Η ΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΗΝ ΣΑΪΔΑ

Ένας νεαρός, που η φλογερή της γνώσης δίψα
τον έσπρωξε στην Σάιδα της Αιγύπτου, των ιερέων
να εκμάθει την απόκρυφη σοφία, είχε εν τάχει
διέλθει ήδη κάποιο στάδιο μ' έναν νου εύστροφο∙
Μα όλο και πιο μακριά τον τράβαγε ο πόθος του της έρευνας
κι όλο και πιο δύσκολα κατεύναζε ο Ιεροφάντης
τον ανυπόμονο φιλόδοξο.

«Τί έχω άραγε, τα πάντα εάν δεν έχω;» έλεγε ο νέος.
«Μήπως υπάρχει εδώ ένα πιο λίγο κι ένα πιότερο;
Είν' η Αλήθεια σου, όπως και η ευτυχία για τις αισθήσεις,
Μονάχα ένα άθροισμα, που μεγαλύτερο, μικρότερο
Μπορείς να το κατέχεις και ωστόσο το κατέχεις;
Δεν είναι μία και μοναδική αυτή, αχώριστη;
Βγάλε έναν ήχο από μία αρμονία,
Βγάλε ένα χρώμα απ' το ουράνιο τόξο,
Κι όλα όσα θα σου μένουν ένα τίποτα είναι, αφού
Το ωραίο όλον λειψό θα 'ναι σε ήχους και χρώματα».
Μιλώντας έτσι κάποτε, στεκόντουσαν
ακίνητοι σε μιαν απόμερη ροτόντα,
όπου μια καλυμμένη εικόνα, γιγαντιαίου μεγέθους,
το βλέμμα του νεανία τράβηξε. Απορημένος
τον οδηγό του κοίταξε και είπε: «Τί είναι αυτό
Που κρύβεται πίσω από τούτο το πέπλο;»
«Η Αλήθεια», ήταν η απάντηση. «Πώς!» κράζει εκείνος,
«Για την Αλήθεια εγώ πασχίζω μόνος και αυτή
είν' ακριβώς κάτι που κρύβουν από μένα;»

«Αποκαλύπτεται απ' την ίδια τη θεότητα» αποκρίθηκε
ο Ιεροφάντης. «Κανείς θνητός, λέει αυτή,
δεν το κουνά το πέπλο αυτό, ώσπου η ίδια εγώ να το σηκώσω.
Και όποιος με ανεξάγνιστο, ένοχο χέρι,
Το άγιο, το απαγορευμένο αυτό πρωτύτερα σηκώσει.
Εκείνος, λέει η θεότης» - «Λοιπόν;»

- «Εκείνος την Αλήθεια θα την δει.»
Ένας παράξενος χρησμός! Ούτε κι εσύ ο ίδιος
Το πέπλο αυτό δεν το έχεις σηκώσει;
«Εγώ; Φυσικά και όχι! Και ούτε ποτέ μου το προσπάθησα.»

“Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Όταν απ' την Αλήθεια
Μόνο ετούτο το λεπτό το πέπλο με χωρίζει - »
«Και ένας νόμος», τον διακόπτει ο οδηγός του.
«Βαρύτερο, γιε μου, από όσο εσύ νομίζεις
Είναι ετούτο το λεπτό υφαντό- για το δικό σου χέρι
Ναι μεν είν' ελαφρό, όμως ασήκωτο για τη συνείδησή σου.»
Ο νεαρός πήγε στο σπίτι του γεμάτος σκέψεις∙
Της γνώσεως ο διακαής πόθος του κλέβει
τον ύπνο του, στριφογυρνά όλο θέρμη στο κρεβάτι,
και γύρω στα μεσάνυχτα σηκώνεται. Στον ναό
τον οδηγεί αθέλητα το δειλιασμένο βήμα.
Εύκολο ήταν γι' αυτόν στον τοίχο του να σκαρφαλώσει,
και στης ροτόντας το εσωτερικό καταμεσίς
φέρνει ένα πήδημα πιο θαρραλέο τον τολμητία.

 
Στέκεται τώρα εδώ, κι ολόφριχτη τον περιβάλλει
κεί ολομόναχον μια σιωπή δίχως ίχνη ζωής,
που η υπόκωφη μονάχα των βημάτων του ηχώ
μέσα στις μυστικές, θολωτές κρύπτες διακόπτει.
Από ψηλά μέσω του ανοίγματος του θόλου ρίχνει
η Σελήνη την ωχρή, αργυρογάλαζή της λάμψη,
και φοβερή, όπως ένας παριστάμενος θεός,
λάμπει, ανάμεσα στου θόλου τα σκοτάδια,
μες στο μακρύ της πέπλο, η μορφή.
Προχωρά κατά πάνω της αυτός με βήμα αβέβαιο•
Μόλις το χέρι το ασεβές την ιερή πάει ν' αγγίξει εικόνα,
τότε τινάζεται καυτά ριγώντας σ' όλο το κορμί του
και τον πετά αυτόν μακριά ένα αθώρητο χέρι.

Αυτά λέει και τραβά το πέπλο.
«Λοιπόν,» θα με ρωτήσετε, «και τί του εμφανίστηκε εδώ;»
Δεν το γνωρίζω. Αναίσθητον κι ωχρό
τον βρήκανε οι ιερείς την άλλη μέρα
κάτω στης Ίσιδος το βάθρο ξαπλωμένον.
Τί εκεί πέρα είδε κι έμαθε
ποτέ η γλώσσα του δεν το αποκάλυψε. Για πάντα
η ιλαρότητα απ' την ζωή του εχάθη•
Τον τράβηξε θλίψη βαθιά σε πρώιμο τάφο.
«Αλί σ' αυτόν» τα προειδοποιητικά του ήταν λόγια,
όταν τον πίεζε κανείς πάνω σ' αυτό με ερωτήσεις,
«Αλί σ' αυτόν, που στην Αλήθεια φτάνει μ' ενοχή•

Ευχάριστη ποτέ δεν θα του είναι εκείνη.»

Είναι ένα ποίημα του Schiller Friedrich Johann von από την ποιητική του συλλογή “ Μπαλλάντες και άλλα ποιήματα”

Μετάφραση: Κυριάκου Γ. Σέμελη, Αθήνα 2005

Οι τονισμοί των διαλόγων- δικοί μου

 …παρασέρνει πολλά στην διάβα του κι οχι μόνο φύλλα νεκρά μα και χάδια που κρατάν’ ακόμη κάτι από την ζέστα του χεριού που τ’αφησε στον άνεμο..

