Μιας και η νυχτιά έχει ήδη ρίξει τα πέπλα της για απόψε..

και ο ύπνος θα σφαλίσει σε λίγο τα βλέφαρα…

και τα ονείρατα θαρθούνε όπου νάναι..

     Ενα όνειρο σαν κι αυτό,

      

άραγε, σε κάνει φτωχό;

“Non qui parum habet, sed qui plus, pauper est.”        

Φτωχός δεν είναι αυτός που έχει λίγα αλλά αυτός που επιθυμεί περισσότερα

Seneca φιλόσοφος
Epistulae morales

Καλή σας νύχτα

  και όνειρα γλυκάαα!

               

Κι αν είναι να φτωχύνουμε, λέω, απ’ τ’όνειρο, χαλάλιν του…

         

         Είναι ένα δύσκολο θέμα..

          Παρακολουθώντας τις ειδήσεις, όπως αυτές επιλέγονται και διαρκώς αναμεταδίδονται μέσω του διαδικτύου από ιστοσελίδες “ειδησεογραφικού” χαρακτήρος, παρατηρώ οτι παντού, ειδικά τα συμβάντα βίας, κακοποίησης, σεξουαλικής ή μη, σε βάρος ενηλίκων, ανηλίκων και μάλιστα σε βάρος παιδιών  είναι και εκείνα που προτιμώνται ατην συχνότερη αναμετάδοσή τους..

           Συμβάντα αιμομειξίας, βιασμών, πορνείας, εκπόρνευσης και παντός είδους εκμετάλλευσης και κακοποίησης, ιδίως παιδιών μεταδίδονται και αναμεταδίδονται και επαναπαράγονται συνεχώς..

              Επιλέγονται να επαναμεταδίδονται! Υπάρχουν και ιστολόγια φτειαγμένα με το ειδικό αυτό περιεχόμενο, μάλιστα!

             Εχω παρατηρήσει επί πλέον, οτι η επαναμετάδοση της είδησης δεν περιορίζεται, συνήθως, στην μνεία μόνο του συμβάντος αλλά εξειδικεύεται η περιγραφή του καθ’ έκαστου περιστατικού εξαιρετικά γλαφυρά..τόσο ώστε να καταλήγω ως αποδέκτης της είδησης να πάσχω από πολλαπλές ναυτίες λόγω της απέχθειας, αν τύχει και υποπέσει στην αντίληψή μου..

                Και θέτω το εξής ερώτημα:

               Ο άνθρωπος πχ. που έχει ένα ιστολόγιο- σαν πως και εγώ- που μπορεί νάναι ή και να μην είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος, επώνυμος ή και ανώνυμος,  όταν επιλέγει να αναμεταδίδει και να επανα-δημοσιοποιεί έτι περαιτέρω και δή επανειλλημμένως και κατά κόρον, περιστατικά οικτρά, σοκαριστικά, διεφθαρμένων τέτοιων συμβάντων ανα τον κόσμον, το πράττει προς τον σκοπόν της ενημερώσεως, όπως διατείνεται;;

              Και αναρωτιέμαι:

              Σε τι εξυπηρετεί αυτή η άκριτη υπερ επαναμετάδοση; Τόσον τον κάτοχο του ιστολογίου όσον και τον αναγνώστη του.

              Και περαιτέρω:

              Το παρατηρούμενον και διαπιστούμενον του πράγματος, τείνει προς όφελος ή επί ζημία;

                Η άποψις που εχω σχηματίσει;

              Θεωρώ οτι δεν πρόκειται περί δημοσιοποίησης συμβάντων αλλά επαναδημοσιοποίησης  τέτοιας που καταντά το όλον του πράγματος να ενέχει ένα είδος “λαγνείας” προς τέρψιν, το μεν,  των περιποιούντων την ανωμαλίαν και το διεφθαρμένον των καταστάσεων αυτών, το δε, προς εξοικείωσιν των αναγνωστών εναντι αυτού του είδους των συμβάντων... 

             Δηλαδή, μετα λύπης μου, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα οτι δια της επαναμεταδόσεως από πολλούς και δια πολλών μέσων, τέτοιων συμβάντων, ασχέτως των λόγων που το πράττουν,  δεν εξυπηρετείται η είδηση και η πληροφόρηση αλλά η πρόκληση “εθισμού” σε κατάστάσεις ανώμαλες.

               Και αυτό το καταγγέλλω ως ανήθικον!

               Ποιά είναι η δική σας άποψη;

 

 

 “You'll find that life is still worthwhile
If you just smile”

 

           Χαμογέλα!   Ξημερώνει νέα μέρα!

                     Κι είναι κι η πρώτη Ημέρα!

  Είναι Κυριακή!                                                 

Smile though your heart is aching Smile even though its breaking When there are clouds in the sky, you'll get by If you smile with your fear and sorrow Smile and maybe tomorrow You'll find that life is still worthwhile If you just Light up your face with gladness Hide every trace of sadness Although a tear may be ever so near That's the time you must keep on trying Smile, what's the use of crying? You'll find that life is still worthwhile If you just Smile though your heart is aching Smile even though its breaking When there are clouds in the sky, you'll get by If you smile through your fear and sorrow Smile and maybe tomorrow You'll find that life is still worthwhile If you just smile that's the time you must keep on trying Smile, what's the use of crying? You'll find that life is still worthwhile If you just smile

Ενα χαμόγελο από τον καθένα μας, μικρόν ή μεγάλον!

Ο δρόμος είναι μπροστά!

  

"A day without a laugh is a wasted day."

“ Μια μέρα χωρίς γέλιο είναι μια χαμενη μέρα”

Charles Chaplin

           

 Καλημέρα, πέρα για πέρα!

      Καλημέρα σ’ όλους,

                όλη την μέρα!   

         Το υπέροχο τραγούδι “Smile” που εδώ το τραγουδάει ο Michael Jackson, είναι ένα τραγούδι  που γράφτηκε από τους John Turner and Geoffrey Parsons ενώ την μουσική του συνέθεσε ο ίδιος ο Τσάρλι Τσάπλιν και απετέλεσε το βασικό μουσικό θέμα στην θαυμάσια βωβή ταινία του “ Μοντέρνοι καιροί” (Modern Times)  παραγωγής 1936.

          Ο Μάικλ Τζάκσον ηχογράφησε το τραγούδι αυτό το έτος 1995 για τον δίσκο του  HIStory: Past, Present and Future, Book I κι αυτό το τραγούδι έμελλε να του τραγουδήσει ο αδελφός του στην επικήδεια ακολουθία! Ηταν το αγαπημένο του Μαίκλ. 

 

Η τρομερή αλήθεια!

ΣΟΚ!!!!

Είναι εφιαλτικό! Είναι αποτρόπαιο! Είναι Νοσηρό και όμως  είναι αληθινό!

Και συμβαίνει στο Περού με αποδέκτη τις εταιρείες Καλλυντικών στην Ευρώπη!!

              20/11/2009: Η Αστυνομία του Περού συνέλαβε ήδη τέσσερα μέλη της συμμορίας  Los Pishtacos  (τρείς άνδρες και μια γυναίκα) με την κατηγορία οτι σκότωναν ανθρώπους και τους αφαιρούσαν το λίπος τους, το οποίο εν συνεχεία μεταπωλούσαν σε Ευρωπαϊκές εταιρείες καλλυντικών αντί ποσού 15.000 δολλαρίων ανά λίτρο!

             Την δήλωση αυτή περί της τιμής της αγοραπωλησίας του λίπους, έκανε προς τον Τύπο, ο επικεφαλής της ερευνας Συνταγματάρχης Jorge Mejia, σύμφωνα με τα όσα κατέθεσε  σχετικώς  στην Αστυνομία ενας εκ των υπόπτων, ο οποίος κατά την σύλληψίν του κατελήφθη να φέρει μαζί του μπουκάλια  ανθρώπινου λίπους.

                Πριν από την σύλληψη των τεσσάρων μελών της συμμορίας, – αναμένεται και η σύλληψη άλλων επτά μελών- η αστυνομία είχε κατάσχει στα χέρια της εταιρείας μεταφορών με την επωνυμία Estrella Polar ενα πακέτο που, όπως διαπιστώθηκε, περιείχε ανθρώπινο λίπος!

                Η Εθνική Αστυνομία του Περού έδειξε στους δημοσιογράφους το ανθρώπινο λίπος αποθηκευμένο μέσα σε παλιά μπουκάλια σόδας και νερού…

                 Σύμφωνα με μη διασταυρωμένες ακόμη πληροφορίες, η σατανική συμμορία δρούσε επί πολλά έτη και οι Αρχές πιστεύουν πως μπορεί να ευθύνεται για την εξαφάνιση μεγάλου αριθμού ανθρώπων, μεταξύ αυτών και παιδιών, από τις επαρχίες του Περού, Χουανούκο και Πάσκο, γειτονικές στην πρωτεύουσα Λίμα.

                 Ο ερευνητής της αστυνομίας δήλωσε πως τα θύματα υπολογίζονται νάναι πολυάριθμα, αν κρίνει κανείς από την ποσότητα του λίπους που πωλήθηκε…

                 Οι μέχρις τώρα επίσημες αναφορές για την επαρχία Huanuco είναι για 60 ανθρώπους..Ο ένας από τα συλληφθέντα μέλη της συμμορίας ωμολόγησε ήδη οτι αυτός  είχε σκοτώσει πέντε ανθρώπους

              

Αυτά ως προς την ειδησεογραφία της ημέρας!

Αλήθεια, τι ημέρα είναι σήμερα;;

Η παγκόσμια Ημέρα Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού, είπατε;

Α! Ναι Είναι η 20 Νοεμβρίου και η παγκόσμια Ημέρα της Φιλοσοφίας..ξέχασα

Πηγές πληροφόρησής μου:

Η εφημερίδα EΞΠΡΕΣ,

Το Ειδησεογραφικό πρακτορείο CBS: Go to source web page: Peruvian Police: Gang Killed People For Their Fat - CBS News (όπου η πλέον αναλυτική  ενημέρωση)

Η ιστοσελίδα: Medical news today

                  Ο τρομερός μύθος!

Los Pishtacos , το όνομα της σατανικής συμμορίας ! Δεν είναι ένα τυχαίο όνομα!

Πίσω από το όνομα Pishtacos υπάρχει ένας θρύλος, ένας μύθος (La Leyenda ) !

