Περιδιαβαίνοντας

         O Nοέμβρης τελειώνει τούτο το Σαββατοκύριακο. Και μαζί του, μια εποχή..Για να ‘ρθεί μια άλλη..

        Τέτοιες ώρες αναλογίζομαι πόσο ευλογημένοι είμαστε που ζούμε σ’ αυτήν την χώρα, σ’αυτόν τον τόπο. Παράδεισος είναι!

        Ο ήλιος λάμπει, ο αέρας έχει φρεσκάδα κι αρώματα,τον γεύεσαι σχεδόν,  η φύση έχει φορέσει όλα της τα χρώματα και τις αποχρώσεις..Οργασμός χρωμάτων. Η γή πάλλεται. Η θάλασσα έχει ντυθεί στα βαθυμπλέ της..Τ’ άσπρα πανιά λιγοστέψανε πάνω της, είναι ο αφρός των κυμάτων της τώρα που δίνει τον τόνο..Τα βουνά στον ορίζοντά της προβάλλουν σ’ όλη τους την μεγαλοπρέπεια, διακριτά. Τα σύγνεφα  μεγαλώνουν, στεφανώνουν τα κορφοβούνια πίσω μου,  παίζουν κρυφτό, μεταμορφώνονται, τρέχουν..Ολα σαν να κινούνται όλο και ταχύτερα.  Σαν πως  να στροβιλίζονται στον ρυθμό ενός γρήγορου βάλς. Γύρω μας, τόσες αλλαγές συντελούνται από την μια στιγμή στην άλλη. Κυριολεκτικά.

        Πότε άλλοτε αν οχι στις μεταβατικές εποχές, σαν κι αυτή του φθινόπωρου, σαν και της άνοιξης, νοιώθεις τόσο έντονα τις αλλαγές στο διάβα του χρόνου, μες στις στιγμές του; Και συνάμα, να αιωρείται παντού μια αίσθηση αναμονής.. Σαν όλα να βιάζονται να δρούν περιμένοντας το μετά..

        Τα περιστέρια ξαναμαζώχτηκαν στην βεράντα. Ψάχνουν να βρούν πάλι το στέκι τους, να λουφάξουν, να  βγάλουν τον χειμώνα. Ολο μπερδεύονται στα πόδια μου κι είναι και πεινασμένα πιά..Λιγόστεψε η τροφή τους..Πάει το αληταριό τους. Τα λιόδεντρα βαρυγκομούν από το βάρος, όσα δεν τα ξαλάφρωσαν οι ανθρώποι ακόμη από τους καρπούς τους.

        Κι εμείς οι άνθρωποι δεν πάμε πίσω..Μόνο αμέτοχοι δεν μένουμε απέναντι σ’αυτό που ‘ρχεται,  ετοιμαζόμαστε και μείς. Ντύνουμε τα σπίτια μας, ντυνόμαστε και μείς ..Ο χρόνος ρέει βιαστικός κυκλικά. Ο χειμώνας έρχεται! Είναι προ των πυλών.Τι μένει στάσιμο; Τι δεν βιάζεται;

       Ωραία ωρα! Την απολαμβάνω. Την Κυριακή, καλώς να πάνε τα πράγματα, με βλέπω να τρέχω σ’ενα χωριουδάκι εδώ γύρω. Είναι το αγαπημένο μου. Καταρράκτης, το ονομά του. Γιατί έχει κι έναν.Σαν έρχεται η βαρυχειμωνιά, γιομίζει την κοίτη του με τα λασπωμένα τα νερά του που τα φέρνει από τα ψηλά και ύστερα σαν να ξαστερώνει ισα κάτω στην ρεματιά.. . Αγριόκροκοι και μικρά κιτρινολούλουδα στις οχτες του, ισαμε πάνω. Κι ο όλος ο τόπος γύρω στην περασιά του..Κι εκεί, ανάκατα τα χρυσοκάστανα τα πεσμένα τα φύλλα.

        Σαν πηγαίνω εκεί, μπαίνω πρώτα - πρώτα στα μονοπάτια  του χωριού. Στρωμένα στις φυλλώματα είναι κάθε τέτοια εποχή.  Πόσο το φχαριστέμαι πανωθέ τους το περπάτημα και το τριζοβολημά τους στην περπατησιά μου! Περνώ, έπειτα σύριζα τους φράχτες, αγκιλώνομαι στα βάτα, λασπώνομαι κιόλας ίσαμε να φτάσω στον καταρράκτη..Κάνει μεγάλο βουητό. Σ’εκείνο το χωριό, ο αέρας έχει ψυχράνει κιόλας πολύ..Τα τζάκια θα ‘χουνε ανάψει από μέρες τώρα. Δεν τάχανε ανάψει ακόμη την τελευταία φορά που πήγα..Παρατεταμένη γαρ η καλοκαιρία! Κι είναι κείνη η μυρωδιά τους στον αέρα, το κάτι άλλο. Μ’αρέσει, δεν ξέρετε πόσο, να την οσμίζομαι στον αέρα.

