“..εκεί που πάει να ξημερώσει, εκεί που δείχνει να χαράζει..”

 

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
με την ανάσα ενός παιδιού
σημάδι τούτου του καιρού
που μας φοβίζει και μας καίει

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
ειν' η δική μας παρουσία
τον ύμνο ακούγοντας να λέει
χαίρε ω χαίρε ελευθερία

Κι είν' οι φωνές μας στον αέρα
αλήθεια ποια είναι η αλήθεια
έτσι που ζεις από συνήθεια
μια μέρα ακόμα και μια μέρα

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
σπάζουν τ' αγάλματα κομμάτια
ψυχές που κράζουνε βοήθεια
κι έχουν ορθάνοιχτα τα μάτια

Κι ο ουρανός που μας σκεπάζει
μια φυσαρμόνικα που κλαίει
κι εμείς ανυποψίαστοι κι ωραίοι
μέσα στο θαύμα που βουλιάζει

Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι
παραιτημένοι κατά βάθος
ω με πόση ένταση και πάθος γίνονται
πρώτοι οι τελευταίοι

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
ακολουθώ τα βήματά σου
μέσα στην ερημιά του κόσμου
κι έρχομαι πλάι εκεί κοντά σου

Κι εκεί που πάει να ξημερώσει, εκεί που δείχνει να χαράζει
αγάπη μου ώρα για ύπνο, άρχισε κιόλας να βραδιάζει

Σημειώσεις

1. Οι πίνακες είναι του Αυστριακού εξπρεσσιονιστή ζωγράφου Egon Schiele (12/6/1890-31-10-1918)

http://www.youtube.com/watch?v=GOg9Rgp55L0

Go to source web page: belvedere - Egon Schiele

Go to source web page: Egon Schiele: Encyclopedia II - Egon Schiele - Biography

2. Το τραγούδι του Δήμου Μούτση, σε στίχους και μουσική του ίδιου από τον δίσκο του “Να!..” (1987)

3.. Το video είναι από το Αερικό και την ευχαριστώ

           ‘Ηταν ο ζωγράφος εκείνος, ο μεγάλος καλλιτέχνης, αυτός που έκανε τον λόγο και την σκέψη του Τέχνη και που μίλησε με το έργο του και τον λόγο του για την πνευματικότητα στην τέχνη: Κι είναι ένας άνθρωπος που με την τέχνη του και με την ματιά την ιδιαίτερη που αντιλαμβανόταν τα πράγματα, με γοήτευσε..Εδώ, μόνον μερικά από τα λόγια και τα έργα του..

“There is no must in art because art is free”.

“All methods are sacred if they are internally necessary. All methods are sins if they are not justified by internal necessity.”

“Δεν υπάρχει πρέπει στην τέχνη γιατί η τέχνη είναι ελεύθερη”

“Ολες οι μέθοδοι είναι ιερές εαν είναι εσωτερικά αναγκαίες.

Ολες οι μέθοδοι είναι αμαρτωλές εαν δεν δικαιολογούνται από εσωτερική αναγκαιότητα”

"On the spiritual in art" 

  “Για το πνευματικό στην τέχνη”

 

“ Τhe more frightening the world becomes ... the more art becomes abstract”.

            “Οσο πιό τρομακτικός γίνεται ο κόσμος… τόσο η τέχνη γίνεται αφηρημένη”

«Τα χρώματα είναι τα πλήκτρα, τα μάτια είν' η αρμονία κι η ψυχή είναι το πιάνο με τις χορδές του.

Ο καλλιτέχνης είναι το χέρι που παίζει τ' όργανο κι αγγίζοντας το 'να ή τ' άλλο πλήκτρο, δονεί τη ψυχή».

(από το βιβλίο του :"On the spiritual in art"  )

“Black is like the silence of the body after death, the close of life.” (1911)

Το μαύρο (χρώμα) είναι σαν την σιγή του σώματος μετά τον θάνατο,

το  τέλος της ζωής”

“Abstract art places a new world, which on the surface has nothing to do with 'reality,' next to the 'real' world.”

“Of all the arts, abstract painting is the most difficult. It demands that you know how to draw well, that you have a heightened sensitivity for composition and for colors, and that you be a true poet. This last is essential.”

“Η αφηρημένη Τέχνη θέτει ένα νέο κόσμο, που επιφανειακώς δεν έχει να κάνει σε τίποτε με την “πραγματικότητα”,  γειτονική στον “πραγματικό” κόσμο

Απ’ όλες τις τέχνες, η αφηρημένη ζωγραφική είναι η πιό δύσκολη. Επιτάσσει ως προυπόθεσεις οτι ξέρετε πως να  επισημαίνετε καλά, οτι έχετε υψηλόβαθμη ευαισθησία για την σύνθεση και τα χρώματα και μπορείτε να είσθε έναςε αληθινός ποιητής. Αυτό το τελευταίο είναι βασικό” 

 Σημειώσεις: 

Ο Βασίλι Καντίνσκυ,(λατινικά: Wassily Kandinsky ή στη ρωσσική :Василий Кандинский ), με πλήρες όνομα Vasily Vasilyevich Kandinsky, ήταν Ρώσικής καταγωγής εξπρεσσιονιστής ζωγράφος, πρωτοπόρος στην τέχνη της αφηρημένης ζωγραφικής και ένας από τους Μεγάλους καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα. Σπούδασε, επίσης Νομικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Γεννήθηκε στην Μόσχα (Moscou) της Ρωσίας στις 4/12/1868 ως Ρώσος και πέθανε ως Γάλλος πολίτης στην Νειγύ (Neuilly-sur-Seine) της Γαλλίας στις 13/12/1944. Καθώς διάβασα, από παιδί και όσο μεγάλωνε αυξανόταν η γοητεία που του ασκούσε Ο συμβολισμός του χρώματος και η επίδρασή του στην ανθρώπινη ψυχολογία. Γύρω στα 1911 δημοσίευσε την πραγματεία του- ενα βιβλίο με τίτλο “"On the spiritual in art" “Για το πνευματικό στην τέχνη”

 Λέγεται οτι  Καντίνσκυ έπασχε από συναισθησία*.