Για ακούστε τον:

La Leyenda del los Pishtacos

          Ο μύθος ανάγεται στην μυθολογία των ‘Ανδεων!   Το όνομα Pishtacos πρόερχεται από την λέξη "pisthay" που σημαίνει “ κομμένα σε λωρίδες”

          Είναι οι Pishtacos εκείνα τα μακάβρια ανθρωποφάγα όντα που έτρωγαν την σάρκα των θυμάτων τους για να τους πιούν το λίπος  και μετά τους έθαβαν ζωντανούς…

           Οι Pishtacos, κατά τον θρύλο, εμφανίζονταν στις κρύες νύχτες του Χειμώνα στα βουνά των Ανδεων, έχοντας ανθρώπινη εμφάνιση.

           Κάποιοι τους περιγράψανε να έχουν μακρυά ξανθά μαλλιά και αθλητικό σώμα… Αυτά τα όντα επιτίθονταν σε μοναχικούς ταξιδιώτες  χρησιμοποιώντας ενα καμπύλο μαχαίρι και έκοβαν σε λωρίδες τα σώματα των θυμλατων τους, ενώ ήσαν ζωντανά..

Go to source web page: La Leyenda del los Pishtacos « Lanza del Destino

         Μα δεν ήσαντε μόνον αυτά..Είναι και άλλα θρυλλούμενα μακάβρια και σατανικά.Ηταν και το λίπος χρήσιμο, καθώς έλεγαν οι θρύλοι τους για ξόρκια και μαύρη μαγεία..

 Κι η άλλη ιστορική τρομερή αλήθεια

     Οι αιματοβαμμένοι καννιβαλιστές Pishtacos δεν μείναν στην διαδρομή των χρόνων μόνο στους θρύλους. Και στο ιστορικό παρελθόν, πάλι , πριν τις μέρες μας, πριν το σήμερα, είχαν εμφανισθεί..

“ En el gobierno del presidente Prado, estos hombres eran pagados por el gobierno. No eran, pues, cualquier hombre, sino eran ellos fuertes, macetas, altos y blancos; incluso eran cuidados por el clero y bautizados para ese trabajo. Allá en ese cerro Cuchihuayacco y al frente en Cutupaita, en la subida del río Watatas, están esos lugares donde vivían los pishtacos. A cualquiera que pasaba por ahí lo descuartizaba, llevando a un inmenso penacho donde tenía preparado el lugar de su matanza. Una vez que lo descuartizaba lo colgaba en unos eslabones, como un carnero cortado por el largo de todo el pecho. Dicen, pues, que goteaba el aceite humano y éstos recogían en grandes vasijas para luego llevarlo al gobierno y lo exportaban al extranjero a buenos precios. En estos tiempos estaban surgiendo las grandes máquinas en los países adelantados y mejor funcionaba con el aceite humano. Todo ese trabajo de sacar aceite lo hacían de día a pleno sol,…” (testimonio recogido en 1981 como parte de un curso de la Universidad San Cristóbal de Huamanga)”

Για περισσότερα: Go to source web page: crónicas de mundos ocultos: Los pishtacos

“..εκεί που πάει να ξημερώσει, εκεί που δείχνει να χαράζει..”

 

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
με την ανάσα ενός παιδιού
σημάδι τούτου του καιρού
που μας φοβίζει και μας καίει

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
ειν' η δική μας παρουσία
τον ύμνο ακούγοντας να λέει
χαίρε ω χαίρε ελευθερία

Κι είν' οι φωνές μας στον αέρα
αλήθεια ποια είναι η αλήθεια
έτσι που ζεις από συνήθεια
μια μέρα ακόμα και μια μέρα

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
σπάζουν τ' αγάλματα κομμάτια
ψυχές που κράζουνε βοήθεια
κι έχουν ορθάνοιχτα τα μάτια

Κι ο ουρανός που μας σκεπάζει
μια φυσαρμόνικα που κλαίει
κι εμείς ανυποψίαστοι κι ωραίοι
μέσα στο θαύμα που βουλιάζει

Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι
παραιτημένοι κατά βάθος
ω με πόση ένταση και πάθος γίνονται
πρώτοι οι τελευταίοι

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
ακολουθώ τα βήματά σου
μέσα στην ερημιά του κόσμου
κι έρχομαι πλάι εκεί κοντά σου

Κι εκεί που πάει να ξημερώσει, εκεί που δείχνει να χαράζει
αγάπη μου ώρα για ύπνο, άρχισε κιόλας να βραδιάζει

Σημειώσεις

1. Οι πίνακες είναι του Αυστριακού εξπρεσσιονιστή ζωγράφου Egon Schiele (12/6/1890-31-10-1918)

http://www.youtube.com/watch?v=GOg9Rgp55L0

Go to source web page: belvedere - Egon Schiele

Go to source web page: Egon Schiele: Encyclopedia II - Egon Schiele - Biography

2. Το τραγούδι του Δήμου Μούτση, σε στίχους και μουσική του ίδιου από τον δίσκο του “Να!..” (1987)

3.. Το video είναι από το Αερικό και την ευχαριστώ

 

Για να γίνει ένας λαός άξιος της Δημοκρατίας, πρέπει να πάψει πρώτα να πιστεύει στο χωροφύλακα. Να βλέπει σ' αυτόν το σύμβολο της εξουσίας κι όχι την ενσάρκωσή της. Να μην τον κρίνει απαραίτητο στο κάθε του βήμα, επιτηρητή και παιδαγωγό

Ένας λαός άξιος της Δημοκρατίας δίνει εξετάσεις καθημερινά όχι μονάχα μπροστά στην κάλπη: δίνει εξετάσεις στα πιο μικρά πράματα της καθημερινής ζωής: σέβεται τη θέση του στην ουρά, προσέχει να μην ενοχλεί το διπλανό του, πιστεύει πως έχει πρώτα καθήκοντα κι έπειτα δικαιώματα. Η κοινωνική αγωγή είναι αναγκαία προϋπόθεση της Δημοκρατίας. Όταν ακούω κάποιους να λένε πως τους χρειάζεται δικτατορία, χαμογελώ μέσα μου, παρ' όλη μου την αθυμία, γιατί συλλογίζομαι πως δεν το καταλαβαίνουν τι λένε πραγματικά: ότι τους λείπει η αγωγή.

Πώς μπορεί να νοηθεί Δημοκρατία δίχως το σεβασμό του διπλανού σου;    

Υπάρχει όμως κι ένα άλλο στάδιο βαρβαρότητας που πρέπει να ξεπεραστεί, για να είναι ένας λαός άξιος της Δημοκρατίας: το στάδιο του θαυμασμού προς τη βαναυσότητα. Η χοντρή πλάνη να την περνάει κανείς για δύναμη. Συναντούμε κοινωνικά σύνολα που δεν ξέρουν, δεν υποπτεύονται τι κρύβεται πίσω από τη βαναυσότητα: πόση ουσιαστική αδυναμία, πόση ανάγκη για άμυνα, πόση μεταμφιεσμένη μνησικακία, πόσα συμπλέγματα, πόση περιφρόνηση προς το ανθρώπινο γένος, πόσοι παράγοντες αστάθμητοι και σκοτεινοί.

Η πραγματική δύναμη είναι κάτι πολύ πιο δύσκολα εξακριβώσιμο απ' ό,τι πιστεύει ο κόσμος. Εμφανίζεται αθόρυβη και σεμνή εκεί που κανένας σχεδόν δεν το φαντάζεται: στο εργαστήρι του σοφού, στο κελί του αγίου, στη φυλακή του επαναστάτη. Σπανιότατα στο προσκήνιο.

Γιατί δύναμη ανθρώπου θα πει ένα και μόνο: δύναμη ψυχής. Κι αυτή φανερώνεται στη μοναξιά και στον κατατρεγμό, όχι στην αγορά και στο θρίαμβο.

Tου Άγγελου Τερζάκη,

Από την συλλογή δοκιμίων του:

Προσανατολισμός στον αιώνα (1963)

Το άνω κείμενο το βρήκα στην θαυμάσια  σελίδα

“ Πύλη για την Ελληνική γλώσσα”:

http://www.greek-language.gr/greekLang/index.html

Για τον λογοτέχνη μας Αγγελο Τερζάκη , βιογραφικά τινα:

Go to source web page: Βιογραφίες - Άγγελος Τερζάκης

 

           ‘Ηταν ο ζωγράφος εκείνος, ο μεγάλος καλλιτέχνης, αυτός που έκανε τον λόγο και την σκέψη του Τέχνη και που μίλησε με το έργο του και τον λόγο του για την πνευματικότητα στην τέχνη: Κι είναι ένας άνθρωπος που με την τέχνη του και με την ματιά την ιδιαίτερη που αντιλαμβανόταν τα πράγματα, με γοήτευσε..Εδώ, μόνον μερικά από τα λόγια και τα έργα του..

“There is no must in art because art is free”.

“All methods are sacred if they are internally necessary. All methods are sins if they are not justified by internal necessity.”

“Δεν υπάρχει πρέπει στην τέχνη γιατί η τέχνη είναι ελεύθερη”

“Ολες οι μέθοδοι είναι ιερές εαν είναι εσωτερικά αναγκαίες.

Ολες οι μέθοδοι είναι αμαρτωλές εαν δεν δικαιολογούνται από εσωτερική αναγκαιότητα”

"On the spiritual in art" 

  “Για το πνευματικό στην τέχνη”

 

“ Τhe more frightening the world becomes ... the more art becomes abstract”.

            “Οσο πιό τρομακτικός γίνεται ο κόσμος… τόσο η τέχνη γίνεται αφηρημένη”

     

«Τα χρώματα είναι τα πλήκτρα, τα μάτια είν' η αρμονία κι η ψυχή είναι το πιάνο με τις χορδές του.

Ο καλλιτέχνης είναι το χέρι που παίζει τ' όργανο κι αγγίζοντας το 'να ή τ' άλλο πλήκτρο, δονεί τη ψυχή».

(από το βιβλίο του :"On the spiritual in art"  )

   

“Black is like the silence of the body after death, the close of life.” (1911)

Το μαύρο (χρώμα) είναι σαν την σιγή του σώματος μετά τον θάνατο,

το  τέλος της ζωής”

“Abstract art places a new world, which on the surface has nothing to do with 'reality,' next to the 'real' world.”

“Of all the arts, abstract painting is the most difficult. It demands that you know how to draw well, that you have a heightened sensitivity for composition and for colors, and that you be a true poet. This last is essential.”

