθρωπος αυτός τιμήθηκε επίσης με  το βραβείο Presidential Medal of Freedom (Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας) και πρόσφατα σχετικά με το Congressional Gold Medal (Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσσου), το υψηλότερο εθνικό βραβείο πολίτου των Η.Π.Α

Στις 13/1/2008 ο διάσημος δημοσιογράφος της εφημερίδας “ New York Times”, Steven Parker έθεσε το εξής ερώτημα:

“Which of the following people would you say is the most admirable: Mother Teresa, Bill Gates or Norman Borlaug? And which do you think is the least admirable?”

Ποιός από τους ακόλουθους ανθρώπους θα λέγατε οτι είναι ο πιό αξιοθαύμαστος; Η Μητέρα Τερέζα, Ο Μπίλ Γκέιτς ή ο Νόρμαν Μπορλάουγκ; Και ποιός είναι ο λιγότερο αξιοθαύμαστος;

        Για τους περισσότερους, συνέχισε,ο δημοσιογράφος, φαίνεται  μια εύκολη ερώτηση: Για την πρώτη, είπε,  ξέρουμε τόσα, (για κείνη την μικροκαμωμένη καλόγρια που νοσήλευσε και φρόντισε τους πτωχούς της Καλκούτας, την μοναχή ασκήτρια την βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης)  για τον δεύτερον, (τον πλουσιότερο άνθρωπο ίσως του Κόσμου, τον άνθρωπο της Τεχνολογίας) ακόμη πιό πολλά, μα..κατέληξε.. ποιός στο καλό είναι ο Norman Borlaug;

        Από την μεριά μου έμαθα σήμερα μόλις μερικά γιαυτόν τον σπάνιο άνθρωπο, τον Norman Borlaug! Και ίσως. σείς που διαβάζετε τούτες τις γραμμές γνωρίζατε ήδη γιαυτόν, ίσως, μάθατε μόλις γιαυτόν κατι, όπως και εγώ.

        Τι λέτε, λοιπόν; Τι θ’ απαντούσατε σείς, σήμερα, στο ερώτημα του αμερικανού δημοσιογράφου;

Πηγές πληροφόρησής μου:

Go to source web page: Norman Borlaug: The unassuming innovator | News for Dallas, Texas | Dallas Morning News | Latest News

Go to source web page: Norman Borlaug and Henry Beachell

Go to source web page: Feeding millions - News

Go to source web page: ExtremeCentre.org » Nourrir la planète, aujourd’hui encore: Blog Politique Francophone pour les Libertés Fondamentales et Contre Tous les Totalitarismes, qu'ils soient de Droite ou de Gauche

          Τις τελευταίες μέρες βρέθηκα παρακολουθώντας τις συζητήσεις τις προεκλογικές, να έλθω σε μια πρώτη “γνωριμία” με νέα γυναικεία προσωπα, που από το κομματικό μετερίζι του το καθένα, θέτει υποψηφιότητα για μια θέση στην νέα Ελληνική Βουλή, θέτει υποψηφιότητα για τον δικό του νέο λόγο, για μια θέση στην ζωή μας ως πολιτών.

        Νέες γυναίκες! Ενδιαφέρουσες, μαχητικές, κομψές, καμπύλες στον λόγο τους μα και αιχμηρές σαν χρειάζεται. Τις είδα να εκφράζουν ένα λόγο μεστό με επιχειρήματα η καθε μιά τους, να αντιπαλεύουν με εξαίρετη κομψότητα στο λόγο, με εξυπνάδα και με ποιότητα μα και “επί της ουσίας” τους αρσενικούς  κομματικούς επιθετικούς “απέναντί” τους, χωρίς, όμως, να απεμπολούν την ευγένεια! Μα ούτε και την χάρη, αυτή την μοναδική γυναικεία χάρη!

         Και ομολογώ, τις απόλαυσα!

        Λένε, απ’ ο,τι θυμάμαι τις στατιστικές, οτι οι γυναίκες δεν ψηφίζουν- συνήθως –γυναίκες. Λένε, προτιμούν τους άντρες υποψήφιους!