Περισσότερα για τον ζωγραφο και τα έργα του μα και την σημασιολογία της τέχνης του μπορείτε να διαβάσετε σε αυτές ενδεικτικά αναφερόμενες σελίδες:

Go to source web page: Βασίλι Καντίνσκι – Βικιπαίδεια,

http://virtualschool.web.auth.gr/1.3/youngs/art/Kandinsky/Kandinsky_Texts.htm

Go to source web page: Wassily Kandinsky: Biography from Answers.com

Go to source web page: Wassily KANDINSKY, Virtual Art Museum, Wassily Kandinsky Artwork, Wassily Kandinsky (Moscou 1968-Neuilly, 1944) Russian Expressionist Painter

Go to source web page: Concerning the Spiritual in Art by Wassily Kandinsky - Project Gutenberg

Go to source web page: Wassily Kandinsky - Olga's Gallery

Go to source web page: Wassily Kandinsky -     http://www.wassilykandinsky.net/

Go to source web page: Kandinsky: Compositions (Kandinsky: Compositions by Magdalena Dabrowski)  Μια κριτική από τον Mark Harden

 Για την συναισθησία του Καντίνσκυ:Λέγεται οτι η αντίδραση του Καντίνσκυ μόλις είδε μια παράσταση της όπερας του Richard Wagner “Lohengrin” στην Αγία Πετρούπολη, ήταν να γυρίσει να να αναφωνήσει “ I saw all my colours in spirit, before my eyes. Wild, almost crazy lines were sketched in front of me.” “Είδα όλα μου τα χρώματα  μες στον πνεύμα, μπροστά στα μάτια μου. Αγριες , σχεδόν τρελλές γραμμές διαγράφονταν μπροστά μου”Ετσι την είχε αντιληφθεί την παράσταση, ως συναισθητικός..

 Go to source web page: Can you hear this painting? « Neurophilosophy

      Στον πρώτο επάνω πίνακα που παραθέτω, τον αποκαλούμενο "Composition V", έργο του Καντίνσκυ κατά το 1911 σύμφωνα με την παραπάνω κριτική του Mark Harden, έχει ως θέμα την ανάσταση των Νεκρών.

“Later in 1911, Kandinsky produced Composition V, a much more abstract work. Here, the theme is the Resurrection of the Dead. The iconography is much more difficult to discern. Comparison must be made to more representational works that treat this theme done by Kandinsky around the same time. Reference to these more literal depictions of the motifs allow us to perceive their abstracted forms within Composition V. Several angels blowing their trumpets are included in the upper portion of the canvas. The strong black line crossing from right to left can be felt as a representation of the blowing of the trumpets. Above this line, the towers of a walled-in city are visible. Below the line, the thin application of paint produces a luminescence that affects our perception of space in that portion of the canvas. The luminescence conveys a sense of infinity through the lack of volume and the absence of perspectival illusion. Out of this void, the viewer can sense the rising of the dead.”

 Ο Πίνακας  του Wassily Kandinsky- ο δεύτερος ξεκινώντας από πάνω- ονομάζεται Coloful Ensemble. Τον ζωγράφισε στα 1938 και σήμερα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, στο Κέντρο Georges Pompidou του Παρισιού.

Την περίοδο μεταξύ των ετων 1934-1944 ο Καντίνσκυ ο ίδιος την επωνόμασε "really a picturesque fairy tale". Είναι η περίδος εκείνη κατά την οποία ο ζωγράφος ανέφερε οχι μόνον αυτά που ήδη συμπεριέλαβα αναφορικά κάτωθι του πίνακα περί της αφηρημένης τέχνης και της σχέσης της με τον ρεαλισμό αλλά συνεχίζοντας είπε “Deeper down, it is subject to the common laws of the "cosmic world." And so a "new world of art" is juxtaposed to the "world of nature." This "world of art" is just as real, just as concrete. For this reason I prefer to call so-called "abstract art" "concrete art.". 

    Κι επέλεξα τον πίνακα αυτόν για να βάλω και κάτι χαρούμενο!!

        Για το τέλος φύλαξα να παραθέσω το τελευταίο της σειράς των "Compositionς” του. Είναι ο περίφημος "Composition X", που τον τελείωσε πέντε χρόνια πριν τον θάνατό του!

                                                         Πολύ το μαύρο χρώμα, Δεσπόζει, έτσι;

              Αυτή είναι η πρόσκληση που έλαβα από την φίλη μας την Ελένη  Παππά που έχει ανοίξει πρόσφατα τον χώρο της ΕΔΩ. Είναι μια πρόσκληση ανοιχτή για όλους, και για σας που διαβάζετε τούτες τις γραμμές και κινείστε κάπου κοντά στα Μέγαρα ή όπου αλλου και μπορείτε και θέλετε..

Την Παρασκευή στις 6/11/2009  και από ώρα 20.15’ είναι η πρεμιέρα του έργου.

“ΖΟΡΜΠΑΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ”

Και είστε όλοι προσκελημένοι

                Αυτό μου ζήτησε η Ελένη μας, να σας πω και από την μεριά μου μεσα από την σελίδα αυτή και αυτό πράττω μετά χαράς.

               Είναι μια θεατρική παράσταση που φτειάχτηκε για  όλους εμάς από ανθρώπους σαν κι εμάς,  οχι επαγγελματίες ηθοποιούς, αλλά απ’ ανθρώπους που αγαπάν’ την τέχνη του θεάτρου, την δημιουργία, την έκφραση μέσα από την τέχνη της ηθοποίίας. Απ’ ανθρώπους που έχουν μέσα τους μεράκι, σαν πως τόνοιωσα να το έχει η Ελένη μας, που συμμετέχει κι αυτή στην παράσταση του θιάσου του Δημοτικού θεάτρου Μεγάρων.