“Η αφηρημένη Τέχνη θέτει ένα νέο κόσμο, που επιφανειακώς δεν έχει να κάνει σε τίποτε με την “πραγματικότητα”,  γειτονική στον “πραγματικό” κόσμο

Απ’ όλες τις τέχνες, η αφηρημένη ζωγραφική είναι η πιό δύσκολη. Επιτάσσει ως προυπόθεσεις οτι ξέρετε πως να  επισημαίνετε καλά, οτι έχετε υψηλόβαθμη ευαισθησία για την σύνθεση και τα χρώματα και μπορείτε να είσθε έναςε αληθινός ποιητής. Αυτό το τελευταίο είναι βασικό” 

 

 Σημειώσεις: 

Ο Βασίλι Καντίνσκυ,(λατινικά: Wassily Kandinsky ή στη ρωσσική :Василий Кандинский ), με πλήρες όνομα Vasily Vasilyevich Kandinsky, ήταν Ρώσικής καταγωγής εξπρεσσιονιστής ζωγράφος, πρωτοπόρος στην τέχνη της αφηρημένης ζωγραφικής και ένας από τους Μεγάλους καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα. Σπούδασε, επίσης Νομικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Γεννήθηκε στην Μόσχα (Moscou) της Ρωσίας στις 4/12/1868 ως Ρώσος και πέθανε ως Γάλλος πολίτης στην Νειγύ (Neuilly-sur-Seine) της Γαλλίας στις 13/12/1944. Καθώς διάβασα, από παιδί και όσο μεγάλωνε αυξανόταν η γοητεία που του ασκούσε Ο συμβολισμός του χρώματος και η επίδρασή του στην ανθρώπινη ψυχολογία. Γύρω στα 1911 δημοσίευσε την πραγματεία του- ενα βιβλίο με τίτλο “"On the spiritual in art" “Για το πνευματικό στην τέχνη”

 Λέγεται οτι  Καντίνσκυ έπασχε από συναισθησία*.

Περισσότερα για τον ζωγραφο και τα έργα του μα και την σημασιολογία της τέχνης του μπορείτε να διαβάσετε σε αυτές ενδεικτικά αναφερόμενες σελίδες:

Go to source web page: Βασίλι Καντίνσκι – Βικιπαίδεια,

http://virtualschool.web.auth.gr/1.3/youngs/art/Kandinsky/Kandinsky_Texts.htm

Go to source web page: Wassily Kandinsky: Biography from Answers.com

Go to source web page: Wassily KANDINSKY, Virtual Art Museum, Wassily Kandinsky Artwork, Wassily Kandinsky (Moscou 1968-Neuilly, 1944) Russian Expressionist Painter

Go to source web page: Concerning the Spiritual in Art by Wassily Kandinsky - Project Gutenberg

Go to source web page: Wassily Kandinsky - Olga's Gallery

Go to source web page: Wassily Kandinsky -     http://www.wassilykandinsky.net/

Go to source web page: Kandinsky: Compositions (Kandinsky: Compositions by Magdalena Dabrowski)  Μια κριτική από τον Mark Harden

 Για την συναισθησία του Καντίνσκυ:Λέγεται οτι η αντίδραση του Καντίνσκυ μόλις είδε μια παράσταση της όπερας του Richard Wagner “Lohengrin” στην Αγία Πετρούπολη, ήταν να γυρίσει να να αναφωνήσει “ I saw all my colours in spirit, before my eyes. Wild, almost crazy lines were sketched in front of me.” “Είδα όλα μου τα χρώματα  μες στον πνεύμα, μπροστά στα μάτια μου. Αγριες , σχεδόν τρελλές γραμμές διαγράφονταν μπροστά μου”Ετσι την είχε αντιληφθεί την παράσταση, ως συναισθητικός..

 Go to source web page: Can you hear this painting? « Neurophilosophy

      Στον πρώτο επάνω πίνακα που παραθέτω, τον αποκαλούμενο "Composition V", έργο του Καντίνσκυ κατά το 1911 σύμφωνα με την παραπάνω κριτική του Mark Harden, έχει ως θέμα την ανάσταση των Νεκρών.

“Later in 1911, Kandinsky produced Composition V, a much more abstract work. Here, the theme is the Resurrection of the Dead. The iconography is much more difficult to discern. Comparison must be made to more representational works that treat this theme done by Kandinsky around the same time. Reference to these more literal depictions of the motifs allow us to perceive their abstracted forms within Composition V. Several angels blowing their trumpets are included in the upper portion of the canvas. The strong black line crossing from right to left can be felt as a representation of the blowing of the trumpets. Above this line, the towers of a walled-in city are visible. Below the line, the thin application of paint produces a luminescence that affects our perception of space in that portion of the canvas. The luminescence conveys a sense of infinity through the lack of volume and the absence of perspectival illusion. Out of this void, the viewer can sense the rising of the dead.”

 Ο Πίνακας  του Wassily Kandinsky- ο δεύτερος ξεκινώντας από πάνω- ονομάζεται Coloful Ensemble. Τον ζωγράφισε στα 1938 και σήμερα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, στο Κέντρο Georges Pompidou του Παρισιού.

Την περίοδο μεταξύ των ετων 1934-1944 ο Καντίνσκυ ο ίδιος την επωνόμασε "really a picturesque fairy tale". Είναι η περίδος εκείνη κατά την οποία ο ζωγράφος ανέφερε οχι μόνον αυτά που ήδη συμπεριέλαβα αναφορικά κάτωθι του πίνακα περί της αφηρημένης τέχνης και της σχέσης της με τον ρεαλισμό αλλά συνεχίζοντας είπε “Deeper down, it is subject to the common laws of the "cosmic world." And so a "new world of art" is juxtaposed to the "world of nature." This "world of art" is just as real, just as concrete. For this reason I prefer to call so-called "abstract art" "concrete art.". 

    Κι επέλεξα τον πίνακα αυτόν για να βάλω και κάτι χαρούμενο!!

        Για το τέλος φύλαξα να παραθέσω το τελευταίο της σειράς των "Compositionς” του. Είναι ο περίφημος "Composition X", που τον τελείωσε πέντε χρόνια πριν τον θάνατό του!

                                                         Πολύ το μαύρο χρώμα, Δεσπόζει, έτσι;

 

   

“πλημμυρίζει” με τη μελωδία του το φθινόπωρο..γιομίζοντάς το θύμισες..

 

“απλώνεται” πάνω από θάλασσες ως τον ουρανό..

και μ’ενώνει με το όλον

 

συντροφεύει τον άνεμο και με ταξιδεύει στις εναέριες πλόες του..

 

Και σαν ενώνεται ο ήχος του κλαρίνου του με φωνές ανεπανάληπτες,

μουσικές ουράνιες και ποιήματα αγαπημένα,

εκεί και μένω άλαλη

 

Και έτσι, οπότε τον ακούω τον Βασίλη τον Σαλέα να εκφράζεται,

να ερμηνεύει μες απ’ το κλαρίνο του και να δημιουργεί,

μαγεύομαι..κάθε φορά..

Περιττεύουν άλλα λόγια και πολλά και που είπα!

Σωπαίνω

Απολαύστε το άκουσμά του μες από την εικόνα..

Και

Καλό Σαββατοκύριακο σ’ όλους!!

 

Για τον Βασίλη Σαλέα:

 Go to source web page: Cricos Productions | Βασίλης Σαλέας | Βιογραφικό

“Ο Βασίλης Σαλέας σε ηλικία εννέα ετών άρχισε να ασχολείται με το κλαρίνο. Ο πατέρας του Νικόλας και ο θείος του Βασίλης ήταν οι πρώτοι του δάσκαλοι. Μόλις 11 ετών ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα και συνεργάστηκε με διάφορους δημοτικούς τραγουδιστές. Ο χρόνος που περνά και η διαρκής μελέτη του στο κλαρίνο τον τοποθετούν ανάμεσα στους μεγαλύτερους Έλληνες σολίστ.

Σταθμός στην καριέρα του υπήρξαν οι συνεργασίες του με τους Διονύση Σαββόπουλο στο δίσκο «Τραπεζάκια Έξω» και φυσικά με τον Σταμάτη Σπανουδάκη στο soundtrack της ταινίας «Πέτρινα Χρόνια», αλλά και στους δίσκους «Αλέξανδρος» και «Εδώ κάτι συμβαίνει». Έχει συνεργαστεί με τους πιο καταξιωμένους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες:  Βαγγέλη Παπαθανασίου, Μίκη Θεοδωράκη, Gipsy Kings. Έχει εμφανιστεί στα μεγαλύτερα θέατρα και φεστιβάλ της Ελλάδας, αλλά και σε πολλές πόλεις του εξωτερικού (Παρίσι, Φρανκφούρτη, Μόναχο, Σίδνευ, Νέα Υόρκη, Μανχάταν, Τορόντο, Ντουμπάι, Μπαχρέιν, Κάνες, Κωνσταντινούπολη κ.α.)”

Πηγή των παραπάνω η σελίδα : http://www.in2life.gr/

 

Και το πως μπορεί να γεννηθεί ένας μύθος!

 Μια ιστορία θα σας πω που συνέβη πριν πολλά χρόνια. Για ένα γίγαντα!

Είναι μια αληθινή ιστορία που συντάραξε την Αμερική!

Μια ιστορία  ένδοξης απάτης και  ανθρώπινης ανοησίας που τιμήθηκε με τον χαρακτηρισμό:

“Η μεγαλύτερη φάρσα στην Αμερική”

          Και, επί πλέον, για το λόγο αυτό- το σώμα του εγκλήματος της απάτης- ο γίγαντας του Cardiff- έχει από το 2005 και περίοπτη θέση στο Μουσείο Αγροτών του Cooperstown στην Νέα Υόρκη!! 

Το έκθεμα στο Farmer's Museum, Cooperstown, New York

"Against stupidity the gods themselves fight in vain."

“Ενάντια στην ηλιθιότητα οι ίδιοι οι Θεοί μάχονται ματαίως”

 “ Η Παρθένος της Ορλεάνης”,

πράξη τρίτη,του

Schiller, Friedrich Johann von

               Στις 16 Οκτωβρίου του 1869, κάποιοι αγρότες καθώς έσκαβαν πίσω από τον σταύλο του William C. "Stub" Newell, στο Κάρντιφ της Νέας Υόρκης, ξέθαψαν ένα γίγαντα!!

Το άγαλμα ενός πανύψηλου άντρα δέκα ποδιών! Εναν κολοσσό!