        Χμ! Εσείς τι λέτε; Αληθεύουνε ή οχι;

        Θα ψηφίσετε κάποιον έχοντας ως  ένα από τα κριτήριά σας, το φύλο του;

        Και σείς γυναίκες, αυτή την φορά θα διαψεύσετε τις στατιστικές; Κι αν αυτές αληθεύουνε, δεν νομίζετε οτι  έχει έλθει ο καιρός να μας εμπιστευθούμε περισσότερο επιτέλους;

        Και σείς άντρες φίλοι;

       Πως είναι η ματιά σας στο θέμα; Θα ψηφίσετε γυναίκα υποψήφια; Μεταξύ δύο ισάξιων υποψηφίων, υπάρχει περίπτωση, να προτιμήσετε κάποιον λόγω του φύλου του; Και αν αυτό είναι το κριτήριό σας, τότε ποιό από τα δύο φύλα;

         Γυναίκες στην πολιτική είχαμε από παλιά, έχουμε και τώρα, μα πιστεύω, θα είναι πολύτιμος ο εμπλουτισμός της νέας βουλής με περισσότερες γυναικείες φωνές.

         Εξ άλλου από τα δύο φύλα, στην ζωή και στην καθημερινότητά της, οι γυναίκες είναι εκείνες που έχουν και τα βγάζουν πέρα με περισσότερους ρόλους! Και αυτό είναι γεγονός!

 

Στους μικρούς!

Καλή αρχή παιδιά! Με υγεία και κέφι!   

 

Και, στους μεγάλους!!

Στην χώρα του Αλαντίν ..τα θαύματα;

Ποιός τα προσδοκεί;

 

Μια καλημέρα στους ονειροπόλους!

Μια καλημέρα στους αισιόδοξους!

Μια καλημέρα στους απαισιόδοξους!

Μια καλημέρα στους ρεαλιστές!

Ποιοί απ’ όλους, λέτε, να περιμένουν

και ποιόν νέο κόσμο

να ξεφυτρώνει, ως άλλος φοίνικας, από την κάλπη;

Και, μια ξεχωριστή καλημέρα

Στους ερωτευμένους!

Γιατί, γιαυτούς, ο νέος κόσμος δεν έχει καμμιά απολύτως σχεση με την ..κάλπη!

Φτειάχνουν τον δικό τους!

Είτε είναι ονειροπόλος, είτε αισιόδοξος, είτε απαισιόδοξος, είτε ρεαλιστικός!

‘Οποιος και αν είναι ο κόσμος τους ..τον φτειάχνουν και τον ζούνε

Δεν περιμένουν από αλλού και ούτε βεβαίως από καμμιά κάλπη!

Εχετε αντίρρηση;

 

Είδατε που σας λέω;; Παντού ..βλέπουν άλλα, ονειρεύονται άλλα, ζούνε σ’αλλα.

Που να σκεφτούνε τις κάλπες; Η οχι;

Μια καλημέρα σε όλους και για όλα!

Καλό Σαββατοκύριακο

“Τα παιδία παίζει”, μικρά και μεγάλα, παντού και πάντα!

Η οχι;

Τότε γένηκε η Μεγάλη Εθνική καταστροφή. 

Τον Σεπτέμβρη του 1922 στην Σμύρνη της Μικράς Ασίας

 αιματογράφτηκε το τέλος μιας ιστορίας 2.500 χρόνων.

Οσα και τα χρόνια της Ελληνικής παρουσίας στη γή της Μικράς Ασίας.

 Μέχρις εκεί ήτανε!

Η Σμύρνη, μάνα, καίγεται! 

Kι ανοίξανε τους τάφους οι ζωντανοί να βγάλουνε τους νεκρούς,

 να μπούνε εκείνοι μέσα!

        Εκεί, όπου τέτοιες μέρες, μαύρες μέρες και νύχτες, η πόλη της Σμύρνης κάπνιζε στα αποκαιδια της,

 πυρπολημένη από τους Τούρκους, φωτιζότανε τις νύχτες από τα σώματα των καιγομένων ζωντανών Ελληνων,

ποτιζότανε από το αίμα των παιδιών τους και στέναζε ο ντουνιάς.

Θρήνος και κοπετός και αίμα κι αλλαλαγμοί

Η Σμύρνη, μάνα, κάηκε!

Εκεί που γένηκε μια γενοκτονία! Εκεί που η φρίκη πέρασε τα όρια της φαντασίας!