Το χαμένο χάδι

Γλιστράει μέσα απ' τα δάκτυλα το αναίτιο χάδι,
μου φεύγει από τα χέρια. Στον άνεμο όταν κυλάει,
το χάδι μου πλανιέται δίχως σκοπό ούτε μέλλον,
το χαμένο χάδι ποιος θα το βρει να το πάρει;

Θα μπορούσα ν' αγαπήσω απόψε με μια άπειρη λύπη
θα μπορούσα ν' αγαπήσω τον πρώτο τυχόντα.
Κανένας δεν έρχεται. Μοναξιά στ' ανθισμένα δρομάκια.
Το χαμένο χάδι θα κυλάει... θα κυλάει...

Αν απόψε στον άνεμο σε καλούν ταξιδιώτη,
αν ριγήσει τα κλώνια ένας γλυκός στεναγμός,
αν σου σφίγγει τα δάχτυλα ένα χέρι μικρό
που σε κρατάει και σε αφήνει, σε βρίσκει και φεύγει.

Αν δε βλέπεις το στόμα που φιλάει, ούτε εκείνο το χέρι,
αν το κάλεσμα δεν είναι παρά μια αυταπάτη
του αγέρα, ω, ταξιδιώτη που έχεις μάτια γαλάζια,
διαλυμένη στον άνεμο, θα με αναγνωρίσεις;

Είναι ένα ποίημα

της Alfonsina Storni

  μτφ: Ρήγας Καππάτος

        Το τραγούδι όπου ακούγεται στο video έχει το τίτλο “Η Αλφονσίνα και η θάλασσα” “ Αlfonsina y el mar “ και είναι ένα αφιέρωμα στην μεγάλη Αργεντινή ποιήτρια Αλφονσίνα Στόρνι (Alfonsina Storni, 1892-1938) που, σαν ήρθε η ώρα που  για κείνη ο χρόνος της εδώ είχε μικρύνει κι ήταν αφόρητος, εκείνη “επέλεξε” να φύγει από την ζωή τούτη περπατώντας μες στην θάλασσα ώσπου να κοιμηθεί για πάντα στην αγκαλιά της.

       Είναι από τα ομορφότερα τραγούδια που έχω ακούσει, τραγουδισμένο από την μεγάλη τραγουδίστρια Mercedes Sosa, οι στίχοι είναι του Félix Luna και η μουσική σύνθεση του Ariel Ramínez

       Το γράμμα που εικονίζεται στο  video της Νebrulla,  είναι εκείνο που έγραψε λίγο πριν κινήσει για το τελευταίο της ταξίδι. Οι στιχοι από τα  ισπανικά και τα αγγλικά του video έχουν στα ελληνικά ως εξής:

.......

Βάλε με να κοιμηθώ, Νόνα, ξάπλωσέ με
φέρε μου ένα φως για το προσκεφάλι
έναν αστερισμό, όποιον θέλεις
όλοι κάνουν- μόνο χαμήλωσέ τον λίγο...

...ευχαριστώ. Α, έχω και μια παραγγελιά:
Αν ξαναπάρει εκείνος στο τηλέφωνο
πες του να μην επιμένει, έχω φύγει.

               Οι  δε στίχοι ( lyrics) του τραγουδιού  μεταφράζονται ως εξής:

        Περισσότερα για την Λατινοαμερικανίδα ποιήτρια Αλφοσίνα Στόρνι,

         εφ’ όσον θέλετε:

          Go to source web page: Alfonsina Storni Biography

Go to source web page: Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης » 2008 » October » 12

Go to source web page: Alfonsina Storni - Wikipedia, the free encyclopedia

                                Καληνύχτα

Κι ήταν μια νύχτα ωραία και στη ματιά σου
και στα τραγούδια σου. Ήτανε γλυκιά
μια νύχτα στα τραγούδια τα παλιά σου
γεμάτη αστέρια, νύχτα ξωτικιά.

Η μόνη αγάπη μέσ' στη μοναξιά σου,
τόσο όμορφη, τόσο υποβλητικιά,
έγινε πάθος μέσα στην καρδιά σου,
μέσ ' στην καρδιά σου την ερημικιά.

 
Αχ, τα παλιά τραγούδια σου που κλαίγαν
Κι ήτανε τόσο ανείπωτα γλυκά
και τόκρυβαν σεμνά και δεν το λέγαν.

 
Αχ, τα παλιά σου τα τραγούδια πού 'ναι
θλιμμένα σαν αγάπης μυστικά,
σαν άνθη δακρυσμένα που σιωπούνε

  Μαρίας Πολυδούρη

‘Ηταν ένα μόνο ποίημα από την πριγκηπέσσα της θλίψης, την ποιήτρια που ήλθε και “έφυγε” από τούτο τον κόσμο ως η αστραπή..

Ευχαριστώ το αερικό για το θαυμάσιο video και την Μαρία Κίτσου για την υπέροχη απαγγελία της.

Και πιό κάτω παραθέτω μια επιστολή της ποιήτριας, όπως την βρήκα στην αφιερωμένη σε κείνη σελίδα της Περι…γραφής. Ισως, είπα την πλησιάσουμε πιότερο έτσι.