               Η “ανακάλυψη” αυτή έκανε τον γύρο του νέου Κόσμου και άρχισαν να καταφτάνουν πολύ σύντομα πολλοί άνθρωποι για να δούν με τα μάτια τους τον γίγαντα. Ο ιδιοκτήτης του αγρού, όπου ήταν ο σταύλος, σύντομα έτριβε τα χέρια του από χαρά.

              ‘Εγινε πλούσιος καθώς προνόησε και ¨εκοψε” και εισιτήριο 50 σέντς ανα κεφαλή επισκέπτου “ για ρίξει μιά ματιά” Κι έγινε κοσμοσυρροή!!! Και ένας μύθος γεννήθηκε!!!

               Οι παππάδες, σαν τόδανε το άγαλμα, μίλαγαν για τους γίγαντες που αναφέρονται στο κεφάλαιο της Γενέσεως στην Παλαιά Διαθήκη, οι Ινδιάνοι μιλαγαν  για τους γίγαντες που είχανε και στις δικές τους παραδόσεις και θρύλους. Μια Ινδιάνα Onondaga “φωτισμένη” είπε οτι το άγαλμα που ανακαλύφτηκε ήταν αναμφίβολα το απολιθωμένο σώμα ενός γιγάντιου Ιναδιάνου προφήτη που είχε ζήσει πολλούς αιώνες πρίν και είχε προφητεύσει λίγο πριν τον θανατό του οτι οι απόγονόι του θα τον δούν πάλι..

              Κι όλοι εκεί πιά,  στην μακρυνή ήπειρο μίλαγαν για τον γίγαντα με δέος!.Ενας θρύλος! Ω! Τι δέος!

             Κι ας ήταν το άγαλμα από  σμιλευμένη πλάκα γύψου, που είχε φτειαχτεί κακότεχνα ενα δύο μόλις χρόνια πρίν “ την “ανακάλυψή” του. Κι ας το φωνάζανε αυτό, με το που το είδαν,  οι επιστήμονες!

Ο μύθος, ο θρύλος , η πίστη έναντια στην Επιστήμη!

Και η Επιστήμη έχασε!

Προσωρινά…

             Ο εφευρέτης απατεώνας του “πονήματος” του γίγαντα, όπως αποκαλύφθηκε μετά, ήταν ένας άθεος κατασκευαστής πούρων, ο George Hull, μακροσυγγενής  του ιδιοκτήτη της γής, όπου  ο σταύλος και η δήθεν ανακάλυψη! Εκατομμύρια δολλάρια όμως στο μεταξύ, είχαν παιχτεί και είχαν αλλάξει χέρια πίσω από τον γύψινο άγαλμα του γίγαντα του  Cardiff..

            Ο κόσμος έμοιαζε νάναι σε ομαδική παράκρουση..Φτάσανε και συνεχίσανε για πολύ καιρό  να πληρώνουνε ακόμη και για να δούν το πλαστό αντίγραφο του πλαστού κατασκευάσματος…όπως το επεδείκνυε στο τσίρκο του, ενας ονόματι Barnum!!

             Και σήμερα στις μέρες μας, το κατασκεύασμα αυτό της πλάνης βρίσκεται εκτεθειμμένο και σε μουσείο..για να πληρώνουν να το δούν και οι σημερινοί!!!

               Πόσα χρήματα “έβγαλε” για τους επιτήδειους, τελικά ένα κομμάτι γύψου!Και πόσα ακόμη συνεχίζει να “βγάζει” και θα “βγάζει”..  

  

Γελάτε;;

Το νερό του Καματερού εδώ στην Ελλαδίτσα μας, στην παλιά Ψωροκώσταινα το ξεχάσαμε;;;;

Δεν πάνε δα και τόσα πολλά χρόνια!

Μια διευκρίνηση όμως, εδώ! Για το νερό το θαυματουργό, ουδείς πήρε χρήματα. Κέρδος, παράνομη εκμετάλλευση  δεν υπήρξε! Ηταν θέμα πίστης και μεγίστης ανάγκης. Και μεγάλης αγωνίας  και πόθου για ζωή.

  Πηγές:

•     Διαβάστε περισσότερα, αν θέλετε, για την απίστευτη μα αληθινή αυτή ιστορία στο Λεξικό του Σκεπτικιστή, όπου το εκεί εμπεριστατωμένο άρθρο του απετέλεσε και την πρώτη πηγή πληροφόρησής μου.
• http://www.lhup.edu/~dsimanek/cardiff.htm
• http://www.museumofhoaxes.com/hoax/archive/permalink/the_cardiff_giant/

• Go to source web page: The Cardiff Giant | Cooperstown, New York | Atlas Obscura
• Και ένα βιβλίο: Οχι, οτι το διάβασα,

μόνο μερικά σχετικά αποσπάσματά του:

Frauds Myths and Mysteries Science

and Pseudoscience in Archaeology 4ed

by Kenneth L Feder

        

 

Απροσδιόριστη Χρονολογία

Αυτή η μέρα πέρασε χωρίς καμιάν απόχρωση

Τόσο διαφορετική από τις άλλες μέρες

(Ίσως η απαρχή ομοίων ημερών)

έσβησεν έτσι ανάλαφρα όπως ήρθε

χωρίς να παιχνιδίσει ο ήλιος στα κλαδιά

Τράβηξε τις κουρτίνες της με διάκρισιν η νύχτα.

 

Μια μέρα τόσο διάφορη απ' τις άλλες

Χωρίς τα σύμβολα του «πλήν» και του «συν»

π' αυλακώνουν τη σκέψη

Χωρίς να βαραίνει καν τη ζυγαριά της μνήμης

Πες σα μια σαπουνόφουσκα που τρυπήσαμε με την καρφίτσα

Σαν τον καπνό τσιγάρου χωρίς άρωμα.

 

Έτσι έπεσε ένα φύλλο από το καλαντάρι

Δίχως τον παραμικρότερο ήχο

(Χάθηκε και δεν ψάξαμε να το βρούμε)

Έμεινε το συρτάρι μας όπως το αφήσαμε.

Ίσως -λές- πως δεν ήτανε καν μια μέρα

 

Μόνο που σήμερα φωνάζουν αρνητικά οι αριθμοί

Το ρολόι γυρισμένο ένα ακόμη εικοσιτετράωρο

-Λές- πως περάσαμε ασυνείδητα τα μεσάνυχτα

Έναν ολόισιο ασφαλτοστρωμένο δρόμο.

Του

Μανώλη Αναγνωστάκη

                                                                          

Κι όμως η μέρα μου  που πέρασε είχε απαλές τις αποχρώσεις..που

– και τι καλά-

κύλισαν ανάλαφρα μες στις στιγμές της, σαν τις σταγόνες του απόβροχου

πίσω από το τζάμι,  που τις πήρε ο αέρας

χωρίς ν’αφήσουν αυλακιές

Καληνύχτα..

 

Η ΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΗΝ ΣΑΪΔΑ

  

Ένας νεαρός, που η φλογερή της γνώσης δίψα
τον έσπρωξε στην Σάιδα της Αιγύπτου, των ιερέων
να εκμάθει την απόκρυφη σοφία, είχε εν τάχει
διέλθει ήδη κάποιο στάδιο μ' έναν νου εύστροφο∙
Μα όλο και πιο μακριά τον τράβαγε ο πόθος του της έρευνας
κι όλο και πιο δύσκολα κατεύναζε ο Ιεροφάντης
τον ανυπόμονο φιλόδοξο.

«Τί έχω άραγε, τα πάντα εάν δεν έχω;» έλεγε ο νέος.
«Μήπως υπάρχει εδώ ένα πιο λίγο κι ένα πιότερο;
Είν' η Αλήθεια σου, όπως και η ευτυχία για τις αισθήσεις,
Μονάχα ένα άθροισμα, που μεγαλύτερο, μικρότερο
Μπορείς να το κατέχεις και ωστόσο το κατέχεις;
Δεν είναι μία και μοναδική αυτή, αχώριστη;
Βγάλε έναν ήχο από μία αρμονία,
Βγάλε ένα χρώμα απ' το ουράνιο τόξο,
Κι όλα όσα θα σου μένουν ένα τίποτα είναι, αφού
Το ωραίο όλον λειψό θα 'ναι σε ήχους και χρώματα».
Μιλώντας έτσι κάποτε, στεκόντουσαν
ακίνητοι σε μιαν απόμερη ροτόντα,
όπου μια καλυμμένη εικόνα, γιγαντιαίου μεγέθους,
το βλέμμα του νεανία τράβηξε. Απορημένος
τον οδηγό του κοίταξε και είπε: «Τί είναι αυτό
Που κρύβεται πίσω από τούτο το πέπλο;»
«Η Αλήθεια», ήταν η απάντηση. «Πώς!» κράζει εκείνος,
«Για την Αλήθεια εγώ πασχίζω μόνος και αυτή
είν' ακριβώς κάτι που κρύβουν από μένα;»

«Αποκαλύπτεται απ' την ίδια τη θεότητα» αποκρίθηκε
ο Ιεροφάντης. «Κανείς θνητός, λέει αυτή,
δεν το κουνά το πέπλο αυτό, ώσπου η ίδια εγώ να το σηκώσω.
Και όποιος με ανεξάγνιστο, ένοχο χέρι,
Το άγιο, το απαγορευμένο αυτό πρωτύτερα σηκώσει.
Εκείνος, λέει η θεότης» - «Λοιπόν;»

- «Εκείνος την Αλήθεια θα την δει.»
Ένας παράξενος χρησμός! Ούτε κι εσύ ο ίδιος
Το πέπλο αυτό δεν το έχεις σηκώσει;
«Εγώ; Φυσικά και όχι! Και ούτε ποτέ μου το προσπάθησα.»

“Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Όταν απ' την Αλήθεια
Μόνο ετούτο το λεπτό το πέπλο με χωρίζει - »
«Και ένας νόμος», τον διακόπτει ο οδηγός του.
«Βαρύτερο, γιε μου, από όσο εσύ νομίζεις
Είναι ετούτο το λεπτό υφαντό- για το δικό σου χέρι
Ναι μεν είν' ελαφρό, όμως ασήκωτο για τη συνείδησή σου.»
Ο νεαρός πήγε στο σπίτι του γεμάτος σκέψεις∙
Της γνώσεως ο διακαής πόθος του κλέβει
τον ύπνο του, στριφογυρνά όλο θέρμη στο κρεβάτι,
και γύρω στα μεσάνυχτα σηκώνεται. Στον ναό
τον οδηγεί αθέλητα το δειλιασμένο βήμα.
Εύκολο ήταν γι' αυτόν στον τοίχο του να σκαρφαλώσει,
και στης ροτόντας το εσωτερικό καταμεσίς
φέρνει ένα πήδημα πιο θαρραλέο τον τολμητία.