Γιατί; Τι έγινε τότε;

        Σαν σήμερα οι Ελληνες της Μικρασίας, εκείνοι οι λίγοι που επιβιώσανε, μεταφέρονταν στοιβαγμένοι στα πλοία προς την Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους σκοτωμένα παιδιά, γονιούς, αδέλφια, φίλους και συγγενείς,βιός και περιουσίες..

       Μέχρι 250.000 ανθρωποι είχανε γίνει πρόσφυγες εδώ, μέχρις την 11.9.1922.! 1.500.000.000, λένε, κατ’ελάχιστον, το σύνολο των Μικρασιατών Ελλήνων προσφύγων!Δεν έμαθα τον αριθμό των σφαγιασθέντων, αυτών που χαθήκανε τότε! Μένει άγνωστος ακόμη Και έτσι θα μείνει . Γιατί, ουκ έστιν αριθμός αυτών!

Τότε, που έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα! Κι όλα βαφτήκανε αίμα!

Εκεί,  στον Πόντο, στην Μικρα Ασία, στην Σμύρνη, στην πόλη των απίστων,

στην  Γκιαούρ Ιζμίρ, κατά πως την λέγανε οι Τούρκοι

Κι όλα γινήκανε Ιστορία. Μες στα αποκαϊδια και στην συμφορά!

 Για την μνήμη την ιστορική..

http://www.matia.gr/7/71/7106/7106_6_05.html

Go to source web page: Μικρασιατική εκστρατεία – Βικιπαίδεια

Την είδηση την πρωτοδιάβασα στην καταχώρηση της φίλης μας της Γιάννας της Φασίλη με τίτλο h

Και, ειλικρινά ταράχτηκα. Ετσι, το ερεύνησα και:

Η είδηση:

Σύμφωνα με απόφαση του Ισλαμικού Δικαστηρίου του Ιραν, οι δύο κοπέλλες που απεικονίζονται στην διπλανή φωτογραφία, η 30χρονη

Marzieh Amirizadeh Esmaeilabad

{Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ}

και η 27χρονη

Maryam Rustampoor

                                                             {Μεργιέμ (Μαρία) Ρόσταμπουρ}

κρατούνται υπόδικες για το έγκλημα της “αποστασίας” και αργοπεθαίνουν υφιστάμενες βασάνους μες στην ιρανική φυλακή, για το λόγο οτι άλλαξαν την πίστη τους και ασπάστηκαν την Χριστιανική Θρησκεία.

Ιστορικό και συνθήκες φυλακίσεώς τους

        Οι δύο γυναίκες συνελήφθησαν  στις 5 Μαρτίου 2009, από τις Ιρανικές δυνάμεις Ασφαλείας, μετά από έφοδο στο σπίτι όπου συγκατοικούσαν, όπου μετά από ερευνα στα προσωπικά τους αντικείμενα ανακαλύφθηκε το αποδεικτικό του εγκλήματός τους, το Βιβλίο της Αγίας Γραφής.

       Αυτές ωμολόγησαν οτι είναι Χριστιανές. Χαρακτηρίσθηκαν αμφότερες ως “ακτιβιστές” κατά της Κυβέρνησης, εξ αιτίας της εχθρότητας της Ιρανικής Κυβερνήσεως προς τους Χριστιανούς και μεταφέρθησαν κρατούμενες  στην διαβόητη φυλακή Evin, χωρίς να τους απαγγελθεί κατηγορητήριο. Για την απελευθέρωσή τους, τους ζητήθηκε η καταβολή εγγυήσεως 400.000 δολλαρίων ΗΠΑ, ενα εξαιρετικά υπερβολικό ποσό, που δεν μπόρεσαν να καταβάλλουν.

        Ενώ κρατούνται στην φυλακή υψίστης ασφαλείας, υποβλήθησαν και συνεχίζουν να υφίστανται εξουθενωτικές ανακρίσεις, φυλακισμένες σε ξεχωριστά κελλιά με δεμένα τα μάτια τους.Εμφλάνισαν σοβαρά προβλήματα υγείας μα δεν τους επιτράπηκε η παροχή ιατρικής βοηθείας.

       Στις 9.8.2009, οι δύο κρατούμενες γυναίκες μεταφέρθηκαν στο Δικαστήριο της Τεχεράνης για να δικαστούν με την κατηγορία περί αποστασίας (apostasy).