Μια Επιστολή
   "Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο που ποτέ δεν έγραψε σε μένα..."
     Ίσως το γράμμα αυτό να μη διαβαστεί ποτέ, από κανέναν, αλλά στ' αλήθεια, δε με νοιάζει. Ίσως μέχρι να φτάσει στα χέρια σας νάχω πεια ολότελα ξεχαστή απ' όλους. Αλλά, ούτε δα κι αυτό το τελευταίο με νοιάζει. Εξάλλου, δεν έχω και πολλά να σας πω, θέλω μόνο να σας θυμίσω ότι κάποτε υπήρξα. Κάποτε υπήρξα κι' ήμουν και ζωή και θάνατος μαζί. Και Ζωή και Χάρος ήμουν!
     Έζησα, τομολογώ, μια ζωή δηλητηριασμένη, γι' αυτό θαρρώ αποφάσισα να την εγκαταλείψω. Εκείνο που για τους άλλους ήτανε ζωή, για με ήταν θάνατος. Γεννιόμουνα και πέθαινα κάθε μέρα, ώρα και στιγμή. Ζούσα με τον θάνατο, ζούσα για να πεθάνω, μα τουλάχιστον δε ζούσα νεκρή όπως οι γύρω μου, τα μικρά αστεία ανθρωπάκια που λέγαν πως μ' αγάπησαν κι ας μη μπόρεσαν ποτέ κι ας μη τόλμησαν ποτέ να διαβάσουν τη ψυχή πούκρυβε περίσσιο φως και σκοτάδι μέσα της. Κατά βάθος με φοβόντουσαν και δεν αργούσαν να τραπούν εις άτακτον φυγήν. Δεν άντεχαν να με κοιτούν κατάμματα, μη τύχει και τους κλέψω τη ψυχή τους.
     Αγαπήθηκα, αγαπήθηκα πολύ, μα μπορεί ποτέ κανείς να φαντασθή ότι λυπόμουνα βαθειά όταν καταλάβαινα ότι μ' αγαπούσαν; Εγώ, ίσως να μην αγάπησα αρκετά, όχι όσο έπρεπε. Τον ιδανικό μου έρωτα θαρρώ τον έζησα στη φαντασία μου. Η ψυχή μου κι η αγάπη γεννήθηκαν την ίδια μέρα. Αυτό το ένιωθα μέσα μου κι όμως δε πίστευα ότι θα υπήρχε μέρα που θα μου αποδείκνυε πως αγαπούσα αληθινά. Δεν είνε στ' αλήθεια τραγικό, μια μεγάλη ειρωνεία, να μιλούν για την αγάπη άνθρωποι που δεν τη γνωρίζουν και να σιωπούν εντελώς εκείνοι που νοιώθουν τη ψυχή τους να πνίγεται στον πόνο της;
     Πολλοί λέγαν ότι ζούσα μες στο κεφάλι μου. Κάτι έπρεπε να πουν κι αυτοί! Πως άλλως θα με κατέτασσαν σε συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων; 'Ανθρωποι, ανθρωπάκια! Η ζωή ένα τεράστιο ψέμα που άλλοι το αγαπάνε κι άλλοι -οι λίγοι- προσπαθούν να το κάνουν αληθινή ζωή. Εσείς, αγαπητοί άγνωστοί μου φίλοι, πως ζείτε; Ζείτε;
     Μια φάρσα, αυτό ήταν η δικιά μου ζωή. Κανείς δε τη κατάλαβε.Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω, έζησα στο περίπου και σκηνοθέτησα το θάνατό μου. Κι όμως αγαπούσα τη ζωή, αλλά πάντα αυτή μούπαιρνε ό,τι άλλο αγαπούσα. Μου έλειπε πάντα μια καρδιά που να πονή για μένα. Κι ήταν δύσκολο, δύσκολο πολύ να ζω μονάχη μου μες σ' ένα κόσμο τόσο παράλογα προσκολλημένο στα μικρά της ζωής και στο τίποτα. Ήμουνα σαν παράσιτο, σαν μαύρο ξωτικό που έχασε το δρόμο κι αντί να ταξιδέψει στον ονειροκόσμο του, ξέπεσε σε τούτη δω τη γη.
     Μάλιστα, κάποια φορά, κάποιος με ρώτησε κρυφά αν είμαι χήρα σαν φορούσα μαύρα βαριά. Εγέλασα. Αλήθεια ήταν! αν μάντεψε τη ψυχή μου, καλά την ωνόμασε χήρα!
     Είναι που θα παρακαλούσαν να είχαν ζήσει στην εποχή μου. Εγώ, θάθελα να ζήσω σε κάποιαν άλλην εποχή. Έζησα ανάμεσα σε μια γενειά ηττημένη. Κάποιοι από μας κάναν τον πόνο στίχο, την οργή τραγούδι, αλλά κανείς δεν τόλμησε -ούτ' από μας, ούτ' από τους άλλους- δεν τόλμησε να ξεφύγει από το χαραγμένο μονοπάτι, δεν τόλμησε να πει ό,τι στ' αλήθεια σκεφτότανε, δεν τόλμησε να κάνει ό,τι στ' αλήθεια ήθελε να κάνει. Οι περισσότεροι ήταν -ήμασταν- δειλοί που 'ψαχναν απλά ναύρουν την αυτοεπιβεβαίωσή τους. Κάτι νέοι σκυθρωποί κι ανάπηροι. Ολίγοι γέροι με κακόβουλο ύφος. Κάτι δεσποινίδες σαλατολόγοι κι υπερφίαλοι! Απόκληροι της αντίληψης.
     Κι όμως ανάμεσα σ' αυτούς ήταν κι ο Κ. (εννοεί τον Καρυωτάκη) ο μόνος που θα μπορούσε ποτέ να με καταλάβει, αλλά ούτε κι εκείνος τόλμησε. Μούπε μάλιστα, πως με λυπόταν γιατί τον αγαπούσα, πως ήμουνα γι' αυτόν μια παρηγοριά. Τόχε η εποχή, κανείς δεν ήταν ο εαυτός του! Γι' αυτό θαρρώ κι έζησα τόσο μόνη κι ας είχα πάντοτε κάποιους να με συντροφεύουν, αδέλφια μου σ' ένα πόνο που δε θα μπορούσαν ποτέ να συλλάβουν. Έκαναν τα πάντα για με, αλλά η αγάπη τους ήταν μια θυσία που ποτέ δε δέχτηκα μ' ευμένεια κι οι ανησυχίες τους χειροπέδες για μένα.
     "Πόσο είναι αστεία η ζωή μα και πόσο αστειότεροι είμαστε μεις που την ανεχόμαστε τέτοια", έγραψα, θυμάμαι, κάποτε στο ημερολόγιό μου. Μα, από τότε έχουν πεια περάσει χρόνια. Πόσα, δεν ξεύρω, αφού ο χρόνος δεν έχει πια για με καμμία σημασία. Τώρα, είμαι κάπου αλλού και ζω -αν τούτη δω η κατάσταση θεωρείται ζωή- μες από τις αναμνήσεις μου.
     Ξεφυλλίζω τα τετράδια του μυαλού και κυττάζω πίσω. Όλα ζητάω τα χαμένα, τις μικρές στιγμές, τον αγαπημένο. Γυρνώ το βλέμμα και κυττάζω πάντα το δρόμο που αφήσαμε. Είνε μακρύς, σκοτεινός, γεμάτος δυσκολίες και φρίκη, είνε τόσο μακρύς, τόσο δύσκολος κι όμως -Θεέ συγχώρεσέ με- θα τον έπαιρνα με τη καρδιά γεμάτη δάκρυα και μεταμέλεια. Με τη καρδιά δεμένη με τα σίδερα της αμαρτίας θα ξεκινούσα να σ' εύρω μοναδική κι αξέχαστή μου αγάπη. Δε θέλω τίποτε άλλο, μόνο να φτάσω, να σταθώ κοντά σου τόσο που φτάνει για να ιδώ, να ιδώ το πρώτο βλέμμα σου κείνο που μου 'ριχνες σαν έφτανα, τις μικρούλες όλες εκείνες ρυτίδες στο πρόσωπό σου, να ιδώ τα χέρια σου ν' απλώνονται σε μένανε να με αγκαλιάσουν, να ιδώ, να νοιώσω το φίλημά σου. Είνε τόσο μεγάλος ο καϋμός κι είμεθα τόσο μικροί ένας-ένας εμείς οι άνθρωποι που τον αποτελούμεν.
     Τα λόγια αυτά ίσως ν' ακούγονται σαν παραλήρημα ενός ετοιμοθανάτου, μα, αλί, δε μπορώ να πεθάνω αφού είμαι από χρόνια πεια νεκρή. Όσο ζούσα, όσο έζησα, ήμουνα παιδί. Ήμουν ένα παιδί άμυαλο, μπορώ να το παραδέχωμαι αλλά και ποιο παιδί δεν είνε άμυαλο; Ένα παιδί είμαι ακόμη!