        Υπάρχει πάνω στην δημοσιά, καθώς διασχίζει στα μέσα του το χωριό,  ένα παλιό δίπατο πετρόχτιστο. Στο ισόγειό του ενα καπηλειό. Ετσι, θα το πω.. Μου φαίνεται, του ταιριάζει καλύτερα. Μικρό, δίχωρο, χαμηλοτάβανο, με πέτρες παλιές λειασμένες το δαπεδό του. Εκεί ο περαστικός, μα κι ο ντόπιος μπορεί να φάει βραστό, να πιεί κρασί να ζεσταθεί ή και να απολαύσει καφέ πλούσιο σε κρέμα. Και στο τέλος μια τεντούρα για ναρθεί και στα σέστα του. Να γιομίσει με κανέλλα και κονιάκ η γεύση στο στόμα. Και όλα αυτά, σπιτίσια καμωμένα.

        Και νάταν μόνο αυτά! Εχει στο μικρό το δωμάτιο δίπλα που ίσα και χωράει τρία ξύλινα τραπέζια, σ΄ολη την  πλάτη του απέναντι τοίχου, ένα τζάκι. Ξέρετε, από κείνα τα παλιά, τα μεγάλα. Με τα κούρβουλα να καίνε και την θράκα μπρός να απλώνεται και να στραποβολάει.Να χύνει  χρυσοκόκκινο το φως στο γύρω.

        Εκεί, σ’εκείνο το καπηλειό πάω μετά, σαν ο ήλιος έχει πέσει για ένα καφέ από κειόν που δεν φτειάχνουν πιά στα μαγαζιά, χτυπημένον στο χέρι και αντε μετά και το τσιπουράκι. Ισα, στο μικρό πλαϊνό δωμάτιο,  καταπάνω στο τραπέζι με το καρώ το τραπεζομάντηλο, δίπλα στο τζάκι. Κι απέναντι νάχω το μικρό το παραθύρι με τα λευκά τα τρυπητά τα κουρτινάκια και τα βαριά τα ξύλινα τα πατζούρια έσωθέ του. Και πίσω από το τζάμι ν’αργοσβήνει ο πλάτανος μέχρι να χαθεί στο σκοτάδι.

        Την Κυριακή, το απομεσήμερο,λοιπόν, πρώτα ο Θεός.

        Να, για το που λέω, είναι παράδεισος ο τόπος μας. Και το μέρος που μένω. Ισαμε 20-25 λεπτά της ώρας η απόσταση του χωριού από το κέντρο της πόλης. Κι είσαι σ’ άλλο κόσμο..Εκείνον που μ’αρέσει νάμαι μέσα του. 

Καλό Σαββατοκύριακο σ’ όλους,

εύχομαι να το φχαριστηθείτε, όπου και νάστε!.

Από καρδιάς και με την αγάπη μου !!

..που ήρθε κιόλας. Σε λίγες ώρες θα ξημερώσει η 25η του Νοέμβρη μήνα 

     Η γενέθλιος ημέρα μου! ‘Ητανε, μου είπαν, να μου δώσουν το όνομα της Αικατερίνης, γινότανε η λιτανεία της εικόνας της, την ώρα που γεννιόμουν κι ολάκερη η πόλη Την τιμούσε.

          Μα, λόγω του εκρύθμου της καταστάσεως,  μου δώσανε το όνομα Εκείνης

που μ’ έταξαν στην Χάρη Της, να ανασάνω την ζωή.

Μαρία, τ’ όνομά μου

Κάποτε με ρώτησαν τι είναι, τι θεωρώ ως το ή τα πιό σημαντικά που’ μαθα

ως τα τώρα:

Θα πω αυτό το ένα που μου ήτανε το δύσκολο:

Είναι οτι έμαθα το πως να ανεβαίνω, μα και το πως να κατεβαίνω.

Να πω και το άλλο που μου ήταν και είναι το πιό δύσκολο:

Είναι το να ίσταμαι στ’ανοιχτό

Αυτά απαντώ

 Καλή κι όμορφη κι ευλογημένη η ημέρα που  σε λίγες ώρες ξημερώνει, 

για τον καθένα σας και για όλους!

Μακάρι!

Μιας και η νυχτιά έχει ήδη ρίξει τα πέπλα της για απόψε..

και ο ύπνος θα σφαλίσει σε λίγο τα βλέφαρα…

και τα ονείρατα θαρθούνε όπου νάναι..

     Ενα όνειρο σαν κι αυτό,

άραγε, σε κάνει φτωχό;

“Non qui parum habet, sed qui plus, pauper est.”        

Φτωχός δεν είναι αυτός που έχει λίγα αλλά αυτός που επιθυμεί περισσότερα

Seneca φιλόσοφος
Epistulae morales

Καλή σας νύχτα

  και όνειρα γλυκάαα!

Κι αν είναι να φτωχύνουμε, λέω, απ’ τ’όνειρο, χαλάλιν του…

         Είναι ένα δύσκολο θέμα..