 
Στέκεται τώρα εδώ, κι ολόφριχτη τον περιβάλλει
κεί ολομόναχον μια σιωπή δίχως ίχνη ζωής,
που η υπόκωφη μονάχα των βημάτων του ηχώ
μέσα στις μυστικές, θολωτές κρύπτες διακόπτει.
Από ψηλά μέσω του ανοίγματος του θόλου ρίχνει
η Σελήνη την ωχρή, αργυρογάλαζή της λάμψη,
και φοβερή, όπως ένας παριστάμενος θεός,
λάμπει, ανάμεσα στου θόλου τα σκοτάδια,
μες στο μακρύ της πέπλο, η μορφή.
Προχωρά κατά πάνω της αυτός με βήμα αβέβαιο•
Μόλις το χέρι το ασεβές την ιερή πάει ν' αγγίξει εικόνα,
τότε τινάζεται καυτά ριγώντας σ' όλο το κορμί του
και τον πετά αυτόν μακριά ένα αθώρητο χέρι.

«Ω δυστυχή, τί πας να κάνεις;» του φωνάζει έτσι
βαθιά εντός του μία συγκρατητική φωνή.
«Να δοκιμάσεις το πανίερον εσύ σκοπεύεις;
Κανείς θνητός, είπε το στόμα εκείνο που 'δωσε χρησμό,
Το πέπλο αυτό δεν το κουνά, ώσπου η ίδια εγώ να το σηκώσω.
Όμως δεν πρόσθεσε το ίδιο στόμα και αυτό:
Όποιος το πέπλο αυτό σηκώσει, την Αλήθεια μέλλει να την δει;
Ας είναι πίσω του ό,τι θέλει! Εγώ θα το σηκώσω.
(Με δυνατή κράζει φωνή) Θέλω να την δω!»
«Να την δω!» Του αντηχεί μετά μακρά, χλευαστική η ηχώ.

Αυτά λέει και τραβά το πέπλο.
«Λοιπόν,» θα με ρωτήσετε, «και τί του εμφανίστηκε εδώ;»
Δεν το γνωρίζω. Αναίσθητον κι ωχρό
τον βρήκανε οι ιερείς την άλλη μέρα
κάτω στης Ίσιδος το βάθρο ξαπλωμένον.
Τί εκεί πέρα είδε κι έμαθε
ποτέ η γλώσσα του δεν το αποκάλυψε. Για πάντα
η ιλαρότητα απ' την ζωή του εχάθη•
Τον τράβηξε θλίψη βαθιά σε πρώιμο τάφο.
«Αλί σ' αυτόν» τα προειδοποιητικά του ήταν λόγια,
όταν τον πίεζε κανείς πάνω σ' αυτό με ερωτήσεις,
«Αλί σ' αυτόν, που στην Αλήθεια φτάνει μ' ενοχή•

Ευχάριστη ποτέ δεν θα του είναι εκείνη.»

Είναι ένα ποίημα του Schiller Friedrich Johann von από την ποιητική του συλλογή “ Μπαλλάντες και άλλα ποιήματα”

Μετάφραση: Κυριάκου Γ. Σέμελη, Αθήνα 2005

Οι τονισμοί των διαλόγων- δικοί μου

          Απομεσήμερο Παρασκευής, κιόλας !

Τι λέτε για μια βόλτα ενόσω ο ήλιος κάνει την γύρα του;

    Δεν χρειάζεται νάναι μακρυά..Κάπου στα γύρω..

Υπάρχουν τόσο όμορφα μέρη δίπλα μας...Κι είναι τόσο γλυκές οι μέρες του Φθινόπωρου!

      Και ούτε χρειάζονται πολλά..ούτε πολλοί..       Γιά κάπου, όπου οι δύο είναι πολλοί και ο κόσμος όλος!

Είναι τόσο απλά τα πράγματα! Τόσο απλά!

Κι είναι καμμιά φορά, τα απλά που είναι και δυσεύρετα!

L   is for the way you look at me O  is for the only one I see V  is very, very extraordinary E  is even more than anyone          that you adore can   Love is all that I can give to you Love is more than just a game for two Two in love can make it Take my heart and please don't break it Love was made for me and you

Καλή μέρα, όλη μέρα!!!

Καλό απόγευμα σ΄όλους μας !!!

  

 

 

 

              Αυτή είναι η πρόσκληση που έλαβα από την φίλη μας την Ελένη  Παππά που έχει ανοίξει πρόσφατα τον χώρο της ΕΔΩ. Είναι μια πρόσκληση ανοιχτή για όλους, και για σας που διαβάζετε τούτες τις γραμμές και κινείστε κάπου κοντά στα Μέγαρα ή όπου αλλου και μπορείτε και θέλετε..

Την Παρασκευή στις 6/11/2009  και από ώρα 20.15’ είναι η πρεμιέρα του έργου.

“ΖΟΡΜΠΑΣ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ”

Και είστε όλοι προσκελημένοι

                Αυτό μου ζήτησε η Ελένη μας, να σας πω και από την μεριά μου μεσα από την σελίδα αυτή και αυτό πράττω μετά χαράς.

               Είναι μια θεατρική παράσταση που φτειάχτηκε για  όλους εμάς από ανθρώπους σαν κι εμάς,  οχι επαγγελματίες ηθοποιούς, αλλά απ’ ανθρώπους που αγαπάν’ την τέχνη του θεάτρου, την δημιουργία, την έκφραση μέσα από την τέχνη της ηθοποίίας. Απ’ ανθρώπους που έχουν μέσα τους μεράκι, σαν πως τόνοιωσα να το έχει η Ελένη μας, που συμμετέχει κι αυτή στην παράσταση του θιάσου του Δημοτικού θεάτρου Μεγάρων.

          Στην τελική ευθεία ,γράφει σήμερα στον χώρο της η Ελένη, πως βρίσκονται τα πράγματα μετά από επτά ολόκληρους μήνες συνεχούς προετοιμασίας. Απόψε, η ίδια μου είπε, έχουν την γενική πρόβα..

          Από την πλευρά μου, συγχαίρω την ομάδα αυτή των ανθρώπων, μα και την Ελένη μας, για την προσπάθειά τους και τους εύχομαι  από καρδιάς

“ Καλή επιτυχία “  

 

   Το θεατρικό έργο που θα παιχτεί,  είναι σε διασκευή από τον και σκηνοθέτη της παράστασης Γ. Μαρδά, του πασίγνωστου μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη

 “Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”

““Zorba the Greek””

( όπως κυκλοφόρησε το βιβλίο σε διάφορες χώρες)

       Ο Νίκος Καζαντζάκης ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο του αυτό το 1941 και στην τελική του μορφή  το κατέληξε στα 1943.

        Γιαυτό το βιβλίο του, ο Νίκος Καζαντζάκης τιμήθηκε το 1954 με το βραβείο του καλύτερου ξένου μυθιστορήματος που εκδόθηκε στην Γαλλία.

       Ο ίδιος ο συγγραφέας έγραψε, μεταξύ άλλων, στον πρόλογο  αυτού του βιβλίου του:

“Πολλές φορές πεθύμησα να γράψω το βίο και την πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, ενός γέρου εργάτη πού πολύ αγάπησα.
Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι μου ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα όνείρατα· από τους ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, πολύ λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου. Όμως, αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι άνθρωποι άφησαν βαθύτερα τ' άχνάρια τους στην ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρεις τέσσερεις: τον 'Όμηρο, τον Μπέρξονα, το Νίτσε και το Ζορμπά.
Ο πρώτος στάθηκε για μένα το γαληνό κατάφωτο μάτι -σαν το δίσκο του ήλιου- που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα· ο Μπέρξονας με αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες που με τυραννούσαν στα πρώτα νιάτα· ο Νίτσε με πλούτισε με καινούριες αγωνίες και μ' έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την αβεβαιότητα σε περηφάνια· κι ο Ζορμπάς μ' έμαθε ν' αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο”

       Και, να μην ξεχνάμε,  οτι είναι  ο ρόλος του Ζορμπά του Ελληνα που έκανε διάσημο σε όλον τον κόσμο τον ηθοποιό που τον υποδύθηκε στην ομώνυμη ταινία, τον Αντονυ Κουήν, και, βέβαια, ένα χορό που γεννήθηκε χάρις σε αυτήν: Το συρτάκι!

Πηγές:

Για τον Ν. Καζαντζάκη:

Go to source web page: Νίκος Καζαντζάκης - Βικιπαίδεια

Go to source web page: ΙΔΡΥΜΑ 'ΜΟΥΣΕΙΟ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ'

Go to source web page: ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΚΔΟΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ

Για το βιβλίο του “Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά” περισσότερα:

Go to source web page: Αλέξης Ζορμπάς – Βικιπαίδεια

Και, βεβαίως, για την  θεατρική παράσταση στο Δημοτικό θέατρο Μεγάρων, περισσοτερα:

Go to source web page: ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ - Windows Live

          Και, πιό κάτω,  η περίφημη σκηνή εκμαθήσεως του “ sirtaki dance” μεταξύ των Anthony Quinn και  Alan Bates από την διάσημη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη “Alexis Zorbas”,γνωστότερη ως Zorba the Greek, που γυρίστηκε στα 1964. Η μουσική για το συρτάκι γράφτηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη.

        

Λοιπόν, τι λέτε;

Πάμε θέατρο;

Τα συγχαρητήριά μου σε όλους!!!

 

       

'Ακουγα για πολύ καιρό πως ο φωτογραφικός φακός είναι

εκείνος που αποτυπώνει την "στιγμή" στον χρόνο.

Kι έπειτα, είδα αυτούς τους πίνακες..

         Σημειώσεις:

1.    Οι πίνακες είναι του  πλέον διεθνώς αναγνωρισμένου Νορβηγού ιμπρεσσιονιστή ζωγράφου και χαράκτη  γνωστού με το όνομα Frits (Fritz) Thaulow,  (20/10/1847 - 5/11/1906).