Ένα παιδί που γράφει σε σας, τους άγνωστούς του φίλους, για να τους πει: να μείνετε πάντα παιδιά κι αν είνε δυνατόν άμυαλα παιδιά. Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλλα, να ζήσετε παράλογα, να σκοτώσετε τη λογική πούνε ο φονιάς της χαράς και της ζωής, να τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα, τα μεγάλα, τα σημαντικά, ν' ακολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια, ν' αφήσετε να θρονιαστεί στη καρδιά σας για πάντα η άνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη, ν' αγαπήσετε με πάθος και να καείτε από τη φλόγα της αγάπης σας, να κάνετε τον πόνο, τη χαρά, τη κάθε σας στιγμή τραγούδι κι όταν έρθη η ώρα η στερνή να πεθάνετε όχι από πλήξι, αλλά από ειλικρίνεια όπως ο φίλος τζίτζικας, που τόσο ωραία τα έλεγε μα μεις τα παίρναμε για γκρίνια.
     Τώρα, καθώς γράφω τις τελευταίες γραμμές, κυττώ πίσω κι αντιλαμβάνομαι πόσο στάθηκα τυχερή: έζησα ελεύθερη όσο καμμιά άλλη γυναίκα της εποχής μου, έκανα πράγματα που δεν έκανε καμμιά άλλη κι αγαπήθηκα όσο λίγες. Και, δεν το ξεχνώ, καθώς το βλέμμα μου έσβηνε, κείνη τη μελαγχολική αυγούλα τ' Απρίλη, δεν ήμουν πεια μόνη. Νέοι που μ' αγάπησαν ήρθαν να μ' αποχαιρετήσουν και φίλες γκαρδιακές στο προσκεφάλι μου ένα τελευταίο τραγούδι να μου χαρίσουν.
     Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο που ποτέ δεν έγραψε σε μένα, όπως λέει κι η καλή μου φίλη.                    

      Με αγάπη
Μαρία Πολυδούρη

“Να τον πάλι ο κόσμος και τα πράγματα

μπροστά μας

Να οι άνθρωποι.

Να μαστε εμείς στο κατώφλι της μέρας”

Ενα απόσπασμα από το ποίημα

  “ Το Μεγάλο γράμμα’

Του Τίτου Πατρίκιου

                                                              Ενα ποίημα από τον Τίτο Πατρίκιο

 Σημειώσεις

 Για τον ποιητή μας Τίτο Πατρίκιο,    περισσότερα, αν θέλετε:

Go to source web page: ElCulture - Άλλες Εκδηλώσεις - Tο Γαλλικό Ινστιτούτο τιμά τον Τίτο Πατρίκιο  (Βιογραφικά στοιχεία)

Go to source web page: ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (Βιογραφικά στοιχεία)

 Go to source web page: Τίτος Πατρίκιος (1927)  Ποιητικές συλλογές

Go to source web page: Τίτος Πατρίκιος                                “

Go to source web page: Βιβλίο | Τίτος Πατρίκιος: Με οδηγό την Ποίηση

“..υπάρχουν άραγε
εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής του αγέρα και της φθοράς
υπάρχουν, η κίνηση του προσώπου το σχήμα της στοργής
εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας
αυτών που απόμειναν σκιές κυμάτων και στοχασμοί με την απεραντοσύνη του πελάγου
ή μήπως όχι δεν απομένει τίποτα παρά μόνο το βάρος
η νοσταλγία του βάρους μιάς ύπαρξης ζωντανής
εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας
σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς σωριασμένα μέσα στη διάρκεια της απελπισίας
ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά βούρλα ξεριζωμένα μές στο βούρκο
είκόνα μορφής που μαρμάρωσε με την απόφαση μιάς πίκρας παντοτινής..”

Απόσπασμα από τον “Βασιλιά της Ασίνης”

Του Γεωργίου Σεφέρη

“Υστερόγραφο” 

Αλλά έχουν μάτια κάτασπρα χωρίς ματόκλαδα
και τα χέρια τους είναι λιγνά σαν τα καλάμια.

Κύριε, όχι μ' αυτούς. Γνώρισα
τη φωνή των παιδιών την αυγή
πάνω σε πράσινες πλαγιές ροβολώντας
χαρούμενα σα μέλισσες και σαν
τις πεταλούδες με τόσα χρώματα.

Κύριε όχι μ' αυτούς, η φωνή τους
δε βγαίνει καν από το στόμα τους.
Στέκεται κει κολλημένα σε κίτρινα δόντια.
Δική σου η θάλασσα κι ο αγέρας
μ' ένα άστρο κρεμασμένο στο στερέωμα,

Κύριε, δε ξέρουνε πως είμαστε
ό,τι μπορούμε να είμαστε
γιατρεύοντας τις πληγές μας με τα βότανα
που βρίσκουμε πάνω σε πράσινες πλαγιές
όχι άλλες, τούτες τις πλαγιές κοντά μας,
πως ανασαίνουμε όπως μπορούμε ν' ανασαίνουμε
με μια μικρούλα δέηση κάθε πρωί
που βρίσκει τ' ακρογιάλι ταξιδεύοντας
στα χάσματα της μνήμης.