          Στην τελική ευθεία ,γράφει σήμερα στον χώρο της η Ελένη, πως βρίσκονται τα πράγματα μετά από επτά ολόκληρους μήνες συνεχούς προετοιμασίας. Απόψε, η ίδια μου είπε, έχουν την γενική πρόβα..

          Από την πλευρά μου, συγχαίρω την ομάδα αυτή των ανθρώπων, μα και την Ελένη μας, για την προσπάθειά τους και τους εύχομαι  από καρδιάς

“ Καλή επιτυχία “  

   Το θεατρικό έργο που θα παιχτεί,  είναι σε διασκευή από τον και σκηνοθέτη της παράστασης Γ. Μαρδά, του πασίγνωστου μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη

 “Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”

““Zorba the Greek””

( όπως κυκλοφόρησε το βιβλίο σε διάφορες χώρες)

       Ο Νίκος Καζαντζάκης ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο του αυτό το 1941 και στην τελική του μορφή  το κατέληξε στα 1943.

        Γιαυτό το βιβλίο του, ο Νίκος Καζαντζάκης τιμήθηκε το 1954 με το βραβείο του καλύτερου ξένου μυθιστορήματος που εκδόθηκε στην Γαλλία.

       Ο ίδιος ο συγγραφέας έγραψε, μεταξύ άλλων, στον πρόλογο  αυτού του βιβλίου του:

“Πολλές φορές πεθύμησα να γράψω το βίο και την πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ενός γέρου εργάτη πού πολύ αγάπησα.
Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα όνείρατα· από τους ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, πολύ λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου. Όμως, αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι άνθρωποι άφησαν βαθύτερα τ' άχνάρια τους στην ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρεις τέσσερεις: τον 'Όμηρο, τον Μπέρξονα, το Νίτσε και το Ζορμπά.
Ο πρώτος στάθηκε για μένα το γαληνό κατάφωτο μάτι -σαν το δίσκο του ήλιου- που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα· ο Μπέρξονας με αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες που με τυραννούσαν στα πρώτα νιάτα· ο Νίτσε με πλούτισε με καινούριες αγωνίες και μ' έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την αβεβαιότητα σε περηφάνια· κι ο Ζορμπάς μ' έμαθε ν' αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο”

       Και, να μην ξεχνάμε,  οτι είναι  ο ρόλος του Ζορμπά του Ελληνα που έκανε διάσημο σε όλον τον κόσμο τον ηθοποιό που τον υποδύθηκε στην ομώνυμη ταινία, τον Αντονυ Κουήν, και, βέβαια, ένα χορό που γεννήθηκε χάρις σε αυτήν: Το συρτάκι!

Πηγές:

Για τον Ν. Καζαντζάκη:

Go to source web page: Νίκος Καζαντζάκης - Βικιπαίδεια

Go to source web page: ΙΔΡΥΜΑ 'ΜΟΥΣΕΙΟ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ'

Go to source web page: ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΚΔΟΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ

Για το βιβλίο του “Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά” περισσότερα:

Go to source web page: Αλέξης Ζορμπάς – Βικιπαίδεια

Και, βεβαίως, για την  θεατρική παράσταση στο Δημοτικό θέατρο Μεγάρων, περισσοτερα:

Go to source web page: ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ - Windows Live

          Και, πιό κάτω,  η περίφημη σκηνή εκμαθήσεως του “ sirtaki dance” μεταξύ των Anthony Quinn και  Alan Bates από την διάσημη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη “Alexis Zorbas”,γνωστότερη ως Zorba the Greek, που γυρίστηκε στα 1964. Η μουσική για το συρτάκι γράφτηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη.

Λοιπόν, τι λέτε;

Πάμε θέατρο;

Τα συγχαρητήριά μου σε όλους!!!

'Ακουγα για πολύ καιρό πως ο φωτογραφικός φακός είναι

εκείνος που αποτυπώνει την "στιγμή" στον χρόνο.

Kι έπειτα, είδα αυτούς τους πίνακες..

         Σημειώσεις:

1.    Οι πίνακες είναι του  πλέον διεθνώς αναγνωρισμένου Νορβηγού ιμπρεσσιονιστή ζωγράφου και χαράκτη  γνωστού με το όνομα Frits (Fritz) Thaulow,  (20/10/1847 - 5/11/1906).

Λίγα λόγια γιαυτόν:

        Ο Johan Frederik Thaulow γεννήθηκε στην Kristiania (το άλλο όνομα του Οσλο, της πρωτεύουσας της χώρας) και σπούδασε στην Ακαδημία Τεχνών της Κοπεγχάγης.

        Ξεκίνησε την καρριέρα του ζωγραφίζοντας θαλασσογραφίες .

             Αργότερα, ο Thaulow πήγε και έζησε στο Παρίσι όπου εκεί δέχτηκε την επίδραση του Γαλλικού Ιμπρεσσεονισμού. Εκεί συνδέθηκε με το ηγετικό  avant-garde των ζωγράφων της εποχής του, υπήρξε φίλος με τον  Claude Monet και γαμβρός (brother in low) του  Paul Gauguin

          Επιστρέφοντας  στην Νορβηγία ήταν από κείνους που βοήθησε τα μέγιστα για να συσταθεί  στα 1882 η πρώτη Εκθεση  Εθνικής Τέχνης, γνωστή έκτοτε με το όνομα  “Høstutstillingen” (Εκθεση του Φθινόπωρου)  

2.        Το video είναι μια δημιουργία της Νebrulla και την ευχαριστώ θερμά!