Λίγα λόγια γιαυτόν:

        Ο Johan Frederik Thaulow γεννήθηκε στην Kristiania (το άλλο όνομα του Οσλο, της πρωτεύουσας της χώρας) και σπούδασε στην Ακαδημία Τεχνών της Κοπεγχάγης.

        Ξεκίνησε την καρριέρα του ζωγραφίζοντας θαλασσογραφίες .

             Αργότερα, ο Thaulow πήγε και έζησε στο Παρίσι όπου εκεί δέχτηκε την επίδραση του Γαλλικού Ιμπρεσσεονισμού. Εκεί συνδέθηκε με το ηγετικό  avant-garde των ζωγράφων της εποχής του, υπήρξε φίλος με τον  Claude Monet και γαμβρός (brother in low) του  Paul Gauguin

          Επιστρέφοντας  στην Νορβηγία ήταν από κείνους που βοήθησε τα μέγιστα για να συσταθεί  στα 1882 η πρώτη Εκθεση  Εθνικής Τέχνης, γνωστή έκτοτε με το όνομα  “Høstutstillingen” (Εκθεση του Φθινόπωρου)  

 

2.        Το video είναι μια δημιουργία της Νebrulla και την ευχαριστώ θερμά!

3.        Η μουσική που ακούγεται ως υπόκρουση συνοδεύοντας τους πίνακες του video,  είναι το περίφημο “solvejg's song” του  Νορβηγού μουσικοσυνθέτη Edvard Hagerup Grieg (15/6/1843 – 4/9/1907), μέρος (σουίτα) του όλου μουσικού έργου  που έγραψε ως Incidental music  (παρεμπίπτουσα μουσική) στα 1875 για την Νορβηγική θεατρική παράσταση του ομώνυμου θεατρικού έργου του Ερρίκου Υψεν “Peer Gynt”

Go to source web page: Peer Gynt (Grieg) - Wikipedia, the free encyclopedia

Go to source web page: Edvard Grieg Sheet Music

4.      Ο κάτω πίνακας του Frits Thaulow, είναι μια ελαιογραφία και   ανήκει σε ιδιωτική συλλογή, έχει δε τον τίτλο:

                                 ” Cottage by a stream”

           Προσθήκη υστέρα:    Μόλις τώρα είδα, χάρις την Βάσσω μας,  το video με το οποίο συνώδευσε το σχόλιό της!  Και την ευχαριστώ!

            Είναι εκπληκτικό και αξιοθαύμαστο- ετσι πως το είδα-  το πως ο μεγάλος μουσουργός Maurice Ravel (1875-1937) απέδωσε την ροή των νερών των ποταμιών μέσα από την δικιά του την Τέχνη, αυτήν της μουσικής! "Jeux d'eau"  (Παιγνίδια του νερού)  ο τίτλος του  μουσικού του έργου που έγραψε στα 1901!

        Ο ίδιος ο μουσουργός, κατά τα λεγόμενα από τoν δημιουργό του video,  pianopera ,  έγραψε  την εξής  επιγραφή από μια φράση του  Henri de Régnier πάνω στην παρτιτούρα του έργου του: "Dieu fluvial riant de l'eau qui le chatouille" ("The river god laughing at the water as it tickles him") " Ο Θεός του ποταμού γελώντας στο νερό καθώς τον χαϊδεύει".

       Δείτε το, ακούστε το και απολαύστε το πατώντας δίπλα : Παιγνίδια του νερού :    http://www.youtube.com/watch?v=-AswtcJLlPs  

      Το εν λόγω video συνοδεύεται από πίνακες του Johan Frederik Thaulow, προφανώς και κατά πως το είδα λόγω της θαυμαστής απόδοσής τους από τον ζωγράφο, μα ανεπιτυχώς , κατ' εμέ, ο συνδυασμός μουσικής υπόκρουσης και εικόνων, εκ του λόγου οτι η μουσική του Ραβέλ εκπέμπει την χαρά της  ροής της ζωής  μες από τα νερά των ποταμών, ενώ οι πίνακες του ζωγράφου καθώς αποτυπώνουν την ροή εκπέμπουν συνάμα μια μελαγχολία για το φευγιό της ζωής μες από την ροή των νερών.. Εκεί όπου η στιγμή ρέει στον χρόνο.. και η στιγμή γίνεται μέρος του όλου στον χρόνο..

             Η μουσική εκτέλεση του έργου του Ραβέλ, αποδίδεται από τον  Benno Moiseiwitsch (1890-1963), οπότε και η καταγραφή, κατά το 1929.

                 Και, για περισσότερα επί του ζωγράφου Frits (Fritz) Thaulow και των της τέχνης του, αν θέλετε:

Go to source web page: Fritz Thaulow (Norwegian, 1847-1906) | Cottages by a river | 19th Century European Art Auction | 19th Century, Paintings | Christi

Go to source web page: Frits Thaulow :: Impressionism :: Allpaintings Art Portal

Go to source web page: Frits Thaulow - Wikipedia, the free encyclopedia

 

                                    

 Κ α λ η μ έ ρ α   σ’ ό λ ο υ ς!!

Πρώτη του μήνα του Νοέμβρη

σήμερα!

 Κ α λ ό  μ α ς   μ ή ν α!

               Πρώτη του Νοέμβρη σήμερα,  η πρώτη ημέρα του Μαιμακτηρίωνος μηνός, καθώς θα έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Καθώς, θυελλώδη τον ωνόμαζαν! Μαιμάκτη (=θυελλώδη) προς τιμήν του θεού Δία, του προστάτη και Κυβερνήτη του Τοξότη, του πλανήτη του μήνα τούτου, και οργάνωναν, μάλιστα, και  τα Μαιμακτήρια για να εξασφαλίζουν την εύνοιά του, για καλό καιρό.

             Οι αρχαίοι Ρωμαίοι, αργότερα τον ωνόμασαν τον μήνα τούτον November εκ του λατινικού (novem=εννέα) και ήταν όντως  ο ένατος μήνας του έτους μέχρι οι ίδιοι να του αλλάξουν την σειρά και να τον θέσουν ως ενδέκατο μήνα, επί αυτοκρατορίας του Νουμά Πομπήλιου. Του άλλαξαν, τότε την σειρά του Νοέμβρη, μα οχι και τ’ονομα. Ετσι σήμερα και κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο, ο Νοέμβρης, αν και ενατος σημαίνει, είναι ο ενδέκατος μήνας του έτους.

             Ο λαός μας, από την άλλη μεριά,  του’δωσε κατά καιρούς πολλά άλλα προσωνύμια ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του όπως:  Νοέμβρης  ο Σποριάς, ο Βροχάρης, ο Σκιγιάτης, ο Κρασομηνάς, ο Αρχαγγελίτης, ο Αϊ-Στράτης κλπ

           Και, είναι ο ήλιος, κατά πως λένε οι Αστρολόγοι, στο ζωόδιο του Τοξότη!

Ετσι λένε! Χμ! Θα λένε το ίδιο και αύριο, όμως;

Μιας και ανακαλύφθηκαν δύο νάναι οι ήλιοι στον Τοξότη!

Radio Telescope Images Reveal Planet-Forming Disk Orbiting Twin Suns star system V4046 Sagittarii. “..Somewhere in our galaxy, an alien world may enjoy double sunrises and double sunsets." : David Wilner of the Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics (CfA) "This could be the oldest known orbiting protoplanetary molecular disk”: Ben Zuckerman of UCLA.

           Σύμφωνα με την είδηση που ανακοινώθηκε την 10/6/2009 από το Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics οι αστρονόμοι του συνέλεξαν εικόνες  με το τηλεσκόπιο του Smithsonian's Submillimeter Array (SMA) από τις οποίες καταφαίνεται “clearly reveals the presence of a rotating molecular disk orbiting the young binary star system V4046 Sagittarii”  δηλαδή, και σύμφωνα με το από 21/6/2009 δημοσίευμα της εφημερίδας "ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ", ενα ολόκληρο ηλιακό σύστημα με γιγάντιους πλανήτες, μικρότερα ουράνια σώματα στο μέγεθος του φεγγαριού και κομήτες  στον αστερισμό του Τοξότη.  

Τώρα , θα μου πείτε ως προς τι τα του ζωοδίου του Τοξότη και τα σχετικά με τον αστερισμό, πρωτομηνιάτικα;

Ε! Είναι που  ο Νοέμβρης είναι και ο γενέθλιος μήνας μου. Τοξότρια γαρ!

Ετσι κάπως σκέφθηκα και είπα να δείτε και ν’ ακούστε, σαν πως και εγώ, ενα ωραίο, ρομαντικό και πολυτραγουδισμένο τραγούδι του Salvatore Adamo, που γεννήθηκε σαν σήμερα: 

  

 Ελπίζω να σας αρέσει!

Πηγές:

http://www.cfa.harvard.edu/news/2009/pr200913.html

http://www.apogevmatini.gr/?p=31153

. . . . .

             Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
              ό,τι ήθελον σε ειπεί:
              πως χωρίς εσέ να ζήσω
              μοι είναι αφόρητος ποινή -
αν μ' ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν' ελπίς απατηλή!

. . . . .

 

           Αν μ' ηγάπας, των δακρύων
              ήθελον το τέρμα ιδεί·
              και των πόνων των κρυφίων.
              Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.

……

αν μ' ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν' απατηλή ελπίς!

Κι αν για τον έρωτα μου δεν μπορώ να πω -
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια
Όμως το πρόσωπο σου που κρατάω μες την ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου πού κρατάω μες το μυαλό μου,
Ημέραις του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρα μου,
τις λέξεις και τις πράξεις μου πλάθουν και χρωματίζουν
σε όποιο θέμα κι αν περνώ, όποια ιδέα κι αν λέγω.

 

 

Κωνσταντίνου Καβάφη

  (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα

1877;-1923, Ίκαρος 1993)

 

         

 

Καλή νύχτα

27/10/2009

 

‘Ενα αφιέρωμα στα παιδιά των Πολέμων, 

από μένα, ένα παιδί της Ειρήνης,

που δεν θέλει ποτέ να χρειαστεί να γνωρίσει

τι σημαίνει Πόλεμος

και να πεί το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ σ’αυτόν.

 

            Παραμονή μιας μεγάλης επετείου η αυριανή ημέρα: Είναι η Ημέρα του Ελληνικού ΟΧΙ απέναντι στους επίδοξους καταχτητές της πατρίδας μας. Είναι μια μέρα που σημάδεψε τον Κόσμο όλόκληρο και οχι μόνον την Ελλάδα μας!