        Κατά την δίκη, ρωτήθηκαν αν είναι χριστιανές και οταν αυτές ωμολόγησαν την πίστη τους στο Χριστό, ο αντιεισαγγελεύς του Δικαστηρίου Mr Haddad ζήτησε απ’ αυτές να αναιρέσουν την πίστη τους στο Χριστό και να υπογράψουν γραπτή δήλωση περί τούτου. Οι δυο γυναίκες αρνήθηκαν! Και το δήλωσαν χαρακτηριστικά :

“We will not deny our faith". "

"Δεν θ' αρνηθούμε την Πίστη μας”

       Ο κ. Haddad διέταξε να επιστραφούν οι γυναίκες στην φυλακή τους, προκειμένου να σκεφθούν και να συμμορφωθούν προς τα υποδείξεις του. Αυτή είναι η συνήθης πρακτική για αυτούς που θέλουν να εξαντλήσουν έως θανάτου, άλλως, για να  μετανοήσουν για το “εγκλημά τους”

      Ηδη, κατά τις παρακάτω πηγές πληροφόρησης, οι δυο γυναίκες είναι φυλακισμένες και συνεχίζουν να “κρατούνται” και να υφίστανται μαστιγώσεις και βασάνους στέρησης νερού, τροφής και μαστιγώσεις επί 6 μήνες, ενώ η υγεία τους είναι ήδη σε αθλία κατάσταση:

1.       Σήμερα και σύμφωνα με την ειδησεογραφία της Τουρκικής ηλεκτρονικής εφημερίδας  mynet haber (1.9.2009), επικαλούμενη την δήλωση της υπερασπίστριας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συγγραφέα Sabatina James που αγωνίζεται για την απελευθέρωσή τους:

“Tek kişilik hücrede yaşıyorlar ve gözü kapalı şekilde sorgulanıyorlar. Günde 5 kez ezan saatlerinde kırbaçlanıyorlar. Çok az su ve yemek veriliyor.” diye isyan etti...

İran’da ceza kanunlarına göre İslam’dan çıkmanın cezası şöyle: “5 ezan vaktinde kadın kırbaçlanır, kadın itaat gösterene kadar yaşam kalitesi düşürülür, yiyeceği, giyeceği kısılır”

«Ζουν στην απομόνωση και ανακρίνονται με τα μάτια κλειστά 5 φορές την ημέρα, όταν ο ιμάμης καλεί σε προσευχή, μαστιγώνονται. Τους δίνουν πολύ λίγο νερό και φαγητό.»
Σύμφωνα με τους Ισλαμικούς νόμους του Ιράν, όσοι εγκαταλείπουν το ισλάμ, αν πρόκειται για γυναίκες, 5 φορές την ημέρα-τις ώρες που καλούνται οι «πιστοί» σε προσευχή- μαστιγώνονται και μέχρι να υποκούσουν (εννοεί να επιστρέψουν στο ισλάμ) ευτελίζεται η ποιότητα της ζωής τους και μειώνεται η ποσότητα φαγητού και νερού που τους παρέχεται.”

2.        Σήμερα και σύμφωνα με την πηγή πληροφόρησης Elam, την οργάνωση Ιρανών Χριστιανών, επικαλούμενη και ως πηγή πληροφόρησης το FCNN:

“Both women are suffering from sore throughts, irregular painful stomach aches and often intense head aches. Both have lost much weight during their ordeal, because of their sickness and lack of nutrition. Marzieh's tooth infection is only being treated by painkillers and if the infection speads it could become critical.

Due to overcrowding in the prison and the limited facilities, they have not recieved adequate treatment. There are also many other sick inmates and so there is a constant risk of picking up other viruses”

Go to source web page: Latest Prayer News

3.      Η Διεθνής Αμνηστεία έχει ήδη ενημερωθεί και κάνει ειδική αναφορά στο θέμα των δύο γυναικών και στα περί φθίνουσας πορείας της καταστάσεως της υγείας τους:Go to source web page: Iran: Prisoners of conscience / Medical concern | Amnesty International

4.      Σήμερα, εμείς, ο καθένας μας, μπορούμε να κάνουμε το εξής γιαυτό το κακό που συμβαίνει σε βάρος των δυο γυναικών, σύμφωνα με την προταση δράσεως που βρήκα στην ιστοσελίδα της Release Maryam & Marzieh του οργανισμού agazilos.org:

Να στείλουμε Fax στην εδώ πρεσβεία του Ιραν που ο αριθμός του fax της είναι: +302106747945 με το εξής προτεινόμενο περιεχόμενο:

«Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι από τον Μάρτιο του 2009 κρατούνται σε φυλακή της Τεχεράνης δυο γυναίκες, η 27χρονη Μεριέμ Ρόσταμπουρ και η 30χρονη Μαρζιέχ Εσμελαϊμπάντ, οι οποίες καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή από μουσουλμάνες έγιναν χριστιανές.