3.        Η μουσική που ακούγεται ως υπόκρουση συνοδεύοντας τους πίνακες του video,  είναι το περίφημο “solvejg's song” του  Νορβηγού μουσικοσυνθέτη Edvard Hagerup Grieg (15/6/1843 – 4/9/1907), μέρος (σουίτα) του όλου μουσικού έργου  που έγραψε ως Incidental music  (παρεμπίπτουσα μουσική) στα 1875 για την Νορβηγική θεατρική παράσταση του ομώνυμου θεατρικού έργου του Ερρίκου Υψεν “Peer Gynt”

Go to source web page: Peer Gynt (Grieg) - Wikipedia, the free encyclopedia

Go to source web page: Edvard Grieg Sheet Music

4.      Ο κάτω πίνακας του Frits Thaulow, είναι μια ελαιογραφία και   ανήκει σε ιδιωτική συλλογή, έχει δε τον τίτλο:

                                 ” Cottage by a stream”

           Προσθήκη υστέρα:    Μόλις τώρα είδα, χάρις την Βάσσω μας,  το video με το οποίο συνώδευσε το σχόλιό της!  Και την ευχαριστώ!

            Είναι εκπληκτικό και αξιοθαύμαστο- ετσι πως το είδα-  το πως ο μεγάλος μουσουργός Maurice Ravel (1875-1937) απέδωσε την ροή των νερών των ποταμιών μέσα από την δικιά του την Τέχνη, αυτήν της μουσικής! "Jeux d'eau"  (Παιγνίδια του νερού)  ο τίτλος του  μουσικού του έργου που έγραψε στα 1901!

        Ο ίδιος ο μουσουργός, κατά τα λεγόμενα από τoν δημιουργό του video,  pianopera ,  έγραψε  την εξής  επιγραφή από μια φράση του  Henri de Régnier πάνω στην παρτιτούρα του έργου του: "Dieu fluvial riant de l'eau qui le chatouille" ("The river god laughing at the water as it tickles him") " Ο Θεός του ποταμού γελώντας στο νερό καθώς τον χαϊδεύει".

       Δείτε το, ακούστε το και απολαύστε το πατώντας δίπλα : Παιγνίδια του νερού :    http://www.youtube.com/watch?v=-AswtcJLlPs  

      Το εν λόγω video συνοδεύεται από πίνακες του Johan Frederik Thaulow, προφανώς και κατά πως το είδα λόγω της θαυμαστής απόδοσής τους από τον ζωγράφο, μα ανεπιτυχώς , κατ' εμέ, ο συνδυασμός μουσικής υπόκρουσης και εικόνων, εκ του λόγου οτι η μουσική του Ραβέλ εκπέμπει την χαρά της  ροής της ζωής  μες από τα νερά των ποταμών, ενώ οι πίνακες του ζωγράφου καθώς αποτυπώνουν την ροή εκπέμπουν συνάμα μια μελαγχολία για το φευγιό της ζωής μες από την ροή των νερών.. Εκεί όπου η στιγμή ρέει στον χρόνο.. και η στιγμή γίνεται μέρος του όλου στον χρόνο..

             Η μουσική εκτέλεση του έργου του Ραβέλ, αποδίδεται από τον  Benno Moiseiwitsch (1890-1963), οπότε και η καταγραφή, κατά το 1929.

                 Και, για περισσότερα επί του ζωγράφου Frits (Fritz) Thaulow και των της τέχνης του, αν θέλετε:

Go to source web page: Fritz Thaulow (Norwegian, 1847-1906) | Cottages by a river | 19th Century European Art Auction | 19th Century, Paintings | Christi

Go to source web page: Frits Thaulow :: Impressionism :: Allpaintings Art Portal

Go to source web page: Frits Thaulow - Wikipedia, the free encyclopedia

«…Το τάνγκο είναι όπως η ζωή. Ο άντρας προτείνει και η γυναίκα διαλέγει.
Τον ακολουθεί ή τον αρνείται»!!

Τάδε έφη ο περίφημος αργεντινός χορευτής και χορογράφος tango, Miguel Angel Zotto(Μίγκελ Άνχελ Ζόττο)

Τι είναι το tango; Είναι μόνο χορός;

 

 

Ο Zotto, μιλώντας και για λογαριασμό των Αργεντινών, λέει:

“ Το τανγκό είναι σα θρησκεία για μας. Μέσα από αυτό προσεγγίζουμε από την παιδική μας ηλικία την μουσική, την ποίηση και τον χορό”

Κι αναρωτιέμαι: Είναι αυτά, ή  αυτά και κάτι άλλο ή  άλλα το tango; Για δείτε και πες τε μου και σείς:

Σαν χορεύεται έτσι..

Σαν χορεύεται αλλιώς…

κι αλλιώτικα..

και υπάρχουνε κι άλλοι τρόποι..

Λοιπόν;

Είδατε,νοιώσατε αυτά ή και άλλα ή άλλα;

Για να  μην νοιώθω και μόνη δηλαδή σαν που είδα και ένοιωσα κι αυτά και άλλα..

Λοιπόν;

Χορεύετε tango;

 Σημειώσεις: Η μεγάλη φωτογραφία είναι παρμένη από την σελίδα του φωτογράφου Mexindian in flicr

Στην κάτω φωτογραφία απεικονίζεται ο Miguel Angel Zotto επί τω έργω

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΥΣΤΕΡΑ: Τι είναι το tango;

1) " Το τάνγκο δεν έχει τίποτα κοινό με αυτό που φανταζόμαστε σαν ένα λατινοαμερικάνικο χορό. Είναι ένας λεπτός διάλογος ανάμεσα στον άντρα και στη γυναίκα που απαιτεί και από τους δυο, αυτοσυγκέντρωση αλλά και διείσδυση στο είναι του άλλου. Είναι μια "θλιβερή σκέψη που χορεύεται", αντίθετα με άλλους λαικούς χορούς, που είναι εξωστρεφείς και χαρωποί. Το τάνγο μπορεί να μεταμορφωθεί σε όργανο αποπλάνησης, που έχει την δύναμη να θαμπώσει όποιον το μεταχειριστεί σαν παιγνίδι ναρκισισμού. Ενα ζευγάρι που χορεύει τάνγκο είναι ενα ζευγάρι με δύο καρδιές και τέσσαρα πόδια. Είναι μια χορευτική ιστορία αγάπης .