Κύριε, όχι μ' αυτούς.
Ας γίνει αλλιώς το θέλημά Σου.

                                                          Του Γεωργίου Σεφέρη

Go to source web page: Samuel Taylor Coleridge - Wikipedia, the free encyclopedia

«...Και ανατέλλει ο ήλιος και δύνει ο ήλιος, και εις τον τόπον αυτού έλκει· αυτός ανατέλλων εκεί πορεύεται προς νότον και κυκλοί προς βορράν·κυκλοί κυκλών, πορεύεται το πνεύμα, και επί κύκλοις αυτού επιστρέφει το πνεύμα».

Εκκλησιαστής

Κι είναι το ποίημα του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη “ Αδώνια”

Προσθήκη υστέρα: Με γοήτευσε η γραφή του Λαπαθιώτη, ειδικά σ'αυτό το ποίημα ο ρούς της σκέψης του.. Κυκλοτερής ; Ετσι κάπως δείχνει με την πρώτη ματιά..μα  είναι η τόση διαβάθμιση του πάνω προς τα κάτω..Κρίμα!

Πλάγιασα απόψε με την σκέψη μου στο ποίημά του αυτό και η πρώτη μου σκέψη, σα ξύπνησα, ήτανε σ'αυτό...Δεν είμαι νυχτοβάτις, αγαπάω το φως , στρέφομαι όλη προς το φως..και σαν βλέπω τα λιοβασιλέματα ανοίγω τα παραθύρια νάναι καθάρια η ματιά μου σα τα κοιτώ, νάμαι μέσα σ'αυτό που γίνεται μπρός μου, εντός του...οχι πίσω από θολά παραθύρια..σαν κι εκείνον..

Κι όταν είμαι σε ομίχλη, είμαι εκεί αναζητώντας με πλέρια χαρά τις ηλιαχτίδες που την τρυπάν'..Γιαυτό τον λόγο.

Άνοιξη και χινόπωρο και χειμώνας, όμως, και καλοκαίρι ..είναι ο κύκλος

Και πόσο δυστυχής ναναι εκείνος που αναζητά στο σκοτάδι - στις σκιές- το ανείδωτο, το ανεύρετο..σαν πως λεει ο ποιητής..Χίμαιρες!! Η σκιά- το σκοτάδι - μπορεί να ρουφήξει εντός της και ποιός θαρρεί πως είναι εκείνος που μπορεί να το διασχίσει; Ανθρώπινο το μεγεθος! Μια στάλα! 

"Φως, περισσότερο φώς" είπε ξεψυχώντας ο Γκαίτε..

Κάλλιο ο ανοιχτός ορίζοντας, ο λουσμένος στο φως, να πάρει ο νους και ο λογισμός από το εύρος του!

Καλη μέρα!

Το Ταξίδι

«Μα αληθινοί ταξιδευτές εκείνοι είναι που φεύγουν

μονάχα για να φύγουν· ελαφρές καρδιές καθώς

μπαλόνια, το μοιραίο τους ποτέ δεν τ’ αποφεύγουν·

Χωρίς να ξέρουν το γιατί, πάντοτε λένε «Εμπρός!»

 

Εκείνοι που σαν σύννεφα οι απροθυμιές τους μοιάζουν

και που σαν νεοσύλλεκτοι κανόνια λαχταρούν

κι άγνωστες ηδονές τρανές, που πάντοτε αλλάζουν

Και που τι όνομα έχουνε δεν μπόρεσαν να βρουν!

 

Φρίκη! Σαν σβούρα μοιάζουμε, σαν φούσκα που πηδάει·

Ακόμα και στον ύπνο μας, απάνω μας σιμώνει,

Μας δέρνει η Περιέργεια και μας κυλά στα χάη,

Σαν ένας Άγγελος σκληρός που ήλιους μαστιγώνει.

 

Μοίρα παράξενη! Ο σκοπός πάντα άλλη θέση παίρνει,

κι αφού δεν είναι πουθενά, μπορεί να’ναι παντού·

ο Άνθρωπος που ακούραστα η Ελπίδα τόνε σέρνει,

αιώνια ψάχνει αναπαμό με τρέξιμο τρελού.

 

Πλοίο τρικατάταρτο η ψυχή, ζητάει την Ικαρία·

Κάποια φωνή απ’ την γέφυρα φωνάζει: «Προσοχή!»

Κι από τη σκοπιά μια άλλη φωνή απαντά: « Ευτυχία…

’Έρωτας…Δόξα..» Διάολε! Σκόπελος είν’ εκεί!

 

Κάθε νησάκι που ο σκοπός του πλοίου μακριά κοιτάζει,

Είν’ Ελδοράδο που μας έχει η Μοίρα υποσχεθεί·

Κι η Φαντασία, που έξαλλη στην κεφαλή οργιάζει,

Βρίσκει μόνο έναν ύφαλο μόλις ο ήλιος βγει.

 

Ω των χιμαιρικών χωρών ο ποθοπλανταγμένος!

Στα σίδερα ή στη θάλασσα πρέπει να πεταχτεί

Ο οικτρός σκοπός, που Αμερικές βλέπει σαν μεθυσμένος

Κι η πλάνη του το βάραθρο το κάνει πιο βαθύ;

 

Κι ο γερο- αλήτης έτσι δα στις λάσπες που πατάει,

Χάσκοντας, παραδείσια ονειρεύεται παλάτια·

Σε κάθε τρώγλη που κερί μονάχα την φωτάει,

ανακαλύπτουν Κάπουες τα εκστατικά του μάτια.»

          Και είναι το παρόν, ένα απόσπασμα από το ποίημα του Charles Pierre Baudelaire (Σαρλ Πιέρ Μπωντλαίρ) “ Το ταξίδι” από το ποιητικό του εργο les fleurs du mal” “Τα άνθη του κακού”1861.  Η μετάφραση είναι του Γεωργίου Σημηριώτη.