            Ενα ΟΧΙ που καλούμαστε να θυμόμαστε, καλούμαστε να τιμούμε γιατί ως κάθε τέτοιο ΟΧΙ που κάθε λαός προβάλλει έναντι του κάθε εισβολέα στη γή του, είναι αιματοβαμμένο και κουβαλά  μέσα στην κάθε ακίδα της λέξης του, Τιμή και Αξίες και Ηθη και Αρχές, μα και πολύ θάνατο και πολύ πολύ πόνο!

            Ενα ΟΧΙ που είπε σαν αύριο πριν 69 χρόνια,  ολόκληρος ο Ελληνικός λαός, δια στόματος του τότε πρωθυπουργού του, του Ιωάννη Μεταξά.

            Ενα ΟΧΙ που λέει κάθε λαός  σε τέτοια περίπτωση επίθεσης εναντίον της χώρας του

            Και είναι ο λαός, οι άντρας, οι γυναίκες και τα παιδιά του κάθε τόπου!.

            Και Είπαν το ΟΧΙ οι άντρες,

            Και Είπαν το ΟΧΙ οι γυναίκες,

            Τα παιδιά, όμως;

            Τα παιδιά ρωτήθηκαν; Τα παιδιά αυτά που τα βρήκε κείνος  ο πόλεμος του 1940 στον τόπο μας, τα παιδιά εκείνα που τα βρήκε ο κάθε παγκόσμιος ή εντόπιος ή μεμονωμένος πόλεμος σε κάθε σχεδόν γωνιά της γής μας  ανα τις γενεές και τους αιώνες, ρωτηθήκανε ποτέ;

          Ρωτήθηκαν τα παιδιά για να πούνε το μεγάλο ΟΧΙ ή το μεγάλο ΝΑΙ για ένα πόλεμο;

         Είτε αυτά ήσαν τα παιδιά των αμυνομένων, είτε, τα παιδιά των επιτιθεμένων;

         Ούτε, που ρωτήθηκαν ποτε τα παιδιά! Αυτό είναι γεγονός!

        Ούτε, που ποτέ γνώριζαν, ούτε που γνωρίζουν τα παιδιά της Ειρήνης τι σήμαινε και τι σημαίνει ο Πόλεμος!    Αυτή είναι η Αλήθεια!

        Αλλοι, αποφάσισαν και αποφασίζουν για τα παιδιά αυτά, για κείνα, για τα άλλα, για όλα τα παιδιά του κάθε πολέμου και όλων των Πολέμων!

         Αλλοι!

        Η μια αλήθεια είναι, ανα τις γενεές των ανθρώπων, οτι όλα τα παιδιά των πολέμων κλήθηκαν σε κάθε γενιά και καλούνται και θα κληθούν και στο μέλλον απλά, να τον υποστούν!

        Η άλλη αλήθεια είναι οτι από όλα τα παιδιά των Πολέμων, τα πολλά θα είναι εκείνα που θα πεθάνουν εξ αιτίας του, χωρίς να γνωρίσουν ποτε οτι πρόλαβαν να ζήσουν έστω και για λίγο και τα περισσότερα κείνα τα παιδιά που θα πεθάνουν  εξ αιτίας του, χωρίς να μάθουν ποτέ το γιατί πέθαναν.

        Η παρ’ άλλη αλήθεια είναι οτι, μερικά, μόνον, από όλα τα παιδιά των Πολέμων, εκείνα, μόνον, που επιζήσουν επί ικανό χρόνο είτε στην διάρκειά του, είτε και επιβιώσουν Μετά την λήξη του,  θα μπορέσουν να μάθουν και να γνωρίσουν μέσα από αυτόν για το  τι σημαίνει πόλεμος, τι σημαίνει Ζωή και τι Θάνατος εν καιρώ Πολέμου!

       Μα, τότε, θα είναι αργά πιά για να απαντήσουν αυτά τα παιδιά, όποτε και εφόσον ερωτηθούν, για το Τι σημαίνει Πόλεμος, για το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ  και το ΓΙΑΤΙ σε αυτόν!

       Γιατί, η Αλήθεια που είναι πίσω από τις άλλες αλήθειες είναι οτι τα παιδιά που επέζησαν και επιβίωσαν μεσα από τους Πολέμους, δεν θάναι, τότε, πιά παιδιά !

       Γιατί ο Πόλεμος, ο κάθε πόλεμος δεν αφήνει πίσω του παιδιά! Σκοτώνει παιδιά και γερνάει “το παιδί” μες από μικρούς και μεγάλους!

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ

 

Γι’ εκείνα που πέθαναν εξ αιτίας τους, χωρίς ποτέ να μάθουν το γιατί και το τι.

Για τα παιδιά των Πολέμων που δεν μεγάλωσαν ποτέ!

Για  τα παιδιά που πέθαναν εξ αιτίας τους

χωρίς να γνωρίσουν οτι έζησαν, έστω και για λίγο

Για  τα παιδιά εκείνα που επέζησαν..

 

Για τα παιδιά της Ειρήνης, τα άλλα σαν εμένα,

που  χρειάστηκε να πούνε το ΝΑΙ

σ’ αυτόν βροντοφωνάζοντας

το Μεγάλο ΟΧΙ

και, που τον γνώρισαν

Σημειώσεις:

1. Ως προς τα videoς, το οποίο το βρίσκω εξαιρετικά και εκφράζω ενα θερμό ευχαριστώ στους δημιουργούς τους:

Το πρώτο είναι της φίλης devotedsub,   και μπορείτε να το βρείτε στην σελίδα:

 http://www.youtube.com/watch?v=HNtQfGVeEhU 

Ο τίτλος του τραγουδιού που ακούγεται είναι  “Το παιδί με το ταμπούρλο” σε στίχους του ποιητή μας Νίκου Γκάτσου και σε μουσική Γ. Χατζηνάσιου.Τραγουδά η Νανά Μούσχουρη!

2. Το δεύτερο video είναι του NektariosR και μπορείτε να το βρείτε στην σελίδα:

 http://www.youtube.com/watch?v=jrG6pC83dt4

Ο τίτλος του τραγουδιού που ακούγεται είναι  “Παιδιά της Ελλάδος παιδιά” σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και σε μουσική Μιχάλη Σογιούλ. Τραγουδά η Σοφία Βέμπο!

3. Η ιστορική φωτογραφία, η ασπρόμαυρη, είναι ντοκουμέντο και αναφέρεται στην τύχη πολλών παιδιών στον λιμό της Αθήνας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τινα εκ των οποίων και απεικονίζονται. Την βρήκα στην ιστοσελίδα:

4. Η φωτογραφία με τα σκοτωμένα μωρά είναι από την βομβαρδιστική επίθεση των Ισραηλινών κατά της Γάζας στις αρχές του τρέχοντος έτους! Ενώ η φωτογραφία του μικρού αγοριού με το ακρωτηριασμένο χέρι είναι από το Πακιστάν, όπου και τα γνωστά ιστορικά γεγονότα.

Go to source web page: » 1940 Τα παιδιά που δεν μεγάλωσαν spetsiotou blog - Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

   

 …παρασέρνει πολλά στην διάβα του κι οχι μόνο φύλλα νεκρά μα και χάδια που κρατάν’ ακόμη κάτι από την ζέστα του χεριού που τ’αφησε στον άνεμο..

Το χαμένο χάδι

Φυσάει κι απόψε ένας άνεμος..

Γλιστράει μέσα απ' τα δάκτυλα το αναίτιο χάδι,
μου φεύγει από τα χέρια. Στον άνεμο όταν κυλάει,
το χάδι μου πλανιέται δίχως σκοπό ούτε μέλλον,
το χαμένο χάδι ποιος θα το βρει να το πάρει;

Θα μπορούσα ν' αγαπήσω απόψε με μια άπειρη λύπη
θα μπορούσα ν' αγαπήσω τον πρώτο τυχόντα.
Κανένας δεν έρχεται. Μοναξιά στ' ανθισμένα δρομάκια.
Το χαμένο χάδι θα κυλάει... θα κυλάει...

Αν απόψε στον άνεμο σε καλούν ταξιδιώτη,
αν ριγήσει τα κλώνια ένας γλυκός στεναγμός,
αν σου σφίγγει τα δάχτυλα ένα χέρι μικρό
που σε κρατάει και σε αφήνει, σε βρίσκει και φεύγει.

Αν δε βλέπεις το στόμα που φιλάει, ούτε εκείνο το χέρι,
αν το κάλεσμα δεν είναι παρά μια αυταπάτη
του αγέρα, ω, ταξιδιώτη που έχεις μάτια γαλάζια,
διαλυμένη στον άνεμο, θα με αναγνωρίσεις;

 

Είναι ένα ποίημα

της Alfonsina Storni

  μτφ: Ρήγας Καππάτος

 

  

        Το τραγούδι όπου ακούγεται στο video έχει το τίτλο “Η Αλφονσίνα και η θάλασσα” “ Αlfonsina y el mar “ και είναι ένα αφιέρωμα στην μεγάλη Αργεντινή ποιήτρια Αλφονσίνα Στόρνι (Alfonsina Storni, 1892-1938) που, σαν ήρθε η ώρα που  για κείνη ο χρόνος της εδώ είχε μικρύνει κι ήταν αφόρητος, εκείνη “επέλεξε” να φύγει από την ζωή τούτη περπατώντας μες στην θάλασσα ώσπου να κοιμηθεί για πάντα στην αγκαλιά της.

       Είναι από τα ομορφότερα τραγούδια που έχω ακούσει, τραγουδισμένο από την μεγάλη τραγουδίστρια Mercedes Sosa, οι στίχοι είναι του Félix Luna και η μουσική σύνθεση του Ariel Ramínez

       Το γράμμα που εικονίζεται στο  video της Νebrulla,  είναι εκείνο που έγραψε λίγο πριν κινήσει για το τελευταίο της ταξίδι. Οι στιχοι από τα  ισπανικά και τα αγγλικά του video έχουν στα ελληνικά ως εξής:

.......

Βάλε με να κοιμηθώ, Νόνα, ξάπλωσέ με
φέρε μου ένα φως για το προσκεφάλι
έναν αστερισμό, όποιον θέλεις
όλοι κάνουν- μόνο χαμήλωσέ τον λίγο...

...ευχαριστώ. Α, έχω και μια παραγγελιά:
Αν ξαναπάρει εκείνος στο τηλέφωνο
πες του να μην επιμένει, έχω φύγει.