"Στην τεχνική του δεν εκδηλώνεται η πάλη ανάμεσα στα δύο φύλα, που, κατά κανόνα, προέρχεται από την έλλειψη της πραγματικής αγάπης και χαρακτηρίζεται από την αδυναμία προσφοράς, αλλά γεννιέται ο ιδανικός συνδυασμός του αρσενικού πρότυπου με το γυναικείο. Ο χώρος που υπάρχει ανάμεσα στις αντιθέσεις, γεμίζει και συμπληρώνεται με τους καλλιτεχνικούς συνδυασμούς....

Ο αυτοσχεδιασμός είναι το κύριο γνώρισμα του tango. Μόνο που το παιχνίδι αυτό της απόδοσης της μουσικής με βήματα δεν έχει να κάνει με έναν που χορεύει μόνος του, όπως το δικό μας ζεϊμπέκικο. Στο tango εμπλέκονται δύο. Είναι ένας μη λεκτικός διάλογος. Είναι η επιτομή του αυτοσχεδιασμού..." Για περισσότερα ανατρέξετε στην πηγή από όπου και η αντιγραφή του παραπάνω αποσπάσματος:Go to source web page: Όταν μια θλιβερή σκέψη γίνεται χορός

2) ".....

“Dancing with the feet is one thing.

But dancing with the heart is another”

Argentine Tango may be described as
“conversation on the dance floor“
or some even say “a way of life“.

I personally would describe Tango
as “the idea of dancing – not alone“.
In the following I have tried to break down what I believe
what makes Argentine Tango so special and passionate..."

και για περισσοτερα ακόμη: Go to source web page: Argentina – Tango Argentino – A World United – Masters of Traditional Dance 2 « La Ivolution – non commercial

27/6/2009

                                      Ητανε μια ωραία βραδυά χθες..

  Σημειώσεις :

1 ) Ρωμαϊκό Ωδείο Πατρών (Roman Odeon of Patras):

          “Σύμφωνα με τον ιστορικό Παυσανία, το Ωδείο της Πάτρας  είναι το πλέον αξιόλογο από όλα τα Ωδεία της Ελλάδος, πλην αυτού του Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα, το οποίο είναι μεγαλύτερο σε μέγεθος και καλύτερο σε εμφάνιση. Πρόκειται για κτίσμα του 2ου μΧ αιώνα, ερευνητές όμως το χρονολογούν είτε στο 1ο πΧ αιώνα, είτε στο 1ο μΧ αιώνα. Κατατάσσεται στα ρωμαϊκά μνημεία και πιθανότατα ανεγέρθηκε από τον αυτοκράτορα Αύγουστο, στα χρόνια του οποίου η Πάτρα έγινε σημαντική, καθώς ευνόησε τους κατοίκους της ανακηρύσσοντας τους «ελεύθερους πολίτες».

“Είναι χτισμένο στη νότια πλαγιά του λόφου της ακρόπολης, και ήταν συνέχεια της αρχαίας αγοράς. Στο επάνω μέρος του μνημείου υπήρχε άγαλμα του Απόλλωνα, φτιαγμένο από λάφυρα του πολέμου κατά των Γαλατών, στον οποίο πήρε μέρος η Πάτρα ως σύμμαχος. Τον 3ο προς 4ο αιώνα, μεγάλο μέρος του Ωδείου καταστράφηκε, συνεπεία πυρκαγιάς κατά τη διάρκεια επιδρομής των Ετρούλων. Το δυστυχές είναι ότι μετά την πυρκαγιά, το μνημείο σκεπάστηκε και πάνω σε αυτό χτίστηκαν οικήματα. Αργότερα, το 1889 εξαιτίας τυχαίων εκσκαφών για αδρανή υλικά, αποκαλύφθηκε μέρος του μνημείου. Τα έτη 1938, 1943 και 1957 γίνονται σταδιακές ανασκαφές αποτέλεσμα των οποίων είναι η ανακάλυψη μερών του μνημείου. Αργότερα ξεκινούν και οι εργασίες αναστήλωσης του μνημείου, ώστε να πάρει την αρχική του μορφή.

“Το Ωδείο είναι χωρητικότητας 2.200 ατόμων και αποτελείται από δύο σειρές εδωλίων ακτινωτής διάταξης. Η σκηνή αποτελείται από υπερυψωμένη εξέδρα με χώρο όπισθεν αυτής για την προετοιμασία των ηθοποιών. Σήμερα, το Ωδείο χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις και κυρίως για παραστάσεις του Διεθνούς Φεστιβάλ της Πάτρας”

Το παρόν απόσπασμα αποτελεί αντιγραφή από την ιστοσελίδα:

Go to source web page: Ρωμαϊκό Ωδείο – Ρωμαϊκά Μνημεία Πάτρας — "Sul Cammino di Enea" Project

Επίσης, μπορείτε να δείτε σχετικά για το ωδείο αυτό:Go to source web page: Αρχαίο Ωδείο Πάτρας – Βικιπαίδεια

2 ) Για την Loreena McKennitt  : Go to source web page: Quinlan Road – Home

          Σε συνέχεια του θέματος που ανέπτυξα στην προηγούμενη καταχώρησή μου: Τα δάκρυα της Llorona ( Μύθοι και αλήθειες)

La llorona, η  θρηνούσα γυναίκα.. Μια γυναίκα καταστροφική, εμπαθής, “κακιά”..στον αντίποδα της Μαρίας της Παναγίας, η  άλλη Μαρία, η llorona.