          Για το έργο του αυτό ο Μποντλαίρ έγραψε, μεταξύ άλλων, στο σχεδίασμα προλόγου του έργου:

“..Ξέρω οτι ο παθιασμένος εραστής του ωραίου ύφους είναι εκτεθειμένος στο μίσος του πλήθους.Κανένας όμως ανθρώπινος σεβασμός, καμιά ψευτο-αιδημοσύνη, κανενός είδους σύμπραξη εναντίον μου, κανένα οικουμενικό δημοψήφισμα δεν θα με αναγκάσουν να μιλήσω για την απαράμιλλη διάλεκτο αυτού του αιώνα, αλλά ούτε και να αναμείξω το μελάνι με την αρετή.

Ενδοξοι ποιητές έχουν ήδη καταλάβει, εδώ και καιρό, τους πιό ανθηρούς τόπους της ποίησης. Από την πλευρά μου, θεώρησα οτι θα ήταν ευάρεστο- και μάλιστα, όσο πιό δύσκολο, τόσο πιό ευχάριστο- να συλλέξω το Ωραίο που ενυπάρχει στο Κακό.Το βιβλίο αυτό, κατά βάσιν άχρηστο και απολύτως αθώο. γράφτηκε αποκλειστικά για να με διασκεδάσει και να ασκήσει το πάθος μου για τους σκοπέλους.”

 

Technorati tags: "Το ταξίδι", ποίηση Σαρλ Μπωντλαίρ, Charles Pierre Baudelaire, les fleurs du mal” “Τα άνθη του κακού” Περί ποιήσεως και άλλων τινων ο λόγος

 

 

Ποιά μεταξύ περπάτησε του ιώδους και του ιώδους

Ποιά μεταξύ περπάτησε

Τις διάφορες βαθμίδες του διαφορισμένου πράσινου

Πηγαίνοντας μ’ άσπρο και μπλέ, στο χρώμα της Μαρίας,

Λέγοντας τιποτένια πράγματα

Εις άγνοια και εις γνώση του αιώνιου πόνου

Ποιά μες στους άλλους σκίρτησε όταν περπατούσαν

Ποιά έκανε, λοιπόν, τις κρήνες δυνατές  κι ακμαίες τις πηγές,

 

Έκανε δροσερό τον ξερό βράχο κι έκανε συμπαγή την άμμο

Σε δελφινένιο μπλέ, γαλάζιο της Μαρίας το χρώμα,

 

Sovegna vos

Εδώ είναι τα έτη που βαδίζουν μεταξύ, παίρνοντας

Πέρα τα βιολιά και τα σουραύλια θεραπεύοντας

Μία που φέρεται στον χρόνο μεταξύ ύπνου και ξύπνου, φορώντας

 

¨Ασπρο πτυχωμένο φως, περιβάλλοντάς την, πτυχωμένη.

Το βάδισμα των νέων ετών, θεραπεύοντας

Μέσα σ’ ενα σύννεφο λαμπρό δακρύων, τα έτη, θεραπεύοντας

Μ’ενα καινούργιο στίχο στον αρχαίο ρυθμό. Σώσε

Τον χρόνο, Σώσε.

Το αδιάβαστον όραμα στ’ όνειρο το πιό υψηλό

Καθώς μονόκεροι στολισμένοι έσερναν τις επίχρυσες νεκροφόρους.

 

Η σιωπηλή αδελφή πεπλοφορούσε κυανόλευκη

Ανάμεσα στους σμίλακες, πίσω από του κήπου τον Θεό,

Που ο αυλός του είναι άπνους, έγειρε το κεφάλι της και υπέγραψε, αλλά δε είπε λέξη

Αλλά η πηγή αναπήδησε και το πουλί χαμοκελάηδησε

Σώσε τον χρόνο, σώσε τ΄όνειρο

Το μίλημα του λόγου ανήκουστο, αμίλητο

 

Μέχρι να σείσει ο άνεμος χίλιους ψιθύρους απ’

απ’ τον σμίλακα

 

Και η εξορία μας μετά.

Κι είναι το τέταρτο μέρος από  το ποίημα του Τ.Σ Ελιοτ

“Τετάρτη των Τεφρών” (1930)

Μετάφραση του Αριστοτέλη Νικολαίδη

 

Χτύπα, δοξάρι μου, και χτίζε,
ο κόσμος γίνεται από μένα
μέσα στα χέρια μου τα δυο.

Ω γέννα, ω γέννα!
Ο λόγος μήτε, το τραγούδι
μήτε, αναβρύσματα απ' το στόμα.
Βιολί μου, υπάρχεις εσύ μόνο,
και μια είν' η γλώσσα, κι ο ήχος σου είναι,
κι ένας ο πλάστης, και είμ' εγώ,
κι ο λόγος που θαματουργεί
κι ο λόγος είναι η μουσική!

Κι αν είμαι δέντρο, είμ' ένα δέντρο
από χορδή και μουσική,
και τίποτ' άλλo· κι ένας ήχος
και μια πνοή κι ένα τραγούδι
μέσα μου ζει.

Ω γνώμη, ω έγνοια, ω λογισμέ,
σας έστρωσα να κοιμηθείτε
κι αξύπνητα μέσα σ' εμέ·
μια στάχτη μέσα μου γενείτε·
η έγνοια, η γνώμη, ο λογισμός,
κόσμος νεκρός.

Και ρίξου, σα σπαθί, δοξάρι,
προς την τετράδιπλη χορδή,
και χτύπα την και σπάραξέ την,
η αρμονία να γεννηθεί.

Γιατί κι ο κόσμος ο βαθύς
γεννιέται πάντα από 'να πάλεμα
σα δοξαριού με μια χορδή·
κι ό,τι είν' ωραίο κι ό,τι μεγάλο
στέκει εδώ πέρα,
μέσα στη λύσσα ενός πολέμου
δουλεύεται, κι έχει πατέρα
το νικητή.

Απόσπασμα από τον Λόγο Θ’  “Το βιολί” του ποιήματος

του Κωστή Παλαμά

“Ο Δωδεκάλογος του γύφτου”

       Οι τρυφερές είναι ο γενικός τίτλος  μιας ποιητικής συλλογής της ποιήτριας  Ρέας Γαλανάκη. 

        Αφορμή για την καταχώρηση, ενα κείμενο που διάβασα σήμερα στης φίλης της Αντζυ το χώρο: Εχει τίτλο “ Στην σκιά της Αφροδίτης” και μπορείτε να το αναζητήσετε : http://angileon.spaces.live.com/blog/cns!1F835D7C681D9DFB!4968.entry

        Μια αλλιώτικη προσέγγιση..Αγγελική μου…για τις τρυφερές στην σκιά της Αφροδίτης..γιαυτές που στις νυχτιές του φεγγαριού..