               Οι  δε στίχοι ( lyrics) του τραγουδιού  μεταφράζονται ως εξής:

Αlfonsina y el mar	Alfonsina and the sea	Η Αλφοσίνα και η θάλασσα
Por la blanda arena que lame el mar Tu pequeña huella no vuelve más, un sendero sólo de pena y silencio llegó hasta el agua profunda. Un sendero sólo de penas mudas llegó hasta la espuma. Sabe Dios qué angustia te acompañó, qué dolores viejos calló tu voz, para recostarte arrullada en el canto de las caracolas marinas. La canción que canta en el fondo oscuro del mar la caracola. Te vas Alfonsina, con tu soledad. ¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar? Una voz antigua de viento y de sal te requiebra el pecho y te está llamando. Y te vas hacia allá, como en sueños, dormida, Alfonsina, vestida de mar. Cinco sirenitas te llevarán por caminos de algas y de coral, y fosforescentes caballos marinos harán una ronda a tu lado, y los habitantes del agua van a jugar pronto a tu lado. Bájame la lámpara un poco más, déjame que duerma, nodriza, en paz, y si llama él no le digas que estoy, dile que Alfonsina no vuelve. Y si llama él no le digas nunca que estoy, di que me he ido. Te vas Alfonsina, con tu soledad. ¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar? Una voz antigua de viento y de sal te requiebra el alma y te está llamando. Y te vas hacia allá, como en sueños, dormida, Alfonsina, vestida de mar.	Over the soft sand licking the sea her small footprint never comes again and a single path of grief and silence reached the deep water, a single path of mute griefs reached the foam. God knows what anguish filled you, what ancient sorrows deadened your voice, to lay you down lulled by the singing of the sea shells, the song sung by the shell on the dark bottom of the sea. You are going, Alfonsina, along with your loneliness, What new poems did you go to search for? An ancient voice of wind and salt breaks your soul and it's taking it away... and you go over there as in a dream, asleep Alfonsina, clothed in sea. Five little mermaids will take you through ways of seaweeds and corals, and phosphorescent sea horses will make a round at your side, and the inhabitants of the water are soon going to play at your side. "Soften the lamp a bit more. Let me sleep in peace, nurse. And if he calls, don't tell him I'm here, tell him Alfonsina will not be back. And if he calls, never tell him I'm here, do say I am gone." You are going, Alfonsina, along with your loneliness, what new poems did you go to search for? An ancient voice of wind and salt breaks your soul and it's taking it away... and you go over there as in a dream, asleep Alfonsina, clothed in sea.	Από τη μαλακή άμμο Που γλείφει τη θάλασσα Η μικρή της πατημασιά Δεν επιστρέφει πια Ένα μονοπάτι μόνο Από θλίψη και σιωπή θα φτάσει Μέχρι τα βαθιά νερά Ένα μονοπάτι μόνο Από βουβές θλίψεις θα φτάσει Ως τον αφρό. Ο Θεός ξέρει πόση στεναχώρια Σε συντρόφεψε Ποιοι παλιοί πόνοι Κρύφτηκαν στη φωνή σου Για να ξαπλώσεις Νανουρισμένη απ' το τραγούδι Από τα θαλασσινά κοχύλια Το τραγούδι που τραγουδά Στα σκούρα βάθη της θάλασσας Το κοχύλι. Πηγαίνεις Αλφονσίνα Με τη μοναξιά σου Ποιά καινούρια ποίηματα Πήγες να ψάξεις; Μια φωνή παλιά Από άνεμο κι αλάτι Σου φλερτάρει την ψυχή Κι αυτή σηκώνεται Και πας προς τα εκεί Όπως στα όνειρα Κοιμισμένη, Αλφονσίνα Ντυμένη με θάλασσα. Πέντε μικρές σειρήνες Θα σε σηκώσουν Από δρόμους των φυκιών Και των κοραλιών Και φωσφορίζοντα Θαλασσινά αλογάκια θα κάνουν 'Εναν γύρο στο πλευρό σου Και οι κάτοικοι Του νερού θα παίζουν Σύντομα μαζί σου Πηγαίνεις Αλφονσίνα Με τη μοναξιά σου Ποιά καινούρια ποίηματα Πήγες να ψάξεις; Μια φωνή παλιά Από άνεμο κι αλάτι Σου φλερτάρει την ψυχή Κι αυτή σηκώνεται Και πας προς τα εκεί Όπως στα όνειρα Κοιμισμένη, Αλφονσίνα Ντυμένη με θάλασσα.
	Τranslated by Nebrulla.	Μετάφραση:Γητεύτρια

        Περισσότερα για την Λατινοαμερικανίδα ποιήτρια Αλφοσίνα Στόρνι,

         εφ’ όσον θέλετε:

          Go to source web page: Alfonsina Storni Biography

Go to source web page: Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης » 2008 » October » 12

Go to source web page: Alfonsina Storni - Wikipedia, the free encyclopedia

 

 

                                Καληνύχτα

Με τα χρυσάνθεμα τ’ Οκτώβρη

κι ένα τραγούδι του φθινόπωρου, αγαπημένο

 

 εύχομαι σε όλους

Κ α λ η μ έ ρ α

Τα χρυσάνθεμα ανθίσαν

και

χρυσίσανε το τόπο και τον ευωδιάσανε

Απολαύστε τα

στην μέρα την σημερινή!

Αδράξτε τα και αδράξτε την!

Καλημέρα !

 

Σημείωση: Οι στίχοι του τραγουδιού είναι από το ποίημα του George Toparceanu “Οκτώβρης” και με μουσική του  Tudor Gheorghe που το τραγουδά. Το video, που πολύ μ’αρέσει, της  LonelyMoonRise

 

              …που λέχθηκαν αιώνες πολλούς πριν, γύρω στα 470 π.Χ στην Μακρυνή Κίνα από ένα φιλόσοφο άνθρωπο, τον Κομφούκιο.

Το τέμπλο του Κομφούκιου στην Ινδονησία

 Κεφάλαιο 20ο του Λαν Γιού (Lun Yu),    στίχος 2

 

  Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από τον διάλογο μεταξύ του Κομφούκιου και του μαθητή του Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang)

 

Από Τα Ανάλεκτα του Κομφούκιου

 

Ο Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) ρώτησε τον Κομφούκιο:
" Ποιά είναι τα προσόντα για την δημόσια υπηρεσία;
Ο Κομφούκιος είπε:
" Σεβάσου τα πέντε είδη αρετής και απόβαλε τις τέσσερες ανηθικότητες και θα έχεις τα προσόντα για δημόσια υπηρεσία."
Ο  Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) είπε:
" Τι μπορεί να ονομαστεί: Τι ονομάζουμε τα πέντε είδη της αρετής;"
Ο Κομφούκιος είπε:
" Ο άρχοντας είναι γενναιόδωρος αλλά οχι υπερβολικός. εργάζεται χωρίς διαμαρτυρία, έχει επιθυμίες χωρίς να είναι άπληστος, είναι εν ειρήνη αλλά οχι υπερόπτης και εμπνέει σεβασμό και οχι φόβο."
Ο  Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) είπε:

" Τι μπορεί να ονομαστεί: Γενναιόδωρος αλλά οχι υπερβολικός;"
Ο Κομφούκιος είπε:
" Δώσε στον λαό ο, τι είναι ωφέλιμο γι'αυτόν, δεν είναι αυτό γενναιοδωρία και οχι υπερβολή;
Επέλεξε να διοριστεί ο λαός μόνον όταν είναι η κατάλληλη ώρα, και τότε ποιός θα παραπονιόταν;
Επιθυμείστε εκείνο που είναι φιλάνθρωπο, θα μπορούσε αυτό να θεωρηθεί απληστία;
Να είσαι κύριος είτε συναλλάσσεσαι με τους πολλούς είτε με τους λίγους, είτε με τους μεγάλους είτε με τους μικρούς, δεν επιδιώκεις  να είσαι απρεπής και δεν θα βρίσκεσαι έτσι εν ειρήνη και χωρίς υπεροψία;
Τα δικαιώματα του κυρίου, με τα ενδύματά του και με τις κομμώσεις του ατενίζει εμπρός με σεβασμό, εμπνέοντας δέος, αναγκάζει τον λαό να είναι ανήσυχος.
Αυτή δεν είναι έμπνευση σεβασμού αλλά οχι φόβου;"
Ο  Τζου Τσάνγκ ( Tzu Chang) είπε:
" Τι μπορεί να ονομαστεί : Οι τέσσερες ανηθικότητες;"
Ο Κομφούκιος είπε:
¨Το να θανατώνεις χωρίς να διδάσκεις μπορεί να ονομαστεί βαναυσότητα.
Το να κρίνεις τα αποτελέσματα χωρίς τις προϋποθέσεις μπορεί να ονομαστεί τυρρανία.
Το να δίνεις χρονικά όρια ή να δίνεις εσφαλμένες διαταγές, μπορεί να ονομαστεί υπεξαίρεση. Οπως οταν δίνεις κατά την διάρκεια της διαδικασίας παραλαβής και πληρωμής.
Το να μην είσαι γενναιόδωρος, αυτό μπορεί να ονομαστεί αρχομανίa

              Αυτά και ..χωρίς άλλα τινα σχετικά επί των άνω από μένα. Κανα δύο ερωτήματα μόνο: Λέτε ναναι ακόμη επίκαιρα τα του διαλόγου; Λέτε να είναι ακόμη χρήσιμα; Χρειάζονται ή μήπως θεωρούνται περιττά και και γιατί ;

              Και κάτι άλλο:  Ο  Κομφούκιος, που ορθότερα έγινε γνωστός με το όνομα Κανγκ Τσιού, γεννήθηκε το 551 π.Χ. (220 έτος του Δούκα Σιάγκ), στο Τσου, μια μικρή πόλη της πολιτείας Λου, όπου σήμερα βρίσκεται η επαρχία Σαντάγκ ( Santaunng)  της Κίνας και πέθανε κατά το έτος 479 π.Χ. Ενταφιάστηκε, εκεί όπου σήμερα είναι η πόλη της Κίνας  Qufu, εκεί στο κέντρο του πασίγνωστου  δάσους του Κομφούκιου. Ο τάφος του είναι άδειος. Ούτε και αυτός απέφυγε την σύλληση

   

  Πηγή καταχωρηθέντος κειμένου από τα Ανάλεκτα: http://www.confucius.org/lunyu/greek/greek_ndbio.htm