Η είδηση αυτή ήδη μεταδίδεται με μεγάλη ταχύτητα στο Ίντερνετ και προκαλεί πολλά αρνητικά σχόλια για τη χώρα σας.

Ενώνουμε τη φωνή μας με αυτή της ακτιβίστριας Sabatina James και πολλών άλλων επώνυμων και ανώνυμων, ακτιβιστών και απλών ανθρώπων, Ελλήνων και αλλοδαπών, ζητώντας να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι Μεριέμ Ρόσταμπουρ και Μαρζιέχ Εσμεϊλαμπάντ να αφεθούν αμέσως ελεύθερες.»

ΠΡΟΣΟΧΗ! Στην παρακάτω φόρμα πρέπει να γράψετε το όνομά σας ΜΕ ΛΑΤΙΝΙΚΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ. Τα ελληνικά θα είναι ακατανόητα για τους παραλήπτες του μηνύματος. Μην ξεχνάτε να βάζετε και όνομα ΚΑΙ επώνυμο στο πεδίο Name-Surname.

Τι λέτε;

Να φεύγεις, να φεύγεις, να φεύγεις
ώσπου να βρεις τις ακτές
που χρόνια, τα χρόνια στολίζουν
με σημαιάκια του χτες
οι αιώνες

Όλα γυρίζουν, ξαναγυρίζουν
λειώνουν, τελειώνουν
και ξαναρχίζουνε

Από τα αγαπημένα μου.. 

 

 

1. Και μια και ο λόγος για τις φοινικιές και τον φοίνικα..δυο λόγια:

Η λέξη Φοινικιά  προέρχεται από την αρχαία λέξη Φοίνιξ ( όπου και αυτή προέρχεται από το «φοινός» = πορφυρός, βαθυκόκκινος). Ο Φοίνιξ σημαίνει και συμβολίζει πολλά. Μεταξύ αυτών:

Φοίνιξ= Ο Φοίνικας, ο γιός του Κάδμου, Βασιλέα των Θηβών και ιδρυτής της Φοινίκης.

Φοίνιξ=  Το δένδρο,

Φοίνιξ= Το μυθολογικό πουλί, αρσενικού γένους, το μη αναπαραγόμενο παρά αναγεννόμενο από τις στάχτες του,  αφου παραδώσει εαυτόν στις φλόγες.

Είναι, για τους Εβραίους το μόνο ζώο που δεν έφαγε από τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού, σαν –κατά την παράδοση- τους προσέφερε ολουνών η Εύα.

Ο Φοίνικας συμβολίζει, κυρίως, την δύναμη του ανθρώπου ν’αναγεννιέται μες από τις δυσκολίες του και να γίνεται πιό δυνατός. Είναι, επίσης το σύμβολο του πυρός, μα και κατά τα πρωτοχριστιανικά χρόνια το σύμβολο του Ιησού Χριστού.

Προσθήκη υστέρα- με την συγγνώμη μου για το ύστερόν στους φίλους που έλαβαν γνώση του πρότερον μόνον!

 2. Και μια και ο λόγος στους στίχους του τραγουδιού για την μετεμψύχωση και το ποιοί μπορούσαμε νάμασταν παλιότερα, σε προηγούμενες ζωές μας ( !) ρίξετε μια ματιά κάτω εκεί στα σχόλια, για να  μάθετε ..και να μάθουμε….αν το θελετε βέβαια, αλλιώς

Προς ελαφρυνση και ..ψυχαγωγία…Ε!

Εχει και το..ενδιαφέρον του

Το φθινόπωρο είναι για μένα μια μετάβαση, σαν πως αλλιώς η Ανοιξη! Και γιαυτό λατρεύω αυτές τις δυο εποχές πιό πολύ από τις άλλες δυό.