        Για την ποιήτρια και συγγραφέα μας Ρέα Γαλανάκη  μπορείτε, αν θέλετε, να ενημερωθείτε περισσότερο:

http://www.diapolitismos.gr/epilogi/about.php?id_atomo=143

http://alicecafe.gr/wiki/473/1017

http://www.stigmes.gr/gr/grpages/articles/galanaki.html

http://www.lexima.gr/lxm/read-139.html

Η Μεσοχείμωνη άνοιξη έχει την εποχή της

Αέναη αν και μουσκεμένη προς το δείλι

Μετέωρη στον χρόνο, ανάμεσα στον πόλο και στον τροπικό.

‘Οταν η λίγη μέρα είναι λαμπρότατη, με πάγο και φωτιά,

Ο λίγος ήλιος καίει την παγωνιά σε υδρότοπους και τάφρους,

Μέσα σε κρύο νηνεμίας που είναι η θέρμη της καρδιάς

Αντανακλώντας σ’ ένα υδάτινο καθρέπτη

Μια λάμψη, τύφλωση νωρίς το απόγευμα.

Κι άναμμα πιό σφοδρό από πύρωμα κλαδιού ή πύραυνου

Τ’άναυδο ερεθίζει πνεύμα: όχι άνεμος αλλά πυρά πεντηκοστής

Στον σκοτεινό καιρό του έτους. Μεταξύ τήξης και πήξης

Της ψυχής ο χυμός ριγά. Δεν υπάρχει οσμή της γής

Η οσμή του ζώντος πράγματος. Αυτός είναι ο καιρός της άνοιξης

Αλλ’ όχι χρονική συνθήκη. Τώρα ο φράκτης

Ασπρισμένος για μιαν ώρα με άνθισμα προσωρινό

Χιονιού εξάνθημα πιό ξαφνικό

Από ‘κείνο του καλοκαιριού, μήτε βλάστηση ούτε μαρασμός,

‘Οχι στο σχήμα της γενιάς.

Που είναι το καλοκαίρι, το αφάνταστο

Μηδέν καλοκαίρι;

 

Απόσπασμα από το ποίημα του Τ.Σ.’Ελιοτ ,

υπό τον τίτλο

“ Little Gidding”

Μεταφραστής: Αριστοτέλης Νικολαϊδης

 “Πότε θ’ ανοίξουμε πανιά”

          Το ποίημα αυτό του Νομπελίστα (Νομπέλ Λογοτεχνίας (1956)  Ισπανού ποιητή  Juan Ramón Jiménez (Χουάν Ραμόν Χιμένεθ) (1881-1958) μου έκανε μεγάλη εντύπωση και μου γέννησε τόσα ερωτηματικά!.

        Πως ναναι άραγε, να έχεις την αίσθηση αυτή του άλλου εαυτού, που είναι σε σύγκρουση με σένα τον ίδιον; “εκείνος που μειλίχειος συγχωρεί όταν μισώ”;

       Πως νάναι άραγε, να ζείς, να ανασαίνεις να μιλάς,  έχοντας συναίσθηση του άλλου σου εαυτού, εκείνου που την ίδια ώρα σιωπά;

       Πως νάναι άραγε, νάχεις συναίσθηση ενός άλλου εαυτού τόσο άλλου από σένα, καθώς  “εκείνος συχνάζει όπου δεν πάω”.;

       Πως είναι άραγε, να ζείς γνωρίζοντας πως αυτός ο άλλος εαυτός που άλλοτε λησμονάς και άλλοτε δεν βλέπεις, και κάποτε επισκέπτεσαι, είναι εκείνος, ο άλλος, ο αληθινός σου εαυτός;

“και που θα μείνει όρθιος όταν θα 'μαι νεκρός”.

’Ω! Πόσο δυστυχής θάτανε ο άνθρωπος, ο ποιητής!

Με την ματιά που είδα..

«..Πρέπει πάντοτε το πρωινό να ξανάρχεται; Δεν τελειώνει ποτέ των επιγείων η βία; 

Πολυπραγμοσύνη στυγνή αφανίζει της νύχτας την αιθέρια αφή.

Πότε στις φλόγες του έρωτα, στου βωμού την αιώνια πυρά θ' αφεθεί;

Σύντομη είναι η ζωή του φωτός· αλλά άχρονη κι άχωρη η εξουσία της Νύχτας. Παντοτινή η διάρκεια του ύπνου.

Ω ύπνε ιερέ — μην αργείς, μα στέρξε εσύ αρωγός να ελεήσεις τους μύστες της νύχτας σε τούτο το επίγειο έργο τους.

Γιατί εσένα μόνο τρελοί σ' αγνοούν κι ύπνο δεν γνωρίζουν κανέναν, όταν εύσπλαχνος τον ίσκιο σου πάνω μας ρίχνεις, κάθε που η νύχτα η αληθινή ανατέλλει.

Γιατί δεν σ' έχουν αισθανθεί στη χρυσαφιά ροή των σταφυλιών, στο λάδι της αμυγδαλιάς, στους καστανούς της παπαρούνας χυμούς.

Γιατί δεν ξέρουν ότι είσαι συ που τα τρυφερά στήθη της κόρης ταράσσεις, που ως τους ουρανούς πετάς κι απλώνεις κλαδιά.

Γιατί δεν νοιώθουν πως από ιστορίες παλιές εσύ ουρανομήκης τραβιέσαι, πως το κλειδί φέρνεις εσύ για των μακαρίων τα δώματα, μαντατοφόρος βουβός των αχανών μυστηρίων…»

 Απόσπασμα

από τους “ Υμνους στην νύχτα”

του γερμανού ποιητή Novalis (φιλολογικό ψευδώνυμο του Friedrich von Handenberg).

                                      Καλή νύχτα

Σάλπιζε πάλι ω Σαλπιχτή: Παίξε μου τώρα

Το μαγικό σκοπό που κλεί τα πάντα- τον αιώνιο το σκοπό, τ’ αθάνατο τραγούδι,

Τον ‘Έρωτα ποΰνε ο παλμός του κόσμου,- η απαντοχή κι ο θάνατος·

Σ’ αντρός και γυναικός καρδιά, μόνον η αγάπη, μόνο!