            Το videoclip είναι απόσπασμα από την βραβευμένη ταινία Frida (2002) σε σκηνοθεσία Julie Taymor

O συνθέτης του κλασσικού τραγουδιού “La llorona” είναι ο Μεξικανός Jose Alfredo Jimenez. Η απόδοσή του τραγουδιού από την Chavela Vargas  στην Μαδρίτη το 2002, είναι πραγματικά αξεπέραστη:

Δείτε και πείτε μου:

Τον λέμε Δούναβη, κάποτε τον λέγαμε 'Ιστρο ! Και είναι ο ποταμός που εμπνέει, που διεγείρει αισθήσεις και συναισθήματα, και όπως ο οίστρος, γεννάει θεία μανία, παράφορο ενθουσιασμό και ευφορία!   Κι' οι τέχνες  των ανθρώπων προσπαθούνε ακόμη να βρούνε στις δικές τους γλώσσες να εκφράσουνε αυτήν την " συνείδηση της αίσθησής "του.. Κι' είναι τούτη η μουσική, τούτος ο χορός μια τέτοια έκφραση: Απολαύστε την στο video π' ακολουθεί.. και ευφορείτε . Καλή Κυριακή νάχουμε όλοι μας. Με δέος και αγάπη, με σεβασμό και ταπεινότητα, με συμπάθεια και εγκράτεια, λέω, ας εισέλθουμε στην εβδομάδα των Παθών Του και είθε η Αναστάσή Του νάναι και ανάσταση για τον καθένα μας.. για τον καθε μικρό ή μεγάλο σταυρό που σηκώνει ο καθείς μας.

Σημειώσεις:

1)Ο Δούναβης, ο ποταμός ο πολυμιλημένος!

Οι Γερμανοί τον λένε Donau και παλιότερα Danuvius,- Οι Κέλτες τον είπανε dānu (που σημαίνει να κυλάει, να ρέει, να πλέεις),-  Οι Σλοβάκοι και οι Πολωνοί , τον λένε Dunaj,- Οι Ούγγροι, Duna, -Οι Ρουμάνοι τον λένε Dunărea,  από την Θρακινή/ Δακική λέξη για τον Δούναβη “Donaris/Donare”, Οι αρχαίοι Νορβηγοί, Duná, -Οι Τούρκοι τον λεν' Tuna, - Οι Σλοβένοι, Donava, - Οι Κροάτες, Dunav, Οι Σέρβοι,   Дунав/Dunav, Οι Βούλγαροι τον λένε Дунав,- Οι Ουκρανοί, Дунай,κ.α

2) Η φωτογραφία είναι του Miodrag Bogdanovic και απεικονίζει το φαράγγι του Δούναβη Djerdap (Djerdapska klisura ), στην μικρή ενσωματωμένη φωτογραφία απεικονιζεται η Βουδαπέστη, όπως την μοιράζει ο Δούναβης ρεοντας αναμεσίς της Βούδας και την Πέστης. 

3) Ο μαέστρος της ορχήστρας της φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης,(1987) είναι ο Herbert von Karajan, και

4) Ο συνθέτης της μουσικής κλασσικής σύνθεσης "The Blue Danube" “ Ο Γαλάζιος Δούναβης” είναι ο Johann Strauss ΙΙ, o νεώτερος (1825-1899) (αυτός απεικονίζεται στο άγαλμα). Tο μπαλλέττο είναι της 'Οπερας της Βιέννης.

   “Και στην τέχνη , η μόνη πραγματικότητα είναι η συνείδηση της αίσθησης.”

                                                                                    

είπε κάποτε

Ο Φερνάντο Πεσσόα

Καλή σας νύχτα

             'Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που είχα πρωτοδιαβάσει τον "Αλχημιστή" του Πάολο Κοέλιο (Paulo Coelho).

               'Ενα πραγματικά υπέροχο βιβλίο, γραμμένο με σοφία και πίστη από τον συγγραφέα του. Κάποια βιβλία, όπως το συγκεκριμένο, κατά την γνώμη μου, έχουν το μοναδικό χάρισμα να σπάνε τα φράγματα ενός ¨κλειστού" και περιχαρακωμένου νου και να καταφέρνουν να εισδύουν στην ψυχή το μήνυμα που φέρουν. Και είναι αυτό μήνυμα αλλαγής στον τρόπο που βλέπει, αντιλαμβάνεται και κάνει κανείς τα πράγματα στη ζωή του, μήνυμα μετάλλαξης, μήνυμα πνοής ζωής.

              Ο νεαρός ήρωας του Βιβλίου, ο Σαντιάγκο, ειπώθηκε πως δρα "με την εμπιστοσύνη ενός παιδιού και με την βούληση ενός Μύστη"

              Και κάθε φορά που ανατρέχω στο βιβλίο αυτό, είναι για μένα ανάσα ζωής.

              Παρακάτω, παραθέτω σταχυολογημένα αποσπάσματα από το βιβλίο αναφορικά με  "το όνειρο" ως προσδοκία και όραμα ζωής μας και την εν δυνάμει σχέση του με την πραγματικότητα του καθενός μας:

"Είναι η δυνατότητα να πραγματοποιήσεις ένα όνειρο, που δίνει ενδιαφέρον στη ζωή."

"Όσο πλησιάζεις το όνειρο, τόσο πιο πολύ ο Προσωπικός Μύθος γίνεται ο αληθινός λόγος ύπαρξης."

" H εκπλήρωση του Προσωπικού του Μύθου, αυτό είναι το μοναδικό χρέος του ανθρώπου. Τα πάντα είναι ένα και μοναδικό πράγμα. Κι όταν επιδιώξει κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει όπως επιθυμείς."

¨Να φροντίζεις να ξέρεις πάντα τι θέλεις"

"Το θάρρος είναι το πιο σημαντικό χάρισμα για όποιον ψάχνει τη Γλώσσα του Κόσμου."

"... καμιά καρδιά δεν υπέφερε ποτέ όταν ξεκίνησε ν' αναζητήσει τα όνειρά της, γιατί κάθε στιγμή αναζήτησης είναι μια στιγμή συνάντησης με το Θεό και την αιωνιότητα." "Όπου είναι ο θησαυρός σου, εκεί είναι και η καρδιά σου."

.. "Πραγματικά, η ζωή είναι πολύ γενναιόδωρη με όποιον ζει τον Προσωπικό Μύθο του"

Την καλημέρα μου σ' όλους σας.

Με την αγάπη μου!