          Παρακολουθώντας τις ειδήσεις, όπως αυτές επιλέγονται και διαρκώς αναμεταδίδονται μέσω του διαδικτύου από ιστοσελίδες “ειδησεογραφικού” χαρακτήρος, παρατηρώ οτι παντού, ειδικά τα συμβάντα βίας, κακοποίησης, σεξουαλικής ή μη, σε βάρος ενηλίκων, ανηλίκων και μάλιστα σε βάρος παιδιών  είναι και εκείνα που προτιμώνται ατην συχνότερη αναμετάδοσή τους..

           Συμβάντα αιμομειξίας, βιασμών, πορνείας, εκπόρνευσης και παντός είδους εκμετάλλευσης και κακοποίησης, ιδίως παιδιών μεταδίδονται και αναμεταδίδονται και επαναπαράγονται συνεχώς..

              Επιλέγονται να επαναμεταδίδονται! Υπάρχουν και ιστολόγια φτειαγμένα με το ειδικό αυτό περιεχόμενο, μάλιστα!

             Εχω παρατηρήσει επί πλέον, οτι η επαναμετάδοση της είδησης δεν περιορίζεται, συνήθως, στην μνεία μόνο του συμβάντος αλλά εξειδικεύεται η περιγραφή του καθ’ έκαστου περιστατικού εξαιρετικά γλαφυρά..τόσο ώστε να καταλήγω ως αποδέκτης της είδησης να πάσχω από πολλαπλές ναυτίες λόγω της απέχθειας, αν τύχει και υποπέσει στην αντίληψή μου..

                Και θέτω το εξής ερώτημα:

               Ο άνθρωπος πχ. που έχει ένα ιστολόγιο- σαν πως και εγώ- που μπορεί νάναι ή και να μην είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος, επώνυμος ή και ανώνυμος,  όταν επιλέγει να αναμεταδίδει και να επανα-δημοσιοποιεί έτι περαιτέρω και δή επανειλλημμένως και κατά κόρον, περιστατικά οικτρά, σοκαριστικά, διεφθαρμένων τέτοιων συμβάντων ανα τον κόσμον, το πράττει προς τον σκοπόν της ενημερώσεως, όπως διατείνεται;;

              Και αναρωτιέμαι:

              Σε τι εξυπηρετεί αυτή η άκριτη υπερ επαναμετάδοση; Τόσον τον κάτοχο του ιστολογίου όσον και τον αναγνώστη του.

              Και περαιτέρω:

              Το παρατηρούμενον και διαπιστούμενον του πράγματος, τείνει προς όφελος ή επί ζημία;

                Η άποψις που εχω σχηματίσει;

              Θεωρώ οτι δεν πρόκειται περί δημοσιοποίησης συμβάντων αλλά επαναδημοσιοποίησης  τέτοιας που καταντά το όλον του πράγματος να ενέχει ένα είδος “λαγνείας” προς τέρψιν, το μεν,  των περιποιούντων την ανωμαλίαν και το διεφθαρμένον των καταστάσεων αυτών, το δε, προς εξοικείωσιν των αναγνωστών εναντι αυτού του είδους των συμβάντων... 

             Δηλαδή, μετα λύπης μου, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα οτι δια της επαναμεταδόσεως από πολλούς και δια πολλών μέσων, τέτοιων συμβάντων, ασχέτως των λόγων που το πράττουν,  δεν εξυπηρετείται η είδηση και η πληροφόρηση αλλά η πρόκληση “εθισμού” σε κατάστάσεις ανώμαλες.

               Και αυτό το καταγγέλλω ως ανήθικον!

               Ποιά είναι η δική σας άποψη;

 “You'll find that life is still worthwhile
If you just smile”

           Χαμογέλα!   Ξημερώνει νέα μέρα!

                     Κι είναι κι η πρώτη Ημέρα!

  Είναι Κυριακή!                                                 

Ενα χαμόγελο από τον καθένα μας, μικρόν ή μεγάλον!

Ο δρόμος είναι μπροστά!

"A day without a laugh is a wasted day."

“ Μια μέρα χωρίς γέλιο είναι μια χαμενη μέρα”

Charles Chaplin

 Καλημέρα, πέρα για πέρα!

      Καλημέρα σ’ όλους,

                όλη την μέρα!   

         Το υπέροχο τραγούδι “Smile” που εδώ το τραγουδάει ο Michael Jackson, είναι ένα τραγούδι  που γράφτηκε από τους John Turner and Geoffrey Parsons ενώ την μουσική του συνέθεσε ο ίδιος ο Τσάρλι Τσάπλιν και απετέλεσε το βασικό μουσικό θέμα στην θαυμάσια βωβή ταινία του “ Μοντέρνοι καιροί” (Modern Times)  παραγωγής 1936.

          Ο Μάικλ Τζάκσον ηχογράφησε το τραγούδι αυτό το έτος 1995 για τον δίσκο του  HIStory: Past, Present and Future, Book I κι αυτό το τραγούδι έμελλε να του τραγουδήσει ο αδελφός του στην επικήδεια ακολουθία! Ηταν το αγαπημένο του Μαίκλ.