Είναι η εποχή της μεταμόρφωσης! Τα πάντα αλλάζουν γύρω μας. Πόσο γρήγορα, πόσο εντυπωσιακά..Ανοίγω τα μάτια μου να βλέπω, τεντώνω τ’αυτιά μου να πιάνουν τους ήχους και τους ψιθύρους, αφήνομαι στον αέρα να τον γευθεί το δέρμα μου.. Θάματα συμβαίνουνε και κοιτάω νάμαι εδώ να τ’αντικρύζω..

Δεν χορταίνω να ζώ μ’όλες μου τις αισθήσεις το κάθε στάδιο τους προς αυτό που φαίνεται ως τέλος, να ζω σταλαματιά σταλαματιά αυτές τις μυριάδες των αποχρώσεων που σηματοδοτούν την πορεία, για το πολύμηνο ύπνο, την μεγάλη αναμονή  και μετά για να χαρώ την αναγέννηση..

Αχ! Η Ζωή!

Την καληνύχτα μου σε όλους!

Και καλό Σαββατοκύριακο!

Τα δέντρα είναι ακόμη πράσινα!

“Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμά σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί
Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης, μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδεισο.

Κι είναι τα παραπάνω αποσπάσματα από το υπέροχο ποίημα του ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη :

“ Το μονόγραμμα”

          Και το φθινόπωρο ήλθε! Σεπτέμβρης μήνας. Και τα μονοπάτια είναι εκεί στη διάβα μας. Φορτωμένα από τις μυρωδιές της φθηνοπωρινής γης, από την ανάσα του αέρα της, από το τρίψιμο των φυλλόδεντρων στις πατούσες μας, από θύμησες , το τώρα και το έως....

         ‘Ενα μικρό οδοιπορικό στα μονοπάτια του Ιβο ‘Αντριτς (IVO ANDRIC), του Νομπελίστα ΣερβοΒόσνιου συγγραφέα,  μικρό δοκίμιο θάλεγα καλύτερα, με στοχασμούς στα μονοπάτια εκείνου και του καθενός μας.

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ

           Πάντα, όταν περνούν από τον νού μου μονοπάτια και δρόμοι κάθε λογής, μπροστά μου στέκονται πεισματικά και ανεξίτηλα χαραγμένα τα μονοπάτια πάνω στα οποία πρωτοπερπάτησα ελεύθερα. Κι ήταν στο Βίσιεγκραντ αυτό. Στα τραχιά, ανώμαλα και φαγωμένα μονοπάτια του, όπου όλα ήταν στεγνά και πικρά, δίχως ομορφιά, δίχως χαρά, χωρίς δικαίωμα στην ελπίδα κι όπου η πικρή μπουκιά που ο κάθε άνθρωπος δεν πρόφταινε να φάει του καθόταν στο λαιμό σε κάθε του βήμα. Εκεί όπου η κάψα κι ο αέρας και το χιόνι κι η βροχή έτρωγαν το χώμα και τους σπόρους μέσα στη γη κι αν κάτι προλάβαινε να φυτρώσει και να καρπίσει το πατούσαν, το δίπλωναν και το τσάκιζαν και θα μπορούσαν να το έβαζαν στη γη ανάποδα, με το κεφάλι χωμένο κάτω, για να του εξαφανίσουν το σχήμα και να το γυρίσουν πίσω, στο πουθενά, εκεί απ’ όπου ξέφυγε και κατάφερε να φυτρώσει.