                Αφιερωμένο σ' ένα έργο που ταρακούνησε συνθέμελα τον χώρο της μουσικής και του χορού στον 20ο αιώνα! Στην μαγική δύναμη του χορού, του ρυθμού και της μουσικής- Σ' ενα έργο που ξεσήκωσε μέγα σκάνδαλο, προκάλεσε παγκόσμιο σάλο  στην εποχή του και που τελικά στους μετέπειτα χρόνους επιλέχθηκε μεταξύ των πλέον αντιπροσωπευτικών κομματιών μουσικής ανθρώπινης δημιουργίας που στάλθηκαν με τον voyager 1  στο διάστημα!!!!

                Αφιερωμένο στην μουσική σύνθεση που με μάγεψε σαν την πρωτάκουσα και από τότε και κάθε φορά νοιώθω έκσταση ακουγοντάς την.

                Ο λόγος για την μουσική σύνθεση για μπαλλέτο "Η Ιεροτελεστία της 'Ανοιξης " του Ιγκόρ Στραβίνσκυ.

Με δυο λόγια:

             Στις 29 Μαΐου 1913, στο Παρίσι, ο 30χρονος τότε ρώσος συνθέτης κλασσικής μουσικής Igor Stravinsky (1882-1971)παρουσιάζει για πρώτη φορά την εκπληκτική μουσική σύνθεσή του για χορό μπαλλέτου :Le sacre du printemps ή rite οf spring ή η ιεροτελεστία της Ανοιξης και ένας νέος δρόμος ανοίγει έκτοτε για τον κόσμο της μουσικής και του χορού.            

             Ο ίδιος , ο Στραβίνσκυ, λέγεται πως είπε για το πως εμπνεύστηκε το έργο : "Είδα με τη φαντασία μου μία ιερή παγανιστική τελετή: σοφοί ηλικιωμένοι, καθισμένοι σε κύκλο, βλέπουν ένα νέο κορίτσι να χορεύει προς το θάνατο. Τη θυσίαζαν για να εξευμενίσουν το θεό της άνοιξης".

            Πολλοί μιλήσανε, ειδικοί και μη για το έργο αυτό. Μεταξύ αυτών ο Leonard Bernstein (κατά τη διάρκεια πρόβας απευθυνόμενος στους μουσικούς) είπε για την σύνθεση αυτή: "Don't you get it? This piece is all about SEX!"

Από την Le sacre du printemps," "le sacre" σε χορογραφία της

περίφημης Pina Bausch. Απολαύστε την :

                                                                                                                                                                                     Από την

22/11/2007  Η Είδηση: "Ο  χορογράφος Μορίς Μπεζάρ, ένας από τους ιδρυτές του σύγχρονου χορού, πέθανε σε ηλικία 80 ετών, ανακοίνωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο, το Μπαλέτο Μπεζάρ Λωζάνης (BBL), το οποίο εκείνος διηύθυνε από εικοσαετίας στην ελβετική αυτή πόλη."

          Είπε για κείνον η περίφημη Κουβανή  χορεύτρια Αλίσια Αλόνσο, διευθύντρια του Εθνικού Μπαλέτου της Κούβας:

    " Ηταν ένας από τους μεγαλύτερους χορογράφους όλων των εποχών» ,

   " Ηταν ο φιλόσοφος της τέχνης του».

Εκείνος έλεγε:  «Πιστεύω μόνο σ' ένα Θεό που ξέρει να χορεύει»

«Ο χορός είναι σαν την ανάσα. Οι άνθρωποι είναι γεννημένοι για να χορεύουν, είναι μέρος της φύσης τους»

      Ο Maurice Bejart,  ως  άνθρωπος που τράβηξε την δικιά του βαθειά χαρακιά στο αυλάκι της ανθρώπινης δημιουργίας, δεν πεθαίνει. Στην χαρακιά του βαδίζουν ήδη οι επόμενοι. Κι εκείνη έχει ήδη τ'ονομά του.

Δείτε, αν θέλετε: Το 1o μέρος  του bolero toυ Ravel σε χορογραφία M. Bejart και χορευτές την Elisabeth Ros  και Octavio Stanley

Το 2ο μέρος του  bolero του Maurice Ravel σε χορογραφία του Maurice  Bejart

         'Ητανε χθές βράδυ που είχα την τιμή και την χαρά να είμαι ανάμεσα στους θεατές μιας εκπληκτικής θεατρικής παράστασης. Και αυτό, γιατί είχα το προνόμιο του θεατή ενός λαμπρού ηθοποιού, του Γιάννη Σιμωνίδη, να υποδύεται τον φιλόσοφο Σωκράτη και της παρουσίασης της Πλατωνικής "Απολογίας" του με ενα θαυμαστό τρόπο που πραγματικά , με άφησε άναυδη.

         Η παράσταση, εξαιρετικά λιτή σε σκηνικά, χρώματα και άλλα ακούσματα, αυστηρή, όπως ακριβώς άρμοζε, για να αφήνει ελεύθερο τον νού και την ψυχή από τα περιττά για να ακούσει και να νοιώσει το νόημα της Σωκράτειας απολογίας.

•            Ο ηθοποιός, μόνος επί σκηνής, "ρούφαγε" με την παρουσία του τον χώρο ολόγυρα και "άφηνε" με την τέχνη του, τον λόγο να απλωθεί. 

        Αφηνε το φώς που εκπεμπότανε από τον λόγο και σταδιακά γινόταν ο ίδιος το φώς. Και έλαμπε ο ίδιος και όλο αυτό χυνόταν γύρω.

                 Κάπως έτσι, το ένοιωσα.

•            Η σκηνοθεσία του Λουκά Σκιπητάρη, διαπνεότανε από τον σεβασμό  και την ταπεινότητα απέναντι σ' αυτήν την μοναδική προσωπικότητα του αρχαίου και διαχρονικού φιλοσόφου.