Μόνος σκοπός, τραγούδι, μόνο ο έρωτας, -σφιχτοπερίπλοκη των πάντων αναλύτρα αγάπη.

Ω! πως τ’ αθάνατα φαντάσματα πληθαίνουν γύρο μου!

 

Βλέπω την άσβυστη φωτιά που λαμπυρίζει- κυττώ τη γνώριμη τη φλόγα που τον κόσμο ανάβει.

Λάμψη ματιών και ξαναμμένα μάγουλα, καρδιές βαρειόχτυπες εκείνων π’ αγαπάνε,

Άλλες γιομάτες ευτυχία - κι’ άλλες βουβές και σκοτεινές και παγωμένες.

Ο Ἔρωτας, ποΰνε ο κόσμος σ’ όποιους αγαπούν - ο Ἔρωτας, που παιζογελάει με τον καιρό και με του κόσμου αλάκαιρου τα μάκρη·

Ο Ἔρωτας, ποΰνε μέρα και νυχτιά- ο Ἔρωτας, ήλιος και φεγγάρι κι’ άστρα·

Ο Ἔρωτας , άλικος και πλούσιος και μεθυστικός από ευωδία!

Όχι άλλα λόγια, παρά λόγια Αγάπης- κανένας άλλος στοχασμός από τον Έρωτα.

Απόσπασμα από το ποίημα

του Walt Whitman* “Ο μυστικός σαλπιχτής"

Μετάφραση: Νίκου Καρβούνη

         Σημ: Α)  Ο τεθείς σε τρίπτυχο πίνακας, επονομαζόμενος ως " Ο κήπος των επιγείων απολαύσεων" αγγλ."The Garden of Earthly Delights" είναι του Ολλανδού ζωγράφου Hieronymus Bosch {Ιερώνυμου Μπος(Hieronymus van Aken)},  περ.1450-1516

Περί του Ιερωνύμου Μπος, αν θέλετε:

http://el.wikipedia.org/wiki/Ιερώνυμος_Μπος

http://biographies.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=17:zografiki&id=118:--1450-1516-bosch-hieronymus&Itemid=22

Β) Ό  Walt Whitman( Ουώλτ Γουίτμαν) : Αμερικανός ποιητής (31/5/1819-26/3/1892).

   "Τραγουδώ τον εαυτό του καθενός- κάθε απλό και ξέχωρο άτομο, τραγουδώ τις Ομάδες.Τραγουδώ σύμφωνα με την φυσιολογία, απ' την κορφή ως τα νύχια όχι μονάχα τη φυσιογνωμία, μήτε μονάχα το μυαλό δεν είναι τούτα για την Μούσα άξια - λέω πως Τέλεια η μορφή του Ανθρώπου αξίζει πιό πολύ. Τραγουδώ την Γυναίκα, όπως και τον Άντρα- Τη ζωή, την άπειρη σε πάθος, σε παλμό, σε δύναμη, τον χαρούμενο, τον που για ελεύτερη πλάστηκε ενέργεια, κάτω από τους θείους τους νόμους, Τον 'Ανθρωπο τραγουδάω τον Σημερινό"

 'Ηταν, επίσης,  εκείνος που έδωκε εντολή να γράψουνε στο μνήμα του το εξής απόσπασμα από ποίημά του:

    "My foothold is tenon'd and mortis'd in granite;

                                 I laugh at what you call dissolution;

                                 And I know the amplitude of time".

                               "Η βάση μου βρίσκεται αρραγής
                                  κάτω απ' αυτή τη πέτρα
                                       Γελώ μ' αυτό που καλείτε αποσύνθεση
                                   Και γνωρίζω το εύρος του χρόνου".

Για τον Ουίτμαν, αν θέλετε:   http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=1172, http://www.poiein.gr/archives/1791/index.html

Παράκληση

'Οταν μου απλώνεις το μικρό σου χέρι,

Που τόσα ανείπωτα λέει,

Σε ρώτησα ποτέ μου

Αν μ'αγαπάς;

Μα δεν θέλω να μ'αγαπάς,

Θέλω μονάχα να σε νοιώθω κοντά

και πως εσύ καμμιά φορά σιωπηλά και σιγανά

Το χέρι σου να μου απλώνεις.

''Ερμαν Έσσε, γρ.:1901,

Μετφ.Σμάρω Τάση

Μουσική:

 l' après-midi,

του

Yann Tiersen.

Hermann Hesse 1877-1962:Λογοτέχνης, συγγραφέας, ποιητής,  ζωγράφος, κάτοχος του  βραβείου Νομπέλ λογοτεχνίας το 1947

"Η αγάπη δεν πρέπει να εκλιπαρεί" , πρόσθεσε,  

"μητε να απαιτεί.

"Η αγάπη πρεπει να έχει τη δύναμη να γίνει βεβαιότητα.

 "Τότε παύει να έλκεται και αρχίζει να ελκύει... απόσπασμα από το βιβλίο του "Demian" (1919)

Ασμα ερωτικό

Που να'ναι  άραγε η πατρίδα μου;

Η πατρίδα μου είναι μικρή,

Από τόπο σε τόπο πηγαίνει, και

την καρδιά μου μαζί της παίρνει,

Μου δίνει πόνο, μου δίνει γαλήνη

    Η πατρίδα μου είσαι εσύ.

Five Senses 

Now my five senses

gather into a meaning 

all acts, all presences;

and as a lily gathers

the elements together,

in me this dark and shining,

that stillness and that moving,

these shapes that spring from nothing,

become a rhythm that dances,

a pure design.

While I'm in my five senses

they send me spinning

all sounds and silences,

all shape and colour

as thread for that weaver,

whose web within me growing

follows beyond my knowing

some pattern sprung from nothing-

a rhythm that dances

and is not mine.

    Ποίημα από την

Judith Wright (1915 - 2000)

                                                                        Maya Plitseskaya χορεύοντας

"τον Θάνατο του κύκνου"

            Φυσάει 

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ το δέντρο που βρέχεται;

                                                            Αλλά τα βράδια τι όμορφα                                                     

που μυρίζει η γη

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ ένα άστρο ή μ'  ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δος μου το χέρι σου..
Δος μου το χέρι σου..

Ενα ποίημα από τον ποιητή μας Τάσο Λειβαδίτη
Τραγουδά: Ο Βασίλης  Παπακωνσταντίνου
Απαγγελει: Ο Ηθοποιός Γ.Μιχαλακόπουλος