            Κι ήταν αναρίθμητα τα μονοπάτια που όμοια με σχοινιά και γαϊτάνια απλώνονταν και χάραζαν λόφους και κατηφοριές γύρω από την πόλη, χύνονταν στον γυμνό δρόμο ή προχωρούσαν και χάνονταν μπροστά σε κάποια νερά ή στις πράσινες συστάδες από ιτιές και βούρλα. Το ένστικτο των ανθρώπων και των ζώων ανακάλυψε και σχεδίασε αυτά τα δρομάκια κι η ανάγκη τα περπάτησε. Σ’ αυτά δύσκολα μπαίνεις και δύσκολα προχωράς κι αν είναι να γυρίσεις πίσω, δύσκολα τα καταφέρνεις. Εκεί, ο άνθρωπος κάθεται πάνω σε πέτρα ή κάτω από ένα δέντρο, σε τόπο στεγνό ή σε γωνία απάγκια και σκιερή για ξεκούραση, για προσευχή αλλά και για χωριάτικα παζαρέματα. Σ’ αυτές τις γιδόστρατες που τις σάρωνε ο ήλιος και τις μούσκευε η βροχή και πότε τις μόλυνε και πότε τις απολύμαινε, όπου συναντάς μονάχα ταλαιπωρημένα ζώα και ανθρώπους σιωπηλούς με σκληρά πρόσωπα, εκεί έμαθα τα πρώτα πράγματα για τον πλούτο και την ομορφιά του κόσμου. Εκεί, άμαθος ακόμα, αδύναμος και ενδεής, ένιωσα ευτυχής, κι ήταν μια ευτυχία που μεθάει και σε φτάνει ως την αναισθησία, ευτυχής για όσα δεν υπήρχαν εκεί, κι όσα δεν μπορούν να υπάρχουν και ποτέ δεν θα υπάρξουν.

            Και σ’ όλους τους δρόμους και τα δρομάκια απ’ όπου πέρασα αργότερα στη ζωή μου, ζούσα μόνο με αυτήν τη φτωχή ευτυχία, μ’ εκείνη την σκέψη μονάχα που μου πρωτοήρθε στο Βίσιεγκραντ για τον πλούτο και την ομορφιά του κόσμου. Γιατί κάτω απ’ όλους τους δρόμους εγώ έβλεπα κι ένοιωθα παντού και πάντα, μέχρι και σήμερα, τα τραχιά μονοπάτια του Βίσιεγκραντ, έτσι όπως ήταν όταν τα’ αποχωρίστηκα. Στην πραγματικότητα, μ’ αυτά μετρούσα τα βήματά μου και κανόνιζα την πορεία μου και ήταν πάντα κοντά μου σ’ όλη μου τη ζωή.

            Τις στιγμές εκείνες που ο κόσμος με κούραζε και με πίκραινε ( αυτός ο κόσμος όπου από κάποια κακή σύμπτωση ζούσα και με χίλια όσα κρατιόμουν στη ζωή) κι όταν ο ορίζοντας σκοτείνιαζε κι η πορεία γινόταν αμφίβολη, άπλωνα μπροστά μου νοερά και με ευλάβεια, όπως ο πιστός τον τάπητα της προσευχής, τα δύσκολα, τα’ ανώμαλα κι απότομα μονοπάτια του Βίσιεγκραντ που γιατρεύουν κάθε πόνο και ξορκίζουν την κάθε δυστυχία, γιατί τα εμπεριέχουν όλα μέσα τους και τα υπερβαίνουν όλα. Γι αυτό και αρκετές φορές την ημέρα, ξεκλέβοντας την κάθε στιγμή ανάπαυλας και την κάθε ανάσα στο λόγο μου, περνούσα νοερά, λίγο λίγο, από τα δρομάκια αυτά απ’ όπου ποτέ δεν θα ‘πρεπε ν’ απομακρύνομαι. Μέχρι το τέλος του βίου μου θα περνώ, όπως και να ΄ναι, το κομμάτι εκείνο των μονοπατιών και των δρόμων του Βίσιεγκραντ που μου αναλογεί. Και με το τέλος της ζωής μου θα τελειώσει κι αυτή η πορεία. Και τα μονοπάτια του Βίσιεγκραντ θα χαθούν κι αυτά εκεί όπου χαράζονται όλα τα μονοπάτια, εκεί όπου εξαφανίζονται οι δρόμοι και τα’ αδιέξοδα δρομάκια, όπου δεν υπάρχει πορεία και κούραση κι όπου όλοι οι δρόμοι της γης θα γίνουν ένα ακατανόητο κουβάρι και με την «τελευταία αστραπή» θα καούν μπροστά στα μάτια μας και τα μάτια μας θα σβήσουν κι αυτά, αφού μας έφεραν ως το σκοπό μας και την αλήθεια.