        Με γνώμονα την μοναδικότητα εκείνου του ξεχωριστού ανθρώπου που έζησε τόσες γενιές πίσω, ο σκηνοθέτης διεχώρισε από την αρχή, με σαφήνεια τα όρια του ηθοποιού από το πρόσωπο του φιλόσοφου που εκαλείτο να υποδυθεί. Ετσι άρχισε και έτσι έκλεισε η παράσταση, με τον οφειλόμενο διαχωρισμό των ορίων, την οφειλόμενη αναγκαία απόσταση, μεταξύ εκείνων ως συντελεστών μιας παράστασης και εκείνου του σεβάσμιου ιστορικού προσώπου.

        Πως, αλλιώς, αναρωτιέμαι, θα μπορούσε κανείς να τον προσεγγίσει έστω ; Πως αλλιώς μπορεί κανείς να "αχνοκοιτάξει'"προς το φώς χωρίς την αναγκαία απόσταση; Το φώς θα κατάκαιγε τα μάτια μας τα εθισμένα στο σκοτάδι, αντε και στο ημίφως.   

                 Κάπως έτσι, το είδα

•          Τέτοιοι άνθρωποι, τέτοιες παραστάσεις, δίνουν ανάσες σ' ενα κόσμο που πνίγεται στο νέφος. Και...κάτι άλλο ..κάνοντας αυτοί οι άνθρωποι με αυτές τις παραστάσεις τον γύρο αυτού του κόσμου, μεταλαμπαδεύουν το φώς.

               Ευγε τους!

               Ημουν, στ'αλήθεια, προνομιούχος θεατής, χθές το βράδυ!

http://www.greeknewsonline.com/modules.php?name=News&file=article&sid=3982

http://www.imeranews.gr/detail.php?id=37112

http://www.sofiatimes.com/index.php?option=com_content&task=view&id=8518&Itemid=86

           Η εικόνα του ήταν πίσω από τα μάτια μου σήμερα , με το ξύπνημά μου!

          Δεν ξέρω γιατί...Ισως, γιατί χάζεψα όταν την πρωταντίκρυσα, είχα μείνει άλαλη, μ'ανοιχτό το στόμα. Χαμογελώ στην θύμηση... είχα θυμηθεί να κλείσω το στόμα μου όταν είχε ξεραθεί πιά... Επιθυμία έντονη να την ξαναδώ,  ναι, να την ξαναδώ , μαζί μ'εκείνη την άλλη, σκέφθηκα,  που μούχε κόψει την ανάσα σαν πρωτόδα εκείνο το γλυπτό, πρίν πολλά πολλά χρόνια, παιδούλα ακόμη. Και, νάτες:

                      Ο Σκεπτόμενος

         Ο ίδιος ο Ωγκύστ Ροντέν, είχε πεί γι' αυτό το γλυπτό του(1880):

  «Η αναπαράσταση της απόλυτης ακινησίας είναι πολύ σπάνια στα έργα μου. Πάντοτε προσπάθησα να δείξω τη ζωή της ψυχής, μέσα από την κίνηση των μυών».

         Λένε, οτι ο πρώτος τίτλος του γλυπτού ήταν " Ο ποιητής"

         " Ο σκεπτόμενος" ήταν μέρος του συνολικού ατελεύτητου έργου του " Η πύλη της κόλασης" , εμπνευσμένο από την "θεια κωμωδία" του Δάντη και επηρρεασμένο από  " Τα άνθη του κακού" του Μποντλαίρ

        'Εμαθα οτι,  το πρωτότυπο του " σκεπτόμενου" έγινε στάχτη με τον βομβαρδισμό των δίδυμων πύργων στην Νέα Υόρκη στις 8-10-2001.

               Το φιλί

         Ενα από τα πιο γνωστά και τα πιο αισθησιακά γλυπτά του. Μέρος αρχικά του έργου του " Η πύλη της Κολάσεως" , επανερμηνεύτηκε μετά από τον γλύπτη , ο οποίος και στα 46 του χρόνια το παρουσίασε  σε μάρμαρο το 1886 .  

         Δεν είναι να το βλέπεις και να μην κόβεται η ανάσα σου;

         Διάβασα στην "Καθημερινή" οτι με το έργο αυτό αναπαριστάται ο Πάολο και η Φραντσέσκα, το παράνομο ζευγάρι για το οποίο μιλάει ο Δάντης, τη στιγμή που ανταλλάσσουν το μοναδικό φιλί τους, πριν δολοφονηθούν.

          Και κατι άλλο:

             Ο Ροντέν στην "Διαθήκη" του έγραψε ανάμεσα σ' άλλα, τα εξής:

       "Δάσκαλοι είναι εκείνοι που βλέπουν με τα δικά τους μάτια αυτό που έχει δει ο κόσμος όλος και ξέρουν να διακρίνουν την   ομορφιά εκείνου που είναι πολύ συνηθισμένο για τα άλλα πνεύματα.

       "Οι κακοί καλλιτέχνες πάντα φορούν τα γυαλιά αλλονών.

       "Το πιο σημαντικό είναι να συγκινείσαι, να αγαπάς, να ελπίζεις, να πάλλεσαι, να ζεις.

       " Να είσαι άνθρωπος, πριν είσαι καλλιτέχνης!

       " Το αληθινό περιφρονεί τα λόγια, έλεγε ο Pascal. Η αληθινή τέχνη περιφρονεί την τέχνη.

Στην φωτό ο γλύπτης    Go to source: kathimerini.gr |

 Περιδιαβαίνοντας σήμερα στο διαδίκτυο ανεκάλυψα μιά καλλιτέχνιδα, την  νεαρή κινέζα Mazakii που πολύ με εντυπωσίασε η δουλειά της. Ισως επειδή αποπνέει εκείνη την άλλη ματιά και το τόσο ιδιαίτερο άρωμα και χρώμα της Ανατολής από που και προέρχεται η καλλιτέχνις. Δείτε δείγματα της δουλειάς της ως ζωγράφου και φωτογράφου (σε μεγαλύτερο μέγεθος στα συνημμένα).....και για περισσότερα, αν θέλετε : Link to Mazakii's portfolio