‘Ιβο ‘Αντριτς*

Μετάφραση από τα Σερβοκροάτικα: Χρήστος Γκουβής

Σημειώσεις

α)        Ο ‘Ιβο ‘Αντριτς  γεννήθηκε στο Ντοτς της Βοσνίας, κοντά στο Τράβνικ, στις 10 Oκτωβρίου 1892 από Κροάτες γονείς. Ορφανός από μάνα από τα δύο του χρόνια, ανατράφηκε από την οικογένεια της μητέρας του.. Από το 1912 σπουδάζει διαδοχικά στα Πανεπιστήμια του Ζάγκρεμπ, της Βιέννης, της Κρακοβίας και του Γκρατς. Με το ξέσπασμα του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου φυλακίζεται από τους Αυστριακούς στο Σπλιτ (1914-1917). Μετά τον πόλεμο διορίζεται στο διπλωματικό σώμα, όπου και υπηρετεί μέχρι το 1941. Μεταπολεμικά εκλέγεται βουλευτής της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και πρόεδρος της Ένωσης Γιουγκοσλάβων Λογοτεχνών. Το 1961 του απονέμεται το Νόμπελ Λογοτεχνίας. «για την επική δύναμη των λογοτεχνικών του θεμάτων και τον τρόπο που απεικονίζει την ανθρώπινη μοίρα, αντλώντας υλικό από την ιστορία της πατρίδας του».

Από την ομιλία του αποδοχής του βραβείου Νομπελ:  «Σχεδόν πιστεύει κανείς ότι από το χάραμα της ανθρώπινης συνείδησης και ανά τους αιώνες, το είδος μας συνέχεια αφηγείται στον εαυτό του την ίδια ιστορία, έστω και με άπειρες παραλλαγές στον ρυθμό των αναπνοών και στον παλμό της». Ο Άντριτς δώρισε τα χρήματα του βραβείου για να ενισχυθούν οι Βιβλιοθήκες της Βοσνίας και της Ερζεγοβίνης

            Πρωτοεμφανίστηκε ως ποιητής, αλλά έγινε γνωστός σε όλο τον κόσμο με τα τρία μεγάλα μυθιστορήματά του: Το γεφύρι του Δρίνου (μτφρ. Χρήστος Γκούβης, Εκδ. Καστανιώτη 1997), Tο χρονικό του Τράβνικ (μτφρ. Χρήστος Γκούβης, Εκδ. Καστανιώτη 1999), H Δεσποινίδα και τη νουβέλα του H καταραμένη αυλή. Δημοσίευσε επίσης δύο ποιητικές συλλογές και πολλές συλλογές διηγημάτων. Πέθανε στο Βελιγράδι το 1975.

(Με πηγές από τις εκδόσεις Καστανιώτη από το βιβλίο του Αντριτς Με τίτλο ¨Το σπίτι στην άκρη της Πόλης” όπου εμπεριέχεται και το παρόν διήγημά του, την εφημερίδα “ ΤΑ ΝΕΑ”.

Περισσότερα για τον Ιβο Αντριτς:

http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3424828&publDate=25/6/2006

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&enthDate=21022009

               Ενα ενδιαφέρον αφιέρωμα από τον Κωνσταντίνο Ματσούκα για τον Ιβο Αντριτς στην Ελευθεροτυπία: από όπου αντιγράφω κάτι που , όπως γράφεται είναι ομολογία του ίδιου του συγγραφέα για την θεματολογία του έργου του: που δεν αφορά σε κάτι αλλο από το να :

 «...να βρίσκεσαι ριγμένος μέσα στον ωκεανό της ύπαρξης, χωρίς να το έχεις ζητήσει, αναγκασμένος να κολυμπήσεις, να ζήσεις, να αποκτήσεις μια ταυτότητα· να αντιστέκεσαι στην πίεση και στα σοκ από το εξωτερικό περιβάλλον και στις απρόβλεπτες πράξεις -τις δικές σου και των άλλων- που τόσο συχνά ξεπερνούν τις δυνατότητές σου. Κι επιπλέον να αντέχεις τις ίδιες σου τις σκέψεις για όλα αυτά: κοντολογίς, να είσαι άνθρωπος».

Go to source web page: Αγνωστες σελίδες από το χρονικό του Κόσμου | Άρθρα | Ειδήσεις

2) Βίσιενγκραντ ή Βίσενγκραντ= Πόλη της Βοσνίας. Το γιοφύρι της απετέλεσε το κύριο θέμα για το θαυμάσιο- λέγεται- βιβλίο του Αντριτς ¨Το γιοφύρι του Δρίνου” Go to source web page: Η μυθική γέφυρα - TO BHMA

Go to source web page: Γεφύρι στεναγμών - TO BHMA